Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Σαμαράς ή τανκς

Άνοιξε με το "Καραμανλής ή τανκς" και κλείνει με το "Σαμαράς ή τανκς". Σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης για να ξαναβρεθούμε στα ίδια αδιέξοδα διλήμματα.



Αλλά όσοι εκ νέου ενορχήστρωσαν την ιστορική αυτή παρωδία, προκειμένου να υποδυθούν το ρόλο του εγγυητή της δημοκρατικής τάξης, που οι ίδιοι ποικιλοτρόπως υπονόμευσαν, λησμόνησαν τον αστάθμητο ρόλο του λαού. 



Που είναι - θέλω να πιστεύω ότι είναι - πιο ώριμος. Και θα μετατρέψει - θέλω να πιστεύω ότι θα μετατρέψει - τους πολιτικούς σχεδιασμούς τους σε κακόγουστο ανέκδοτο. 

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Οι αποχρώσεις του μαύρου

Αν δεν το έθρεψαν οι ίδιοι, πάντως το άφησαν. Το άφησαν να θεριέψει. Εδώ και χρόνια το έβλεπαν να θεριεύει, αλλά έκλειναν τα μάτια. Ενίοτε, έκλειναν το ένα μόνο μάτι. Συνωμοτικά. 
Τώρα τρέχουν. Τρέχουν να προλάβουν. Μέσα σε λίγες μέρες, έκαναν ό,τι θα έπρεπε να κάνουν τα τελευταία χρόνια.  
Κάτι είναι και αυτό. Δεν λέω. Θα μπορούσα μάλιστα να πιστέψω καλοπροαίρετα ότι κατανόησαν το λάθος τους. Έστω και αργά. 


Αλλά δεν είναι έτσι. 
Μέρες τώρα βλέπω με το μαύρο της Χρυσής Χρυσής να φωτίζει τη δική της ιδεολογική μαυρίλα, να ξεπλένει τα δικά της δημοκρατικά άλλοθι και να παίζει τα δικά της επικοινωνιακά παιχνίδια τούτη η κυβέρνηση. 
Υποδυόμενη τον εγγυητή. Εν μέσω πάντα των δύο άκρων. Ασφαλώς. 





Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Αυτοί οι στίχοι στον Παύλο Φύσσα που σκοτώσαν

Περνάει ο θάνατος
στους δρόμους της Ελλάδας
συμμορίες φασιστών
λυμαίνονται τη χώρα μου 
με την ψήφο των κατοίκων της 
τάγματα εφόδου 
σέρνονται σαν φίδια στη νύχτα
κι ο θάνατος κάνει παρέλαση. 
Βυθισμένος τώρα στο φως 
θα ταξιδέψει ο δολοφονημένος νέος 
τρέμοντας τα δάκρυά μου
θα είναι εσύ πάντα 
σε αυτή τη χώρα 
δολοφονούν την ομορφιά 
πάνω στο αίμα των αθώων 
κι άλλο αίμα ρέει 
γυρνώντας επιδέξια το μαχαίρι 
στον μυ της καρδιάς 
ο θάνατος παρελαύνει στον κόσμο 
μαζί του σέρνοντας σαν φίδια στη νύχτα 
τα τάγματα εφόδου. 
Βυθισμένος τώρα στο φως 
θα ταξιδέψει ο σκοτωμένος νέος 
τρέμοντας τα δάκρυά μου 
θα είναι εσύ 
με τσακίζει η χώρα μου 
μέχρι θανάτου 
εδώ και δεκαετίες
ο υφέρπων φασισμός - 
η ασχήμια με τσακίζει 
Ναζή Χατζημωυσιάδου, 18.09.13

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Κάπου υπάρχει ένα όριο, ξέρεις...

ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΟΡΙΟ, ξέρεις....
Και ο Νεκρός και ο Απολυμένος, που είναι Ζωντανός Νεκρός, θέλουν κι ΑΥΤΟΙ την ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ και την ΔΙΚΑΙΩΣΗ του Αγώνα τους.....

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στο μαθητή που έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ στην Μαραθώνια Εξεταστοκεντρική Μόρφωση ή σε δεύτερο πλάνο επιλογής: ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στο γονιό που δεν μπορεί να πληρώνει φροντιστήρια για τις ώρες που χάνονται.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στον πολίτη που ενοχλείται με τις συγκεντρώσεις, τα πανό, τις δημόσιες ομιλίες, τα συνθήματα, την παρεμπόδιση της κυκλοφορίας.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στο Δάνειο που διαμαρτύρεται.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στην Τράπεζα που δεν μπορεί να περιμένει.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στο Συνάδελφο που σταμάτησε την απεργία.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στον Βουλευτή που αναγκάζεται να ψηφίσει διατάξεις για να μην χάσει τη θέση του.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στην Κυβέρνηση που θα αναγκαστεί να υπογράψει κι επόμενο μνημόνιο για να ΜΗΝ δηλώσει η χώρα πτώχευση.
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ στον φασίστα που το Σύστημα του οπλίζει το χέρι.

ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΟΡΙΟ, ξέρεις....

Και ο Νεκρός και ο Απολυμένος, που είναι Ζωντανός Νεκρός, θέλουν κι ΑΥΤΟΙ την ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ και την ΔΙΚΑΙΩΣΗ του Αγώνα τους.....

και θα μου πεις: 

μα ΚΑΝΕΙ ΑΓΩΝΑ ο ΝΕΚΡΟΣ;...
ΜΗΝ σου πω πως ΑΥΤΟΣ κάνει τον μεγαλύτερο ΑΓΩΝΑ μέσα στις Συνειδήσεις ΟΛΩΝ μας!!!....
---------------------------------------------------
ΚΑΤΑΝΟΩ, Φίλε μου, πως είναι Ζόρικες πλέον οι Αποφάσεις...

Στο Μαύρο πρέπει να στάξεις πολύ ΦΩΣ από ΨΥΧΗ για να γίνει, έστω, Γκρι..


Τάσος Κάρτας, http://ta4mx.blogspot.gr/

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Εκκαθάριση


Διήγημα γραμμένο και δημοσιευμένο ένα χρόνο πριν. Διατηρεί - δυστυχώς - την επικαιρότητά του. 


