Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Οι ανυποχώρητοι

Η ίδια παλιά ιστορία σε επανάληψη. Με τον Γολιάθ και τον Δαβίδ. Ή αν προτιμάτε, η άλλη εκδοχή, η εικονογραφημένη. Με το γαλατικό χωριό. Που ανθίσταται. 
Και επιμένει σε πείσμα των εμφύλιων σπαραγμών, των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων και του πολιτικού καιροσκοπισμού. Των γειτόνων και των από αέρος συμμάχων, που τους ήθελαν/είχαν για ξεγραμμένους. 





Το Κομπάνι, λοιπόν. Μια φούχτα αμετακίνητων. Που υπερασπίζεται μια ανύπαρκτη αλλά ελεύθερη πατρίδα.  Δείχνοντας πώς από το τίποτα γεννιούνται σύμβολα. Και οράματα. Και αξίες. Ακόμη και μέσα στη μεταμοντέρνα σύγχυση και τη σκυμμένη καθημερινότητά μας. 




Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Λόγος αλληγορικός

Πολύ απολαμβάνω με την επισκεψιμότητα του ιστολογίου που με οδηγεί αρκετά συχνά σε διάδικες αναρτήσεις. 

Λέω, λοιπόν: ό,τι και αν ψάχνεις, όσο κι αν ψάχνεις, από χρόνια τώρα που ασκώ τη γλώσσα της αλληγορίας, πειστήρια δεν πρόκειται να βρεις Το αυτό και απ' τα βιβλία μου. Έστω και αν δεόντως σε τιμώ στο τελευταίο με ολόκληρο κεφάλαιο. Το κακό είναι ότι ούτε ίχνη σκιών δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις. Στο μεταξύ, συνέχισε να ψάχνεις. 
Ίσως κι αυτό, να 'ναι μια κάποια λύσις.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Παρουσιάσεις

ΖΩΝΗ ΠΥΡΟΣ
Το ΟΞΥΓΟΝΟ (Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη) και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέας συλλογής διηγημάτων του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη
ΖΩΝΗ ΠΥΡΟΣ
την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014,
στις 8 μ.μ.
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Κώστας Καλημέρης, κριτικός λογοτεχνίας
Ο συγγραφέας, Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο και θα συνομιλήσει με το κοινό και η Δήμητρα Μιμίκου θα πλαισιώσει μουσικά τη βραδιά. 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Πού βρίσκεται το σημείο επαφής ανάμεσα στη μοναχική περιπέτεια της γραφής και την κρίση της μέσης ηλικίας; Στο ατέλειωτο ερωτικό παιχνίδι των φύλων και στο υπαρξιακό άγος της φθοράς; Στη μνημονιακή διάλυση του κοινωνικού ιστού και στην αποκαθήλωση του ευρωπαϊκού οράματος; Στην υπονόμευση των δημοκρατικών κατακτήσεων και στον φασισμό του νεοναζισμού;
Ο συγγραφέας αναζητεί την απάντηση στη διακεκαυμένη ζώνη πυρός του παρόντος, όπου τα ίδια αρχέγονα ερωτήματα επανέρχονται ακόμα πιο επιτακτικά.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης γεννήθηκε το 1970 στα Γιαννιτσά. Είναι φιλόλογος και εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τρία ακόμα λογοτεχνικά βιβλία, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ: Τρεις μνήμες και δύο ζωές (2005), Το παραμύθι του ύπνου (2008), Αστοχία υλικού (2010).

Επίσης:
Η Α΄ ΕΛΜΕ Πέλλας και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση
του νέου βιβλίου του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη
ΖΩΝΗ ΠΥΡΟΣ
την Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014, στις 6 μ.μ.,
στο καφέ «Τέσσερις Εποχές» στο Βαρόσι, στην Έδεσσα
.
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο κριτικός λογοτεχνίας Κώστας Καλημέρης.
Ο συγγραφέας θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο
και θα συνομιλήσει με το κοινό.
και...
Ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Πέλλας, η Β΄ ΕΛΜΕ Πέλλας
και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

σας προσκαλούν στην παρουσίαση
του νέου βιβλίου του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη
ΖΩΝΗ ΠΥΡΟΣ
το Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014, στις 8 μ.μ.,
στην Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου και Εκδηλώσεων
του Δημοτικού Μεγάρου Πέλλας
(Χατζηδημητρίου και Εθνικής Αντίστασης, Γιαννιτσά).
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο κριτικός λογοτεχνίας Κώστας Καλημέρης.
Ο συγγραφέας θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο
και θα συνομιλήσει με το κοινό.
Συμμετέχει το Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Ζώνη Πυρός



Ζώνη πυρός

Ζώνη πυρός, Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Συλλογή διηγημάτων, σελ. 109, εκδ. Μεταίχμιο, 2 Οκτωβρίου 2014


Πού βρίσκεται το σημείο επαφής ανάμεσα στη μοναχική περιπέτεια της γραφής και την κρίση της μέσης ηλικίας; Στο ατέλειωτο ερωτικό παιχνίδι των φύλων και στο υπαρξιακό άγος της φθοράς; Στη μνημονιακή διάλυση του κοινωνικού ιστού και στην αποκαθήλωση του ευρωπαϊκού οράματος; Στην υπονόμευση των δημοκρατικών κατακτήσεων και στον φασισμό του νεοναζισμού; 
Ο συγγραφέας αναζητεί την απάντηση στη διακεκαυμένη ζώνη πυρός του παρόντος, όπου τα ίδια αρχέγονα ερωτήματα επανέρχονται πιο επιτακτικά.

