Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Προβληματισμοί συγγραφέως

Για τον πολιτισμό θέλω να πω. Που είναι δήθεν η βαριά βιομηχανία του τόπου. Μα δεν υπάρχει καν συμβατική βιομηχανία σε αυτό τον τόπο, οπότε πάει στράφι το μέτρο σύγκρισης. Μαζί του και ο πολιτισμός μας, που είναι τόσο βαρύς όσο και τα ψιχία του παρελθόντος με τα οποία αρεσκόμαστε να σιτιζόμαστε πολιτιστικά αιώνες τώρα. Γιατί ό,τι σημαντικό γέννησε η νεότερη και σύγχρονη δημιουργία, είτε δεν εκτιμήθηκε καθόλου είτε αναγνωρίστηκε μόνο εκ τους ασφαλούς, εννοώ δεκαετίες μετά. Και φέρνω αμέσως στο μυαλό μου το παράδειγμα του Ροϊδη με την Πάπισσα και του Εμπειρίκου με την Υψικάμινο και του Κάλλας και του Σαχτούρη και του Αλεξάνδρου και...





Τώρα όμως είναι ακόμη χειρότερα. Δεν μιλάω μόνο για την κρίση και ούτε μόνο για την πολιτεία, ή ακριβέστερα δεν μιλάω εδώ καθόλου για την κρίση ή για την πολιτεία, γιατί θα χρειαζόμουν ολόκληρα σεντόνια. Μιλάω για ό,τι συμβαίνει στο εκδοτικό τοπίο, που ολοένα και περισσότερο μοιάζει με κρανίου τόπο. Αν λοιπόν λίγα χρόνια πρωτύτερα μπορούσαν, έτσι για ξεκάρφωμα, να βγάλουν και ορισμένα πολύ καλά βιβλία στη σκιά πάντα των προβεβλημένων συγγραφέων, τώρα η στυγνή εμπορική αντίληψη, αφού εξόρισε την ποίηση και το διήγημα, τείνει να επιβάλει σχεδόν ολοκληρωτικά τις συμβατικές αισθητικές αξίες της σαν κανόνα της λογοτεχνικής γραφής.
Πέρα απ' όλα τα άλλα, αυτό σημαίνει ότι ήδη τίθενται σε σφοδρή δοκιμασία οι όποιες ηθικές, ιδεολογικές και συγγραφικές αντιστάσεις των γραφιάδων. Κι αν εξαιρέσω όσους  κουτσοβολεύονται σε μικρές εκδοτικές οάσεις ή όσους είναι τόσο καταξιωμένοι ώστε να μην υφίστανται τις συνέπειες της εκδοτικής κρίσης, βλέπω άλλους να κλίνουν στο ροζ, άλλους να προτιμούν την αυλοκολακεία, άλλους να εγκαταλείπουν το πληκτρολόγιο, άλλους να επιμένουν σιωπηλά και άλλους να αναζητούν νέες εκδοτικές χειρονομίες. 
Για το ότι ο Μπολιβάρ του Εγγονόπουλου διακινούνταν στην Κατοχή σε φυλλάδια μού έλεγε ένας φίλος κι ένας άλλος πρότεινε τη δημιουργία ενός εκδοτικού συνεταιρισμού συγγραφέων.  Εγώ, πάλι, θεωρώ πως στις υπάρχουσες συνθήκες το πιο πρόσφορο μέσο είναι το διαδίκτυο, χωρίς όμως να τρέφω αυταπάτες. Αφενός το μέσο δημιουργεί νέα δεδομένα για τη λογοτεχνική γραφή και ανάγνωση και αφετέρου έχουν ήδη αρχίσει να το λυμαίνονται οι επιχειρηματίες. Όσο όμως είναι ακόμη καιρός, κάποιες αναναράξεις προλαβαίνουμε να προκαλέσουμε στα αποτελματωμένα λογοτεχνικά νερά του τόπου. Γι' αυτό, άλλωστε, γράφουμε, ή καλύτερα γι' αυτό θα έπρεπε να γράφουμε. Τίποτα άλλο δεν έχει αξία. Ούτε η αναγνώριση από το κοινό, ούτε τα βραβεία των διαγωνισμών, ούτε οι χαριεντισμοί των κριτικών. 