Τελευταία φάση της μεγάλης φυλετικής εκκαθάρισης, που απάλλαξε μια και καλή τον τόπο από όλους τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους τυφλούς, τους τραυλούς, τους ανάπηρους, τους κωφάλαλους, τους καθυστερημένους, τους φορείς του AIDS, τους κομουνιστές, τους αθίγγανους, τους ψυχασθενείς και ασφαλώς τους ομοφυλόφιλους, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε στο τέλος να μείνει μόνο το ένα τρίτο του αρχικού πληθυσμού της χώρας, ήταν το στάδιο της γλωσσικής απολύμανσης απ' όλα τα ξενόφερτα λεκτικά στοιχεία, που εδώ και αιώνες μόλυναν την ελληνική γλώσσα με την ύποπτη ανοχή ή την προδοτική συνενοχή των σάπιων καθεστώτων του παρελθόντος, πλην βεβαίως ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων όπως η μεταξική δικτατορία και η επταετής επανάσταση των συνταγματαρχών.
Συστάθηκε λοιπόν ειδική επιτροπή από γνωστούς γλωσσολόγους με αποστολή την κατάρτιση καταλόγου από αναφομοίωτες δάνειες λέξεις, που αποτέλεσε τη βάση για την πρώτη μαζική εκκαθάριση της γλώσσας. Παρά τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στο ειδικό λεξιλόγιο, με χαρακτηριστικότερη τη διχογνωμία που για δώδεκα συναπτά έτη απασχόλησε τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο για το μονολεκτικό γλωσσικό ισοδύναμο του αλληλούια και του αμήν, το έργο υλοποιήθηκε χάρη στην κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού και τον ενθουσιασμό του κοινωνικού σώματος, αφού αρκούσε ένας τεχνικός όρος ή ένα στοιχείο του λατινικού αλφαβήτου, για να καλυφθούν με μπογιά βιτρίνες καταστημάτων ή να ξηλωθούν διαφημιστικές επιγραφές ή να καταγγελθούν ανύποπτοι πολίτες από τους γείτονές τους ή να αποκηρυχτούν γονείς από τα παιδιά τους ή να καούν δημοσίως πασίγνωστα βιβλία, ακόμη και τα πρωτότυπα από ορισμένα έργα της αλεξανδρινής γραμματείας.
Η επόμενη φάση, που σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό έφερε τον τίτλο μία λέξη-μία έννοια, στράφηκε εναντίον της πολυσημίας των λέξεων με την κατάργηση όλων των συνωνύμων και την απαλοιφή της μεταφορικής σημασίας και των συνυποδηλωτικών χρήσεων, προκειμένου να λείψουν από την καθημερινή επικοινωνία οι ενοχλητικές παρανοήσεις και να πάψουν οριστικά τα λανθάνοντα νοήματα του λαϊκού σκώμματος και της καλλιτεχνικής σάτιρας, όπως αυτά που η ιστορική εμπειρία βεβαιώνει για το αδίκως διασυρμένο πουλί των απριλιανών συνταγματαρχών ή το κονιάν που κατανάλωνε ο δικτάτορας προτού να μπερδέψει το “ναι” που κατά βάθος ήθελε να πει στους Ιταλούς με το “όχι” που τελικά τους είπε, πράγμα που ελάφρυνε το επίσημο λεξικό από εκατοντάδες σελίδες με άχρηστες λέξεις και επικίνδυνες έννοιες.
Τελευταίο και πιο αποφασιστικό βήμα ήταν ο εντοπισμός όλων των αφομοιωμένων δάνειων λέξεων, με το επιχείρημα ότι είναι τα συγκαλυμμένα, και γι' αυτό πιο επικίνδυνα, υπολείμματα των βδελυρών γλωσσικών επιμειξιών του παρελθόντος. Η προσπάθεια που στην αρχή αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα, καθώς θα έπρεπε να επινοηθούν νέες λέξεις, όπως ο τεχνητοπίδακας αντί του σιντριβανιού, ή περιφραστικές διατυπώσεις, όπως εθνοπροδοτική ιδεολογία αντί του κομουνισμού, στέφθηκε στο τέλος με απόλυτη επιτυχία χάρη στη συνδρομή των μέσων ενημέρωσης που καθημερινά δημοσιοποιούσαν καταλόγους με απαγορευμένες λέξεις και πρόβαλλαν σε απευθείας μετάδοση τη δημόσια τιμωρία της στοματορραφής όσων από άγνοια ή αφέλεια ή δόλο επέμεναν να τις χρησιμοποιούν, εκτός ασφαλώς από τις τρεις ιερές λέξεις-εμβλήματα του νέου καθεστώτος, δηλαδή τον ρατσισμό, την προπαγάνδα και τον νεοναζισμό, που σύμφωνα με μια πολύ ενδιαφέρουσα γλωσσολογική άποψη ανάγονταν ετυμολογικά σε άγραφες λέξεις των προελλήνων, άγνωστο όμως σε ποιες.
Αλλά τότε παρουσιάστηκε το μεγάλο ζήτημα της φοινικικής προέλευσης του ελληνικού αλφαβήτου, που καθιστούσε στα μάτια των πιο σοβαρών διανοουμένων του καθεστώτος ύποπτες ακόμη και όσες λέξεις αναγνωρίζονταν σαν απολύτως ελληνογενείς. Η λύση που δόθηκε φανερώνει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο την τόλμη και την αποφασιστικότητα των κυβερνώντων, που με την τελευταία ανακοίνωση που εξέδωσαν με τον χαρακτηριστικό τίτλο “ουκ εν τω λογω το ευ” ακύρωσαν το εγκεκριμένο από τους ίδιους λεξικό, κατάργησαν στο εξής την ανάγκη της γλωσσικής επικοινωνίας και κάλεσαν όλο το λαό στην πλατεία του Συντάγματος σε δημόσια διαβούλευση για το μέλλον του έθνους.
Όταν λοιπόν συγκεντρώθηκαν οι τελευταίοι και οι πιο γνήσιοι εκπρόσωποι αυτού του ηρωικού γένους, αφού στο μεταξύ υπήρξαν και άλλες φυλετικές εκκαθαρίσεις σε βάρος των ναρκομανών, των κοντών, των αριστερόχειρων, των μελαχρινών, των ευτραφών, των ηλικιωμένων, των άνεργων, των γυναικών, των παράφωνων, των αρρώστων, των ερωτευμένων και ασφαλώς των ποιητών, θα μπορούσε κανείς να θαυμάσει το μοναδικό στην ιστορία θέαμα ενός ολόκληρου λαού σε απόλυτη ομοψυχία, που δεν χρειαζόταν πια τη γλώσσα για να επικοινωνεί, αλλά μόνο τα ηχηρά επιφωνήματα του μεγάλου ηγέτη, που έμοιαζαν με βρυχηθμούς, και τις συγκαταβατικές αναφωνήσεις του κοινού, που έμοιαζαν με βελάσματα.
Αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακή, σχεδόν μεγαλειώδης, ήταν η εικόνα του ολιγάριθμου αυτού έθνους που συνεπαρμένο από την ιδέα της φυλετικής και της γλωσσικής του καθαρότητας δεν δίστασε να αποφασίσει παμψηφεί την οικειοθελή ευθανασία του, προκειμένου να διαφυλάξει στα ακούνητα σπερματοζωάρια του γενετικού του υλικού και στις λευκές σελίδες του εγκεκριμένου λεξικού του τη φυλετική και πνευματική ιδιοπροσωπία του αμόλυντη και αναλλοίωτη στον αιώνα των αιώνων.

Ας λέμε το όνομά του

Ας λέμε το όνομά του.
Παύλος Φύσσας.
Αμήχανες τηλεοπτικές κεφαλές πετροβολούν τώρα με ασυνάρτητες λέξεις αποχαυνωμένους αστούς και τους υπαγορεύουν ότι πρέπει να ξυπνήσουν από τον Όμορφο Μεγάλο  Ζαχαρωτό Ύπνο στον οποίο τους είχαν εκπαιδεύσει. Το μασκαρεμένο Τέρας που συνόδευε γριούλες στην τράπεζα, το Λυσσασμένο Σκυλί που τα βράδια, έστηνε φονικό καρτέρι σε σκουρόχρωμους, αυτό το τόσο Βολικό Τέρας που χάριν διασκέδασης έριχνε κανένα χαστουκάκι, να που έσπασε την αλυσίδα του φανερώνοντας, πίσω απ’ τον μπερντέ της «δημοκρατίας» τα αφεντικά του και αφαιρώντας το άλλοθι από τους μικροαστούς.

Ας λέμε το όνομά του.
Παύλος Φύσσας.
Εργάτης, μουσικός και ποιητής του δρόμου.
Ιδιότητες τις οποίες οι δίαυλοι της αντικειμενικής ενημέρωσης προσπάθησαν, δεκαετίες τώρα να μας πείσουν ότι είναι ασύμβατες η μία με την άλλη.
Ως εργάτης θα έπρεπε να είναι απαίδευτο ανδρείκελο, αποκτηνωμένος από κούραση και κατανάλωση μαζικής χυδαιότητας. Θα έπρεπε να μισεί τους πάντες και δηλητηριάζεται από τα αδιέξοδά του.
Ως καλλιτέχνης θα έπρεπε: να έχει αλλάξει γειτονιά, να βγάζει τους δίσκους του, να κάνει όπως κάθε «καλό παιδί» τις δημόσιες σχέσεις του, να κονομάει όπως μπορεί για να αυγαταίνει τους λογαριασμούς του, να αλλάζει γυναίκα κάθε εξάμηνο, να δίνει συνεντεύξεις στις οποίες δεν έχει τίποτα να πει, να χασκογελάει σαν ηλίθιος και να είναι συγκρατημένα προπετής καθότι το «υφάκι» διδάσκεται ως τρόπος ζωής. Να μιμείται την τάση της πιάτσας- με το αποκρουστικό τσιφτετέλι της ξανθιάς πάνω στα τραπέζια- παρά να φτύνει την αηδία του στην υποκρισία με έμμετρη επανάσταση και μελωδικό έρωτα.
 Και πάνω απ’ όλα θα έπρεπε να έχει ξεχάσει την καταγωγή του και να δίνει συμβουλές για το πώς μπορεί κανείς να γίνει υποταγμένος και ποταπός, δηλαδή «επιτυχημένος».  

