Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Ο πόνος της απώλειας



Κάποια στιγμή ο καθένας μας, θα βρεθεί σε μια ανάλογη την θέση.
Άλλος νεότερος, άλλος μεγαλύτερος, άλλος πλούσιος, άλλος φτωχός, άλλος πετυχημένος και άλλος μπατίρης, είτε είναι χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής ή άθεος, είτε είναι μαύρος, άσπρος, κίτρινος ή κόκκινος, είτε δηλώνει ή αισθάνεται δεξιός, αριστερός, αναρχικός ή φασίστας
Κάποτε θα περάσει από αυτό το στάδιο, κανένας μας δεν γλιτώνει
Ξημερώματα Σαββάτου 13 του μήνα, ο πατέρας μου έφυγε…
Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση
Το σοκ της απώλειας μεγάλο.
Κάτι ψιλοπροβληματάκια τα είχε, κάτι με το ένα πόδι που ήταν μισοδιαλλυμένο από εργατικό ατύχημα, κάτι με μια μικρή αστάθεια που του είχε αφήσει ένα εγκεφαλικό πριν από πέντε-έξι χρόνια, κάτι ψιλοαρρυθμίες της καρδιάς και οικογενειακοί χαμηλοί παλμοί, αλλά στα 82 στην τελική, ποιος δεν έχει και κάτι;
Ντούρος ήταν, με πλήρη επίγνωση του τι γίνεται στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της χώρας («ξεφτιλίκια» τα χαρακτήριζε), και τις δυνάμεις του τις είχε, μέχρι και με ληστή είχε παλέψει πριν μερικούς μήνες και κάτω δεν το έβαζε.
Την Παρασκευή ήταν στα καφενεία του χωριού και κέρναγε καφέδες και τσίπουρα όσους είχε να τους δει από πέρυσι, το απόγευμα έπαιζε χαρτιά με τον μικρό, το βραδάκι λέγαμε ιστορίες και πειραζόμασταν στη βεράντα με θέα τα ελάτια και ήχους από αηδόνια
Μετά, στις δυόμισυ το βράδυ, μια δυσφορία, ένας νυχτερινός ρεμβασμός στα αστέρια, μια άρνηση στη μάνα μου να με ξυπνήσει και μάλωμά της «άμα είναι να πεθάνω θα σου πω!», ένα δεκάλεπτο απολογισμού, ένας κρύος ιδρώτας, ένα ξέπνοο «άϊντε, τελείωσα εγώ, πεθαίνω, άντε γειά σου…» και έγειρε το κεφάλι του…
Μάταια προσπάθησα να τον επαναφέρω μέχρι να φτάσει το ΕΚΑΒ στο χωριό, έσταζε ο ιδρώτας μου πάνω στο στήθος και στο πρόσωπό του, έκλαιγε η κόρη μου και η μάνα μου έξω από την πόρτα, ο μικρός είχε μείνει άλαλος στην αγκαλιά του μεγάλου, αλλά τι τα θες, «μην κουράζεσαι άλλο ρε φίλε, πάει πια…» και η απώλεια ήρθε να κάνει κατάληψη στα κεραμίδια μας
Μόνο τρεις ανάσες μου χάρισε, μια για κάθε εγγόνι και έφυγε…
Μόνη «παρηγοριά» πως έφυγε όπως ήθελε και παρακάλαγε, όρθιος, στο χωριό του, νύχτα, χωρίς να ταλαιπωρήσει κανέναν
Ακριβώς όπως έλεγε και το παλιό τραγούδι που λέγανε οι παλιοί μπεσαλήδες και το έμαθα μετά αλλά όσο κι αν το έψαξα δεν το βρίσκω πουθενά:
«να αρρώσταινα Παρασκευή,
να πέθαινα Σαββάτο,
να μ’ έθαβαν την Κυριακή που είναι ο κόσμος όλος…»
Όλο το χωριό στην κηδεία του, όλοι σοκαρισμένοι για το αναπάντεχο, πως έφυγε έτσι ξαφνικά ο μπεσαλής και ντρέτος, τα αδέρφια του, οι φίλοι του, όλοι οι συγγενείς, δεν χώραγε η μικρή εκκλησία και έμειναν απ’ έξω κάμποσοι, η μάνα μου να κρατιέται πάνω μου, η σύντροφος και τα παιδία δίπλα μου να κλαίνε βουβά, εκτός από τον μικρό που δεν ήθελε να έρθει και περίμενε σπίτι με μια θεία.
Πόσα να αντέξει η ψυχούλα του που είδε αγουροξυπνημένος τον παππού του να αποχαιρετά με τα τελευταία του λόγια την γιαγιά του…
Όσο για μένα, κόντεψα να διαλυθώ όταν του έβαζα στο χέρι το κομπολόι του, στην τσέπη τον αναπτήρα, αλλά κυρίως όταν του έβαζα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού το γράμμα που του έγραψαν τα εγγόνια του, να το διαβάσει εκεί που πάει…
Κρατήθηκα όμως, έχω χρέος απέναντί του, απέναντι στην γυναίκα του, στην νύφη του και στα εγγόνια του να μην λυγίσω, να συνεχίσω.
Ο θρήνος για τις απώλειές μας γίνονται εφόδια και όσο κι αν μας πονάει, πρέπει να προχωρήσουμε. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Έτσι μου ‘λέγε, έτσι του έπρεπε, έτσι μου έμαθε
Μόνο που έκλαψα κρυφά όταν του έβαζα λάδι στο καντηλάκι που άναψε η μάνα μου δίπλα από το κρεβάτι που έγειρε, κι όταν του συμμάζευα τον τάφο και το ξύλινο μνήμα που ήθελε.
Και μια μονάχα κραυγή άφησα να μου ξεσχίσει τα σωθικά και τον λαιμό, μονάχος μέσα στο αυτοκίνητο, ορφανεμένος από πατέρα πια, με τα παράθυρα ανοιχτά και τον δροσερό αέρα που κατηφόριζε από την Τέμπλα στη Λίμνη Πλαστήρα να με χαϊδεύει απαλά στο πρόσωπο σαν αποχαιρετισμός, σαν το χάδι του.


