Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Αποφόρτιση


Αρχίζω και αισθάνομαι καλύτερα

Παράξενο αλλά έτσι είναι.

Μπορεί ο σφάχτης στην τσέπη μου να έχει μεγαλώσει, μπορεί κάθε φορά που πηγαίνω σε ένα ΑΤΜ και ζητάω υπόλοιπο λογαριασμού τα δεκαδικά ψηφία να είναι περισσότερα από τα ακέραια, μπορεί να έχουν αυξηθεί οι φορές που αρνούμαι στα παιδιά παγωτό ή παιχνίδια, μπορεί να μην μου επιτρέπεται πλέον η έκφραση της κοινωνικής μου ευαισθησίας με τρόπους που έκανα στο παρελθόν, μπορεί μάλιστα ώρς ώρες να αισθάνομαι και λιγότερο άνθρωπος από πριν, αλλά όλο ετούτο το πράγμα αρχίζει κατά έναν παράξενο τρόπο να με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα.

Συνήθισα τις οιμωγές και τα βαριαναστενάγματα του κόσμου γύρω μου, συνήθισα τις παπαριές εκείνων που δεν έχουν πάρει χαμπάρι σε τι βούρκο έχουμε πέσει και φωνάζουν υπέρ των κινήσεων «ανάπτυξης», συνήθισα το να βλέπουν οι κρατούντες την εξουσία και να ασχολούνται μόνο με το πώς θα ευημερήσουν οι αριθμοί και να πάνε να πνιγούν οι άνθρωποι, συνήθισα τον κοινωνικό αυτοματισμό που θέλει την μια κοινωνική ομάδα να στρέφεται εναντίον της άλλης για να επιβιώσει, συνήθισα τα περισπούδαστα λογύδρια των κυβερνητικών ταγών και των παπαγάλων τους, συνήθισα την απύθμενη βλακεία που καθρεπτίζεται στα βλέμματα όλων εκείνων που κουνάνε πλαστικές σημαιούλες και λάβαρα για να πείσουν τον εαυτό τους πως θα είναι τάχαμου «νικητές» και πως κατέχουν την «Αλήθεια», συνήθισα τους τσιγγάνους και τους πακιστανούς να μαζεύουν σκουπίδια από τους κάδους, συνήθισα να διαβάζω για απεχθή εγκλήματα αλλοδαπών και ημεδαπών, συνήθισα την ηλίθια κόντρα μεταξύ του «να τους παίρνεις σπίτι σου» και του «κανείς δεν είναι παράνομος», συνήθισα τα συνδικαλιστικά παιγνιδάκια και τις προδομένες ελπίδες των ψηφοφόρων.

Δεν μου προκαλούν εντύπωση τα σκάνδαλα και τα εγκλήματα «λευκού κολάρου» πια, ούτε η καταχωνιασμένη λύσσα του κόσμου που ψάχνει να βρει τρόπο να εκτονωθεί και μας έχει κάνει όλους μας βραδυφλεγείς βόμβες, ούτε το χάος στα νοσοκομεία και οι άρρωστοι που δεν έχουν να πληρώσουν φάρμακα, ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι εκπαιδευτικοί που θα περάσουν το πιο μαύρο καλοκαίρι του κλάδου τους, ούτε το πάνω από 27% της ανεργίας και το πάνω από 55% των άνεργων νέων που αρχίζει και γυαλίζει το μάτι τους παράξενα, ούτε η εργασιακή ισοπέδωση του ιδιωτικού τομέα, ούτε η πρεμούρα της πολιτικής εξουσίας να ξεπουλήσει όσο όσο ότι μπορεί να πουληθεί, ούτε οι παλαιολιθικές νοοτροπίες περί συνδικαλισμού, συσχετισμών, ώριμων συνθηκών, διακυβευμάτων.

Δεν εκπλήσσομαι πια με τον διαρκή βιασμό της ελληνικής γλώσσας από ακροδεξιούς «πατριώτες» και των εννοιών από αριστερόστροφους «διανοητές» της οκάς, ούτε από την απουσία του συναισθήματος από τα κοινά λόγω της κατά κράτους υπερίσχυσης του πολιτικού ρεαλισμού και του πολιτικά ορθού, ούτε από τις ώρες που καταναλώνει ο μέσος έλληνας (έτσι, με μικρό το "ε") ψηφιακά συνδεδεμένος αντί να τις αξιοποιεί για να συνδέσει τα κομμάτια του εαυτού του και της κοινωνίας που παραπαίει.