Ας λέμε το όνομά του.
Παύλος Φύσσας.
Εργάτης και καλλιτέχνης.
Ιδιότητες οι οποίες όταν συνυπάρχουν δημιουργούν αρρυθμίες στην Θεριζοαλωνιστική Μηχανή του υφέρποντος φασισμού.

Παύλος Φύσσας.

Τον δολοφόνησαν ναζιστές.

Απόστολος Λυκεσάς

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Υπενθύμισις

Κύκλους κάνει η ρουφιάνα, και γυρίζει και ξαναγυρίζει, άλλοτε σαν όραμα αλλά τις πιο πολλές φορές σαν εφιάλτης με τους εκτελεσμένους των Καλαβρύτων, του Μεσόβουνου, των Γιαννιτσών, το σπασμένο κεφάλι του Λαμπράκη, το πτώμα του Πέτρουλα και το πνιγμένο σώμα του Μανδηλαρά να ξαναζωντανεύουν στα μάτια των ανέργων και των πεινασμένων και των αυτοκτονημένων και των δολοφονημένων και να ζητούν μερίδιο μνήμης στο εφηβικό κουφάρι του Γρηγορόπουλου και στη μαχαιρωμένη καρδιά του Φύσσα, κι εσύ που μέχρι τώρα νόμιζες ότι θα ξορκίζεις τις ενοχές ή θα εξαγοράζεις το χρόνο σου τηρώντας απαρέγκλιτα την αρχαία ρήση "λάθρα βιώσας" πίσω από μια οθόνη ή ένα γραφείο ή ένα βιβλίο, βρίσκεις άθελα τον εαυτό σου να επωμίζεται ιστορικές ευθύνες που πολύ θα 'θελες να αναλογούν σε άλλους. 




Αλλά όσο κι αν δε σου αρέσει, παρ' το επιτέλους χαμπάρι: σε σένα έλαχε να ζεις εδώ και τώρα, που σημαίνει ότι δεν βαραίνουν μόνο τα λόγια και τα έργα σου αλλά εξίσου βαρύτιμες είναι οι σιωπές και οι αδράνειές σου. 
Το νου σου, λοιπόν. 
Το νου σου.  

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Συνάδελφε, σκέψου…


Υπάρχουν δέκα λόγοι για να απεργήσει ΤΩΡΑ ένας καθηγητής. 
Μην γυρνάς το κεφάλι σου αλλού, ίσως να μην έχουμε ξανά άλλη ευκαιρία.
Για σκέψου λοιπόν, τι μπορεί να προσφέρει η απεργία:

  • Έμπρακτη συνεισφορά στην καθολική προσπάθεια ανάκαμψης από την άθλια οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα.
Με 60 € παρακράτηση μισθού για μία ημέρα απεργίας, το κράτος συγκεντρώνει 300 € ανά απεργό εκπαιδευτικό την εβδομάδα.
Με 60.000 (κατά προσέγγιση) απεργούς, κερδίζει από τους απεργούς 1.800.000 € την εβδομάδα.
Με την συμμετοχή μας στην απεργία, δείχνουμε την έμπρακτη συνεισφορά μας στην καθολική προσπάθεια για κλείσιμο της τρύπας των ελλειμμάτων που δημιούργησαν οι λαμογιο-αλχημείες.
Τα λαμόγια, πόσα είπαμε ότι δώσανε τελευταία για το καλό της χώρας;
Κανένας παπαγάλος και κανένας πολιτικός φωστήρας και κανένας κλάδος δεν έχει κάνει κάτι ανάλογο, οπότε να κλείσουν τα βρωμοστόματα για το ότι δήθεν δεν μας ενδιαφέρει το καλό της χώρας. Μας ενδιαφέρει τόσο που πέρα από τις συνεχείς μειώσεις μισθού, τις φοροεπιθέσεις, τα χαράτσια, τις περικοπές, τις απολύσεις, εμείς πληρώνουμε από το κουτσουρεμένο μας μισθό και 300 € την εβδομάδα για να ανακάμψει η χώρα.
Μόνο έτσι θα βγουν αληθινές οι προβλέψεις για «πρωτογενές πλεόνασμα» της χώρας που θα μας επιτρέψει να επιστρέψουμε με ταρατζουμ στις αγορές όπως έχει δηλώσει ο πολυχρονεμένος πρωθυπουργός μας

  • Τόνωση της αγροτικής οικονομίας της χώρας
Με την απεργία και την παρακράτηση 60 € / ημέρα απεργίας, είναι λογικό πως οι καθηγητές και οι οικογένειές τους θα στραφούν σε φθηνότερους τρόπους σίτισης. Επειδή λοιπόν θα υπάρχει σημαντική αύξηση του μοτίβου διαβίωσης πάνω στην λογική «ψωμί, ντομάτα, άντε και καμιά ελιά», είναι περισσότερο από βέβαιο πως θα καταγραφούν αυξητικές τάσεις κατανάλωσης σε καταστήματα με εδώδιμα αποικιακά και συνοικιακά μανάβικα, που σημαίνει πως θα αυξηθεί και η ζήτηση σε όσπρια, λαχανικά, ζαρζαβατικά, φρούτα, ελιές, παξιμάδια και βασικά είδη αρτοποιίας, αλίπαστα,  κλπ
Έτσι, η αύξηση της ζήτησης στα συγκεκριμένα είδή, μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση του έλληνα αγρότη και παραγωγού και θα συνεισφέρει στην μεταστροφή του κλίματος κατήφειας που αυξάνεται στην περιφέρεια και στην ψυχολογική τόνωση των αγροτικών οικογενειών

  • Πραγματική σύμπραξη στις προσπάθειες βελτίωσης της διαβίωσης σε αστικό περιβάλλον, αφού θα υπάρξει μείωση της κατανάλωσης καυσίμων λόγω μη μετακίνησης από και προς τα σχολεία με μηχανάκια, αυτοκίνητα και μέσα μαζικής μεταφοράς, με θετικότατες περιβαλλοντικές επιπτώσεις στο μικροκλίμα της περιοχής αλλά και της χώρας.
Με την αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας στους δρόμους, μειώνεται η ατμοσφαιρική ρύπανση των πόλεων, και σε έναν βαθμό ανακόπτεται η περιβαλλοντική υποβάθμιση
Από οικονομικής δε σκοπιάς, θα καταγραφούν τάσεις σχετικής σταθεροποίησης στις τιμής των καυσίμων και έτσι απομακρύνεται η πιθανότητα αυξητικών τάσεων στο εμπόριο αφού δεν θα υπάρχει «άλλοθι» για αύξηση τιμής της βενζίνης και μετακύλισης της αύξησης αυτής στις τιμές των προϊόντων αλλά και γενικότερα στην αγορά.
Δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί δε, πως θα υπάρξει μείωση του σχετικού χρόνου μετακίνησης, με αποτέλεσμα την αύξηση της αποδοτικότητας της εργατώρας για τους άλλους κλάδους εργαζομένων που χρησιμοποιούν το οδικό δίκτυο ή μετακινούνται από και προς τις εργασίες τους.
Επίσης, αξίζει να σημειωθεί πως, κατά τις περιπτώσεις συγκεντρώσεων και συλλαλητηρίων, τονώνονται οι αστικές συγκοινωνίες και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τόσο από τους απεργούς που θα τα χρησιμοποιήσουν για να μετακινηθούν, όσο και από άλλους πολίτες που επιλέγουν να τα χρησιμοποιήσουν για τις μετακινήσεις τους αντί του αυτοκινήτου τους και να αποφύγουν έτσι ταλαιπωρία, κατανάλωση βενζίνης και καθυστερήσεις.
Αυτό είναι έμπρακτη κοινωνική συμμετοχή στην βελτίωση της καθημερινότητας.