ΥΓ. Δεν πρόλαβα να τελειώσω την ανάρτηση και πληροφορούμαι με ηλεκτρονικό μήνυμα ότι "Τα υγρά ίχνη της μνήμης" του Μιχάλη Πιτένη, που κυκλοφόρησε το 2002 από το Μεταίχμιο θα διατίθεται στο εξής δωρεάν στο προσωπικό μπλοκ του συγγραφέα (pitenis.blogspot.com).


 

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Τα λέει όλα...

Και κυρίως σε αυτό το απόσπασμα: 
"Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές".

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης για την κρίση. Εδώ ολοκληρωμένες οι απόψεις του.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Ο μυστικός Ύμνος του Φώτη Κουβέλη





                                                              του Νίκου Κουνενή

    Με μεγάλη μου χαρά βρίσκομαι επιτέλους στη θέση να ανακοινώσω στους πολυάριθμους οπαδούς του Φώτη Κουβέλη τους στίχους τού- πολυθρύλητου αλλά απόρρητου μέχρι χθες- αυτοδοξαστικού άσματος, το οποίο ο ηγέτης της Δημοκρατικής Αριστεράς τραγουδά κάθε πρωί μπροστά στον καθρέφτη του. Οι στίχοι περιήλθαν στην κατοχή μου από πηγή η οποία επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της. Η ίδια πηγή μου αποκάλυψε κάτι εντυπωσιακό: Το τραγούδι (οι στίχοι του οποίου έχουν γραφτεί πάνω στη μουσική γνωστού ρεμπέτικου του Δημήτρη Γκόγκου- Μπαγιαντέρα) πρόκειται σύντομα να ερμηνευτεί δημοσίως σε Παγκόσμια Πρώτη, κατόπιν σχετικής άδειας την οποία παραχώρησε μετά από πολύμηνους δισταγμούς ο ίδιος ο Φώτης Κουβέλης. Μη θέλοντας να παίξω με την αγωνία των αναγνωστών, προχωρώ πρώτα στη δημοσίευση των στίχων και εν συνεχεία θα παραθέσω τις σχετικές λεπτομέρειες. Επισημαίνω ότι μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστο αν οι στίχοι έχουν γραφτεί από τον ίδιο τον Πρόεδρο ή από επαγγελματία στιχουργό, κατόπιν σχετικής αναθέσεως.

Κουβέλειος Ύμνος

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει,
κι ο στοχασμός μου σε οφίκια τριγυρίζει,
δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι,
και τι δεν κάνω στα κογκλάβια πάντα νάμαι.

Πούλησα φούμαρα, κέρδισα ψηφαλάκια,
αριστερός εγώ από τα Κολωνάκια,
απαγκιστρώνομαι στα λόγια, μα στην πράξη
εκατομμύρια ζωές έχω ρημάξει.

Μαζί μ’ Αντώνη, Μπένι, Δένδια και Σία,
στήσαμε μαύρη του θανάτου κομπανία,
στους δανειστές υποκλινόμεθα προθύμως,
τη ντόπια πλέμπα αφανίζουμε νομίμως.

Κωλοτουμπάτος, στρεψοδίκης, δικολάβος
της εξουσίας είμ’ εγώ ο εργολάβος,
Καρατζαφέρης της Δευτέρας Περιόδου,
στ’ όνομα της Αριστεράς και της Προόδου.

  Σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία έθεσε στη διάθεσή μου ο ανώνυμος πληροφοριοδότης, η απόφαση του Φώτη Κουβέλη να επιτρέψει τελικώς τη δημόσια ερμηνεία του Ύμνου οφείλεται σε πρόταση που του έγινε από τον διάσημο μαέστρο Ετελόντουλο Οσφιοκάμπτι. Ο επιφανής μουσικός άκουσε τυχαία το άσμα από το παράθυρο της τουαλέτας πεντάστερου ξενοδοχείο, καθώς είχε την τύχη να ξυρίζεται την ώρα που ο διαμένων σε παρακείμενο δωμάτιο Πρόεδρος τραγουδούσε το άσμα, διεκπεραιώνοντας ταυτόχρονα επείγουσες τις υποθέσεις της προσωπικής του υγιεινής.
   Σύμφωνα με τα στοιχεία (στα οποία δεν συμπεριλαμβάνεται δυστυχώς η ακριβής ημερομηνία της πρεμιέρας) το άσμα θα ερμηνευτεί για πρώτη φορά από τη σκηνή του νεότευκτου Παλαί ντε Λακέ, υπό τη διεύθυνση του προαναφερθέντος μαέστρου. Το τραγούδι- που αν και χτίστηκε πάνω σε ρεμπέτικη μουσική, έχει διασκευαστεί ιδιοφυώς σε κλασική φόρμα της τάσης Όπερα Μπούφα- θα ερμηνεύσει ο διακεκριμένος βαρύτονος Γκρεγκόριο Ψαριάνο. Στην ορχήστρα θα χρησιμοποιηθούν όργανα κλασικά (φαγκότο, κλαρινέτο, χλιδοκύμβαλο, μαργκαρίτι) αλλά και παραδοσιακά (τουμπερλέκι, ζουρνάς, κατσαρόλα, μπρίκι, γουδοχέρι, λυκούδι). Τον ερμηνευτή θα συνοδεύσει φωνητικά η διάσημη πολυεθνική ορχήστρα Παπ Άρια Τροικάνα.

                                                                                   kounenik@yahoo.gr 
 




Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Γιατί η ποίηση;




Αφιέρωμα στην  Φανή Αθανασιάδου 
με αφορμή την παγκόσμια μέρα ποίησης

Ποιήματα


Υποψήφια ποιήματα
άγνωστες λέξεις
νοήματα που μένουν ακόμα
σε ανεξερεύνητες κατοικίες
ξένα μεταξύ ξένων
ως τη στιγμή που θα συστηθούν
μεταξύ τους,
με την πρώτη κίνηση
με την πρώτη υπόκλιση
που μπορεί να είναι μια καλημέρα
ή μια φαινομενικά αδιάφορη πρόταση
κι ύστερα για τη συνέχεια
να δώσουν τα χέρια,
να κοιταχτούν στα μάτια
να χαμογελάσουν
και να σφιχταγκαλιαστούν,
κι άμα ταιριάξουν, να μείνουν έτσι
για μια ζωή μαζί
ή έστω για λίγο
όπως συμβαίνει στις ιστορίες των ανθρώπων



Δεν θα μπω στον πειρασμό να απαντήσω ευθέως στο κεντρικό ερώτημα. Πάντα με δυσκόλευε η ποίηση. Προτιμούσα τη διαφάνεια και την καθαρότητα των νοημάτων, όχι αυτό το παιχνίδι της αφαίρεσης και της πύκνωσης, που φτάνει μέχρι και να κλείνει σε μία μόνο φράση ό,τι οι περισσότεροι πεζογράφοι θέλουν ολόκληρα βιβλία για να  πούνε – αν καταφέρουν να το πούνε.

Δεν θα επικαλεστώ άλλους πεζογράφους. Το δεύτερο βιβλίο μου, η νουβέλα «Καλά μόνο να βρεις», εκδόθηκε το 2008 από τον Κέδρο. Καμιά εικοσαριά χιλιάδες λέξεις για τον ρατσισμό, τον φασισμό της καθημερινότητας και το τράφικινκ, για να πω, όπως εκ των υστέρων μπορώ να συμπεράνω, πολύ λιγότερα απ’ όσα λέει με εξήντα έξι μόλις λέξεις η Αθανασιάδου στη «Διαφορά» (Δελτίο Καιρού, Θεσσαλονίκη 2010):