Δεν μου προκαλούν πια σοκ οι εικόνες της απίστευτης κενότητας σε μεσημεριανές τηλεοπτικές εκπομπές, ούτε σιχαίνομαι πλέον την ύπαρξη όσων τις παρακολουθούν και συμμετέχουν σε αυτές, ούτε τις ασχήμιες και τους τραμπουκισμούς εκείνων που οικειοποιήθηκαν το αγαπημένο μαύρο χρώμα μιας σημειολογικής «στάσης» απέναντι στην εξουσία και την κυριαρχία  και που με δήθεν άλλοθι το ιστορικό προηγούμενο των «μελανοχιτώνων» κοπιάζουν μάταια –για τους υποψιασμένους- να καλύψουν την ανεπάρκειά τους σε ιστορική γνώση και μνήμη και το μαύρο της ψυχής και του μυαλού τους.

Πολλά μαζεύτηκαν τελικά ε;
Λες να μεταλλάσσομαι σε μισάνθρωπο; Δεν το νομίζω.
Δεν ξέρω πως ακριβώς το λένε αυτό τα συναίσθημα, μπορεί να μην φαίνεται λογικό, μπορεί να έχει μια έντονη υπερβατική και μεταφυσική χροιά, μπορεί να μυρίζει "ανθρωπίλα" όπως έλεγε και ένας χαμένος φίλος, ίσως να με «εκθέτει» κιόλας, αλλά τελικά, εκείνο που μετράει είναι πρώτα απ’ όλα να τα βρούμε με τον εαυτό μας.
Έτσι δεν είναι;
Ε, αυτή είναι η αίσθησή μου σήμερα (η ψευδαίσθησή μου αν θέλεις, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί)
Όλα θα πάνε καλά, όλα όπως πρέπει, όλα θα ξεκαθαρίσουν
Δεν μπορώ να το πολεμήσω, αυτό μου βγαίνει

Θα αντέξουμε κουφαλίτσες και θα πράξουμε τα δέοντα, ακριβώς την στιγμή που πρέπει, ούτε πιο πριν, ούτε αργότερα

Δεν χαρίζουμε την καθαρότητα του μυαλού μας και την ζωή μας σε κανέναν

Βοηθάμε όπου μπορούμε και όπως μπορούμε λοιπόν, αρχίζοντας από τους δίπλα μας, τους κοντινούς μας, κι αν δεν έχουμε κάτι άλλο να χρησιμοποιήσουμε, ακόμη και με τον Καθαρό και Ντόμπρο Λόγο γίνεται δουλειά
(ή έστω ένα μικρό μέρος της)

… κι όταν κάποια στιγμή τα τινάξουμε, αντί για θάψιμο ή καύση, ίσως να ήταν πιο ταιριαστό να ζητήσουμε να μας βαλσαμώσουν και να μας κάνουν «καλόγερους» με τα χέρια σηκωμένα για να κρεμάνε πάνω μας τα πανωφόρια τους οι κουρασμένοι και οι βρεγμένοι της ζωής, μέχρι να πάρουν μιαν ανάσα και να ξανασυνεχίσουν.
Μια άλλη επιλογή θα ήταν να βρυκολακιάσουμε και να πάρουμε εκδίκηση για όλα και από όλους
Κι αυτό καλό ακούγεται...


Πάω για αποφόρτιση
Καλά κουράγια μας εύχομαι



Way down here on the edge of these snows,
I hear a strong wind whine;
Goin' to where the freedom bells ring,
Into the Highlands I must climb.
On this journey, I have been here before,
tryin' to reach the other side;
i just can't get through the top of these hills,
Without a mountain guide.

Took such a while to find you,
Oh could you show me the way?
To get to the place I once knew,
You're the only one, so take me through High Landrons.

Up ahead, I know the trailway stops,
From there on, only eagles fly;
Burning (with) visions of the way back to you,
They're burnin' through the eastern sky.

Now and then I see a shooting star,
Lighting up the silver blue;
It's shining all the way down the mountain skyway,
Oh, it's shining straight from you.

Took all my life to find you,
Oh could you show me the way?
To get to the place I once knew,
You're the only one, so take me through High Landrons.
Up ahead...

Took all my life to find you,
Oh could you show me the way?
To get to the place I once knew,
You're the only one, so take me through High Landrons.
Up ahead...

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Athens Street Art Festival (Αναδημοσίευση)



Είκοσι κορυφαίοι «καλλιτέχνες του δρόμου» από όλη την Ευρώπη, έρχονται να αλλάξουν το μουντό «πρόσωπο» της Αθήνας.  Έντονα χρώματα και έξυπνα μηνύματα στους τοίχους της πόλης, ξεκινώντας από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στην Πειραιώς 256, αλλά και δημόσια κτίρια του Δήμου Νίκαιας- Ρέντη. Τίτλος: Crisis [?] What Crisis [?], που εκφράζει απόλυτα το νόημα και το μήνυμα του φεστιβάλ.