  • Τονώνεται ο θεσμός της οικογένειας όπως και η διαδικασία κοινωνικοποίησης μέσω αυτής, αφού δίνεται στους μαθητές περισσότερος χρόνος να τον αξιοποιήσουν με την οικογένειά τους και να συζητήσουν τους λόγους και τις αιτίες όχι μόνο της απεργίας, αλλά και της ευρύτερης κοινωνικής αναταραχής που υπάρχει στην χώρα μας αυτή την περίοδο. Έτσι συσφίγγονται περισσότερο οι οικογενειακές σχέσεις, η προσωπικότητα του παιδιού αποκτά πιο στέρεες βάσεις που αυξάνουν τις πιθανότητες για συμπεριφορές  περισσότερο συνειδητοποιημένες, κέρδος για το σχολείο και για την κοινωνία.

  • Προσωρινή ελάφρυνση του ψυχολογικού βάρους των γονέων που τουλάχιστον για όσο διαρκεί η απεργία, δεν θα έχουν να ανησυχούν για το που θα βρουν πάλι δανεικά για να δώσουν χαρτζιλίκι στα παιδιά τους ή να ανησυχούν μήπως το παιδί αντί να βγάλει εισιτήριο για το λεωφορείο κρατήσει τα χρήματα για να πιει έναν καφέ και πέσει πάνω σε κανέναν «ευσυνείδητο» οδηγό ή ελεγκτή, με τραγικά αποτελέσματα. Ούτε θα ανησυχούν για το ποιος μπαίνει ή βγαίνει από το σχολείο πηδώντας τα κιγκλιδώματα ή σπάζοντας την περίφραξη, αφού δεν υπάρχουν πια φύλακες να ελέγξουν έστω και υποτυπωδώς που εισέρχονται στους σχολικούς χώρους. Ούτε μην κολλήσει καμιά αρρώστια από τις διαλυμένες και βρώμικες τουαλέτες, αφού οι δήμοι δεν έχουν χρήματα για συντήρηση ή καθαρισμό των σχολείων.
Ακόμη περισσότερο δε, αν το παιδί ατυχήσει και πάθει κανένα ατύχημα στο σχολείο, αν λιποθυμήσει, ποιος θα του δώσει τις πρώτες βοήθειες, αφού τους συναδέλφους του τομέα Υγείας που βοηθούσαν τους έφαγαν τα μνημόνια, ο εξορθολογισμός προσωπικού, οι διαθεσιμότητες και τα υπουργικά κολλητιλίκια με ιδιωτικές σχολές;

  • Μείωση των λειτουργικών εξόδων και των εξόδων συντήρησης των σχολείων.
Σε σχολείο που οι καθηγητές απεργούν, δεν υπάρχει κατανάλωση ρεύματος, νερού, τηλεφώνων, γραφικών υλών, χρήση και φθορά χώρων και εξοπλισμού.
Έτσι, οι καταχρεωμένοι και οικονομικά στραγγαλισμένοι δήμοι που έχουν την εποπτεία των σχολείων εξοικονομούν πόρους που μπορούν να διαθέσουν για κάλυψη άλλων τρεχουσών αναγκών τους.
Ποιος άλλος ρεαλιστικός τρόπος υπάρχει στην παρούσα συγκυρία, που να βοηθά στην λειτουργική βιωσιμότητα των δήμων και άρα και των σχολείων;

  • Τονώνεται ο κύκλος εργασιών και επηρεάζεται θετικά η ροή της πραγματικής οικονομίας, ιδιαίτερα σε ότι αφορά σε συγκεκριμένους επαγγελματικούς κλάδους (καφετέριες, εμπορικά κέντρα, παραλιακά μπαράκια και café, καταστήματα κινητής τηλεφωνίας) αλλά και διάφορα επαγγέλματα (σερβιτόροι, διανομείς εντύπων, εξτρά απασχολούμενων σε κέντρα διασκέδασης, τεχνικών κινητών τηλεφώνων και Η/Υ κλπ) που επωφελούνται επικερδώς από τον επιπλέον ελεύθερο χρόνο των μαθητών.

  • Μειώνεται ο βαθμός «μη παραγωγικών μισθών» σε εργαζόμενους άλλων υπουργείων αφού αυξάνονται οι δυνατότητες για πρακτική εξάσκηση των σωμάτων ασφαλείας σε πραγματικές συνθήκες, λόγω των συλλαλητηρίων και των συγκεντρώσεων που θα κληθούν να διαλύσουν, πράγμα που σημαίνει πως τα χρήματα που πληρώνει ο φορολογούμενος για την λειτουργία και την εκπαίδευση των μονάδων ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, των ασφαλιτών και των πρακτόρων της ΕΥΠ και των επ’ αμοιβή συνεργατών τους καθώς και για την χρήση και ανανέωση του εξοπλισμού όλων των παραπάνω, είναι χρήματα που δεν πάνε χαμένα, αλλά αντίθετα είναι άκρως ανταποδοτικά και συνεισφέρουν στην τόνωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών και της διαδικασίας διάχυσης της ρεαλιστικής κυβερνητικής λογικής και της πλήρους κατανόησης του «πραγματικού κόσμου» που ανέφερε προ ημερών ο υπουργός Υγείας και δυστυχώς λίγοι κατανόησαν.
Με την πλήρη απασχόληση των σωμάτων ασφαλείας και την αύξηση παραγωγικότητας του έργου τους (με αφορμή τα συλλαλητήρια των απεργών), τίθενται οι βάσεις για την συγκριτική αξιολόγηση σε επίπεδο έργου και μέτρησης της αποδοτικότητας διαφορετικών υπουργείων, αφού αύξηση της παραγωγικότητας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης & Προστασίας του Πολίτη προβλέπεται να επηρεάσει αυξητικά το παρεχόμενο κοινωνικό έργο του Υπουργείου Υγείας μιας και θα μειωθούν οι μη αποδοτικές ώρες εργασίας στα δημόσια νοσοκομεία, αφού νοσηλευτές και γιατροί πιθανά θα έχουν αυξημένο φόρτο εργασίας.

  • Μείωση της καταστροφικής για την χώρα και την οικονομία αύξησης των ανέργων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, μέσω της αύξησης της πιθανότητας για –έστω και βραχυχρόνια απασχόληση- ανέργων από τις δημοτικές αρχές, με την πρόσληψη τεχνικών και τεχνιτών για την συντήρηση και επιδιόρθωση των σχολικών κτηρίων και εγκαταστάσεων, συμβασιούχων για γραμματειακή υποστήριξη, φυλάκων κλπ.
Γιατί, όταν ο καθηγητής απεργήσει, τότε ποιος θα βάψει το σχολείο, ποιος θα επιδιορθώσει καζανάκια, πρίζες, ποιος θα επιδιορθώσει και θα αντικαταστήσει σπασμένα τζάμια, χαλασμένες πόρτες, ποιος θα ελέγχει ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, ποιος θα ασχολείται με την απίστευτη σε όγκο χαρτούρα και υπηρεσιακή αλληλογραφία, ποιος θα εξυπηρετεί τις αιτήσεις των πολιτων-γονεων-κηδεμόνων-μαθητών–υπηρεσιών στα σχολεία των πεντακοσίων και παραπάνω μαθητών;

