Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Κύριε, κύριε Μαλακάση

Θα μάθεις να τους ξεχωρίζεις πολύ εύκολα.
Θα στέκονται το πρωί στην είσοδο και θα περιμένουν τη δική σου καλημέρα. Θα τριγυρνάνε με εξεταστική διάθεση στον διάδρομο και, όταν διασταυρώνονται μαζί σου, θα σε προσπερνάνε σαν να μην υπάρχεις. Θα προτιμούν τον πληθυντικό ευγενείας αλλά οι ίδιοι θα σε προσφωνούν "συνάδελφε" για να 'χουν την έξωθεν μαρτυρία. Θα κλείνονται στο γραφείο τους και θα σκύβουν ώρες ατέλειωτες ανάμεσα σε νόμους και εγκυκλίους. Θα τους χτυπάς την πόρτα και θα περιμένεις μέχρι να θυμηθούν να σε απαντήσουν. Θα στέκεσαι όρθιος απέναντί τους και θα ελπίζεις να 'ναι στην καλή τους μέρα για να καθίσεις. Θα τους μιλάς και θα 'ναι σαν να 'χουν αλλού το νου τους. Κι όταν μετά από ώρα θα αντιληφθούν την παρουσία σου, θα παρατηρήσεις πίσω από τον ξύλινο λόγο τους μια γκριμάτσα υπεροχής να στερεώνεται στα σκουρόχρωμα κοστούμια που καθημερινά θα αλλάζουν. 
Θα κάνεις την πάπια. Δεν μπορείς κι αλλιώς. Ένα ολόκληρο οχτάωρο, πέντε μέρες τη βδομάδα, μισή σχεδόν ζωή υπόθεση, θα διατελείς υπήκοος στον μικρόκοσμο της εξουσίας τους και θα υπάρχεις μόνο σαν έτοιμο και υπόλογο κοινό για τις βαθυστόχαστες κοινοτοπίες, τις μικρές προσβολές και το αποτυχημένο χιούμορ τους. 
Δεν ξέρω πόση ανασφάλεια κρύβει η ταύτισή τους με τον ρόλο που υποδύονται. Ούτε πόσες παντόφλες εκσφενδονίζονται καθημερινά στο κεφάλι τους από τις γυναίκες, τους άντρες και τα αδέλφια τους. Ή πόσα παράπονα συνεχίζουν να μυξοκλαίνε στη μνήμη τους από τα τραύματα των παιδικών τους χρόνων. 
Δεν με ενδιαφέρουν οι ψυχολογισμοί κι είμαι πολύ μεγάλος για να δίνω άλλοθι σε κάθε τυχάρπαστο. 
Άλλωστε, τους έχω φάει στη μάπα. Κάποτε τους πολέμησα κιόλας. Και το πλήρωσα, χωρίς να το μετανιώσω. Τώρα προτιμώ να τους αγνοώ, έστω και αν νιώθω ότι τελευταία πληθαίνουν ανησυχητικά. Σαν τα σαλιγκάρια που κλείνονται στο καβούκι τους τις μέρες της αιθρίας, για να ξεμυτίσουν όταν μαζεύονται τα σύννεφα, ή ακριβέστερα όταν ο πολιτικός και διοικητικός αυταρχισμός σπέρνει μικροφασισμούς για να αποκεφαλίσει τα στάχυα που εξέχουν.
Τους θυμήθηκα πάντως σε ανύποπτη στιγμή τις προάλλες, προσπαθώντας να ανακουφίσω το βλέμμα μου από το φριχτό θέαμα με το παλικαράκι που χωρίς καμία ιδιότητα και χωρίς κανέναν ρόλο κατέβαινε στην τελευταία του κατοικία. Στράφηκα λοιπόν στις επιτύμβιες στήλες πάνω από τα χωνεμένα με κοπριά και κόκαλα μνήματα και μειδίασα χαιρέκακα διαβάζοντας: 
Ανδρέας Α., ετών 85, συνταγματάρχης εν αποστρατεία,  
Κωνσταντίνος Κ., ετών 61, αστυνομικός διευθυντής,
Δημοσθένης Ν., ετών 55, διευθυντής σχολείου.
Τελικά, ο θάνατος επιμένει υπέρμαχος της πιο αδυσώπητης αλλά ευνομούμενης δημοκρατίας. Κι ίσως γι' αυτό να νιώθω παιδιόθεν μια περίεργη έλξη για τα νεκροταφεία... 

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Για το παιδί που έφυγε


Ψήφισμα
Η εκπαιδευτική κοινότητα της Πέλλας στέκεται συγκλονισμένη μπροστά στον αδόκητο χαμό ενός μαθητή κατά την πρώτη μέρα των πανελλαδικών εξετάσεων.
Τούτες τις ώρες του πόνου και της περισυλλογής νιώθουμε την ανάγκη να υπογραμμίσουμε την ανάγκη διεξαγωγής ουσιαστικού διαλόγου γύρω από τις κοινωνικές και εκπαιδευτικές συνθήκες που μέρα με τη μέρα εξωθούν τη νέα γενιά στο αδιέξοδο και ανάληψης πρωτοβουλιών για τη χάραξη μιας άλλης, πιο ελπιδοφόρας κοινωνικής και εκπαιδευτικής πορείας.
Εκφράζοντας την ολόθερμη συμπαράσταση στους γονείς του παιδιού, καταθέτουμε στη μνήμη του χρηματικό ποσό στα γεύματα αγάπης του Αγίου Γεωργίου.
Β' ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Διαόλια



Με αφορμή ό,τι συνέβη σήμερα...





Όχι δεν θα ευχηθώ. Γιατί η μόνη ευχή, η πιο δίκαιη και η πιο επιτακτική, είναι να πάψει αυτό το αίσχος των εξετάσεων που σακατεύει μυαλά και σώματα εφήβων. Στο άνθος της ηλικίας τους...

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Γυρίζω τις πλάτες μου στο παρελθόν


Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι επιλογές μας θα σηματοδοτήσουν ιστορικές εξελίξεις. Ας αναλάβουμε, επιτέλους, την ευθύνη τους - πριν να είναι αργά. Οπότε:

Να τους αλλάξουμε τον αδόξαστο

Ποιον ωφελεί η δημοσιοποίηση των δημοσκοπικών αποτελεσμάτων σύμφωνα με τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται αρκετές μονάδες της ΝΔ; Μόνο το συγκυβερνών κόμμα το οποίο παρουσιάζει χαμηλή συσπείρωση και επιστρατεύει το φόβο της μεγάλης ήττας και της ανατροπής προκειμένου να οδηγήσει τους οπαδούς του στην κάλπη. Ο φόβος αυτός πολλαπλασιάζεται από δηλώσεις του Σόιμπλε και άλλων για δήθεν "περιπέτειες" και σχέδιο β αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ! Κι αυτό όταν είναι γνωστό ότι οι Ευρωεκλογές αφορούν το ευρωκοινοβούλιο και όχι το εθνικό κοινοβούλιο. Δεν "ρίχνουν" δηλαδή την κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, οι εκβιασμοί των εκλογέων καλά κρατούν. Ακόμα και οι "Οίκοι Αξιολόγησης" μπήκαν στο παιγνίδι της κατατρομοκράτησης των ψηφορόρων οι οποιοι θα ψηφίσουν κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο! Αλλά και το μήνυμα των εκλογών θα αλλοιωθεί την Κυριακή το βράδυ. Ο τρόπος έχει καταστεί πλέον ρουτίνα. Αρχικά θα βγουν τα "έξιτ πολς" που θα παρουσιάζουν το ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με επτά μονάδες, αλλά στη συνέχεια η διαφορά θα μειωθεί στη μία μονάδα, εμφανίζοντας έτσι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να είναι το... ηττημένο. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, τι κάνουμε; Δεν σκιαζόμαστε και τους αλλάζουμε τον αδόξαστο. Ψηφίζουμε μαζικά ΣΥΡΙΖΑ.
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, gpapaso.blogspot.com

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Άκου να δεις

Δεν ξέρω πόσα γαμοσταυρίδια νομίζεις ότι εκτόνωσες με την ψήφο σου. Δεν ξέρω πόσες μικρές επαναστάσεις νομίζεις ότι ξεσήκωσες μπροστά στην κάλπη. Δεν ξέρω πόσες προσωπικές αδικίες νομίζεις ότι αποκατέστησες όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. 