Πρόκειται για ένα Interactive Event κατά τη διάρκεια του οποίου από τις 27/06 – 14/07 οι καλλιτέχνες θα εκτελέσουν μια σειρά από έργα Stencil Art, ζωγραφικής, εγκαταστάσεις και New Media. Η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών σε συνεργασία με την GA Art+Events Mgmt, τον Δήμο Νίκαιας-Ρέντη και την Camp Gallery, διοργανώνουν το φεστιβάλ. Θα περιλαμβάνει συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων καλλιτεχνών με τους φοιτητές της ΑΣΚΤ πάνω στην αμφιλεγόμενη αξία, της «τέχνης του δρόμου» σε περίοδο κρίσης.

Δράσεις σε Δημόσιους χώρους από 27/06 εως 02/07, Stencil Workshop για παιδιά με την καθοδήγηση των καλλιτεχνών στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Νίκαιας – Ρέντη και έκθεση έργων τους από 01/07 – 14/07 στην CAMP Gallery, στην Πλατεία Κοτζιά.


Πηγή: Athens Street Art Festival 2013: Είκοσι Ευρωπαίοι «καλλιτέχνες του δρόμου» θα χρωματίσουν την Αθήνα | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/111887#ixzz2X7kOHOCE



Άντε μπας και μας ομορφύνει τουλάχιστον η τέχνη...

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Αποτελέσματα Πανελλαδικών για όλους



Βγήκαν τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων και φέτος. Η αγωνία χιλιάδων μαθητών και των οικογενειών τους τελείωσε με την ανάρτηση των βαθμολογιών στα σχολεία και στο ιντερνετ. Είναι φυσικό και ανθρώπινο, να τους συνοδεύουν οι από καρδιάς ευχές μας για καλή επιτυχία σε όλους, είτε αυτή μεταφράζεται σε εισαγωγή σε κάποια σχολή, είτε όχι, γιατί μην ξεχνάμε πως τελικά, η επιτυχία και η προσωπική ευτυχία δεν έχουν σαν προαπαιτούμενο τις σπουδές και τα πτυχία.
Χιλιοειπωμένα αυτά και γνωστά.
Κι ας έχει στηθεί εδώ και χρόνια γύρω από τις πανελλαδικές εξετάσεις και την εισαγωγή σε σχολή μια απίστευτη φιλοσοφία «ευτυχίας» και «επιτυχίας», ένα ψυχαναγκαστικό «πρέπει» που τόσες εφηβικές ψυχές έχει κάψει.
Κι ας δουλεύει η φάμπρικα των φροντιστηρίων και των ιδιαίτερων σε φουλ ρυθμούς, με τους γονείς να σκάνε τα δυσεύρετα ευρώ κι ας μην έχουν να φάνε. Γιατί η βαθιά ριζωμένη νοοτροπία ότι το παιδί ΜΟΥ «πρέπει» να σπουδάσει, να πάρει «πτυχία», να «γίνει κάτι», ακόμη κι αν δεν θέλει, ακόμη κι αν δεν του αρέσει, ή στην απίθανη περίπτωση του (φτύνουμε τον κόρφο μας) να μην μπορεί, αυτή η γραμμικότητα του σχολείο-φροντιστήριο-διάβασμα-πανελλαδικές-σχολή-πτυχίο-ευτυχία έχει χαραχθεί πολύ βαθιά μέσα στον Έλληνα γονιό.
Και τα ΜΜΕ από κοντά εδώ και χρόνια να σιγοντάρουν, και να εκπομπές με τις βάσεις, να «οι πρώτοι των πρώτων», να άρθρα με «συνταγές» για καλές επιδόσεις και κανόνες διατροφής για τις εξετάσεις, να οι συμβουλές από κάθε είδους ειδικούς, να οι αυξήσεις πωλήσεων των εφημερίδων με τις βάσεις των σχολών, να οι διαφημίσεις των φροντιστηρίων για σίγουρη επιτυχία, να τα χαμόγελα χαράς και ευτυχίας από τους υποψηφίους (που μάλλον χαμόγελα ανακούφισης είναι παρά «επιτυχίας»).
Γνωστά αυτά και χιλιοειπωμένα.
Πάντα όμως είχα και μια απορία: ποιός επιτρέπει να τραβιούνται φωτογραφίες των μαθητών την ώρα που βρίσκονται στο θρανίο τους λίγο πριν γράψουν. Ποιος έχει το θράσος να επιτρέπει να γίνονται αυτά τα παιδιά «εκθέματα» και φωτογραφικά και τηλεοπτικά «θέματα». Ποιος δίνει την άδεια σε φωτορεπόρτερς και σε κάμερες να μπαίνουν στα σχολεία σε περίοδο εξετάσεων; 
Ή κάτι δεν καταλαβαίνω καλά εδώ ή έχω λανθασμένη αντίληψη των πραγμάτων.
Λες και δεν φτάνει στους υποψηφίους το άγχος τους, η κούραση και τα ξενύχτια τους, θα πρέπει να υποστούν και την πίεση του φωτογραφικού-τηλεοπτικού φακού.
Στο όνομα ποιάς «ενημέρωσης»;
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείς κάποια τέτοια φωτογραφία, κάνε έναν κόπο και κοίταξε τα μάτια των παιδιών (και την στάση των σωμάτων κάποιων που προσπαθούν να μην τους πάρει η κάμερα) και σκέψου πως είναι το δικό σου παιδί…
Έχω όμως και άλλη μια απορία. 
Μεγαλύτερη.
Ξέρει άραγε κανείς πότε βγαίνουν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών για ΟΛΟΥΣ τους μαθητές;
Βγήκανε;
Αμ δε…
Ξέρετε, υπάρχει και επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα.
Αλήθεια λέω!
Υπάρχουν κι εκεί καθηγητές και κτήρια και προγράμματα και όνειρα και ελπίδες
Και φοιτούν εκεί χιλιάδες μαθητές.
Και δίνουν και αυτοί πανελλαδικές εξετάσεις.
Κι αγωνιούν κι αυτά και οι οικογένειές τους το ίδιο με τους άλλους
Κάθε χρόνο
Στο ορκίζομαι πως λέω αλήθεια!
Ήρθανε μάλιστα σήμερα στο σχολείο με την ίδια αγωνία με τους άλλους μαθητές των Γενικών Λυκείων να μάθουν κι αυτά τα παιδιά τους βαθμούς τους, ρωτάγανε και ψάχνανε.
Μάταια όμως…
Τα δικά τους αποτελέσματα θα βγουν την άλλη βδομάδα
Το ίδιο γίνεται κάθε χρόνο και περνάει στα "ψιλά"...
Θέλεις να σου πω τι διάβαζα στα μάτια τους όταν τους εξηγούσα πως οι ανακοινώσεις στα κανάλια και στα ειδησεογραφικά sites για «ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών» δεν τους αφορούσε;
Μήπως θέλεις να σου πω για την ψυχολογία του «δευτεροκλασσάτου» που παλεύουμε χρόνια τώρα να εξαλείψουμε από χιλιάδες εφηβικά μυαλά και πολλούς «παραδομένους» γονείς που γράφουν τα παιδιά τους στα ΕΠΑΛ και πως έχουμε ενσωματώσει στο αναλυτικό πρόγραμμα των μαθημάτων που διδάσκουμε την «τόνωση αυτοπεποίθησης»;
Θα μιζεριάσουμε όμως πάλι και δεν το θέλω.

Αρκούμαι στο να δώσω τις καλύτερες ευχές μου ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, είτε Γενικών είτε Επαγγελματικών Λυκείων, ΕΙΤΕ ΕΔΩΣΑΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΙΤΕ ΟΧΙ, ΕΙΤΕ «ΠΕΤΥΧΟΥΝ» ΕΙΤΕ ΟΧΙ, να τους ευχηθώ καλό καλοκαίρι και ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ.


και να θυμούνται πως «όλα είναι δρόμος» και πως πιστεύουμε σε αυτά


Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Την ατυχία μου...

Από τις χρόνιες εμμονές μου.


Ίσως γιατί εκπροσωπεί τη χαμένη τιμή της ROCK. Όπου ROCK  εννοείται όχι σαν εφηβικό ξεθύμασμα αλλά σαν ποίηση, σαν αμφισβήτηση και σαν κίνημα. Σαν αισθητική και κοινωνική εξέγερση της καθεμέρας απέναντι σε κάθε συμβατικότητα, έστω κι αν τα "καλύτερα" παιδιά της εκπροσωπούν εδώ και πολλά πολλά χρόνια αυτή τη συμβατικότητα, και μάλιστα στην πιο σιχαμερή εκδοχή της.

Έρχεται λοιπόν στην Αθήνα. Στις 22, αυτουνού. Στο Ηρώδειο. Θυμάμαι την προηγούμενη φορά που είχε πέσει στα χέρια μου ένα δημοσίευμα που την ήθελε να ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Τζίφος. Κρατημένο απόκομμα από παλιότερη εμφάνισή της. Δεν πήγα, όπως και τώρα δεν θα μπορέσω να πάω. Ελπίζω όμως μέχρι τα ενενήντα της να την πετύχω κάπου. Γιατί είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει ακάθεκτη στην εξέδρα να τραντάζεται σύγκορμη ενόσω θα τραγουδάει το Free Money ή το People have the power.


Για την Patti Smith ο λόγος. Βεβαίως.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Το μετα-μοντέρνο στην πολιτική πράξη

Παρά τις αρχικές μου επιφυλάξεις, η εκτίμηση που τρέφω για το κίνημά τους βαίνει διαρκώς αυξανόμενη. Κυρίες και κύριοι, 
 
 
 
 
 

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

Παραπάνω από ατυχής ο χειρισμός της κυβέρνησης. Μόνο άσχετοι ή απελπισμένοι θα έκαναν τέτοια λάθη. Τώρα βέβαια προσπαθούν να το παρουσιάσουν σαν έκφραση πολιτικής πυγμής. Δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς. Μες το επικοινωνιακό παιχνίδι είναι όλα.

Είχα λοιπόν ανοιχτή την τηλεόραση, όταν έκοβαν το σήμα. Η Στάη στο πάνελ με τους προσκεκλημένους, ο κόσμος μαζεμένος απέξω. Θα το κάνουν-δεν θα το κάνουν σε ζωντανή μετάδοση. Κατά βάθος, κανείς δεν το περίμενε. Τόσο χαμηλά δεν θα μπορούσαν να φτάσουν, τουλάχιστον όχι τις ώρες της πιο υψηλής τηλεθέασης. Κι όμως. Η εικόνα χάνεται κι η φωνή σβήνει. Ανατριχίλα. Νιώθεις κάτι ανάμεσα στο παγωμένο χέρι του θανάτου και την πρώτη μέρας επιβολής της χούντας. 


Ανασκουμπώνω τη σκέψη μου μετά το πρώτο ξάφνιασμα. Μαθαίνω ότι μόλις πετύχαμε μια  πολυπόθητη πανευρωπαϊκή πρωτιά. Είμαστε, λέει, η μόνη δημοκρατική χώρα της Ευρώπης χωρίς κρατικά μέσα ενημέρωσης, ή μήπως είναι αρκετό αυτό για να μη συγκαταλεγόμαστε στο εξής ανάμεσα στις δημοκρατικές χώρες; Το ξέρουν άλλωστε και οι γυμνασιόπαιδες, η πληροφόρηση αποτελεί δημόσιο αγαθό το ίδιο σημαντικό με την υγεία και την παιδεία. Τι σου είναι λοιπόν μια δημοκρατία χωρίς πληροφόρηση; Χαζή, ξανθιά και το επίθετό της είναι Μπόμπολας, όπως λέει και ο Βαξεβάνης
Να γιατί τρίβει τα χέρια της η Χρυσή Αυγή στην ανακοίνωση που έβγαλε. Μονοκοντυλιά οι αστικές επαναστάσεις, ο διαφωτισμός και τα διακόσια τελευταία χρόνια από την παγκόσμια ιστορία. Ο μεσαίωνας είναι ξανά εδώ. Με τις ίδιες δόσεις ανορθολογισμού, δουλικότητας και αυταρχισμού. Να σε απολύουν και να σε βρίζουν κιόλας. Να σε προσλαμβάνουν από το παράθυρο και να σε κατηγορούν που σε προσέλαβαν. Να λεηλατούν ένα δημόσιο αγαθό και να αυτοπαρουσιάζονται σαν τους σωτήρες του. Να βάζουν το μαύρο στην οθόνη και στη ζωή σου και να το ονομάζουν success story.
Μόνη ελπίδα ξανά ο δρόμος. Γιατι όλα είναι δρόμος. Μαζί βέβαια και πεζοδρόμιο και πλατεία. Εννοώ ότι έχουμε απεργία αύριο, έστω και αν ο ίδιος λόγω επίταξης (άλλο μεγάλο όνειδος) δεν θα απεργήσω. Έχουμε λοιπόν απεργία, για όσους θα απεργήσουν. Και ασφαλώς πορεία. Όχι μόνο για την ΕΡΤ. Όχι μόνο για τους απολυμένους. Αλλά για ό,τι έμεινε, αν κάτι έμεινε, από τη δημοκρατία. Από τη δημοκρατία μας.

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Μαύρες οθόνες

 
 
Στην τηλεοπτική οθόνη που μαύρισε στις 10:53μμ, σήμερα 11.6.13, διέκρινα το αληθινό πρόσωπο της δημοκρατίας μας. 
 
 
 
 
Και τρόμαξα.

