Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Καύσωνες



Σχεδίαζα, ή τουλάχιστον σκεφτόμουν. 
Σκεφτόμουν λοιπόν μια ανάρτηση για τους σκυμμένους συναδέλφους. Για τους συναδέλφους που χαμογελούν κρυφά με την ιδέα ότι όλο αυτό δεν τους αφορά. Και δεν τους αφορά αφού έχουν να προσκομίσουν. Να προσκομίσουν γλώσσες και πιστοποιήσεις και εμπειρία και συνέπεια στο μπαλτά του χασάπη. Του χασάπη που καθόταν αμφιθεατρικά με τα χέρια σταυρωμένα. Για να σταυρώσει στη συνέχεια τους ενοχλητικούς. Αλλά...
...αλλά διατηρώ στην εντατική του πληκτρολογίου έναν ήρωα με καλπάζουσα εγκεφαλίτιδα. Και ο δικός μου εγκέφαλος κοντεύει να διαλυθεί από το σκόρπισμα. Σκόρπισμα που υπό την επίδραση της γράπας (ήγουν, τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο) αγωνιώ σε τούτη την ανάρτηση να το μαζέψω με την ευχή για “αναίμακτο” καλοκαίρι.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, ξανά τον Σεπτέμβρη.

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Ποιητικές φωνές


Που κομίζουν το νόημά τους ψιθυριστά. Κατά πώς πρέπει, όταν πρέπει. Εννοώ όχι σαν έτοιμη τροφή ή διδάγματα απλοϊκότητας ή συνταγές ευαισθησίας αλλά σαν απάτητες ήπειροι προς εξερεύνηση. Καθότι, “η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή” - έστω και αν σε ορισμένες περιπτώσεις δεν κρύβει τίποτα από πίσω, αλλά όχι στην προκειμένη, αφού “κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυροί ναυαγισμένων πλοίων” το φορτίο της- κι οι πιο πολλοί κοιτάζουνε χωρίς να δουν, αλλά είναι και αυτοί οι λίγοι που κάτι βλέπουν, το μάτι τους κάτι αρπάζει.

Προς αρπαγή και τα εν λόγω. Προς αρπαγή νοήματος και σημασίας. Για ό,τι τριγύρω συμβαίνει. Εννοώ, την κοινωνική και υπαρξιακή αγωνία του σκεπτόμενου ανθρώπου, που θέλει να βλέπει πέρα, πίσω και μέσα από τα πράγματα. 
Ανεπιφύλακτη λοιπόν η βιβλιοφιλική μου πρόταση, με τη σύσταση - αν μου επιτρέπεται κάτι τέτοιο - της αφοσίωσης και της σιγής που επιβάλλεται στην αναγνωστική προσπέλαση του απαιτητικού ποιητικού λόγου:



 

και: 


Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Θα έκανες κι εσύ τα ίδια;

Ολοκληρώνεται τις μέρες αυτές η πρώτη φάση της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας με την αποτίμηση του έργου των επιμέρους ομάδων και την εκπόνηση σχεδίων δράσης για την επόμενη χρονιά σε μια ατμόσφαιρα ανακούφισης και χαλαρότητας. Και να, που προτού να στεγνώσει το μελάνι από τη συγκεντρωμένη χαρτούρα της ψευτοέρευνας, των πρόχειρων ερωτηματολογίων και της αντιγραφής-επικόλλησης για το σχεδιασμό μιας δράσης, που θα μπορούσε να αποφασιστεί χωρίς όλη αυτή την άσκοπη διαδικασία, καλούνται ήδη οι διευθυντές σε επιμορφωτικά σεμινάρια για το δεύτερο και καίριο βήμα: το πώς δηλαδή θα ποσοτικοποιούν την επαγγελματική συνέπεια, το πνεύμα εργατικότητας και τη διάθεση συνεργασίας των εκπαιδευτικών σε αριθμητικές διαβαθμίσεις που θα κρίνουν τη μισθολογική εξέλιξη και τη σχέση εργασίας. 
Έχω και άλλοτε εκφραστεί για τον εργασιακό μεσαίωνα, τις ασκήσεις οσφυοκαμψίας και τις διευθυντικές αυλές που υποθάλπονται πίσω από το διατακτικό λόγο των σχετικών εγγράφων και κάτω από την αποστειρωμένη ορολογία της σχετικής επιστήμης. Και για να είμαι πιο ακριβής, μιας ψευδοεπιστήμης που λειτουργεί σαν πλυντήριο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, μετονομάζοντας σε διαδικασία αναβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου την μετάθεση των ευθυνών στον τελευταίο τροχό της αμάξης, την πειθαρχική ποινικοποίηση του αντιλόγου, την καρμανιόλα των απολύσεων και την επιβολή ενός πανοπτικού συστήματος ελέγχου, εκφοβισμού και καταπίεσης.
"Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι χρόνια για να καταλάβω τι σημαίνει εκπαιδευτικός". Αναπληρώτρια στα πενήντα της η Ε., ύστερα από είκοσι χρόνια υπηρεσίας σε ιδιωτικό, και προσφάτως απολυμένη, γιατί επέλεξε να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά της. "Αν ήξερα ότι θα με απολύσουν, θα έκανα κι εγώ τα ίδια". Με τσάκισε η ειλικρίνειά της. Όπου τα ίδια βλ. καθημερινή κουβεντούλα στο γραφείο της διεύθυνσης με ένα τεράστιο φτυάρι παραμάσχαλά για το σκάψιμο ολοένα και βαθύτερων λάκκων. 
Για την ώρα έχουμε ακόμη περιθώρια αντίδρασης μπροστά στην απειλή της απόλυσης και το καθεστώς της αναξιοπρέπειας. Αρκεί να μη τα αφήσουμε αναξιοποίητα.