Έξω από το χρώμα
φόρεσε το πανωφόρι που της είχαν ετοιμάσει
από ζεστό μαλακό ύφασμα
λίγο μεγαλύτερο στο μέγεθος
για να μπορεί να ξεχωρίζει στο πλήθος
ένα σημάδι διαχωριστικό,
όπως το κίτρινο αστέρι των Εβραίων
που φορούσαν τον καιρό του πολέμου
για να μπορούν να ξεχωρίζουν απ’ το πλήθος
έτσι και σ’ αυτή
φόρεσαν το μακρύ ζεστό πανωφόρι
για να μπορεί να ξεχωρίζει απ’ το πλήθος




Κι όμως ο ποιητικός λόγος έχει πάψει να βρίσκεται στο επίκεντρο των λογοτεχνικών ενδιαφερόντων του τόπου. Εδώ και αρκετά χρόνια διαβιοί εξόριστος από τη σφαίρα των εκδοτικών σχεδιασμών, από τις αναγνωστικές προτιμήσεις του κοινού και από το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, βεβαιώνοντας τη διαπίστωση του Τσόμσκι που έγραφε ότι η μαζική κουλτούρα μαζί με τα ΜΜΕ και την παιδεία έχουν πλέον καταστεί  κυρίαρχοι μηχανισμοί κοινωνικής συναίνεσης.

Αν λοιπόν σήμερα έχει η ποίηση την παγκόσμια τιμητική της δεν θα πω ότι είναι για λόγους αναγνώρισης αλλά κυρίως για λόγους  προστασίας, όπως συμβαίνει με όλα τα υπό εξαφάνιση είδη του πλανήτη σαν την καρέτα καρέτα της Μεσογείου και τον λευκό λύκο των Ιμαλαϊων: λέμε ότι τα νοιαζόμαστε, λέμε ότι τα συμπονάμε αλλά συνεχώς τα ξεπαστρεύουμε.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ξεπάστρεμα γίνεται μέσα από την αυξανόμενη κυριαρχία μιας ανυποψίαστης λογοτεχνικής γραφής, που γεμίζει το κείμενο με σαλιαρίσματα, όπως έλεγε ο Ρολάν Μπαρτ, και αρέσκεται να μετράει την αισθητική ποιότητα με κριτήριο τα νούμερα των πωλήσεων, έστω και αν δεν έχει τίποτα να κομίσει πέρα από την κοινοτοπία της μικροαστικής ηθικής με τις δραματικές υπερβολές του ήσσονος και τα χάπι εντ των ιστορικών ή ερωτικών περιπλοκών της και ούτε που περνάει από το μυαλό της ο γνωστός αφορισμός του Ρολάν Μπαρτ για τα οπίσθια που επιδεικνύει το απολαυστικό κείμενο κοροϊδευτικά στην εξουσία.

Αλλά ακόμη κι έτσι, η ποίηση, και μιλάω για την απαιτητική ποίηση, αντέχει και πρέπει να συνεχίσει να αντέχει για να διασώζει ό,τι απέμεινε από την παιδική μας αθωότητα, να κηρύσσει τις προσωπικές μας επαναστάσεις, να συνομιλεί με τις ιδιωτικές μας σιωπές και να ξύνει τις υπαρξιακές μας πληγές, είτε μαγεύοντας είτε ακόμη καλύτερα απομαγεύοντας, όπως συμβαίνει στο “Άλφα Κενταύρου” (Δελτίο Καιρού, Θεσσαλονίκη 2010), τις πιο ενοχλητικές αλήθειες μας.


Η νύχτα είναι όμορφη,
έναστρη
μες τη σιγαλιά
άραγε μ’ ακούς;
Ο Άλφα Κενταύρου
πολιορκεί την Κασσιόπη.
οι αστερισμοί παίζουν τον έρωτα
στα μάτια των θνητών.
η γη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της,
και η Νιόβη καθρεφτίζεται
στα νερά του ποταμού Αχελώου.
Ο Μάριος ανακαλύπτει τις καμπύλες της
στη θέα της σελήνης.
Τα πυρίμαχα σκεύη
αποδεικνύουν καθημερινά τη χρησιμότητά τους
στη μαγειρική της νοικοκυράς,
ενώ τα παραμύθια συνεχίζουν να επιμένουν στο τέλος
πως εμείς ζούμε καλύτερα από τους άλλους.