Αλλά να ξέρεις:
Η ψήφος που για "αντισυστημική" την έριξες, μετάγγιση αίματος ήτανε στους βρυκόλακες της ιστορίας: οι άπαιχτες μαγνητοφωνήσεις του Κασιδιάρη και οι δικογραφίες που μετατίθενται μυρίζουν νέους Μπαλτάκους που παζαρεύουν ερήμην σου αποφυλακίσεις, προκειμένου να ανασυνταχτεί το κέντρο με αθώο αίμα, ενόσω θα ουρλιάζουν στον ύπνο σου οι καμένοι της Οδησσού και θα ψάχνουν ακροατήριο τα τραγούδια του Παύλου και θα πλανάται παντού οσμή από το Άουσβιτς.

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Απόκαμα

... με τις προεκλογικές συγκεντρώσεις και τις επιμελείς διατυπώσεις, τα κούφια λόγια και τις ασαφείς διατυπώσεις, τους ανιδιοτελείς χορηγούς και τα χλιδάτα γραφεία, τις πολιτικές μετεγγραφές και τις καλοσιδερωμένες γραβάτες, το φοτοσόπ των διεκδικητών και την αριθμητική των ψήφων, τους "ανεξάρτητους" υποψηφίους και τους ακομμάτιστους φιλοκυβερνητικούς, τις ατομικές στρατηγικές και τους πολιτικούς ελιγμούς, τις διαφημιστικές κάρτες και τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια, το λάιφ στάιλ καρακιτσαριό και τις υποσχέσεις για την αντιδημαρχία. 
Κι εγώ απ' την πλευρά μου, συμμέτοχος αλλά όχι συνυπεύθυνος για όλα αυτά, παίρνω την πιο βαθιά ΑΝΑΣΑ για να αντέξω τρεις ακόμη ανούσιες μέρες, προσγράφοντας ως νίκη δίπλα στις ανεπαίσθητες ήττες κείνο το συγκινητικό μήνυμα της Ακριβούλας και το άλλο της Τασούλας. 
Εκ των προτέρων λοιπόν σπεύδω για να ανακοινώσω ότι στις δικές μου εκλογές το αποτέλεσμα με βρίσκει έσχατο αλλά όχι σκυφτό. 
Δηλώνω δε, ότι μου αρκεί. Και με το παραπάνω. 

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Πολλές Σκουριές

Οποία έκπληξις. Ξεπουλάνε και τους αιγιαλούς. Στους φιλτάτους ξενοδόχους. Που εσχάτως αποδεικνύονται βασιλικότεροι του βασιλέως. Για να ξεριζώσουν, να ισοπεδώσουν και να μπαζώσουν. Αφού προηγουμένως εκπονηθούν οι σχετικές περιβαλλοντικές μελέτες. Που δεν μπορούν παρά να εκπονηθούν. Προκειμένου να 'χει ο κοσμάκης να  απλώσει την πετσέτα και να ανοίξει το ταπεράκι με τα ντολμαδάκια όχι στην καυτή άμμο αλλά στην προέκταση των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων. Που αφειδώς θα διαθέσουν τα εκατομμύριάκια τους για να εγγυηθούν με τους σεκιουριτάδες τους το δικαίωμα του κοινού στην ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες.  




Εκτός βέβαια κι αν λειτουργήσει το παράδειγμα των Σκουριών. Αφού όπως εξελίσσονται τα πράγματα όλη η Ελλάδα μια Χαλκιδική. 

(Ως πρώτη μορφή αντίδρασης, η συλλογή υπογραφών. Εδώ)


Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Σιωπή

Είναι μια από τις παράπλευρες απώλειες όλης αυτής της ποινικής διαδικασίας, που μακραίνει μακραίνει και τελειωμό δεν έχει. Αναφέρομαι στη σιωπή του πληκτρολογίου, ενόσω προαισθάνομαι ότι έχει, ή ακριβέστερα θα έπρεπε λογοτεχνικά, πολιτικά και ιδεολογικά να έχει, πολλά για να πει. 


Αλλά το ψυχικό δυναμικό, τα χρονικά διαθέσιμα και η φαιά ουσία που δαπανώνται  είναι τόσα που εξ ανάγκης αποσύρομαι. Στην προκειμένη λοιπόν περίπτωση είμαι αναγκασμένος να αφοσιωθώ στη δική μου/μας (εννοώ τους συγκατηγορούμενους) μάχη. 
Ακόμη και αν τριγύρω καίγεται το σύμπαν και βράζει το απομέσα μου. Και αυτό είναι (κοντά βέβαια σε πολλά άλλα) που με εξοργίζει.