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Τίτλοι τέλους

Ελέγχω την αρχειοθήκη. Πάει σχεδόν ένας μήνας από την τελευταία ανάρτηση. Στο μεταξύ η επιστράτευση, το φιάσκο της ΟΛΜΕ, η τουρκική άνοιξη. Λίγο καιρό πρωτύτερα θα ανέβαζα κείμενα στη σειρά. Τώρα δεν θέλω, ακριβέστερα δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Όχι μόνο που τις περισσότερες φορές χορεύουν τα πλήκτρα μπροστά στα μάτια μου, αφού κατά τη γνωστή ρήση του Όσκαρ Ουάιλντ στο πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι μια εξάρτηση - λέγε με τσιγάρο - ξεριζώνεται με μια άλλη εξάρτηση - λέγε με τσίπουρο -, έστω κι αν παραμονεύει ο κίνδυνος, συμπληρώνω εγώ, να αθροιστεί η μία εξάρτηση μαζί με την άλλη. 
Κυρίως είναι τα σκοτάδια. Τα πολύ βαθιά σκοτάδια που με κυκλώνουν τέτοιο καιρό και με αναγκάζουν να ξενυχτώ όλες σχεδόν τις καλοκαιρινές νύχτες μπροστά στην ανοιχτή οθόνη. Γιατί μπορεί το πληκτρολόγιο να είναι το καταφύγιο που φθονούμε, αλλά μόνο αυτό έχουμε κι όχι άλλο.



Θέλω να πω, τίτλοι τέλους για τώρα. Ξανά το φθινόπωρο. Στο μεταξύ μια νέα γραφή. Ελπίζω.

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Λίγες μέρες ακόμη

Είμαι στο μπαλκόνι και γράφω από ανάγκη
Τι είδους ανάγκη, δεν είμαι σίγουρος όμως, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.
Κανονικά θα έπρεπε να είμαι στο Μοναστηράκι, στο Θησείο, ίσως στον Εθνικό Κήπο, σε κανένα μουσείο ίσως, με τα παιδιά ή ακόμη καλύτερα μόνος μου. Δεν υπάρχει φράγκο όμως, ξόδεψα μέχρι και τις φόδρες από τις τσέπες μου, οπότε σκάω και κοπανάω το πληκτρολόγιο.
Α, ρε πατέρα, δεν έγινες εισοδηματίας γαμώτο, να με πάρεις κι εμένα στο επάγγελμα από μικρό να δω προκοπή.
Οικοδόμος έμεινες, σπίτια άλλων έφτιαχνες, προίκισες και δυό αδερφές, που να περισσέψει τίποτα
Δεν βαριέσαι όμως, είσαι μάγκας από τους παλιούς, κιμπάρης, δεν μασάς ούτε στα 80φεύγα, κοπάνησες με το μπαστούνι και τον ληστή που σου την έπεσε ανάπηρο άνθρωπο ο καθίκης ο ρεζίλης, ευτυχώς δεν είχαμε τίποτα χειρότερα αλλά όπως και να ήταν εσύ δεν καταλαβαίνεις από αυτά ορμάς και δεν μαζεύεσαι και μετά μου λες που έμοιασα όταν φορτώνω και γυρνάει το μάτι μου ανάποδα…

Ωραία μέρα, σήμερα, ήλιος, αεράκι, λασπωμένα αυτοκίνητα από την χθεσινή λασποβροχή, τσιγγάνοι, πακιστανοί και διάφοροι άλλοι  ελέγχουν ανά μισάωρο τους κάδους της γειτονιάς, μη τυχόν και δεν πετάμε σωστά τα σκουπίδια μας, το καναρίνι τα χώνει δίπλα μου, όλα όμορφα δηλαδή.
Έχω φτιάξει καφέ, στρίβω τσιγάρο με καπνό Αγρινίου, 30 € το κιλό, μια χαρά, οικονομία λέμε.
Εδώ που τα σκέφτομαι μάλιστα, θα πρέπει μάλλον να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε και το κωλόχαρτο κι από τις δύο μεριές, θα γλυτώσουμε φράγκα έτσι.
Έχω και κάτι γυαλόχαρτα στην αποθήκη, θα τα χρησιμοποιήσουμε κι αυτά μάλλον., θα χρησιμοποιήσω μόνο μερικά αντί για σφουγγάρι στο μπάνιο.
Γαμάτη απολέπιση θα κάνω, θα αποκτησω δέρμα απαλό και λείο σαν λουστραρισμένο σκρίνιο, θα βγω στην παραλία ντεκλαρέ σφιχτοπουρίλας, στράκες θα κάνω.
Κρίση my ass, θα γίνω τεκνότερος του τεκνού λέμε. Ήδη οι καθημερινές κάμψεις και οι κοιλιακοί αποδίδουν, λίγο την γράμμωση να δουλέψω και θα είμαι σένιος.