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Η διδασκαλία και εξέταση των φιλολογικών μαθημάτων



Μνημείο παλινωδιών ό,τι συμβαίνει στα φιλολογικά μαθήματα, και δη στη Νέα Ελληνική Γλώσσα και στη Νεοελληνική Λογοτεχνία: οδηγίες διδασκαλίας (αναφέρομαι στις περσινές) που εν μέρει ξηλώθηκαν από εγκυκλίους και προεδρικά διατάγματα και νέες οδηγίες διδασκαλίας (αναφέρομαι στις φετινές) που εν μέρει ξηλώνονται από τις οδηγίες για την εξεταστέα ύλη. 
Εξηγούμαι:
- Στη γλώσσα (α) από το μετασχηματισμό κειμένου ως βασική άσκηση της παραγωγής λόγου, (β) από το δεύτερο κείμενο αναφοράς που θα μπορούσε να είναι εικόνα, φωτογραφία ή σκίτσο και (γ) από την ανοιχτή ύλη που θα εναπόκειτο στην επιλογή του διδάσκοντα και θα αντλούνταν από ποικίλους πόρους οδηγούμαστε σε μια παραλλαγή του προηγούμενου συστήματος με κάποιες τροποποιήσεις. Που σημαίνει ότι μετατίθεται στις καλένδες ο μετασχηματισμός κειμένου, ότι ένα, κατά κανόνα, και όχι πολυτροπικό είναι το αφετηριακό κείμενο και ότι η ύλη συνδέεται πάλι στενά με τις σελίδες του σχολικού βιβλίου.
- Στη λογοτεχνία (α) ορισμένες από τις ερωτήσεις (π.χ. ομοιοκαταληξία, μέτρο κλπ.) της Τράπεζας Θεμάτων απομακρύνονται από τη νέα φιλοσοφία του προγράμματος διδασκαλίας και (β) από τις τρεις διδακτικές ενότητες με την ανοιχτή ύλη της πρώτης λυκείου επανερχόμαστε στη δευτέρα λυκείου στη γνωστή συνταγή των δεκαέξι τουλάχιστον ποιητικών και πεζών κειμένων. Που σημαίνει ότι η Τράπεζα Θεμάτων και οι νέες οδηγίες για την εξέταση του μαθήματος ξανακλείνουν συνωμοτικά το μάτι στην καθιερωμένη σχολιογραφική και ερμηνευτική μέθοδο ανάλυσης του λογοτεχνικού κειμένου, υπονομεύοντας τη δυνατότητα ερευνητικής μάθησης και το μοντέλο των πρότζεκτ στη διδασκαλία του μαθήματος.
Εν πάση περιπτώσει, ό,τι συμβαίνει στο εκπαιδευτικό φιλολογικό αντικείμενο μοιάζει αντανάκλαση όσων συμβαίνουν στη χώρα: ένα ετοιμόρροπο γιοφύρι που χτίζεται και γκρεμίζεται μέχρι να βρεθούν τα εξιλαστήρια θύματα που θα θυσιαστούν για να στεριώσουν οι νέοι συσχετισμοί εξουσίας – αν στεριώσουν. 
Αναφέρομαι στην έλλειψη επιστημονικής θεμελίωσης, εκπαιδευτικής συνέπειας και πολιτικής βούλησης στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση των αλλαγών διδασκαλίας και εξέτασης των μαθημάτων, ειδικά των φιλολογικών, με αποτέλεσμα η όποια προσπάθεια διαφοροποίησης να ανακοινώνεται με μεγαλόστομες διακηρύξεις και ακολούθως να παραδίδεται αμαχητί σε μεγάλες διαψεύσεις, απ’ όπου μόνη αλώβητη βγαίνει τελικά η λογική της ποσοτικοποίησης, που υποβιβάζει τη γνώση σε πληροφορία και τη μάθηση σε εκπαίδευση.
Ό,τι μένει πέρα από τη διάψευση είναι το αίσθημα της γενικευμένης ανασφάλειας, που επιδεινώνεται και από την Τράπεζα Θεμάτων, καθώς εκπαιδευτικοί και μαθητές πλέουν σε πελάγη ασάφειας όσον αφορά το τι και το πώς θα το διδάξουν ή θα το διδαχτούν με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, που αλλιώς διδάχτηκε και αλλιώς εξετάστηκε από την Τράπεζα θεμάτων την περσινή χρονιά, και της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, που αλλιώς διδάχτηκε την περσινή χρονιά και αλλιώς θα διδαχτεί τη φετινή – εκτός και αν επίκεινται νέοι δυσάρεστοι αιφνιδιασμοί. 

Γιατί τίποτα πλέον δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, πέρα από την ηχηρή σιωπή του εκπαιδευτικού (και όχι μόνο) κόσμου.