Γειά σου Πατέρα, σε αγαπάμε και το ξέρεις



Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Για το τι και το πώς

Νούμερα και ξανά νούμερα, μνημόνια και μόνο μνημόνια, όλα τα άλλα για εγχώρια κατανάλωση και για εσωτερικό εκφοβισμό. Και η αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και η αύξηση της ανταγωνιστικότητας και η αξιοκρατία και η επιστροφή στις αγορές και η βελτίωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Στο μεταξύ, οι αυτοκτονίες πληθαίνουν, η μετανάστευση γιγαντώνει, τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται και ο ορυκτός πλούτος ξεπουλιέται. Εκτός από τον Στουρνάρα του Οικονομικών, τον Πρετεντέρη και τον Καψή του MEGA, τον Παπαδημητρίου και τον Πορτοσάλτε του SKY, κανείς σχεδόν σε αυτή τη χώρα δεν εμπιστεύεται την ακολουθούμενη πολιτική. Ούτε καν ο Σαμαράς, που σπεύδει από φιέστα σε φιέστα, μπας και αντλήσει τη χαμένη αυτοπεποίθηση του Ζαππείου.
Το ερώτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς. Εμείς οι συγκεχυμένοι, οι φοβισμένοι, οι αποπροσανατολισμένοι, οι αγανακτισμένοι, οι εξοργισμένοι. Άραγε, τι θα έχουμε να λέμε αύριο-μεθαύριο στα εγγόνια μας; Ποιο κεφάλαιο ή υποσημείωση θα καταλάβουμε στην ιστορία του μέλλοντος; Με ποιον Πούλιο ή Πέτρουλα θα ταυτιστούμε; 







Θαρρώ ότι αυτό το φθινόπωρο θα κρίνει πολλά. Γνωστό, άλλωστε, από αιώνες: στα δύσκολα κρινόμαστε. Όλοι. Για το τι και για το πώς.

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Η φάκα

Γνωστό πλέον το βίντεο. 