Η σύντροφος έχει μια βδομάδα που της έχει φύγει ο τάκος να ετοιμάζει την παρουσίαση των εργασιών των παιδιών του τμήματός της για το σχολείο, είναι κι αυτή από την συνομοταξία των «δουλεύω-σαν-σκυλί –και-δεν-σηκώνω-μύγα-στο-σπαθί-μου», τα παιδιά λυσσάνε γύρω της και το μάτι της γυαλίζει παράξενα, αρχίζω και σκιάζομαι, δεν θέλει να την βοηθήσω, δεν θέλω κι εγώ, άρα συμφωνούμε, καλό αυτό.
Τα μεγάλα διαβάζουν για τις εξετάσεις εκτός από τον μικρό που είναι απασχολημένος να ρίχνει χυλόπιττες και να παίζει μπάλα.
Ακόμη το δημοτικό δεν έβγαλε, από τώρα στις χυλόπιττες, τι θα γίνει με αυτό το παιδί όταν πιάσει εφηβεία, τουλάχιστον να πάρει καμιά καλή μεταγραφή μπας και ξελασπώσουμε οικογενειακώς και να προσέξει μην τον τυλίξει καμιά μακρυμαλλούσα που τους δείχνει αδυναμία και αντί για τερματοφύλακας γίνει οδηγός σε ψαραγορά όπως ο ξάδερφος.
Μεγάλο παιχτρόνι ο ξάδερφος, τον φάγανε οι κομμώτριες όμως.
Τώρα απόμεινε μόνος του, διωγμένος και κερατάς, με δυό κόρες της παντρειάς που δεν θέλουν να τον δουν και με παντελόνια χωρίς τσέπες και όλα τα λεφτά του τα έφαγε η πρώην σύζυγος.
Ναι εδώ μπορούμε να μιλάμε για συζύγους κανονικούς, κυριολεκτικά

Στο γραφείο μαζευτήκανε στοίβες πάλι τα αδιάβαστα βιβλία, κυρίως ποίηση, λίγα καινούρια (Σταυρόπουλος και Παπαγεωργίου κυρίως, γιατί ο σφάχτης στην τσέπη ναι μεν με έχει τσακίσει, αλλά κι ο σφάχτης της ψυχής με κάνει και ξεχνάω ότι δεν έχω ούτε την πολυτέλεια της ποίησης πια γαμώ το φελέκι μου μέσα)
Επιπρόσθετα κάτι παλιά βιβλία-αγορασμένα-μπιρ-παρά-από-παζάρια που δεν χωράνε πουθενά, δεν μου πάει όμως να τα κατεβάσω στην υπόγα, φοβάμαι πως θα μου χυμίξει η κιθάρα μου εκεί κάτω που την έχω τιμωρία δυό βδομάδες και βάλε και άντε να ξεμπλέξω μαζί της μετά.
Κι όσο φορτώνει το γραφείο βιβλία, τόσο γυαλίζει το μάτι της συντρόφου, τόσο περισσότερα λυσσάνε τα πιτσιρίκια, τόσο περισσότερο με θερίζει ο σφάχτης στην τσέπη…

Τι άλλο δεν έχω;
Υπομονή δεν έχω, όρεξη δεν έχω, ελπίδα δεν έχω, όραμα δεν βρίσκω, διέξοδο δεν ξεχωρίζω, αντοχές ψάχνω, ούτε για βόλτα δεν μου κάνει κέφι.
Και που να πας δηλαδή, τι να δεις και τι να πεις και με ποιόν;
Μίζερα όλα, μίζεροι όλοι, χαμένοι, θολωμένοι, πηγμένοι, κοιτάνε ο ένας τον άλλο με βλέμμα που λέει «πως σκατά καταντήσαμε έτσι» και τι να λέμε δηλαδή, την απελπισία μας να ανακυκλώνουμε;
‘Φχαριστώ, δεν θα πάρω

Είναι κι εκείνα τα κωλοβιβλία που μου πέσανε στα χέρια μου, όχι ποίησης – από τα «άλλα», τι να σου λέω τώρα, δεν μπορώ, θα κουβαληθούν εδώ μέσα οι απίστευτοι έτσι και γράψω τίτλους, άσε δεν είμαστε για τέτοια τώρα, διαβάζω δυό σελίδες την φορά και βρίζω, θέλω να τα πετάξω από την μια, θέλω να τα διαβάσω από την άλλη, μου κάνουν τα νεύρα και την ψυχολογία λάστιχο, σκατά γαμώτο, τι το απλώνω το ξερό μου, αφού ξέρω τι περίπου θα διαβάσω, γιατί είμαι περίεργος;
Και μην φανταστείς, τσάμπα τα πήρα, με οικειοθελή προσφορά δηλαδή, ότι προαιρείσθε που λένε, να βοηθήσω λίγο το «στέκι», δεν πατάω που δεν πατάω πια παρά μια στο τόσο, με κοιτάνε και καχύποπτα και το καταλαβαίνω και γιατί, αλλά όπως και να έχει τσατίζομαι.
Πρέπει να το πάρω επιτέλους απόφαση, κι από εκεί «πρώην» είμαι (θα μου πεις δεν ήμουν και ποτέ «νυν», μόνο περατζάδες έκανα, σωστό κι αυτό), δεν κολλάω όμως πλέον, δεν ευχαριστιέμαι, δεν ταιριάζω πια.

Να πάω θάλασσα θέλω, να φύγει το βλέμμα μου από τα αλαφιασμένα βλέμματα των συναδέλφων που δεν ξέρουν που θα τους βρει το καλοκαίρι και τι να περιμένουν τον Σεπτέμβρη, να προσπαθήσω να ξεχαστώ λιγάκι, να μουλιάσω και να δροσιστώ απ’ έξω τουλάχιστον, γιατί από μέσα φασκελοκουκούλωστα.
Να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό μου, μπας και καταφέρω να μαζέψω λίγο τα κομμάτια μου.

Μετά να ανέβω στα ελάτια, να κάτσω κάτω από την βελανιδιά και να αποβάλλω τοξίνες, να γεμίσω τις μπαταρίες με πλατανόφυλλα και ουρανό, μπορεί και να ασχοληθώ με την φιλοσοφία του Ζεν ξέρω ΄γω, ίσως ήρθε ο καιρός και γι΄αυτά

Να καταλαγιάσουν λίγο τα αλόγατα που τρέχουν μέσα μου θέλω, να πάρω κι εκείνο το καφέ με το γυαλιστερό τρίχωμα και να καλπάσουμε αυτό και τα εγώ μου ένα γύρο την λίμνη, να πάρουμε τις αποφάσεις που αναβάλλουμε καιρό, να με εξαγνίσει ο κρύος αέρας και οι ζεστές καρδιές
Να με αναμετρήσω πρόσωπο με πρόσωπο θέλω

Λίγες μέρες ακόμη, θα τις αντέξω...



Μου λείπει ο λόγος σου ρε Χρόνη…



Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Στείλε λάσπη μάστορη!


Η ελπίδα ρε φίλε.
Αυτή μας λείπει.
Το στήριγμα, το αποκούμπι, η κινητήρια δύναμη, το καύσιμό μας, αυτό μας στέρεψε.

Μας εγκατέλειψε, την εγκαταλείψαμε, δεν ξέρω να σου πω

Εκεί που μεγαλώσαμε με κάποιες σταθερές, κουβέντες των γονιών και των παππούδων μας χαραγμένες στο θυμικό μας πως «αν δεν παλέψεις τίποτα δεν θα σου δοθεί τσάμπα», ή «όποιος δεν παλεύει, αφανίζεται», ή «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία», ανακαλύψαμε τελικά με οδύνη πως ακόμη κι εκεί λίγοι φανήκαμε.

Εύκολα τα θεωρήσαμε όλα, βολευτήκαμε φίλε, νομίσαμε πως όλα είναι για όλους πια, όλα θα γίνονται πιο εύκολα, όλα για εμάς, με μια κίνηση δικά μας και το μέλλον ορθάνοιχτο μπροστά μας.

Τώρα, ψυχορραγεί η ελπίδα μας στα λασπόνερα, ρόγχος κρέμεται από τα χείλια της ανάκατος με σκοτωμένο αίμα, πύο και χολή.

Σκυμμένοι εμείς από πάνω της άλαλοι, βουβοί, σαστισμένοι, μέσα σε μισοσκόταδα και μισά τα όλα μας, κρατιόμαστε ο ένας από την λύσσα του άλλου, μην ξέροντας τι και πως, μα κυρίως τρέμοντας μην βρεθεί κανένας εντελώς τρελαμένος, απελπισμένος, παρανοϊκός και χιμήξεί στα γεμάτα ουρλιάζοντας και της ρίξει μία στο δόξα πατρί, να μην υποφέρει άλλο κι αυτή κι εμείς.
Μην μας σπρώξει ηθελημένα ή άθελά του μόνοι μας να μείνουμε, χωρίς καθόλου ελπίδα επιτέλους, μήπως κι αλλάξει κάτι που όλα σαπίζουν στα λασπόνερα, ανάκατα και σιχαμένα, με σκοτωμένα αίματα, πύο και χολή.

Ας κάνουμε ευθανασία στην ελπίδα ρε· να ξεκολλήσουμε πια

Αλλά ούτε κι εκεί αρκετά τα κότσια μας·

να δώσουμε ένα τέλος,
να τσαμπουκαλευτούμε στα μούτρα της Μοίρας,
να διεκδικήσουμε το άγνωστο,
να ξαναπάμε το παιγνίδι από την αρχή,
να ξαναφτιάξουμε όρους και κανόνες,
να καθορίσουμε το πραγματικό,
να φωνάξουμε τι γουστάρουμε επιτέλους και τι μας είναι λίγο.

Να αποξηράνουμε τα λασπόνερα γαμώτο.

Τίποτα

Χέστες γίναμε, ξέπνοοι πλατσουριστές παραλιάκηδες, αυτό καταντήσαμε

Μην απορείς λοιπόν που όλα γύρω μας είναι λασπωμένος βούρκος

Μάλλον τέτοια μας αξίζουν...