Για τελευταίο συνάδελφε, σου κράτησα το πιο ιντριγκαδόρικο:

  • Μια μεγάλη απεργία των καθηγητών, μπορεί αν μη τι άλλο, να οδηγήσει τον πρωθυπουργό σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης ώστε να δοθεί μια εικόνα  πως ο πρωθυπουργός ακούει, κατανοεί, νοιάζεται. Θα πρέπει μάλιστα η επιλογή του νέου Υπουργού Παιδείας να είναι τέτοια που να αιφνιδιάσει, να προβληματίσει, να «μουδιάσει» τους καθηγητές αλλά και όλους τους πολίτες, ώστε να προκληθεί σύγχυση για να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις, να κερδιθεί χρόνος.
Για φαντάσου λοιπόν ένα ανασχηματισμό με Υπουργό Παιδείας κάποιον από τους «μπλε» όπως τον Κεδίκογλου, τον Άδωνι, τον Μιχελάκη, τον Χατζηγάκη, την Κεφαλογιάννη, τον Μεϊμαράκη, τον Βορίδη ή ακόμη και «πράσινο» όπως τον Χρυσοχοΐδη, τον Σηφουνάκη, την Γεννηματά, την Τζάκρη, τον Κουκουλόπουλο, τον Παπανδρέου…
Έλα και πες μου ειλικρινά τώρα, πως αντέχεις να μην συμμετέχεις σε μια απεργία που μπορεί να οδηγήσει σε μια τέτοιου είδους ποιοτική αναβάθμιση της Παιδείας στην χώρα μας;

Όσο λοιπόν κι αν σου φανούν γελοία τα παραπάνω ή απλά μια κακή και αποτυχημένη απόπειρα χιούμορ, εσύ σκέψου καλά, σκέψου βαθιά και πράξε συνάδελφε

Πέρα από οποιαδήποτε κομματική ή πολιτική τοποθέτηση και πέρα από οποιαδήποτε προσωπική δυσκολία που πάρα πολλοί έχουμε και μας τυραννάει (μεταξύ αυτών κι εγώ – πίστεψέ με, δεν θέλεις να ξέρεις), τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα:

Απεργούμε γιατί έτσι δείχνουμε πως νοιαζόμαστε για πολλούς και όχι μόνο για τον εαυτούλη μας

Καλή αντοχή σε όλους μας…

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Ψιτ, παπαγάλε…



Τα έχουν πει και τα έχουν ξαναγράψει πολλές φορές πολύ καλύτεροι και με καλύτερη επιχειρηματολογία, αλλά οι συνθήκες επιβάλλουν να τα ξαναγράψουμε.
Ας τα ξαναπούμε άλλη μια φορά λοιπόν, για όποιον «παπαγαλίζει» χωρίς να σκέφτεται και χωρίς να γνωρίζει.
Περί του «πολέμου» εναντίον των καθηγητών στον διαδίκτυο και στα ΜΜΕ ο λόγος
Πάμε μια σχετικά σύντομη καταγραφή μερικών ΝΑΙ και ΟΧΙ για να μαθαίνουν οι νεότεροι, να μην ξεχνιούνται οι παλαιότεροι και για σταματήσουν μερικά κρωξίματα παπαγάλων:

-Ναι, συγκριτικά με τον ιδιωτικό τομέα είμαστε «ευνοημένοι», αφού έχουμε περισσότερο χρόνο ελεύθερο να «καθόμαστε», δύο μήνες το καλοκαίρι και άλλον έναν Χριστούγεννα – Πάσχα.
Κακό αυτό ε;
Κοίτα τώρα το οξύμωρο:
από την μια θεωρείς ότι «το έργο του εκπαιδευτικού» είναι πολύ σημαντικό (άρα λογικά, τον θες ξεκούραστο και ντούρο για να «αποδίδει» - άρα δέχεσαι πως πρέπει να έχει και εξίσου «σημαντική» ξεκούραση, γιατί αλλιώς πως;) και ταυτόχρονα λες και ότι οι μαθητές πρέπει να ξεκουράζονται (οπότε καλώς κάνουν διακοπές τα παιδιά, να τα χαρεί λίγο και η οικογένεια, να ξεθολώσει και το μυαλό τους, να πάρουν και δυνάμεις. Οπότε, μπας και μας δουλεύεις ή απλά κουβέντα να γίνεται;)
-Όχι, δεν είναι μόνο στην Ελλάδα τόσες «πολλές» οι αργίες των καθηγητών και των δασκάλων, σχεδόν παντού στον δυτικό κόσμο είναι το ίδιο (με πέντε μέρες πάνω ή κάτω, αμελητέα διαφορά), οπότε, ψάξτε το καλύτερα πριν πετάξετε τις μπαλαφάρες σας και κόφτε αυτή την χιλιομασημένη και άνοστη καραμέλα.
Επιπρόσθετα, μήπως τυχόν ξέρεις πόσοι καθηγητές προσπαθούν την περίοδο που «κάθονται», να ενισχύσουν τις γνώσεις τους (με δικά τους έξοδα φυσικά) ώστε να είναι πιο «ενημερωμένοι και καταρτισμένοι» μόλις ανοίξουν ξανά τα σχολεία; Δεν μιλάω για ΟΛΟΥΣ, αλλά έστω και λίγοι να είναι (που δεν είναι), θα έπρεπε να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, δεν νομίζεις; Όπως επίσης και το ότι πάρα πολλοί μαθητές περιμένουν πως και τι τις διακοπές όχι για να «ξεκουραστούν», αλλά για να δουλέψουν μπας και βγάλουν κανένα φράγκο, ειδικά τώρα, σε τέτοιους δύσκολους καιρούς.
Τελικά, το «καθισιό» σχετικοποιείται αρκετά, δεν νομίζεις;

-Ναι, υπάρχουν «συνάδελφοι» που δεν θα έπρεπε να είναι σε σχολεία και θα έπρεπε η ΟΛΜΕ να έχει εδώ και χρόνια ξεκάθαρη πρόταση γι΄ αυτό
-Όχι, δεν φταίει ο συνεπής συνάδελφος και η συναδέλφισσα που δίνουν ψυχή και μυαλό 25 ώρες το 24ωρο για να μεγαλώσουν τα παιδιά σου που τα «παρκάρεις» στο σχολείο, που όμως εσύ δεν πατάς ποτέ αλλά έχεις και άποψη και κάνεις και κριτική από πάνω, ενώ θα έπρεπε να είσαι πίσω από τα σίδερα τουλάχιστον για «αμέλεια ανατροφής».
Οπότε καλύτερα να το σκέφτεσαι δυό φορές πριν αρχίσεις να κατηγορείς ενώ δεν ξέρεις την τύφλα σου.
Το ίδιο βέβαια ισχύει και για σένα που δεν είσαι γονιός, απλώς είχες «άσχημες εμπειρίες» από καθηγητές ή ακόμη και από ολόκληρα σχολεία και θέλεις τώρα με «εργαλείο» το ιντερνετ και τα κανάλια, να «πατσίσεις».
Καμιά κακή εμπειρία δεν σου δίνει το ηθικό δικαίωμα να τσουβαλιάζεις, οπότε απλά βούλωσέ το.