Εδώ ο κόσμος της ρομαντικής φαντασίας που συνεχίζει να αποκοιμίζει γενεές αναγνωστών και κυρίως αναγνωστριών με τη λυρική ύλη της νύχτας, της σιγαλιάς, της πολιορκίας, των άστρων κτλ. στέκεται βουβός μπροστά στην ερώτηση-έκκληση «άραγε, μ’ ακούς;» και, τελικά, διαλύεται μέσα στην πεζή καθημερινότητα της κουζίνας, για να σφραγίσει με μια πικρή ειρωνεία το παρήγορο  επιμύθιο των παραμυθιών.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην περίπτωση του Δωματίου:



Ένα απλό δωμάτιο
συνόδευε τα όνειρά της,
λιτό (σαν τη σκέψη της)
χωρίς περιττά έπιπλα και αξιώσεις…
εκεί μέσα περιφερόταν
με τα λιγοστά αντικείμενα
τοποθετημένα στη σειρά
να θυμίζουν την τακτοποιημένη – φαινομενικά – ζωή της,
μόνο στις μικρές λεπτομέρειες
διέκρινες τη διαφορά
εκείνες τραβούσαν την προσοχή των άλλων
μα περισσότερο τη δική της,
σ’ αυτές έβρισκες κρυμμένες
λέξεις, φωνήεντα συλλαβές
κάποιες φορές να αρθρώνονται ακόμα και κραυγές
που καλούσαν επιτακτικά σε βοήθεια.










Δεν μπορώ παρά να φέρω στο μυαλό μου τους μαιάνδρους από τη γύψινη διακόσμηση του δωματίου του Καρυωτάκη, όπου απ' ό,τι φαίνεται είμαστε αναγκασμένοι να επιστρέφουμε διαρκώς όσους μεγαλεπήβολους ποιητικούς μύθους κι αν έχουμε στο μεταξύ εγκαθιδρύσει για το γαλάζιο του Αιγαίου ή την ανατρεπτική δύναμη της ποίησης.

Το μικροαστικό κοσμοείδωλο των ιδιωτικών χώρων, της ατομικής ιδιοκτησίας, της γυναικείας νοικοκυροσύνης και της νευρωτικής ευταξίας ξεγυμνώνεται στους τελευταίους στίχους, κατά την πάγια τεχνική της Αθανασιάδου, που υπαινίσσεται γόνιμη επιρροή από τον  Αναγνωστάκη, για να αποκαλυφθεί εντός του ένα συντετριμμένο εγώ που προσφεύγει στην ποίηση για να συμμαζέψει τις λέξεις, τα φωνήεντα, τις συλλαβές και να αρθρώσει σε κραυγές ό,τι λίγο πολύ πνίγει ο καθένας μέσα του, δηλαδή μια έκκληση για βοήθεια. 

Το αίσθημα αδιεξόδου μεγαλώνει από την επίγνωση ότι δεν διαλύεις έναν μύθο για να κατασκευάσεις έναν άλλον. Αυτό τουλάχιστον εισπράττω από την Κοινή Έξοδο (Δελτίο Καιρού, Θεσσαλονίκη 2010), όπου το ξάνοιγμα στον κοινωνικό χώρο και στις διαπροσωπικές σχέσεις φέρει εντός του το διαλυτικό μικρόβιο.