Το ανεβάζω, γιατί παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σημείο στο οποίο γίνεται αναφορά στη ζάχαρη κτλ. που μοιράζει στα τζαμιά η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Σας θυμίζει τίποτα;






Επικοινωνιακά παιχνίδια ψευτοκοινωνικού ενδιαφέροντος είναι ίδιον του λαϊκισμού και του φασισμού ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος κτλ.  Όπως επίσης και ό,τι κρύβεται πίσω από το τυράκι που προσφέρεται στο πεινασμένο ποντικάκι.



Και μετά; Μα η ιστορία έχει απαντήσει εδώ και εφτά δεκαετίες.





Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Επιθετικοί προσδιορισμοί ως χαρακτηριστικά αναγνώρισης



( Αναγράφονται με τυχαία και όχι αλφαβητική σειρά, έτσι όπως μου έρχονται στη μνήμη, σταχυολογημένα από σχόλια, τυχαίες κουβέντες και συζητήσεις σε καφενεία, πλατείες, ουρές στο ΙΚΑ, στις τράπεζες, στην εφορία, στη στάση λεωφορείων, από πορείες, κηδείες, γάμους και βαπτίσια, πάνω από αρρώστους, χαρτιά απόλυσης και χαρατσιών, πάνω από φρεσκοανοιγμένους τάφους, σε συνοικιακά καφέ-ένας καφές δύο καλαμάκια, σε πόρτες άδειων καταστημάτων από τις μισοάνεργες πωλήτριες και μισοφαληρημένους μικροϊδιοκτήτες, από γονείς παιδιών με αναπηρία και συνοδούς αρρώστων και ετοιμοθάνατων, από φαρμακοποιούς και ψιλικατζήδες με βερεσέδια, από παπούδες με γκλίτσες κι αγρότες με τα μαλλιά γεμάτα ξερά χόρτα, από ανέργους με χαμένο βλέμμα και γιαγιάδες στη λαϊκή, από εκεί δηλαδή που δεν πατάει το ποδάρι τους…)

Ανάλγητοι, τσιράκια, λαμόγια, ψεύτες, στουρνάρια, βόδια, ντιπ σα’πέρα, κρετίνοι, γ.τ.π.κ., μαλάκες, σαλονάτα κωλόπαιδα, μαμούχαλοι, παρτάκηδες, πεοκρούστες, ελεεινοί, γαμώ την φύτρα τους, μπουρλότο, κρέμασμα στο Σύνταγμα, γδάρσιμο ζωντανοί, παλούκωμα, να τα φάνε σε φάρμακα οι καριόληδες, αχ και να πετύχω κανέναν τους μπροστά μου, ούτε για τσοπάνηδες – θα μετράν κέρατα κι αυτιά να βρουν αν γεννάει το αρσενικό, παρανοϊκοί, την κατάρα μου να 'χουν, προς τα πού να μουτζώσω ρε φίλε; ούτε για φτύσιμο, σκουλήκια, ψυχόπουστες, τ΄φέκα Μήτρομ΄, μπετόβλακες, προσκυνημένοι, ανεπάγγελτοι, ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ανθέλληνες, χειρότεροι κι από πανούκλα, απατεώνες, σαλτιμπάγκοι, αποτυχημένοι κλόουν, χωρίς στάλα φιλότιμο, να τους χαίρεται η μανούλα τους, δήμιοι σε διατεταγμένη υπηρεσία, ΡΑΓΙΑΔΕΣ, κανίβαλοι, κτήνη, ανθρωπόμορφα τέρατα, σπάσιμο τη γκλίτσα στη καμπούρα θεν΄, εντολοδόχοι, νεκροθάφτες, έχω δυο καραμπίνες γιομάτες να τους τρατάρω αν κάνουν σα’δω, ούτε για λογιστές σε μπουρδέλο στο Σουδάν, σκυλιά, ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΙ


Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Ψήφισμα Διαμαρτυρίας


Θεωρούμε ότι η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου συνεχίζει την αδιέξοδη πορεία και μεγαλώνει τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ειδικότερα στο χώρο της εκπαίδευσης. Εγκαινιάζει μια μακιαβελική πολιτική, που αντιμετωπίζει τους εργαζομένους σαν αναλώσιμο υλικό και απαξιώνει τα στοιχειώδη δικαιώματά τους σαν συντεχνιακά προνόμια, και ενισχύει τον κοινωνικό αυτοματισμό μέχρι τα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού, επιβάλλοντας τεχνητές διακρίσεις μεταξύ των εργαζομένων με σκοπό να τους μετατρέψει σε αντιμαχόμενες φατρίες.
Κι όμως σε πείσμα της συστηματικής προπαγάνδας γίνεται ολοένα και πιο αντιληπτό ότι ο “ξαφνικός θάνατος” των πιο σημαντικών ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ δεν απορρέει, όπως άλλωστε συνέβη και στην περίπτωση της ΕΡΤ, από ένα ορθολογικό σχέδιο για την αναδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού, την αποτελεσματικότερη άσκηση των λειτουργιών του και την προστασία των δημόσιων αγαθών. Αφενός υπαγορεύεται από μια λογιστική αντίληψη, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να οδηγήσει και σε άλλους ξαφνικούς θανάτους στην α'θμια, β'θμια και γ'θμια εκπαίδευση και αφετέρου είναι ύποπτη για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, όπως φανερώνει η περίπτωση των δεκάδων χιλιάδων μαθητών από τις τεχνικές ειδικότητες του δημοσίου που τα επόμενα χρόνια θα γίνουν βορά των ιδιωτικών ΙΕΚ.
Ως συντονιστική επιτροπή εκπαιδευτικών νομού Πέλλας εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία μας:
για την αναξιοπρεπή μεταχείρισή μας από την πλευρά της ιθύνουσας πολιτικής ηγεσίας
 για την κατάφωρη παραβίαση των εργασιακών μας δικαιωμάτων,
-  για την κατάσταση ομηρίας στην οποία βρισκόμαστε εμείς, οι οικογένειές μας και όλος ο εκπαιδευτικός και μαθητικός κόσμος,
-  για την προωθούμενη διάλυση της τεχνικής εκπαίδευσης και την ιδιωτικοποίηση των μορφωτικών αγαθών.
- ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ
Β'ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΝΟΜΟΥ ΠΕΛΛΑΣ

- Α' και Β' ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Τα νέα σταφύλια της οργής

Αλιεύω το απόσπασμα από ένα παλιό αλλά εξόχως επίκαιρο μυθιστόρημα, που αναφέρεται στην Αμερική της οικονομικής κρίσης του μεσοπολέμου. Στα ανθρώπινα ερείπια της τοτινής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. 