-Ναι, υπάρχουν καθηγητές που αν και διορισμένοι κάνουν ιδιαίτερα και πληρώνονται «μαύρα».
-Όχι όμως, δεν το κάνουν όλοι επειδή είναι άπληστοι, μονοφαγάδες, ανήθικοι.
Σκέψου λίγο ρε πασά μου, δεν είναι και τόσο δύσκολο:
Αν πληρώνονταν με όσα Ο ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ των εκπαιδευτικών στην Ευρώπη, γιατί να θέλουν να κάνουν ιδιαίτερα;
Γιατί να δουλεύουν delivery όπως ακριβώς κάνουν και αρκετοί κακοπληρωμένοι αστυνομικοί, ιδιωτικοί υπάλληλοι, δημοτικοί υπάλληλοι και πάει λέγοντας;
Μήπως ξέρεις και πόσοι καθηγητές ζουν εδώ και καιρό με δανεικά αλλά δεν δέχονται να κάνουν ιδιαίτερα;
Μήπως ξέρεις σε πόσα σχολεία πόσοι καθηγητές κάνουν μαθήματα στα παιδιά μετά το σχολικό ωράριο ΔΩΡΕΑΝ;
Δεν ξέρεις; Να πας να μάθεις πριν ανοίξεις τον βόθρο σου

-Ναι, κάποιοι διορίστηκαν «κατευθείαν» με το που τελείωσαν το πανεπιστήμιο ή τις σχολές τους και δεν έχουν δουλέψει πουθενά αλλού.
Δεν «φταίνε» αυτοί όμως, γιατί θα πρέπει να αισθάνονται άσχημα ή να απολογούνται στον οποιονδήποτε εμπαθή;
-Όχι, δεν είμαστε όλοι καθηγητές «θερμοκηπίου», αφού είναι πάρα πολλοί εκείνοι που έχουν πέντε και δέκα και δεκαπέντε χρόνια προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα και γνωρίζουν πολύ καλά τα «ζόρια» του ιδιωτικού τομέα.
Μπορείς να καταλάβεις τι μπορούν να κερδίσουν οι μαθητές τους από αυτούς, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για την επαγγελματική εκπαίδευση;

-Ναι, δουλεύουμε ΚΑΙ στο σπίτι, όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο.
-Όχι, δεν είναι μόνο τα γραπτά διαγωνίσματα που διορθώνουμε μια στις τόσες, ούτε ακόμη και η προετοιμασία που κάνουμε για το επόμενο μάθημα. Είναι που αρκετοί από εμάς «κουβαλάμε» μαζί μας στο σπίτι, την ώρα που ενώ θα έπρεπε να ασχολούμαστε και με τα δικά μας -τα βιολογικά- παιδιά, βασανιζόμαστε για το πώς να χειριστούμε το θέμα με την ανορεξική μαθήτρια, τον πρεζάκια μαθητή, τον αλκοολικό πατέρα, την διαλυμένη οικογένεια που έχει κάνει τον τάδε μαθητή ράκος, την συμμορία που την έχει στήσει έξω από το σχολείο και που η αστυνομία σου λέει πως «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα κύριε, αν δεν γίνει πρώτα κάποιο συμβάν». (Τι να σας κάνω ΑΦΟΥ γίνει το συμβάν γαμώ το φελέκι μου μέσα;) Αν όμως ήταν ο γιός σου ή η κόρη σου εμπλεκόμενοι, θα λύσσαγες που «το σχολείο δεν κάνει τίποτα». Έλα όμως που δεν ξέρεις τι κάνει το σχολείο κάθε μέρα γι΄αυτά και για χίλια ανάλογα θέματα και πόσο ρισκάρουν την σωματική τους ακεραιότητα για την ασφάλεια των παιδιών κάποιοι καθηγητές.
Δεν βγάζουμε βλέπεις δελτίο τύπου, δεν καλούμε τα κανάλια για να δηλώσουμε πως κάνουμε την δουλειά μας, ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΗΡΩΠΟΙΗΘΟΥΜΕ, ούτε μπράβο θέλουμε, απλά δουλεύουμε όπως θα έπρεπε, επειδή, αρκετοί από εμάς εκτός από καθηγητές είμαστε και γονείς ξέρεις. 
Ένα χαμόγελο καρδιάς μας αρκεί.
Δεν «πληρώνεται» και δεν «αποτιμάται» λοιπόν αυτή η έγνοια και η αίσθηση ευθύνης, ούτε σαν «υπερωρία», ούτε σαν «επίδομα», ούτε σαν τίποτα σχετικό με χρήμα ή υλικές απολαβές.
Αν δεν μπορείς να το καταλάβεις, τότε βγάλε τον σκασμό και τραβήξου στην άκρη.

-Ναι, όταν γίνονται συνδικαλιστικές απεργίες, με κλαδικά αιτήματα δημιουργείται πρόβλημα στην «παραγωγή» και στην «διάθεση» των «προϊόντων». Επειδή όμως το «αντικείμενο» κάθε καθηγητή-εργαζόμενου είναι οι μαθητές του, υπάρχει μια ιδιαιτερότητα, αφού οι μαθητές μας ούτε «προϊόντα» είναι, ούτε «παράγονται», ούτε «διατίθενται».Έτσι τελικά, αυτές που «χάνονται» είναι ώρες μαθημάτων, οι οποίες όμως –και το ξέρεις κι εσύ κατά βάθος- θα είναι πολύ καλύτερης και ανώτερης «ποιότητας» όταν τις διδάσκει ένας «νικητής» παρά ένας «προσκυνημένος» καθηγητής. (Αν και για να τα λέμε τα πράγματα όπως είναι, τα τελευταία χρόνια, ο οικονομικός στραγγαλισμός δεν επέτρεπε και μεγάλη απεργιακή συμμετοχή. Από την άλλη, ρίξε και μια ματιά σε αυτούς που σε κυβερνούν τόσα χρόνια και που στην πλειοψηφία τους προέρχονται από σχολεία που δεν «χάνονταν ώρες» και που η «παραγωγή» και η «διάθεση» ήταν απρόσκοπτες και αδρά πληρωμένες. Σου αρέσει το «αποτέλεσμα»;).
-Όχι, δεν πληρωνόμαστε όταν απεργούμε, αντίθετα μας κρατάνε ΜΙΑΜΙΣΗ φορά το «μεροκάματο» (δεν ξέρω αν γίνεται σε άλλα επαγγέλματα αυτό) και όχι, δεν τα παίρνουμε όλοι από «ιδιαίτερα» κι ούτε «δεν έχουμε ανάγκη», ούτε είμαστε «βολεμένοι», ούτε απλά «δεν γουστάρουμε να δουλέψουμε». Τόσα χρόνια, μας έχουν τσακίσει οικονομικά (όπως και όλους τους κλάδους άλλωστε) και τελευταία έχουν λυσσάξει να μας τσακίσουν και ηθικά και ψυχολογικά. Έλα όμως που εμείς εξακολουθούμε και βγάζουμε μαθητές αριστούχους, επαγγελματίες, φοιτητές, ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Οι πρώην μαθητές μας μας παίρνουν τηλέφωνο για χρόνια πολλά στις γιορτές, μας καλούν στους γάμους τους, μας θυμούνται και μας αναζητούν μετά από πολλά χρόνια.
Πως έχεις το θράσος να τα τσουβαλιάζεις, να τα απαξιώνεις και να τα ισοπεδώνεις όλα αυτά;

Έμαθες μήπως πως ταΐζαμε θεονήστικους μαθητές, γνωρίζεις ότι κάναμε ψυχολογική υποστήριξη σε απελπισμένους έφηβους, μήπως έμαθες ποτέ ότι ενώσαμε διαλυμένες οικογένειες, ότι βρήκαμε δουλειά σε άνεργους απόφοιτους, ότι δώσαμε ρούχα σε παιδιά και γονείς, ότι τους πληρώσαμε χαράτσια, ότι «ξεκολλήσαμε» νέους και νέες από τα κυκλώματα και στοχοποιηθήκαμε γι΄ αυτό «εθελοντικά», ότι συντηρούμε μόνοι μας τα διαλυμένα κτήρια των σχολείων, ότι αγοράζουμε χαρτί για φωτοτυπίες και γραφικές ύλες  και τόσα άλλα κι όλα αυτά ενώ δεν φτάνει ο ξεφτιλομισθός μας ούτε την δικιά μας οικογένεια να συνδράμουμε;

