Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Αντί βιογραφικού II

"Γεώργιος Βοντίτσος, ή αλλιώς Γούσιας. Τσαγκάρης στο επάγγελμα, οργανώνεται στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) το ’31 με δραστηριότητα στα Γιάννενα, στην Καλαμάτα και στον Πειραιά. συλλαμβάνεται τον Μάρτιο του ’37 και φυλακίζεται στην Ακροναυπλία, για να πάρει μέρος στην κινηματογραφική απόδραση των 57 φυματικών από το Σωτηρία. μπαίνει στον παράνομο μηχανισμό του Κ.Κ.Ε. αναλαμβάνοντας καθοδηγητής των προαστίων Αθηνών και μετά καπετάνιος Β΄ ταξιαρχίας του εφεδρικού ΕΛΑΣ. τον Ιούλιο του ’46 ορίζεται γραμματέας του γραφείου περιοχής Στερεάς Ελλάδας του ΚΚΕ, ακολούθως αναλαμβάνει την ηγεσία των αντάρτικων σωμάτων Ρούμελης και ύστερα από την αποχώρηση του Βαφειάδη τοποθετείται στην αρχηγία όλου του Δημοκρατικού Στρατού με τον βαθμό του αρχιστράτηγου. τα πρώτα χρόνια μετά την ήττα και την εξορία συνεχίζει να κατέχει υψηλόβαθμες θέσεις στην ηγεσία του κόμματος και να είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, για να περιπέσει, τελικά, σε δυσμένεια μετά την αποκαθήλωση του Ζαχαριάδη το ’56, στην οποία αποκαθήλωση παρεμπιπτόντως οφείλεται σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του (Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής αριστεράς, ο.π.) ο βασικός λόγος για την κακοδαιμονία του κομουνιστικού κόμματος και τη σταθερή από κει και πέρα αποδυνάμωσή του.  


Αν πιστέψουμε όσα γράφει, πρέπει να παραδεχτούμε ότι όποιο πολιτικό ή στρατιωτικό πόστο και αν ανέλαβε κατόρθωσε να το λαμπρύνει με θριαμβευτικά αποτελέσματα, ενώ για όλες τις αποτυχίες, όπως αυτή στο Καρπενήσι, στην Άμφισσα, στη Φλώρινα, στην Έδεσσα κτλ. κτλ., ευθύνονταν πάντα οι άλλοι, δηλαδή το Γενικό Αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού όσο καιρό το διοικούσε ο Βαφειάδης, ή κάποιοι από τους αξιωματικούς που είχε ο ίδιος υπό τις διαταγές του και είτε ήταν ανίκανοι είτε πράκτορες του εχθρού είτε κατατρύχονταν από τα σύνδρομα του φρανξιονισμού, του οπορτουνισμού ή του κουτσομπολιού, όπως συχνά πυκνά σημείωνε σε φιλικές επιστολές, σε επίσημες εκθέσεις προς το Γενικό Αρχηγείο και στα απομνημονεύματα που άφησε πίσω του προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Σύμφωνα με περιγραφές ήταν κοντόχοντρος, κοκκινοτρίχης, με λεπτό μουστάκι και διατηρούσε μια ιδιαίτερη έφεση προς τις καλύτερες μερίδες του συσσιτίου που μοιραζόταν στους πολεμιστές του, μια έντονη τάση να πανικοβάλλεται στις πιο κρίσιμες στιγμές της μάχης και μια  ισχυρή κλίση προς τις πιο όμορφες αντάρτισσες, ακόμη και αν ήταν λογοδοσμένες με πρωτοκλασάτους συναγωνιστές του. Λέγεται, επίσης, ότι ήταν σκληροτράχηλος, ριψοκίνδυνος και αφοσιωμένος, αλλά του χρεώνεται μέρος της ευθύνης για την ήττα, επισημαίνεται από πολλές πλευρές ο ρόλος του στην εκτέλεση του Γιαννούλη και του Γεωργιάδη, έστω και αν στο βιβλίο του προσφεύγει στη  γνωστή τακτική του ούτε-είδα-ούτε-ξέρω, και βεβαίως διατυπώνονται αρκετές επιφυλάξεις για τη γνωστή υπόθεση με τη μεταφορά εφεδρειών από τα χωριά των Αγράφων και της Ρούμελης προς στη  Μακεδονία, που οδήγησε κατά την περιγραφή του Ανταίου τα παιδιά να πέφτουνε σαν νούφαρα στη λίμνη Κάρλα, έστω και αν ορισμένοι με πρώτο ανάμεσά τους τον ίδιο τον Γούσια δεν φαίνεται να τρέφουν καμία αμφιβολία για το παράτολμο αυτό εγχείρημα, αφού, η άποψη που κυριάρχησε από τη ζαχαριαδική πλευρά τα πρώτα χρόνια μετά τον εμφύλιο και συνεχίζει να αναπαράγεται ακόμη και σήμερα από οικεία έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, είναι ότι δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία κανένα ανάλογο κατόρθωμα πλην της επικής πορείας του Μάο".

Δεν υπάρχουν σχόλια: