Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Ευχές


Χρονιά ήταν και πέρασε. 
Με μικρές, μεγάλες και πελώριες απώλειες. 
Για τον καθένα, για τη δημοκρατία, για τον πολιτισμό και για τη χώρα. 
Τέτοια ξανά να μην μας βρουν. Κοιτάμε μπροστά και ελπίζουμε. Αλλιώς δεν γίνεται. 





                                      Εύχομαι το καλύτερο. Σε όλους. Για όλα. 



ΥΓ. Συγγραφική αδεία, η άδεια μου από το ιστολογείν, προκειμένου να αφοσιωθώ στο συγγράφειν. Στο επανιστολείν, λοιπόν. 


Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Για τη "Ζώνη Πυρός"




Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9.11.14, Η εσωτερική έρημος του εγώ


Ειρήνη Παραδεισανού, pareisakth.blogspot, 26.11.14, Ζώνη πυρός

Κώστας Καλημέρης, Η ΑΥΓΗ, 7.12.14, Βινιέτες, στιγμιότυπα και πραγματικότητα

Μιχάλης Πιτένης, pitenis.blogspot.gr/10.12.14,  Τοιχογραφία του συγκεχυμένου εγώ μας

Δημήτρης Νίκου, 11.12.14, diavasame.gr, Ζώνη Πυρός 

Μαρία Φιλίππου, 19.12.14, e-ptolemeos.gr, Ζώνη πυρός 

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Ο λύκος και το κοπάδι

Ζούμε ξανά το ίδιο επικοινωνιακό παιχνίδι, που μπορεί να εκληφθεί και σαν απομίμηση του γνωστού παραμυθιού με τον βοσκό και τον λύκο. Με τη διαφορά ότι ο δικός μας βοσκός δεν το κάνει για αστείο και ούτε είναι τόσο αθώος για την εμφάνιση του λύκου. 
Ίσα ίσα. 
Αυτή η ομοβροντία κινδυνολογικών δηλώσεων, που πυροδοτείται από εγχώριες και ευρωπαϊκές δυνάμεις της άρχουσας τάξης, από θεσμικούς και οικονομικούς παράγοντες του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κατεστημένου, ενισχύει μέρα με τη μέρα τον κίνδυνο πιστωτικού γεγονότος που υποτίθεται ότι απεύχεται.
Κι αυτό σημαίνει: 
- ότι η αγκιστρωμένη στην εξουσία κυβέρνηση και το μπλοκ οικονομικών δυνάμεων που κρύβεται πίσω της έχουν αποφασίσει να παίξουν ακόμη και με το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας προκειμένου να εμποδίσουν τις πολιτικές εξελίξεις που προαλείφονται, 
- ότι η ελληνική δημοκρατία κινδυνεύει με την ανοχή ή καλύτερα με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης να καταντήσει το πτυελοδοχείο των Ευρωπαίων εταίρων, που απροκάλυπτα παρεμβαίνουν στις εσωτερικές μας υποθέσεις για να στηρίξουν τους εγχώριους πολιτικούς υφιστάμενους τους. 
Στην κλασική βεβαίως λύση ο λύκος κατασπάραξε τα πρόβατα, αλλά όσο περνάει ο καιρός πιο συμβατή με τη δική μας πραγματικότητα μου φαίνεται η εκδοχή να πάρουν τα πρόβατα στο κατόπι τον ανεύθυνο και χωρατατζή βοσκό. 








Όχι μόνο γιατί για πολλά χρόνια τα σαλαγούσε σε καμένα και κατάξερα λιβάδια αλλά κυρίως γιατί είχε ο πονηρός στήσει κρυφή συμμαχία με τον λύκο προκειμένου να κρατάει με τη φοβέρα το κοπάδι υπό την κατοχή και τον έλεγχό του. 

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Εν αρχή ήν η αρχή


1
Αριθμώ μία προς μία τις μέρες μου. Όχι σαν τους παλιούς φαντάρους του εικοσιοχτάμηνου ή σαν τους υποψήφιους συνταξιούχους ύστερα από σαράντα χρόνια εργασίας ή σαν τις έγκυες που ετοιμάζονται για καισαρική, ανάποδα. Δεν έχω κανέναν σοβαρό λόγο να τρέφω ελπίδες, να θέτω στόχους και να βάζω όρια για να τα ξεπεράσω και ό,τι εξ ανάγκης με κρατάει ακόμα είναι μια ενοχλητική συνήθεια μαζί με ένα πείσμα που βαίνει συνεχώς μειούμενο. Ότι συνεχίζω να υπάρχω, αθροίζοντας φασούλι το φασούλι είκοσι έξι, είκοσι επτά, είκοσι οκτώ και σήμερα, είκοσι εννιά δηλαδή ολάκερες μέρες.
Έτσι διάγω τον βίο μου το τελευταίο διάστημα. Με ένα θετικό πρόσημο στις ακέραιες μονάδες μου, αδιαφορώντας για την αφαίρεση, τα κλάσματα και τις υποδιαιρέσεις και η μόνη αριθμητική πράξη που παραδέχομαι επιστημονικώς πέρα από την πρόσθεση είναι οι πολλαπλασιαστικοί χτύποι του επιτοίχιου ρολογιού, που γεμίζουν τον θάλαμο με τη βεβαιότητα της κανονικής ροής που έχουν οι μέρες και οι νύχτες μου και οι νύχτες και οι μέρες μου στην ασταμάτητη διαδοχή τους όλον αυτόν τον καιρό της άπραγης ξάπλας μου.
Οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σκέφτομαι. Εννοώ να μετράω και να σκέφτομαι. Για παράδειγμα, ότι είμαι σε διακοπές και απολαμβάνω τη νωθρότητα του πολυάσχολου αστού που νοίκιασε σπίτι τρία μέτρα από τη θάλασσα μόνο και μόνο για να κοιμάται όλη μέρα· ότι υπερασπίζομαι ανυποχώρητα και παρά την κοινωνική κατακραυγή το δικαίωμα στην τεμπελιά, όπως προβλήθηκε από τα κινήματα της δεκαετίας του '70· ότι είμαι πρωτάκι του δημοτικού, που μόλις επέστρεψε από το απογευματινό παιχνίδι με τους φίλους του και ξαπλώνει ανάσκελα στο κρεβάτι για να παπαγαλίσει το αυριανό μάθημα της αριθμητικής με μια απορία ζωγραφισμένη στα μάτια.
Τελειώνουν, μαμά, ποτέ οι αριθμοί;
Χαράμισα ολόκληρη τη ζωή μου στα πιο ηλίθια πράγματα και τώρα που νιώθω την απειλή του μηδενός να με τυλίγει κάτω από το λευκό σεντόνι του κρεβατιού μου αντιλαμβάνομαι ότι μου λείπουν οι πιο κρίσιμες απαντήσεις. Ας πούμε: ποια οροσειρά πατούσε ο πολίτης Κέιν ψελλίζοντας στην τελευταία του πνοή τη λέξη χιόνι, γιατί στις στερνές του ώρες o Κοσμάς Πολίτης μιλούσε συνέχεια για μολόχες, πόσοι προσκεκλημένοι επισκέφτηκαν το κοινόβιο του Χάκκα και κυρίως αν μετά το είκοσι εννιά υπάρχει το τριάντα και αν μετά το τριάντα ακολουθεί το τριάντα ένα.
Για την ώρα μένω με την απορία. Με την απορία και με την αριθμητική μου. Μετράω νοερά με τα δάχτυλα των χεριών μου και μου βγαίνει σκάρτο κατά ένα δάχτυλο ο αριθμός τριάντα. Αντιλαμβάνομαι την κατάφωρη αδικία σε βάρος του μικρού δαχτύλου του αριστερού μου χεριού και νιώθω τις δημοκρατικές μου ευαισθησίες να αφυπνίζονται.
Ανοίγω τα μάτια, κουνάω το κεφάλι για να απαλλαγώ από το σεντόνι και σκάω ένα χαμόγελο στο ταβάνι. Θέλω να φωνάξω “φτου ξελεφτερία” για να ξορκίσω τα δαιμόνια που με φλερτάρουν και να ανανεώσω με έναν τόνο αισιοδοξίας τις αναγνωστικές προσδοκίες για το επόμενο κεφάλαιο κατά τις συνταγές της δημιουργικής γραφής που κάποτε διδάχτηκα, αλλά δεν μου βγαίνει φωνή κανονική κι ούτε ξέρω καλά καλά αν θα υπάρξει επόμενο κεφάλαιο.
Οπότε αρκούμαι σε μια συνόψιση που με θέλει ξαπλωμένο στο νοσοκομειακό κρεβάτι εδώ και είκοσι εννιά μέρες με το κορμί μου σε παράλυση και με τους νευρώνες του μυαλού μου σε αποδιοργάνωση, κατάσταση που μου επιτρέπει να παρομοιάσω τον εαυτό μου με ολόκληρη τη χρεοκοπημένη χώρα σε συνθήκες μνημονιακής διακυβέρνησης, με τη διαφορά ότι εγώ τουλάχιστον δεν τρέφω αυταπάτες για το μέλλον μου ούτε μεγαληγορώ για το παρελθόν μου ούτε αρέσκομαι να συσκοτίζω τις αιτίες ή να μεταθέτω τις ευθύνες για τα χάλια μου.
Αφού πέραν πάσης αμφιβολίας είναι διαπιστωμένο ότι πάσχω από εγκεφαλίτιδα, που μεταφράζεται σε πλήρη εκφυλισμό όλων των βιολογικών μου λειτουργιών και μάλιστα εν πλήρει συνειδήσει, πράγμα που μου παρέχει την πολυτέλεια να μπορώ να καταρτίζω ένα ακριβές χρονικό του θανάτου μου.
Προηγουμένως όμως το αναγκαίο ιστορικό:
Υπήρξε στην αρχή ένα σώμα, όχι ακριβώς σαν σώμα αλλά σαν απροσδιόριστη ιδέα από ανυπότακτα χέρια και πόδια, που κήρυξε την ορμονική του επανάσταση για να γίνει καλοσχηματισμένο, στητό και αυτοδιάθετο, και για δεκαετίες ολόκληρες προσέβλεπε σε άλλα σώματα για να πετύχει την εθνική του ολοκλήρωση, κι ήρθαν πράγματι καιροί που νόμιζε ότι σειόταν το σύμπαν από τον περήφανο βηματισμό του, έστω κι αν αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι βρισκόταν συνέχεια στο σημειωτόν, ενόσω μάλιστα οι ενδότερες δυνάμεις του εξύφαιναν εθνικές μειοδοσίες.
Τα λοιπά είναι λίγο πολύ γνωστά.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ξανά για τον Ρωμανό (2)

Τίποτα παραπάνω δεν θα πω από το σχεδόν αυτονόητο, ύστερα απ' όλο αυτό το γαϊτανάκι των τροπολογιών και των υποχωρήσεων, που για άλλη μια φορά διαβάζω ότι έπεσε στο κενό:  ότι, όπως λένε στο χωριό μου, όποιος δεν θέλει να ζυμώσει πέντε μέρες κοσκινίζει.
Και στην προκειμένη περίπτωση, είναι η κυβέρνηση που ψιλοκοσκινίζει διυλίζοντας τoν κώνωπα στην περίπτωση του Ρωμανού και καταπίνοντας την κάμηλο σε πλείστες άλλες, αφού πάνω στο λιωμένο σώμα του απεργού πείνας διακυβεύεται το ακροδεξιό και χρυσαυγίτικο εκλογικό ακροατήριο της ΝΔ. 
Κατά τα λοιπά, όλα τα νομικίστικα τερτίπια που κάθε φορά ορθώνονται είναι για το φαίνεσθαι, πίσω από το οποίο κρύβεται το απαξιωτικό ύφος ενός πρωθυπουργού που αρνείται να εκφέρει ακόμη και το όνομα "του νεαρού με τα καλάσνικοφ".  
Έτσι ήταν από την αρχή, έτσι συνεχίζει πολύ περισσότερο τώρα. Καιρός λοιπόν να το αντιληφθούν και οι τελευταίοι διστακτικοί αλλά καλοπροαίρετοι: 
ότι οι κυβερνώντες μας τζογάρουν τα πολιτικά τους ρέστα παίζοντας στα ζάρια τη ζωή του Ρωμανού. 




Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Ξανά για τον Ρωμανό

Έχουν σχεδόν ειπωθεί τα πάντα: από τον ίδιο τον Ρωμανό, από τους γονείς του, από συγκρατούμενους, από πολιτικούς, από δημοσιογράφους, από αλληλέγγυους και από μη αλληλέγγυους. 
Και τώρα που οτιδήποτε καινούριο γράφεται ή λέγεται, όπως το κείμενο τούτο δω, είναι καταδικασμένο να αναμασά και να αναπαράγει τα χιλιοειπωμένα ή στη χειρότερη περίπτωση να τραβάει από τα μαλλιά τη συζήτηση σε κάτι ανούσιες υπολεπτομέρειες - όπως αν φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο ή αν το συγκεκριμένο ΤΕΙ συστοιχεί με την πολιτική του ιδεολογία ή αν συντάσσει ο ίδιος τα κείμενα που υπογράφει -, νιώθω την ανάγκη να συμμαζέψω τη σκέψη μου απ' όλο αυτό το τρολάρισμα της ηλεκτρονικής προβοκάτσιας, όπου άκοντες εκόντες συμμετέχουν και ορισμένοι μη κακοπροαίρετοι. 
Να συμμαζέψω -είπα- τη σκέψη μου, μπας και καταφέρω να συλλάβω το μεγαλείο μιας ύψιστης πολιτικής χειρονομίας, όμοια μ' αυτή που μνημείωνε κάποτε αποσβολωμένος ο Σινόπουλος στον Καιόμενό του, αλλά έμελλε τώρα να κακοποιηθεί δημοσίως από μια καταρρέουσα κυβέρνηση προς αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, να αποτελέσει πεδίον λαμπρής δόξης για τους νέους Πόντιους Πιλάτους της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας και να καταλήξει βορρά στα πληκτρολόγια των κάθε λογής ανυποψίαστων.




Σημεία των καιρών. 

Όπως και η εικόνα των πεινασμένων και παγωμένων Σύριων προσφύγων που, κατά τη γνωστή ρήση του ραδιοφωνικού παραγωγού, χαλάει με την κουρελαρία της το χριστουγεννιάτικο στολισμό του Συντάγματος ή η εικόνα των επιτιθέμενων στο περίπτερο δυνάμεων καταστολής που είναι, κατά τον Αδώνιδα, απολύτως σύμφωνη με την προστασία της δημόσιας ασφάλειας ή η εικόνα μιας ευρωπαϊκής κυβέρνησης που δίχως κανένα κοινωνικό έρεισμα συνεχίζει να υπάρχει χάριν της κρατικής καταστολής και του κοινωνικού εκφοβισμού.
Αλλά στην περίπτωση του Ρωμανού συμβαίνει κάτι πολύ παραπάνω από τον εξόφθαλμο βιασμό της κοινής λογικής στην οποία μας υποβάλλει καθημερινά η κυρίαρχη ιδεολογία. Γιατί από μια αλυσίδα συμβάντων ο Ρωμανός εξελίχτηκε με ή χωρίς τη θέλησή του σε κάτι πολύ παραπάνω απ' ό,τι τα είκοσι ένα του χρόνια θα του επέτρεπαν να είναι. Εννοώ αναδείχτηκε σε εκφραστή της ελπίδας, της απορίας, της διάψευσης και της οργής μιας ολόκληρης γενιάς που ξύπνησε απότομα από τα ροζ συννεφάκια της σημιτικής και καραμανλικής διακυβέρνησης την 6η κάποιου Δεκέμβρη και είδε εδώ και πέντε χρόνια την καθημερινότητά της να διαλύεται και τα δικαιώματά της να συντρίβονται, αλλά επιμένει να διεκδικεί τη θέση, τον ρόλο και τη ζωή που της αξίζει.
Ως τέτοιος έχει αναπόφευκτα εξελιχτεί σε σύμβολο. Που δεν πρέπει να περιμένουμε να πεθάνει για να το αγιοποιήσουμε.