Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Το πέταγμα της πεταλούδας



Εκτός από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και το φανταχτερό πανηγύρι των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου άλλη χρονική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας, που να μονοπωλήσαμε τόσο έντονα το διεθνές ενδιαφέρον. Μόλις τέλειωσε μια σύνοδος κορυφής, ένα δημοψήφισμα προκηρύχτηκε, μια καινούρια σύνοδος κορυφής ετοιμάζεται, τα τηλέφωνα μεταξύ Ουάσινγκτον και Βερολίνου έχουν ανάψει, στο Λονδίνο ετοιμάζουν πορεία, οι Podemos τραγουδούν για την Ελλάδα, ο εμπνευστής του “ΣΟΚ και ΔΕΟΣ” τα βάζει με τον Σόιμπλε, ατέλειωτες ουρές σχηματίζονται έξω από τα μηχανήματα αναλήψεων, οι τράπεζες θα μείνουν κλειστές για μια βδομάδα, κάποια χρηματιστήρια γκρεμίζονται, το ευρώ πέφτει στις ασιατικές αγορές. Μια καταιγιστική αλυσίδα εξελίξεων και μια υπερβολική πύκνωση γεγονότων σε ελάχιστο χρόνο, τέτοια που να καθίσταται ετεροχρονισμένη οποιαδήποτε δημοσιογραφική ανάλυση για το τι έχει ήδη συμβεί και επισφαλής οποιαδήποτε πολιτική εκτίμηση για το τι πρόκειται να συμβεί.
Ό,τι πάντως βλέπω μέχρι τώρα να δικαιώνεται είναι η γνωστή θεωρία του χάους, που σε πολιτική κλίμακα βεβαιώνει πόσο σαθρά είναι τα θεμέλια του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Οι εδώ αναταράξεις απλώνονται σε διεθνές επίπεδο, προκαλώντας οικονομικούς και πολιτικούς τριγμούς, που αν δεν υπάρξει άμεση λύση δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι διαχειρίσιμοι τις αμέσως επόμενες μέρες, και με δεδομένες τις λεπτές γεωπολιτικές ισορροπίες. Δεν μπορούμε βέβαια να επιχαίρουμε για τους ασκούς του Αιόλου που άνοιξαν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ύστερα από την απόφαση για το δημοψήφισμα, αλλά οι μέχρι τώρα εξελίξεις υπηρετούν τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Εξηγούμαι:
Η τελειωμένη διαδικασία διαπραγμάτευσης επανέρχεται ήδη στο προσκήνιο. Η εικόνα σοβαρότητας των Βρυξελών κοντεύει να γελοιοποιηθεί με τις παλινωδίες του Γιούγκερ για την τελική πρόταση, του Τουσκ για το τέλος του παιχνιδιού και του Σόιμπλε για το δημοψήφισμα. Η υποτιμητική αντιμετώπιση της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας δίνει τη θέση της στην εικόνα ενός πολύ σοβαρού αντιπάλου. Το αρραγές μέτωπο της Γερμανίας αρχίζει ήδη να μπάζει με τις διαφοροποιήσεις – για τους δικούς τους λόγους – της Γαλλίας και της Ιταλίας. Πληθαίνουν και δυναμώνουν οι επίσημες φωνές του εξωτερικού που εναντιώνονται στη μονόπλευρη λιτότητα. Το ζήτημα του χρέους τοποθετείται πλέον στις ακριβείς πολιτικές και διεθνείς του διαστάσεις. Ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αντίστασης στον οικονομικό ολοκληρωτισμό του Βερολίνου έχει αρχίσει να διαμορφώνεται. Και πάνω απ' όλα η δημοκρατία επανευρίσκει την πιο γνήσια λαϊκή, άρα δημοκρατική, νομιμοποίησή της.
Μια χώρα, που για πέντε συναπτά έτη αποτέλεσε το πτυελοδοχείο ολόκληρου του κόσμου, μια χώρα, που για πέντε συναπτά έτη αποτέλεσε το οικονομικό βαμπίρ της Ευρώπης, επιχειρεί με την απόφαση για δημοψήφισμα το πέταγμα της πεταλούδας. Η αντιπολίτευση τζογάροντας στο αίσθημα του φόβου ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση τζογάρει την τύχη της χώρας. Αυτό όμως που φαίνεται μέχρι τώρα να ισχύει είναι ότι πρόκειται για μια πολύ μελετημένη κίνηση, που ήδη αποδίδει ό,τι δεν απέδωσαν πέντε μήνες εξαντλητικών διαπραγματεύσεων και πέντε χρόνια ταξιδιών αναψυχής στις Βρυξέλες.
ARTINEWS.GR  

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Οι κάλπες στα σχολεία



Έστω και αν είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, κάποιες πρώτες εκτιμήσεις μπορούν ήδη να εξαχθούν. Άλλωστε το μέτρο απασχόλησε την εκπαιδευτική κοινότητα από την πρώτη στιγμή της λήψης του, και απ' ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει δικαίως να την απασχολεί. Αναφέρομαι στην επιλογή διευθυντών σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που πέρα από τα αντικειμενικά μετρήσιμα κριτήρια (υπηρεσιακή κατάσταση, διοικητική εμπειρία κτλ.) εξαρτάται πλέον και από τη βούληση των συλλόγων διδασκόντων.
Η διαδικασία της ψηφοφορίας μέσα από την οποία εκφράστηκε αυτή η βούληση ολοκληρώθηκε στις 10 Ιουνίου στην περίπτωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και στις 19 Ιουνίου στην περίπτωση της δευτεροβάθμιας και η μέχρι τώρα εικόνα δείχνει ότι δεν ξεπερνούν το 20% οι σχολικές μονάδες που αλλάζουν διευθυντή. Που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των μέχρι τώρα διευθυντών συνεχίζει να παραμένει στη θέση της με τη δημοκρατική πλέον νομιμοποίηση και του συλλόγου διδασκόντων.