Ήταν η κοινή μας έξοδος
κάθε δεύτερη εβδομάδα
Τρίτη, Πέμπτη
ή μια οποιαδήποτε άλλη μέρα.
κατά προτίμηση βραδινές ώρες.
Στο τέλος οι συναντήσεις μας
καθιερώθηκε να γίνονται σταθερά
κάθε πρώτη του μήνα.
Ανταλλάσσαμε μεταξύ μας χαμόγελα,
αβρότητες και κομπλιμέντα,
εν μέσω ζεστού ροφήματος
και ποικιλίας από σνακ
διαφορετικών γεύσεων τη φορά,
φοβούμενες μη τυχόν
και τρυπώσει ανάμεσά μας
το ύπουλο μικρόβιο της συνήθειας
και κάνει αδιάφορες και ανούσιες
τις κοινές συνευρέσεις μας.


Και να που ξεκινώντας από το ποίημα της Αθανασιάδου και παραφράζοντας τους στίχους της θα προσπαθήσω, κατά παράβαση της αρχικής μου δήλωσης, να ορίσω την ποίηση σαν μια κατεξοχήν ιδιωτική συνεύρεση, αλλά χωρίς χαμόγελα και αβρότητες, χωρίς ροφήματα και σνακ και χωρίς το ύπουλο μικρόβιο της συνήθειας,  σαν μια κοινή έξοδο του εγώ με τις φοβίες του, τα όνειρα και τις διαψεύσεις του στη δημόσια εξέδρα, προκειμένου να εκφωνήσει, όπως έγραφε κάπου αλλού η Φανή “λογύδρια ανυπεράσπιστων οραμάτων” ή να κοινοποιήσει ό,τι αποκόμισε από μια βαθιά, όπως κάπου αλλού σημείωνε, ανάγνωση της ζωής. 

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΟΥ 3ου Γ.Ε.Λ. ΖΩΓΡΑΦΟΥ



ΔΗΛΩΣΗ   ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ   ΤΟΥ   ΣΥΛΛΟΓΟΥ  
ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ  ΤΟΥ   3ου   Γ.Ε.Λ.   ΖΩΓΡΑΦΟΥ                                                             
              ΣΤΗΝ  ΕΓΚΑΛΟΥΜΕΝΗ   ΑΠΟ  ΤΗΝ  Δ/ΝΣΗ  Α΄  ΑΘΗΝΑΣ  ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΜΗΝΑ   ΜΑΡΙΑ
 
 
       Με  την  παρούσα  δήλωσή  μας  οι  παρακάτω  υπογραφόμενοι   καθηγητές  του  3ου  Γ.Ε.Λ.  Ζωγράφου  εκφράζουμε  δημόσια  τη  διαμαρτυρία  μας  για  την  διαταχθείσα  από  τη  Δ/νση  Δευτεροβάθμιας  Εκπαίδευσης  Α΄ Αθήνας  προκαταρκτική  εξέταση  με  εγκαλούμενη  την  εξαίρετη  συνάδελφό  μας  φιλόλογο  του  5ου  Λυκείου  Ζωγράφου  Μαρία  Μήνα  ύστερα από ανώνυμη  καταγγελία  για  αντιφασιστική  και  αντιρατσιστική  δραστηριότητα.  Ταυτόχρονα  εκφράζουμε  και  την  συμπαράστασή  μας  στην  διωκόμενη  συνάδελφο  της  οποίας  το  αγωνιστικό  ήθος  και  την  υπηρεσιακή  ευσυνειδησία  άριστα  γνωρίζουμε  και  τιμούμε.

       Η  κίνηση  της  όλης  διαδικασίας  με  τον  τρόπο  με  τον  οποίο  διενεργείται  μας  αφήνει  κατάπληκτους,  διότι  προοιωνίζεται  πολιτική  προγραφών  για  κάθε  όρθια  συνείδηση  που  δεν  εννοεί  να  προσκυνήσει  και να  νομιμοποιήσει  το  ρατσισμό,  το  φασισμό,  τη  βία  και  τη  διέγερση  φοβικών  συνδρόμων  σ΄ ένα  λαό  που  πλήρωσε  με  ποταμούς  αίματος  τον  έρωτά  του  για  ελευθερία  και  αξιοπρέπεια.  Με  όχημα  κάθε  υποβολιμαία  ή  κατασκευασμένη  καταγγελία  που  καλύπτεται  στην  ανωνυμία  της  από  πέπλο  μυστηρίου  ίσως  επιδιώκεται  να  γίνει  χειραγωγήσιμος  ο κλάδος  των  καθηγητών  και  να  καταπτοηθεί  την  ώρα  που  χρειάζονται μέσα  στους  σκυφτούς  παλικάρια  και  μέσ'  στους  κοιμισμένους  στρατιώτες.