"Η Δυτική χώρα πανικοβλήθηκε όταν πλήθυναν οι μετανάστες πάνω στις δημοσιές. Όσοι είχαν περιουσία, φοβήθηκαν για την περιουσία τους. Άνθρωποι που δεν ήξεραν από πείνα, την έβλεπαν τώρα μέσα στα μάτια των πεινασμένων. Άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα να επιθυμήσουν εντατικά, έβλεπαν τώρα τη φλόγα της επιθυμίας μέσα στα μάτια του μετανάστη. Οι άνθρωποι που ζούσαν στις πόλεις και στα όμορφα περίχωρα μαζεύτηκαν για ν' αμυνθούν, και όπως κάνει πάντα ο άνθρωπος πριν αρχίσει έναν πόλεμο, έπειθαν τον εαυτό τους πως αυτοί είναι καλοί και πως ο εισβολέας είναι κακός. Είπαν: Αυτοί οι αναθεματισμένοι Όκιοι* είναι βρώμικοι και αμόρφωτοι. Έκφυλοι, δοσμένοι στην ακολασία. Αυτοί οι αναθεματισμένοι Όκιοι είναι κλέφτες. Θα κλέψουν ό,τι λάχει. Δεν έχουν καμιά αντίληψη για τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας. 
Το τελευταίο αυτό ήταν αλήθεια - γιατί πώς μπορεί ένας άνθρωπος δίχως καμιά περιουσία να ξέρει τον καημό της ιδιοκτησίας; Και οι άνθρωποι που αμύνονταν, είπαν: Μας κουβαλούν επιδημίες, είναι μολυσμένοι. Δεν παραδεχόμαστε τα παιδιά τους στα σχολεία μας. Είναι ξένοι. Θα σ' άρεσε να πάει η αδελφή σου μ' έναν από δαύτους; 
Οι ντόπιοι στηρίχτηκαν σε μια πειθαρχία απονιάς. Έφτιαξαν ομάδες, ουλαμούς, και τους όπλισαν - τους όπλισαν με ρόπαλα, με ασφυξιογόνα, με ντουφέκια. Ο τόπος είναι δική μας ιδιοκτησία. Δεν μπορούμε ν' αφήσουμε τους Όκιους να κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτοί που ήταν οπλισμένοι δεν είχαν δικά τους κτήματα, μα φαντάζονταν πως είχαν. Και οι υπάλληλοι που περιπολούσαν τη νύχτα δεν είχαν τίποτα δικό τους, και οι μαγαζάτορες ήταν γεμάτοι χρέη. Μα και το χρέος είναι κάτι, ακόμα και μια θεσούλα είναι κάτι. Ο υπάλληλος έκανε τη σκέψη: κερδίζω δεκαπέντε δολάρια τη βδομάδα. Κι αν ένας αναθεματισμένος Όκιος δεχόταν να δουλέψει μόνο με δώδεκα; Και ο μικρομαγαζάτορας έκανε τη σκέψη: πώς θα μπορέσω να συναγωνιστώ έναν άνθρωπο που δεν έχει χρέη; 
Και οι μετανάστες κουβαλιόνταν πάνω στις δημοσιές και η πείνα γυάλιζε μες στα μάτια τους, και η επιθυμία γυάλιζε μες στα μάτια τους. Δεν ρητόρευαν, δεν είχαν σύστημα, βάραιναν μόνο με το πλήθος και με τις ανάγκες τους. Αν τύχαινε να βρεθεί καμιά δουλειά για έναν άνθρωπο, μάλωναν δέκα άνθρωποι ποιος να την πρωτοπάρει - μάλωναν ποιος να δεχτεί μικρότερο μεροκάματο. Αν αυτός δουλεύει για τριάντα σέντσια, εγώ θα δουλέψω για είκοσι πέντε. 
Αν αυτός δέχεται με είκοσι πέντε, εγώ την κάνω με είκοσι. 
Όχι, εμένα, πεινώ. Θα δουλέψω για δεκαπέντε σέντσια. Τα παιδιά μου. Να τα 'βλεπες πώς είναι. Οι κοιλιές τους πρησμένες, ίδια καζανάκια, δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους. Δώσ' τους κανένα πεφτόφρουτο. Εμένα, θα δουλέψω για ένα κομματάκι κρέας. 
Ήταν καλή δουλειά, γιατί τα μεροκάματα έπεφταν και οι τιμές απόμεναν ψηλές. Οι μεγαλοκτηματίες ήταν χαρούμενοι κι έστελναν κι άλλες προκηρύξεις για να 'ρθουν κι άλλοι άνθρωποι. Και τα μεροκάματα έπεφταν και οι τιμές απόμεναν ψηλές. Δε θ'  αργήσουμε να 'χουμε πάλι δουλοπάροικους. 
Και τώρα οι μεγαλοκτηματίες και οι εταιρείες ανακάλυψαν μια καινούρια αμέθοδο. Ένας τους αγόρασε ένα εργοστάσιο να φτιάνει τα φρούτα κονσέρβες. Και όταν ωρίμασαν τα ροδάκινα και τα αχλάδια, έριξε τις τιμές των φρούτων κάτω από το κόστος. Και όπως είχε δικό του εργοστάσιο για κονσέρβες, αγόραζε τα φρούτα σε χαμηλή τιμή και κρατούσε ψηλά τις τιμές για τις κονσέρβες κι είχε καλό κέρδος. Και οι μικροκτηματίες που δεν είχαν δικά τους εργοστάσια, έχασαν τα κτήματά τους και τους τα πήραν οι μεγάλοι, οι τράπεζες κι οι εταιρείες που είχαν δικά τους εργοστάσια για κονσέρβες. Χρόνο με το χρόνο, λιγόστευαν τα κτήματα. Οι μικροκτηματίες πήγαν στην πόλη για ένα διάστημα και προσπάθησαν να βρουν λεφτά στις τράπεζες, χτύπησαν όλες τις πόρτες, φιλικές και συγγενικές. Κι αφού εξάντλησαν όλες τους τις προσπάθειες, βγήκαν κι αυτοί στις δημοσιές. Και οι δρόμοι γέμισαν μ' ένα πλήθος πειναλέο για δουλειά, αποφασισμένο να σκοτώσει για να βρει δουλειά. 
Και οι εταιρείες, οι τράπεζες, δούλευαν για την ίδια τους την καταδίκη και δεν το καταλάβαιναν. Τα χωράφια ήταν γεμάτα καρπό και οι δημοσιές γεμάτες ανθρώπους που λιμοκτονούσαν. Οι σιταποθήκες ήταν γεμάτες και τα παιδιά της φτωχολογιάς μεγάλωναν ραχιτικά, και οι φουσκάλες της πελλάγρας φούντωναν πάνω στα πλευρά τους. Οι μεγάλες εταιρείες δεν καταλάβαιναν πως είναι λεπτή η γραμμούλα που χωρίζει το λιμό από το θυμό. Και το χρήμα που θα μπορούσε να ξοδευτεί για μεροκάματα, ξοδεύτηκε σε ασφυξιογόνα, σε ντουφέκια, σε σπιούνους και χαφιέδες, σε μαύρες λίστες και γυμνάσια. Πάνω στις δημοσιές το πλήθος πηγαινοερχόταν σαν τα μερμήγκια, κι έψαχνε να βρει δουλειά, να φάει. Κι άρχισε να βράζει ο θυμός".
Τζων Στάιμπεκ, Τα σταφύλια της οργής, 
μτφ. Κοσμάς Πολίτης  