Τα ξέρεις όλα αυτά ρε παπαγάλε;
Όχι ε;
Σκάσε τότε κι αντί να δέχεσαι σαν «μόνη αλήθεια» τον κοινωνικό κανιβαλισμό που σου πασάρουν έντεχνα ως «λύση» και «φυσιολογική αντίδραση», κοίτα να συμπαρασταθείς στους καθηγητές που απεργούν, γιατί στην τελική, ΕΣΥ θα βγεις κερδισμένος, όσο κι αν δεν μπορείς να το νοιώσεις μέσα στην απελπισία και τον πληγωμένο υπερφίαλο εγωισμό σου, που ξύπνησε ένα πρωί έκπληκτος και κάθιδρος που έχασε την κοινωνία της  «ευμάρειας» που ΝΟΜΙΖΕ ότι του χρωστούσε το σύμπαν.
Κόψε τον πολύ Κοέλιο, ευνουχίζει…

-Ναι, δεν μου αρέσει να είναι κλειστό το σχολείο μου, ούτε θέλω να φέρνω σε δύσκολη θέση γονείς και μαθητές, αλλά αν δεν υπάρξει αντίδραση και αντίσταση ΤΩΡΑ θα μας βρίζουν οι ίδιοι οι μαθητές μας ΜΕΤΑ.
-Όχι, δεν το κλείνουμε εμείς το σχολείο, αλλά ΟΛΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ που σε έπεισαν πως «όλα μπαίνουν σε σειρά», πως «έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα», πως «τα βιβλία και οι εκπαιδευτικοί είναι ήδη στα σχολεία τους», πως «ο πραγματικός κόσμος αδερφέ» έχει ανεργία, πείνα, κατάθλιψη, ανέχεια κι αυτοκτονίες.
Όλα τα παραπάνω είναι αισχρά ψέματα «αδερφέ» κι αν δεν με πιστεύεις, ρώτα ή απλά κοίτα γύρω σου

-Ναι, θα απεργήσω αν και τελευταία αισθάνομαι πως με την απεργία «χαρίζω» χρήματα στον «εργοδότη» μου και αισθάνομαι εγκλωβισμένος
-Όχι, δεν βγαίνω οικονομικά, αντίθετα η απεργία με καταστρέφει, αλλά ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΗΘΙΚΟ ΧΡΕΟΣ απέναντι στους συναδέλφους μου που βγήκαν σε διαθεσιμότητα.
Θέλω να μπορώ να κοιτάζω στα μάτια τον Σοφοκλή, την Ιουλία, την Δέσποινα, την Βιβή, την Δόμνα…
Θέλω να μπορώ να κοιτάζω στα μάτια τους μαθητές μου, παλιούς, νέους, απόφοιτους και τελειόφοιτους…
Θέλω να με κοιτάνε τα παιδιά μου (βιολογικά και μη) και να αισθάνονται περήφανα και όχι ότι τα κορόϊδεψα λέγοντας άλλα και κάνοντας άλλα,
Επειδή αν δεν το ξέρεις, η διδασκαλία δεν είναι μόνο μέσα στις αίθουσες, αλλά και με την γενικότερη στάση που κρατά ο καθηγητής, με τον τρόπο που παλεύει και ζει, με τον τρόπο που λέει καλημέρα και καλό μεσημέρι, με το ζωντανό παράδειγμα που δίνει…

Θα μπορούσα να σου γράψω κι άλλα τόσα, αλλά κι αυτά μονάχα να καταλάβεις, κέρδος σου θα είναι.
Αν λοιπόν παρ’ όλα αυτά εξακολουθείς και δεν καταλαβαίνεις γρυ και δεν κατέβεις μαζί μας στις απεργίες και τα συλλαλητήρια, τουλάχιστον κάνε τουμπεκί και μάσα τον μαϊντανό που σου σερβίρουν χωρίς να ενοχλείς όσους αποφάσισαν να παλέψουν για να μην ισοπεδωθούν.


Πάμε συνάδελφοι κι όσο αντέξουμε, δεν πάει άλλο πια, ας τους ξεπουπουλιάσουμε…

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

"...πώς θα κάνεις ηλίθια απεργία; Κάτσε στα αυγά σου..." (Αναδημοσίευση)


Ομιλία της κ. Σίτσα Κοτσιφάκη ΠΕ02 στη γενική Συέλευση της ΕΛΜΕ Χανίων την Πέμπτη 5/9/2013

Συνάδελφοι, Κατά καιρούς θυμώνω με πολλά πράγματα. Ένα όμως με κάνει έξαλλη. Όταν κάποιοι με θεωρούν ηλίθια. Θεωρούν δηλαδή πως δε θα καταλάβω. Θεωρούν πως για  τις απολύσεις 2500 συναδέλφων μου με οργανικές θέσεις, την κατάργηση τομέων στην ΤΕΕ, την κατάργηση των ΕΠΑΣ, την προχειρότητα και πλήρη αδιαφάνεια των μετατάξεων, για τις 15.000 απολύσεις που ακολουθούν…. (ο κατάλογος δεν έχει τέλος), εγώ πρέπει να καταλάβω πως ο στόχος είναι η πάταξη του ανορθολογισμού του δημόσιου σχολείου, η άριστη ποιότητα του εκπαιδευτικού προϊόντος, η καλύτερη απόδοση των εκπαιδευτικών, το τέλος των παθογενειών του σχολείου. Και επειδή εξακολουθώ να έχω αντιρρήσεις, μου σερβίρουν υπουργικές αποφάσεις, νομοσχέδια, προεδρικά διατάγματα, για να πειστώ πως μπροστά τους βλέπουν μόνο το καλό των παιδιών (μάλιστα με παρουσιάζουν αναίσθητη που εγώ δεν το θέλω, αφού προτιμώ κλειστό το σχολείο), πως σκοπός τους είναι η ευτυχία της οικογένειας, η συνολική άνοδος της κοινωνίας, η δικαιοσύνη στην κατανομή του κοινωνικού πλούτου, η διεύρυνση της δημοκρατίας. 
Και δώστου διλλήματα, δώστου εικόνες του κακού εκπαιδευτικού που χαζεύει στη δουλειά, που την κοπανάει, που δε διαβάζει, που πληρώνεται πολύ ενώ δουλεύει λίγο, που δεν αξιολογείται (πού ξανακούστηκε αυτό στον κόσμο), που κάνει ό,τι θέλει στην τάξη του, που εντέλει αφήνει τα παιδιά αμόρφωτα, ημιμαθή, τα στέλνει στα φροντιστήρια, τα μαθαίνει να μισούν το σχολείο, τα κάνει να το βαριούνται. Και μου λένε ότι επειδή πρέπει να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για την εκπαίδευση θα με εκπολιτίσουν: θα μάθω να πειθαρχώ στις αποφάσεις του σώματος των επίλεκτων μισθοφόρων αξιολογητών, του διευθυντή, του οργανισμού των εξετάσεων, και εντέλει των δικαστηρίων. 
Και επειδή με βλέπουν θυμωμένη, αντί να μου δώσουν ηρεμιστικά που κοστίζουν, θέλουν να με πείσουν πως το καλύτερο που θα κάνω είναι να επιπλήξω με τη σειρά μου τους κακούς και «κατώτερους» από  μένα συναδέλφους γιατί αυτοί φταίνε που το σχολείο έχει τα χάλια του. Και όχι μόνο να τους επιπλήξω, αλλά να επιτεθώ στις άλλες ειδικότητες (ξέχασα να σας πω πως ο μόνος επιστήμονας στα σχολεία είμαι εγώ, άντε να κάνω το χατίρι και στους μαθηματικούς, φυσικούς, και με μεγάλη υποχώρηση σε άλλες (πάντα συγκεκριμένες ειδικότητες βέβαια). Και έτσι όλοι θα είμαστε καλά και το παραμύθι θα έχει αίσιο τέλος.  