       Η  κατάπληξή  μας  όμως  γίνεται  ακόμη  μεγαλύτερη  από  την  εξώφθαλμη  διγλωσσία  των  παραγόντων  της  διοίκησης,  όταν  αναλογιζόμαστε  το  πρόσφατο  μήνυμα  του  υφυπουργού  Παιδείας (  6-3-2013 )  που  διακηρύσσει:  Στόχος  μας  είναι  να  μην  αφήσουμε  χώρο  για  να  αναπτυχθούν  ρατσιστικές  συμπεριφορές  ή  συμπεριφορές  μισαλλοδοξίας  και  ξενοφοβίας.  Αυτού  του  είδους  η  βία  είναι  φασισμός.  Σήμερα  το  σπάσιμο της  σιωπής  προϋποθέτει  τη  συμμετοχή  και  την  κοινή  δράση  όλων  μας.
Τώρα  πώς  μια  δίωξη  συναδέλφου  για  δράση  -  πάντοτε  κατά  την  ανώνυμη  καταγγελία  -  στην  οποία  καλεί  όλα  τα  μέλη  της  εκπαιδευτικής  κοινότητας  ο  κύριος  υφυπουργός  είναι  συμβατή  με  το  πνεύμα,  αλλά  και  το  γράμμα  του  μηνύματός  του  φοβούμαστε  πως  είναι  αρμοδιότητα  άλλου  επιστημονικού  κλάδου  να  αποφανθεί.

       Μας  εκπλήσσει  ακόμη  η  σπουδή  της  διοίκησης  να  συνταχθεί  με
τη  λογική  της  κουκούλας,  ήγουν  της  διαβολής  που  κρύβεται  πίσω  από την  ανωνυμία,  όπως  κάνουν  παλαιόθεν  όλα  τα  επτοημένα  μυίδια.  Το  κεφαλαιώδες  όμως  ζήτημα  είναι  αν  θα  επιτρέψουμε  στους  από  συκοφαντίας  ζώντας  να  επιβάλουν  στη  ζωή  μας  τον  άθλιο  τρόπο  τους και  να  τον  μετατρέψουν  σε  δικό  μας  τρόμο.  Ή  μήπως  είμαστε  αφελείς  όσοι  πήραμε  στα  σοβαρά  την  εξαγγελία  του  κυρίου  πρωθυπουργού  ότι  θα  κατεβάσει  τις  κουκούλες  από  τους  κάθε  λογής  κουκουλοφόρους;

       Μαζί  με  την  συμπαράστασή  μας  στην  συνάδελφό  μας  και  την  εκτίμησή  μας  στο  έργο  της  δηλώνουμε  πως  δεν  τρομοκρατούμαστε
ούτε  από  μεθοδεύσεις  ούτε  από  νεφελώματα  απειλών  καταλλήλως  επενδεδυμένων.  Το  σχολείο  θα  παραμείνει  οχυρό  των  ελευθεριών  και των  δικαιωμάτων  του  λαού  και  στο  βαθμό  που  μπορούμε  θα  παλέψουμε  να  μη  γίνει  η  νέα  γενιά  βορά  του  φασιστικού  τέρατος,  όσο  κι  αν  ορισμένοι  επείγονται  να  του  μοιάσουν.
 
ΟΙ    ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ    ΤΟΥ  3ου  ΛΥΚΕΙΟΥ    ΖΩΓΡΑΦΟΥ
  
( Ακολουθούν  18  υπογραφές )

Πηγή: από εδώ