Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Κόκκοι σκόνης


"Γιατί όσο και αν στριμώχνομαι στους τέσσερις τοίχους του νοσοκομειακού μου θαλάμου, με το που ακουμπάω τα δάχτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο του φορητού βλέπω την οικουμένη μου να διαστέλλεται και αισθάνομαι το κορμί μου να σφύζει από ζωντάνια. Σηκώνομαι τότε από το κρεβάτι, πετάγομαι μέχρι τη βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας, κάνω μια γύρα μέχρι τα ακρότατα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εφορμώ στην κεντρική πύλη της πολιορκημένης Τριπολιτσάς, φορτώνομαι τα εκρηκτικά για την ανατίναξη του Γοργοπόταμου, μεταφέρομαι σιδηροδέσμιος από ασφαλίτες για ανάκριση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, κολυμπάω αμέριμνος και κάνω απλωτές και μακροβούτια στην αποξηραμένη Κάρλα, βγαίνω μια βόλτα στις αθηναϊκές πλατείες με τους αγανακτισμένους, και όταν αρχίζω να κουράζομαι επιστρέφω αμέσως στο κρεβάτι για έναν γρήγορο και απονήρευτο υπνάκο.
Και καθόλου μα καθόλου δεν ζηλεύω τα ταξίδια, τις διασκεδάσεις, τις περιπέτειες ή τις συναναστροφές των άλλων, αφού στις πιο ανύποπτες στιγμές βρίσκω τον εαυτό μου σε εξωτικά μέρη με τις πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου ή σε αιματηρές μονομαχίες με τους πιο γενναίους ήρωες της ιστορίας ή σε συζητήσεις με τα πιο επιφανή πνεύματα της ανθρωπότητας, να ερωτεύομαι, να τρέχω, να σφαγιάζομαι και να φιλοσοφώ ακατάσχετα, πάντα κολλημένος και ακίνητος μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου".


Δεν υπάρχουν σχόλια: