Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Καταδικασμένη να πετύχει

Μια πρώτη αποτίμηση
Είναι βέβαια πολύ νωρίς για αποτιμήσεις, αλλά τα πρώτα δείγματα γραφής της κυβέρνησης ξεπερνούν  τις προσδοκίες των πιο ένθερμων υποστηρικτών της. Από το στεφάνι της Καισαριανής μέχρι την κατάργηση της τράπεζας θεμάτων και από την εκφρασμένη ενόχληση για το καπέλωμα στο θέμα της Ρωσίας μέχρι την επαναπρόσληψη όσων παράνομα τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, ένας καταιγισμός αποφάσεων και μέτρων, με ουσιαστικό ή συμβολικό περιεχόμενο, επαναφέρει σιγά σιγά στον κόσμο την αίσθηση του τι σημαίνει άσκηση κυβερνητικής πολιτικής.



Μιας πολιτικής που μέχρι πρότινος διατηρούσε το Μαξίμου σε γραφείο διεκπεραίωσης του Βερολίνου, τους υπουργούς σε έξωθεν εντολοδόχους και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης σε μηχανισμούς ιδεολογικής τρομοκρατίας, μεγεθύνοντας για τέσσερα συναπτά χρόνια το πρόβλημα που υποτίθεται ότι θα έλυνε, γιατί στην πράξη ακύρωνε την πιο βασική προϋπόθεση για τη λύση του.
Εννοώ την άσκηση μιας άλλης πολιτικής έξω από τις νεοφιλελεύθερες συνταγές της ιδιωτικής αρπακτικότητας και της εκποίησης του δημόσιου πλούτου, που δεν μπορεί να είναι ούτε η δημιουργική λογιστική του Σημίτη, ούτε η μη λογιστική του Καραμανλή ούτε η πιστωτική λογιστική του Σαμαρά, αλλά ένα ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον της χώρας που υλοποιείται σε σχέδιο διακυβέρνησης και εφαρμόζεται με μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στην κατεύθυνση της αξιοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων, της ενδυνάμωσης του κράτους-πρόνοιας, της εμβάθυνσης της δημοκρατίας και της αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Στις λίγες αυτές μέρες η νέα κυβέρνηση δείχνει ότι διαθέτει όραμα και σχέδιο και ότι είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει με μέτρα τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Αλλά στην περίπτωσή της δεν ισχύει το ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Το εκλογικό αποτέλεσμα ανέτρεψε εγχώριους και ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς εξασφαλίζοντάς της μια ελάχιστη περίοδο χάριτος, που φαίνεται ότι την αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όμως οι αντιδράσεις και οι πιέσεις που θα ακολουθήσουν δεν θα έχουν το χαρακτήρα της γραφικής κριτικής που τηλεοπτικά ασκήθηκε για την ανεπίσημη αμφίεση και τον πολιτικό όρκο των υπουργών.
Το τι μέλει γενέσθαι δεν εξαρτάται μόνο από την ίδια την κυβέρνηση αλλά και από την κοινωνία. Από το αν το αίσθημα της ευφορίας που πλανάται μεταφραστεί σε ενεργό πολιτική συμμετοχή και σε δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, αφού ύστερα από τέσσερα χρόνια κοινωνικού αυτοματισμού και πολιτικής κατατρομοκράτησης έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε ξανά μέρος με το έργο, με τον λόγο και με την εποικοδομητική κριτική μας στην ιστορία που γράφεται για τον τόπο.
Γιατί η κυβέρνηση αυτή είναι καταδικασμένη να πετύχει για το καλό του τόπου. Το «αλλιώς» δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.
ARti NEWS.gr

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Εκτός κλίματος σχόλιο

Το βράδυ της 18ης Οκτώβρη του '81 δεν κοιμήθηκα. Ένα ατέλειωτο κομβόι αυτοκινήτων με ταξίδεψε στο μέλλον που θα ερχόταν. Αλλά δεν ήρθε. 
Από τότε απεχθάνομαι τα μεθεόρτια των εκλογικών αποτελεσμάτων. Με τα τηλεοπτικά πάνελ από τους γυρολόγους των καναλιών, τους πανηγυρισμούς τις νίκης, τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα των ξένων ηγετών και κυρίως την καθιερωμένη φωτογραφία της κοινοβουλευτικής ομάδας που οδεύει προς την Βουλή με τον επικεφαλής ένα μέτρο πιο μπροστά από τους άλλους. 
Συγγνώμη αλλά δεν θα πάρω. Αφού η εγκυμονούσα κάλπη γέννησε την ελπίδα που κυοφορούσε (εδώ και τριάντα χρόνια για μένα), η καλύτερη υπηρεσία που έχω από δω και πέρα να προσφέρω είναι η κριτική. Σκληρή αλλά θέλω να πιστεύω δίκαιη και εποικοδομητική. 

Λοιπόν, σχόλιο πρώτο: 
Οι παρασκηνιακές διεργασίες, οι ανίερες συμμαχίες, το αμαρτωλό παρελθόν, τα ατομικά πλασαρίσματα, το ειρωνικό ανασήκωμα του ματιού και κυρίως τα άνωθεν καπελώματα και οι μεσσιανικές μυθολογίες, που κυριάρχησαν στο όνομα της προεκλογικής στρατηγικής, έχουν ήδη αρχίσει να μουδιάζουν κάποιον αριστερό κόσμο της βάσης. 
Αλλά: 
- αν χάσεις την αριστερή μαγιά σου από τις τοπικές οργανώσεις, τότε με ποια κοινωνικά ερείσματα θα ασκήσεις την πολιτική σου; 
- αν αφήσεις εκτεθειμένο το πολιτικό ήθος των αφανών αγωνιστών σου, τότε ποιες κοινωνικές τομές θα προωθήσεις; 
- αν μετεξελιχτούν τα τοπικά παραρτήματα σε μηχανισμούς νομής της μικροεξουσίας, τότε πού έγκειται η ειδοποιός πολιτική διαφορά σου; 
Όλα αυτά βέβαια μένουν να απαντηθούν από τον χρόνο και εγώ για την ώρα μένω με την εικόνα ενός μη εποχούμενου κομβόι που εικονίζεται στο οπτικοακουστικό. Τουλάχιστον αυτό εκπροσωπεί ένα άλλο ήθος. Μιλάω για το ήθος των κατατρεγμένων και αφανών αγωνιστών. 



Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΣΥΡΙΖΑ;



Αντιγράφω το κείμενο του φίλου και υποψηφίου Πέλλας Χρήστου Σμία, προσυπογράφοντας πλήρως τις απόψεις του. 




Όσο κοινότοπο και αν ακούγεται, έχει στην προκειμένη περίπτωση το νόημα και την αξία του: τούτες οι εκλογές είναι η σημαντικότερη πολιτική αναμέτρηση των τελευταίων δεκαετιών. Κλείνοντας ήδη η μακριά πορεία της μεταπολίτευσης και ευρισκόμενοι σε ένα βαθύ κοινωνικό τέλμα, αυτό που στην πραγματικότητα κρίνεται δεν αφορά μόνο κόμματα ή πρόσωπα αλλά πρωτίστως δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη δημοκρατία και την ανάπτυξη του τόπου.
Από τη μια, είναι η αντίληψη περί δημοκρατίας και ανάπτυξης που υποστηρίζεται από τη ΝΔ. Πρόκειται για τη γνωστή συνταγή της μνημονιακής φτωχοποίησης του ελληνικού πληθυσμού στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, που έχει διαλύσει τα κοινωνικά αγαθά της παιδείας και της υγείας. που έχει οδηγήσει τον νεανικό ανθό της ελληνικής κοινωνίας στο εξωτερικό. που έχει στραγγαλίσει την παραγωγική βάση της χώρας με μια πρωτοφανή φοροεισπρακτική πολιτική. που έχει συρρικνώσει κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. που έχει οδηγήσει σε κατακόρυφη πτώση το επίπεδο ζωής του μέσου Έλληνα. που έχει παραχωρήσει με σκανδαλώδεις συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα δημόσια περιουσία. που έχει βυθίσει με τη συνέργια των συστημικών μέσων ενημέρωσης το λαό στην παραπληροφόρηση.
Από την άλλη, είναι το όραμα για αληθινή δημοκρατία και ουσιαστική ανάπτυξη που πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ. Με ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα ότι δεν κουβαλάει αμαρτίες του παρελθόντος, ότι δεν έχει πάρει μέρος στο μακροχρόνιο φαγοπότι του δημόσιου πλούτου και ότι δεν διατηρεί εξαρτήσεις από το οικονομικό κατεστημένο χαράσσει μια πολιτική με επίκεντρο την άμεση ανακούφιση της ανθρωπιστικής κρίσης, την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την εμπέδωση των αρχών του κράτους δικαίου και πρόνοιας. Αντλώντας τη δύναμή του από την αριστερή παράδοση της αλληλεγγύης και των κοινωνικών κινημάτων επιδιώκει να αναδιανείμει τον κοινωνικό πλούτο προς όφελος του λαού, να θέσει τα κοινωνικά αγαθά στην υπηρεσία της πλειοψηφίας και να προσδώσει στη χώρα τη χαμένη εθνική αξιοπρέπειά της. Διαμορφώνοντας, μάλιστα, νέους πολιτικούς συσχετισμούς μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση συντελεί στην ανάπτυξη και σε άλλες χώρες εστιών αντίστασης στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που κινεζοποιεί τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και υποτάσσει τη λειτουργία της δημοκρατίας στον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Η επιλογή λοιπόν της 25ης Ιανουαρίου αφορά το μέλλον του καθένα ξεχωριστά και το μέλλον του τόπου συνολικά και θα μπορούσε να τεθεί κωδικοποιημένα ως δίλημμα ανάμεσα στην περισσότερη ή στη λιγότερη δημοκρατία, ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη προς όφελος του λαού ή των ολίγων και ανάμεσα στην εθνική ανεξαρτησία ή στην αποικία χρέους. Μέσα από μια πρωτοφανή εκστρατεία αποπροσανατολισμού και κατατρομοκράτησης προσπαθεί η ΝΔ να αποκρύψει το αληθινό αυτό διακύβευμα των εκλογών, που έχει όμως γίνει ολοκάθαρα αντιληπτό στη συνείδηση της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που ύστερα από πέντε χρόνια φόβου, κακομεταχείρισης και εξαθλίωσης βλέπει βάσιμα στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ την ελπίδα να ξεναγεννιέται. Και είναι η ελπίδα που κάθε Έλληνας, κάθε Ελληνίδα δικαιούται για τον ίδιο, για την ίδια και για τα παιδιά τους. 
Χρήστος Σμίας

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Στα αλήθεια ξέρω


  Δεν ξέρω αν την 26η του τρέχοντος εξαφανιστεί από τη χώρα η μεσαία τάξη, αν αποκαθηλωθούν οι εικόνες από τους τοίχους, αν γκρεμιστεί ο φράχτης και πλημμυρίσει η χώρα από ένοπλους τζιχαντιστές, αν στεγνώσουν τα ταμεία των τραπεζών και κλείσουν τα ATM, αν εξαντληθούν τα φάρμακα και τα αναλώσιμα από τα νοσοκομεία, αν τιναχτούν στον αέρα τα ασφαλιστικά ταμεία, αν μείνουν απλήρωτοι οι μισθοί και οι συντάξεις, αν απομονωθεί η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αν αποβληθούμε από το ενιαίο νόμισμα. 
  




   Το μόνο που ξέρω είναι ότι ύστερα από πέντε χρόνια εθνικής κατάθλιψης, υποφώσκει ξανά η ελπίδα. Που δεν θα τους κάνω τη χάρη να την ξορκίσω σαν φρούδα μπροστά στην πιο μαύρη προπαγάνδα τους. Ούτε ασφαλώς να την ανταλλάξω με τέσσερα ακόμη χρόνια στον γύψο που για άλλη μια φορά μού υπόσχονται.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Για το εδώ ψηφοδέλτιο

Το πιο συνετό θα ήταν να το βουλώσω. Τουλάχιστον, σε αυτή τη φάση και με δεδομένη την παράσταση νίκης. Και να βολευτώ με την πρόχειρη λύση των σκουπιδιών που τα καταχωνιάζεις κάτω από το χαλάκι. Μόνο και μόνο για να μη φαίνονται, μέχρι που να φιλοτιμηθείς να τα καθαρίσεις - αν δεν έχεις στο μεταξύ συνηθίσει τόσο που να αρέσκεσαι με την τσαπατσουλιά. Αλλά στην προκειμένη έχει σωρευτεί ένας ψηλός λόφος από σκουπιδάκια, που όσο κι αν προσέχεις δεν μπορείς παρά να σκοντάφτεις. 
Τουλάχιστον εγώ, σκοντάφτω. Από την πρώτη ακόμη μέρα της ανακοίνωσης των ψηφοδελτίων.  
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Πουαρό για να εντοπίσει κάτι απίθανους τύπους που φιγουράρουν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αν η επαφή τους με την αριστερά ή με τον λαό ή με τα κινήματα δεν ξεπερνάει την επαφή που διατηρεί η μάνα μου με τη θεωρία του μεταμοντερνισμού. Λες όμως, κομμάτια να γίνει, αφού τούτοι οι πολιτικοί τιραμόλες συνιστούν το αναπόφευκτο πολιτικό άνοιγμα σε μια κοινωνία που ποτέ δεν ήταν όπως τη φανταζόμασταν, αλλά θα έχουμε τουλάχιστον από δω και πέρα την ευχέρεια να την αλλάξουμε προς το καλύτερο.
Αλλά όσοι μένουν στην ΠΕΛΛΑ, και έχουν διανύσει μια αξιοπρεπή αριστερή διαδρομή, δεν μπορούν να κουτσοβολεύουν την ενοχλημένη πολιτική συνείδησή τους με τέτοια τεχνάσματα ούτε να διασκεδάζουν την γκρίνια τους γενικώς και αορίστως. Αφού στην περίπτωση της ΠΕΛΛΑΣ όλος αυτός ο πολιτικός καιροσκοπισμός δεν είναι απλώς μια οσμή, μια αίσθηση, κάτι που άκουσα, κάτι που μου είπαν. Το πρόβλημα εδώ έχει ονοματεπώνυμο, κι είναι γνωστό τοις πάσι. 
Αναφέρομαι στη Θεοδώρα Τζάκρη, με την οποία τίποτα βεβαίως το προσωπικό. Που το όνομά της φιγουράρει στο ψηφοδέλτιο που θα σταυρώσουμε την 25η, με ορατό τον κίνδυνο να σταυρώσουμε και την αριστερή μας συνείδηση. Καθότι αν στο πανελλήνιο είναι γνωστή για τις στιλιστικές της προτιμήσεις, τις περίτεχνες κομμώσεις, την σικ αμφίεση, τα κατά καιρούς πολιτικά φλερτ με τους διάττοντες αστέρες (Παπανδρέου, Βενιζέλος, Λοβέρδος) και τις λεκτικές εμμονές της με το παιχνίδι της ρώσικης ρουλέτας, εδώ είναι γνωστή, ακριβέστερα είναι γνωστότατη, για την πολιτική αποδοτικότητά της σε παλαιοκομματικές τακτικές, που κάθε άλλο παρά συνάδουν με την αριστερή ηθική. 



Όπως και να 'χει, το ψηφοδέλτιο έχει καταρτιστεί, παρά τη σκληρή μάχη της Τοπικής Οργάνωσης. Που σημαίνει ότι δύο οι επιλογές μου: είτε να κλίνω επ' αριστερά είτε διατηρώντας τον λόφο κάτω από το χαλάκι μου να επιλέξω όσους υποψηφίους δεν με προσβάλλουν
Αποφασίζω, τελικά, να πράξω το δεύτερο. Αφού το παιχνίδι ακόμη παίζεται. Ή τουλάχιστον, έτσι θέλω να πιστεύω.

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Ο υβριστής



Δεν τρέφω καμιά εκτίμηση στα debate των πολιτικών αρχηγών και αμφιβάλλω αν βγήκε κανείς πολιτικά σοφότερος από την παρακολούθησή τους. Ίσα ίσα. Η ανάδειξή τους σε κεντρικό πολιτικό συμβάν της προεκλογικής περιόδου είναι ένα ακόμη σημάδι εκφυλισμού της πολιτικής. Μιας πολιτικής που αιχμαλωτισμένη εδώ και δεκαετίες στον αστερισμό της τηλεοπτικής παντοκρατορίας έμαθε να ασκείται με επικοινωνιακούς όρους ρίχνοντας το βάρος στην πολιτική υποκριτική έναντι της πολιτικής ουσίας, στην ατάκα έναντι του επιχειρήματος και στον μορφασμό έναντι της πράξης.
Δεν θεωρώ λοιπόν ότι η απουσία τους από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε αποτελεί σοβαρό πολιτικό έλλειμμα, αλλά δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ως πλήγμα για τον πολιτικό μας πολιτισμό και για τα δημοκρατικά μας ήθη την προβαλλόμενη αιτία για τη μη διεξαγωγή τους. 


Εξηγούμαι:
Έχουμε έναν πρώην πρωθυπουργό που επιτρέπει στο κομματικό του επιτελείο να συμμετέχει σε άτυπες τηλεμαχίες με το κομματικό επιτελείο των “υβριστών”, αλλά ο ίδιος αρνείται να συμμετάσχει σε τηλεμαχία με τον “υβριστή”. Έχουμε έναν πρώην πρωθυπουργό που δεν έχει καμιά ένσταση να συνομιλεί, να συνεργάζεται και να προωθεί υβριστές του δικού του κομματικού επιτελείου, αλλά κωλύεται να συμμετάσχει σε έναν παράλληλο μονόλογο με τον ανώτερο “υβριστή” του αντίπαλου κομματικού επιτελείου. Έχουμε, τελικά, έναν πρώην πρωθυπουργό που μπορεί να μονολογεί σε στημένες συνεντεύξεις ενώπιον του φακού της κρατικής τηλεόρασης, αλλά μέχρι τώρα ήταν σχεδόν άφαντος από την θεσμικά κατοχυρωμένη λειτουργία του κοινοβουλευτικού διαλόγου.
Υπάρχει μια αντιστροφή της λογικής σε όλα αυτά, που επιχειρεί να μετατρέψει μια αναγνωρισμένη αδυναμία στον λόγο, στην εικόνα και κυρίως στις θέσεις του πρώην πρωθυπουργού σαν το συντριπτικό σημείο της ηθικής και της πολιτικής υπεροχής του έναντι του αντιπάλου. Πληθαίνουν βεβαίως τα τελευταία χρόνια ανάλογες αντιστροφές στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας, σε βαθμό που να νιώθουμε ότι παρακολουθούμε ένα θέατρο του πολιτικού παραλόγου. 
Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με έναν πρώην πρωθυπουργό που συνεχίζει μάλιστα να διεκδικεί ακόμη την εξουσία.