Και επειδή ακόμα τους ακούω με δυσπιστία, βάζουν μπρος τα μεγάλα μέσα. Μου θυμίζουν πόσες υποχρεώσεις έχω, πόσα χρωστώ σε τράπεζες, πόσα δίνω για τις σπουδές των παιδιών μου, ότι χρωστώ στην εφορία, ότι η ΔΕΗ θα μου κόψει το ρεύμα, θα τρώγω κάθε μέρα πατάτες, θα καταθέσω πινακίδες και θα παίρνω το λεωφορείο, θα…θα… πώς θα κάνεις ηλίθια απεργία; Κάτσε στα αυγά σου, κλαίγε κάθε μέρα στη δουλειά ότι δεν τα βγάζεις πέρα, σκύψε κι άλλο και να ευχαριστείς το μεγαλοδύναμο που δουλεύεις, δες τι ανεργία υπάρχει έξω, άσε που μεγάλωσες και μετράς μόνο ήττες, μην τα σκαλίζεις, δεν είναι καιρός για αντίδραση τώρα, αυτοί κάτι θα ξέρουν περισσότερο από σένα, εσύ δεν ξέρεις.

Και τότε συνάδελφοι πείθομαι πως με θεωρούν ένα ηλίθιο «χάπατο» που δε βλέπει, δεν ακούει, δεν αισθάνεται, δε σκέφτεται. 

Έχω αποφασίσει να μην το επιτρέψω. Δε θα επιτρέψω σε κανέναν να με θεωρεί βλάκα. Ίσως αιθεροβάμονα, συναισθηματική, απόλυτη, όχι όμως βλάκα. Είκοσι έξι χρόνια στα σχολεία ξέρω ότι, την  εποχή των μεγάλων μορφωτικών δυνατοτήτων, απαιτώ εκπαίδευση που θα δίνει συνολική μόρφωση και σκέψη στους ανθρώπους και όχι ισχνά εφόδια δεξιοτήτων και αναλώσιμων καταρτίσεων για τις εκάστοτε εργοδοτικές ανάγκες. Σε μια εποχή που το παιδί θεωρείται πολύτιμο, δε θα το βουλώσω στη μαθητεία από τα 15, ούτε στη φτηνή και απλήρωτη εργασία. Δε θα το βουλώσω σε νομοσχέδια εξετασιοκεντρικά, ανταγωνιστικά, που διώχνουν τους «αδύνατους» από τη σχολική αίθουσα, που μετατρέπει τους «δυνατούς» σε άλογα κούρσας, σε συλλογείς βαθμών και επί της ουσίας αμόρφωτους ανθρώπους, όσα πτυχία και να πάρουν. 

Θα εξακολουθήσω να μιλώ για την ποιότητα της παιδαγωγικής πράξης, θα εξακολουθήσω να θεωρώ τη σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή το πιο σημαντικό πράγμα για τη ζωή μου και δε θα δεχτώ τη λογική της διαθεσιμότητας, της αναγκαστικής μετάταξης, της απόλυσης. Θα εξακολουθήσω να φωνάζω για την υποχρηματοδότηση, τις συγχωνεύσεις σχολείων, να καταγγέλω τις προσπάθειες να μετατραπεί η γνώση σε κατάρτιση δοσμένη σε ιδιώτες, γιατί όταν είσαι 15 χρονών και έχεις τελειώσει το γυμνάσιο σου αξίζει να ακούσεις και να γνωρίσεις περισσότερα όμορφα πράγματα από αυτά που σου δίνουν 2 ώρες γλώσσα και 2 ώρες μαθηματικά την εβδομάδα σε μια σχολή επαγγελματικής κατάρτισης ή σε ένα ιδιωτικό ΙΕΚ.
 Θα συνεχίσω να διεκδικώ το 12χρονο δωρεάν, δημόσιο σχολείο, μια μορφωτική διαδικασία που να συστοιχεί με τις δυνατότητες της εποχής, τη σταθερή και μόνιμη και αξιοπρεπή εργασία, τα δημόσια δωρεάν κοινωνικά αγαθά, αυτό που όλοι λέμε αξιοβίωτη ζωή.

Συνάδελφοι, αυτά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Το ξέρω πως είμαι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Το ξέρω πως όλοι φοβόμαστε, σκεφτόμαστε, αμφιβάλλουμε. Το ξέρω πως πρέπει να έχουμε συμμάχους για τις πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Το ξέρω πως πρέπει να πάρουμε γονείς και μαθητές με το μέρος μας, πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα «παπαγαλάκια» των Μ.Μ.Ε. που τρίβουν τα χέρια τους γιατί τους δίνουμε υλικό για να σπιλώσουν ακόμα ένα κλάδο εργαζομένων. Το ξέρω πως τα «μα» είναι περισσότερα από τις βεβαιότητες.

Όμως ξέρω, προπάντων, πως είναι μεγάλη υπόθεση να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να μας θεωρεί ηλίθιους, να μας θεωρεί σκυφτούς υποτακτικούς που θα υλοποιήσουμε τα σχέδια κυβέρνησης, ΔΝΤ, κεφαλαίου να γίνει η χώρα μας μια χώρα της ειδικής οικονομικής ζώνης με φτωχούς και αναξιοπρεπείς ανθρώπους με λιγοστή ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία.

ΚΟΤΣΙΦΑΚΗ ΣΙΤΣΑ
ΠΕ2
ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
ΧΑΝΙΑ, 5/9/2013
Πηγή: Alfavita.gr

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Θα τα φάτε...

Κάτι το απροσδιόριστο, το αφύσικο, το δυσοίωνο που σε τρομάζει."Τι είναι;" τον ρωτάω, αλλά ούτε κι ο ίδιος ήξερε. Στο μεταξύ απλωνόταν με την επιθετικότητα της αγριάδας. Αφού το πότιζε. Ζωή είναι που θέλει να ζήσει, μου εξήγησε. Ο καρπός του σαν καρπούζι, σαν πεπόνι, σαν κολοκύθι. Αλλά όλα μαζί και τίποτα απ' όλα. Όταν ήρθε η ώρα να τον κόψει, στεκόμουν πίσω από το κάγκελο και  παρατηρούσα. Τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί. Υποθέτω ότι τρόμαξε και ο ίδιος. Αλλιώς δεν θα  ξερίζωνε ολόκληρο το φυτό. 


Δεν άργησα να καταλάβω. Σπόροι από υβρίδια καρπουζιού, που καλλιέργησε πριν από δύο χρόνια αλλά επιμένουν να φυτρώνουν στο κτήμα του. Πότιζε με την ελπίδα ότι θα τους επαναφέρει στο φυσικό τους, αλλά αυτοί  πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. 
Δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό, αλλά η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Αρχές άνοιξης αναζητούσα σπόρους πιπεριάς για τη μάνα μου. Απευθύνθηκα στο γεωπόνο του διπλανού χωριού. Ένας τριτοκλασάτος σε ένα κωλοχώρι. Πίσω από το γραφείο του διέκρινα σαν παράσημο αναρτημένη τη φωτογραφία του έξω από την είσοδο της MONSANTO. Η γνωστή τακτική που εφαρμόζεται και στους γιατρούς/φαρμακοποιούς: ανάλογα με τις πωλήσεις μπόνους τα ταξίδια ανά τον κόσμο. 
Το καλοκαίρι αγόρασα από τον Βασιλόπουλιο καρπούζι χωρίς σπόρο, οι κόρες μου αρνούνται να φάνε σταφύλια με κουκούτσι και στο μυαλό μου έρχεται σαν σταθερός εφιάλτης η εικόνα ενός διευθύνοντος συμβούλου της ΜONSANTO που σε ερώτηση του Κούλογλου κουνούσε ειρωνικά το κεφάλι, επαναλαμβάνοντας στερεότυπα: θα τα φάτε..., θα τα φάτε..., θα τα φάτε...
Την ερχόμενη άνοιξη θα αναζητήσω σπόρους από τον ΠΕΛΙΤΙ. Ξέρω ότι δεν είναι λύση, αλλά είναι κάτι. Και θα το κάνω.