Πολύ κακό λοιπόν για το τίποτα; Ασφαλώς, όχι.
Μια ψυχολογική ερμηνεία θα μπορούσε να αποδώσει τις περιορισμένες αλλαγές που έγιναν στο αίσθημα της σιγουριάς που εμπνέει μια ήδη δοκιμασμένη λύση, έστω και αν δεν είναι η καλύτερη, σε σύγκριση με την ανασφάλεια που καλλιεργεί μια νέα προοπτική. Η βαθύτερη όμως αιτία βρίσκεται στο νέο θεσμικό πλαίσιο που α) πριμοδοτώντας την υπηρεσιακή κατάσταση και τη διοικητική εμπειρία με δυσανάλογα υψηλά μόρια έθεσε σχεδόν εκτός μάχης αρκετούς νέους εκπαιδευτικούς και β) συνεχίζει να ρίχνει το βάρος στα αντικειμενικά μετρήσιμα προσόντα των υποψήφιων διευθυντών, επιφυλάσσοντας στη γνώμη του συλλόγου διδασκόντων έναν μειωμένο συντελεστή της τάξης του 34%. Και αυτό με τη σειρά του θα μπορούσε να εκληφθεί σαν ένα διπλό φίλτρο προστασίας μπροστά στους κραδασμούς που πιθανώς θα προκαλούσε ο νέος τρόπος επιλογής, αλλά στην πραγματικότητα δείχνει ότι η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας δεν φαίνεται ακόμη να εμπιστεύεται το κλίμα δημοκρατίας που παρ' όλα αυτά προσπαθεί να εισαγαγάγει στον τρόπο λειτουργίας των σχολικών μονάδων.
Υπάρχουν βέβαια και πρόσθετες ενστάσεις όπως όλη αυτή η βιομηχανία των διευκρινιστικών εγκυκλίων για τις λεπτομέρειες που ξέφυγαν από τον αρχικό σχεδιασμό ή κάποιες στρεβλώσεις που παρατηρήθηκαν σε ορισμένες μικρές σχολικές μονάδες όπου μία και μόνη ψήφος αποδείχτηκε ικανή για τον ορισμό διευθυντή ή αθέμιτες τεχνικές που εφαρμόστηκαν από κάποιους υποψηφίους προς άγραν ψήφων ή κυρίως θεσμικές ελλείψεις που αναφέρονται στη διατήρηση των υπεραρμοδιοτήτων του διευθυντικού ρόλου σε βάρος του συλλόγου διδασκόντων.
Τίποτα όμως απ' όλα αυτά δεν μπορεί να ακυρώσει τον θετικό χαρακτήρα της εκλογικής διαδικασίας που έθεσε εκτός διοίκησης αρκετές από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ανεπαρκών διευθυντών ή διευθυντών που προσπάθησαν να μετατρέψουν τις σχολικές μονάδες σε προσωπικά τους φέουδα ή διευθυντών που κρυμμένοι πίσω από την προωθούμενη αξιολόγηση επιχείρησαν να εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς κατατρομοκράτησης, φίμωσης και χειραγώγησης του συλλόγου διδασκόντων. Αλλά το πιο σημαντικό απ' όλα είναι αυτή ακριβώς η εμπειρία της δημοκρατίας που έζησαν οι εκπαιδευτικοί στις 10 και στις 19 Ιουνίου, όταν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια παραγκωνισμού και απαξίωσης κλήθηκαν κατά την παρουσίαση των υποψηφιοτήτων να συζητήσουν, να συναποφασίσουν και να επιλέξουν ανάμεσα σε διαφορετικά οράματα και στρατηγικές για τη βελτίωση της λειτουργίας των σχολικών μονάδων.
Στην τελική λοιπόν αποτίμηση θεωρώ ότι το πρόσημο είναι ολοφάνερα θετικό και μπορεί στο εξής να γίνει ακόμη πιο θετικό αρκεί αφενός η εκπαιδευτική κοινότητα να υπερασπιστεί με υπευθυνότητα το νέο μέτρο και αφετέρου η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να βαθύνει τον δημοκρατικό χαρακτήρα του με πρόσθετες ρυθμίσεις.
ARTINEWS.GR

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Πολιτικών αφηγημάτων η συνέχεια...

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή της κακιάς Μέρκελ σε υποστηρικτή των δικών μας συμφερόντων, ενώ ο κακός Σόιμπλε εξακολουθεί μονότονα να υποδύεται τον ρόλο του κακού. Δεν ξέρω αν οι ιστορικοί του μέλλοντος αναγνωρίσουν κάποια αλήθεια σε όλα αυτά, αλλά καταγινόμενος με τη λογοτεχνία μπορώ να εντοπίσω κάποια αρχετυπικά στερεότυπα του παραμυθιού ενταγμένα στο πολιτικό αφήγημα των ημερών. Που απ' όσο διαπιστώνω δεν προωθείται μόνο από τους έξω αλλά βολεύει και αρκετούς από τους εδώ. Για να το δεχτούμε αδιαμαρτύρητα και ας είναι τίγκα στα κλισέ.