*Όκιοι: οι ξεριζωμένοι αγρότες της Οκλαχόμα που αναζήτησαν εργασία στους μεγάλους αγρούς της Καλιφόρνια, συνεκδοχικά όλοι οι αμερικανοί εσωτερικοί μετανάστες την περίοδο της οικονομικής κρίσης. 


Να σημειώσω μόνο ως προς την υπόρρητη αισιοδοξία της τελευταίας φράσης του αποσπάσματος ότι ο θυμός αυτός ποτέ δεν ξέσπασε. Όχι γιατί πέτυχε το πρόγραμμα οικονομικής ανόρθωσης του Ρούσβελτ, που ως γνωστόν είχε ελάχιστα ως μηδαμινά αποτελέσματα, αλλά γιατί επιλέχτηκε η λύση του πολέμου. Του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. 

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Όχι στο όνομά μου

Στον κυρ-Απόστολο, που έφυγε 
πριν να προλάβουμε να πιούμε το δεύτερο


Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν σχετικές μελέτες για την ταξική σύνθεση των πνιγμένων του Τιτανικού. Αν δηλαδή οι περισσότεροι προέρχονταν από την προνομιούχο θέση ή, όπως υποψιάζομαι, από την πλέμπα που στοιβαζόταν στα υπόλοιπα καταστρώματα. 

Τον τελευταίο πάντως καιρό φαντάζομαι ότι πλέω σε παγωμένα ύδατα με την ασφάλεια που μου εγγυάται ο Τιτανικός. Για λόγους τουριστικού ενδιαφέροντος αρέσκομαι να κοιτάω από το φιλινστρίνι τους πάγους και να ρίχνω φιλάνθρωπες ματιές στο πολυεθνικό ανθρωπομάνι της φτωχολογιάς. Ενόσω το πλοίο κατευθύνεται στο μοιραίο εμπόδιο, οδεύω με την κυρία μου για το επίσημο δείπνο προσκεκλημένος του καπετάνιου. Την ώρα της σύγκρουσης γίνομαι έξαλλος με το κονιάκ που χύθηκε στο πουκάμισό μου. Όταν το πλοίο αρχίζει να γέρνει, παραγκωνίζω βίαια όλους τους άλλους επιδεικνύοντας το εισιτήριό μου: πέραν πάσης αμφιβολίας ανήκω στο προνομιούχο κατάστρωμα οπότε δικαιούμαι μια θέση στη σωσίβια λέμβο. 




Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης. ΠΕ02. ΑΣΕΠ 2000. Ο υπό σύσταση σύλλογος "διορισμένων εκπαιδευτικών μέσω ΑΣΕΠ" μου υπόσχεται μια θέση στην τελευταία σωσίβια λέμβο του δημοσίου. Κάποιοι έχουν ήδη επιβιβαστεί και ετοιμάζονται να ξανοιχτούν. Πίσω τους μισοπνιγμένες κομμώτριες, καθηγητές ξένων γλωσσών, πληροφορικής, διορισμένοι από τον πίνακα των αναπληρωτών, αλλά οι ίδιοι συνεχίζουν απτόητοι να κωπηλατούν. Νομίζουν ότι όπου να 'ναι θα σπεύσουν τα ναυαγοσωστικά για να τους περισυλλέξουν. Κι ας έχει στο μεταξύ καταποντιστεί ολόκληρο το σύμπαν.

Όσον αφορά εμένα, επιστρέφω την πρόσκληση για λόγους πολιτικής συνείδησης, προσωπικής ηθικής και ατομικής αξιοπρέπειας. Οπότε, δεν τους αναγνωρίζω. Ούτε και τους παραχωρώ το δικαίωμα να μιλάνε ή να ενεργούν στο όνομά μου.

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Ηφαίστειο

Με τη δημόσια τηλεόραση μαυρισμένη, τον Σακκά στην 34η μέρα, τα ΜΑΤ στην Πρυτανεία, τον εκπαιδευτικό κόσμο σε αναβρασμό, τους δημοτικούς υπαλλήλους υπό απόλυση, τον ιδιωτικό τομέα σε διάλυση, το νέο επιστημονικό δυναμικό ουρά στις πρεσβείες, τη δημοκρατία σε κατάρρευση και τον Βενιζέλο συναντιλαμβανόμενο του Σαμαρά απολαμβάνω με μια προϊούσα ενοχή τις ολιγαρκείς και στερημένες μέρες μιας καλοκαιρινής ανάπαυλας. Πίνω ξανά τσίπουρα χωρίς γλυκάνισο, αγναντεύοντας ένα ξεφτισμένο από τους ποιητικούς μύθους του Ελύτη γαλάζιο και νιώθω σαν τους κατοίκους της Πομπηίας. Που συνεχίζουν ανυποψίαστοι τις καθημερινές τους ασχολίες, ενόσω κατέρχεται ορμητική η λάβα.


Κι όμως τούτο το φθινόπωρο προοιωνίζεται εκρήξεις. Ζω με την ελπίδα ότι οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα με βρουν στο δρόμο.   

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Κι έγιναν τα τρία δύο...


Νίκος Κουνενής

Αφού συνέβαλλε τα μέγιστα στην εποποιία της τρίτης ανωκατωδιαρθρωτικής κυβέρνησης της χώρας, συμμορφούμενος μέχρι κεραίας στους Μερκολάντ, Τομσενμορσμαζούχ και τους ανά τον πλανήτη ραντιέρηδες, οδηγώντας ως εκ τούτου εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους αυτής της χώρας στους νέους κοινωνικοοικονομικούς Καιάδες, αυτό το κράμα αριστοκράτη και παραδοσιακού δικολάβου, ο Φώτης Κουβέλης, είδε, επιτέλους, το φως το αληθινόν: «απαγκιστρώθηκε» από την κυβέρνηση, μπας και καταφέρει να αποφύγει την εσχάτη ώρα- αυτός και το κόμμα του- τον διαφαινόμενο αφανισμό (αυτόν που υπέστη και ο Κουβέλης της ακροδεξιάς, Γιώργος Καρατζαφέρης. Τουτέστιν, τρόικα εσωτερικού πάπαλα (αν και η διακυβέρνηση του τρόμου θα συνεχιστεί με ολιγομελέστερο, πλην εξίσου ουσιαστικό διακομματικό σχήμα: από δω και μπρος τη θέση της αναλαμβάνει το ευέλικτο ντουέτο Σαμαρμπελζεβούλ, που θα συνεχίσει τις χαριτωμένες πιρουέτες του επί πτωμάτων, τωρινών και μελλοντικών). .
Που πάει να πει πως η ιδιωτική μας ενημέρωση (γιατί στην κρατική το μαύρο αναμένεται μακρύ ως προς τον χρόνο, κι αν κάποτε ασπρίσει θα θυμίζει το πουλάκι της χούντας που φάγαμε στη μάπα στα νιάτα μας, εκτός, φυσικά, κι αν εμείς το αποτρέψουμε, όπως προσπαθούμε, βδομάδες τώρα, μαζί με τους εκεί εργαζόμενους). Από δω και μπρος θα βλέπουμε στα τηλεοπτικά οδοφράγματα νέους «αντιπολιτιυόμενους»: τον ίδιο τον Φώτη, τον Χατζησωκράτη, τον Μαργαρίτη, και τ’άλλα τα παιδιά, που μέχρι χτες προσπαθούσαν να μας πείσουν πως ο αργός θάνατος για το καλό μας είναι, κι όχι για το δικό τους συμφέρον. Ευτυχώς για τους ολιγάριθμους πλέον «νουνεχείς» κατοίκους αυτής της χώρας, υπάρχουν και οι, τάχα μου, διαφωνούντες του Κόμματος: το οικειοθελώς αγκιστρωμένο ψαράκι με το εμβληματικό όνομα Ψαριανός, που διαφοροποιήθηκε από τη γραμμή ζητώντας παραμονή στην κυβέρνηση, ο άλλος ο μουσάτος, ο πρώην πασόκος, που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομά του αλλά είχε καταψηφίσει ηρωικά το πρώτο μνημόνιο, και ως εκ τούτου διεγράφη απ’ τον Γιωργάκη, για να ταυτιστεί στη συνέχεια με τα δυο που το ακολούθησαν, ο Λυκούδης που ψήφισε λευκό και πάει λέγοντας. Ας μην ανησυχούν οι εναπομείναντες στη ΔΗΜΑΡ, το αίμα νερό δεν γίνεται. Μαζί θα τους ξαναδούμε να λένε «ναι σε όλα» στις «κρίσιμες» συνεδριάσεις της βουλής, και να διαχωρίζονται στα δευτερεύοντα τοιαύτα. Διότι η «Αριστερά της Ευθύνης» γι αυτόν, και μόνο γι αυτόν, τον λόγο φτιάχτηκε, και κρίμα σε κάποιους καλοπροαίρετους οπαδούς της που άλλα πίστευαν όταν την ψήφισαν, και άλλα βλέπουν τώρα, που εξαπολύουν συμβολικά- πλην άκρως οργισμένα- πτύελα κατά των στελεχών της.
Εν τω μεταξύ, απ’ ότι όλοι έντρομοι μάθαμε, η Ακροδεξιά της Ευθύνης, δια του εκπροσώπου της, λιανεμπόρου έντυπων απορριμμάτων, Αδώνιδος Γεωργιάδου αναλαμβάνει το υπουργείο Υγείας. Οπότε την πέφτουμε σε αναγκαστική –αν και δύσκολη λόγω κοινωνικοοικονομικών συνθηκών- συνθήκη: χαλάρωση, τρεξιματάκια, υγιεινή διατροφή και τα τοιαύτα, μπας και αποφύγουμε εγκεφαλικούλια, εμφραγματάκια, καταθλιψούλες και τα τοιαύτα. Σε κάθε περίπτωση, ζωή σε λόγου μας, αγκίστρια στους εισοφάγους τους.

kounenik@yahoo.gr