Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Το κήτος


   Επανέρχεται σταθερά στο μυαλό μου η σχετική με τον Ιωνά περικοπή της Παλαιάς Διαθήκης. Ο οποίος Ιωνάς, παρακούοντας ως γνωστόν τις εντολές του Θεού να μεταβεί στην Νινευή για να πείσει τους αμαρτωλούς κατοίκους της να μετανοήσουν, βρέθηκε ναυαγός καταμεσίς της θάλασσας, για να καταλήξει αιχμάλωτος στο στομάχι ενός τεράστιου κήτους, απ' όπου ελευθερώθηκε ύστερα από τις ακατάπαυστες προσευχές του την τρίτη μόνο μέρα, για να εκτελέσει τη θεϊκή εντολή που είχε αρνηθεί προηγουμένως να εκτελέσει.
Έχω το λόγο μου να ανατρέχω στις ιερές γραφές. Όχι γιατί αρχίζουν να με πιάνουν θρησκευτικές εμμονές – όσο χρήσιμες κι αν θα ήταν στην περίπτωσή μου –, αλλά γιατί κάθε φορά που ανοίγω την οθόνη του φορητού σαν από θεόπνευστο όραμα βλέπω πάντα ένα ορθάνοιχτο στόμα να χάσκει απειλητικά μπροστά μου με την ίδια ακριβώς απόχρωση του λευκού, που είχαν και τα κοφτερά δόντια του κήτους μπροστά στον φοβισμένο Ιωνά.
Έχω τη βάσιμη υπόνοια ότι πιο παλιά θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα με τη χειρωναξία της γραφής να αφήνει το υλικό αποτύπωμα των λέξεων πάνω στο χαρτί και με τον ήχο των μηχανικών πλήκτρων να ξορκίζει την σιωπή του δωματίου, και πάντως καμία σχέση δεν πιστεύω ότι θα είχαν με αυτή τη ακηλίδωτη λευκότητα της οθόνης, που όσο περνάει η ώρα ανακαλεί ενοχλητικά στο μυαλό μου την εικόνα μιας άγραφης μαρμάρινης πλάκας σε ξεχασμένο κενοτάφιο.
Κι αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να διαιωνίζω εκουσίως την αιχμαλωσία μου έπαψα εδώ και πολύ καιρό να αντιλαμβάνομαι τη γραφή σαν να είναι μηνύματα από αχαρτογράφητο ξερονήσι κλεισμένα σε μπουκάλι με μία και μόνο φράση, όπως “ζω ακόμα” ή “σε σκέφτομαι” ή “συνεχίζω να αιμορραγώ” ή “πες μου κάτι”, και αρχίζω πλέον να κλίνω στην ιδέα ότι όποιο κι αν είναι το θέμα της δεν διαφέρει καθόλου από τις προσευχές που απηύθυνε ο δύστυχος Ιωνάς όσες μέρες έμεινε εγκλωβισμένος στην κοιλιά του κήτους.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που τις ώρες της πιο άκαρπης προσπάθειας, όταν νιώθω να βουλιάζω σε ανέκφραστες σκέψεις και αναγνωρίζω στον υπόκωφο ήχο του υπολογιστή τα προειδοποιητικά γρυλίσματα του τέρατος, συνηθίζω να βαράω νευρικά στα πλήκτρα ανύπαρκτες λέξεις που σχηματίζουν ολόκληρες παραγράφους ή ακόμη και ολόκληρα κεφάλαια με ένα μόνο “ηξηξηξηξηξηηξη” ή “σδσδσδσδσδσδσδσδ” ή “αλαλαλαλαλαλα”. Δεκάδες φακέλους με τέτοιες ασυναρτησίες έχω κρατήσει στη σκληρή μνήμη του υπολογιστή, για να διασκεδάζω την ανία μου, δοκιμάζοντας καινούριες γραμματοσειρές, μεγαλώνοντας στο έσχατο το μέγεθος των χαρακτήρων και σέρνοντας με το δρομέα τα περιθώρια της σελίδας μέχρι τα ακρότατα σημεία της, με την κρυφή ελπίδα ότι μπορεί κάποτε να καταφέρει ένα αδέσποτο “η” ή “σ” ή “α” να ξεγλιστρήσει από την οθόνη του υπολογιστή στην επιφάνεια του γραφείου και από εκεί να τρέξει στο κεφαλόσκαλο της εξώπορτας με τη χαρά του ισοβίτη, όταν μετά από χρόνια το σκάει από τα μπουντρούμια της φυλακής του.
Γιατί θέλω να πιστεύω ότι η αληθινή ζωή δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στον έξω κόσμο, έστω κι αν δεν ξέρω πού ακριβώς πρέπει να ψάξω και τι ακριβώς πρέπει να κάνω για να μπορέσω να τον δω.
Οπότε δεν μου μένει τίποτα άλλο από έναν κρυφό φθόνο για τον τυχερό Ιωνά. Τον φαντάζομαι τη στιγμή που τον ξέβραζε το κήτος στην ακτή, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Νινευή, και μοιράζομαι την αγαλλίασή του όταν, ανοίγοντας τα μάτια του στο φως του ήλιου και φουσκώνοντας τα πνευμόνια του με καθαρό αέρα, αντί να τρέξει χαρούμενος στο δάσος με τις χουρμαδιές γονάτισε ταπεινά στην άμμο, για να συνεχίσει να κάνει ό,τι έκανε και μέσα στην κοιλιά του κήτους.
Ζηλεύω την αφέλεια του Ιωνά, την ανεπιτήδευτη απλοϊκότητα και την ανυποψίαστη πίστη του και κάθε φορά που σηκώνω την οθόνη του φορητού θέλω να τον θυμάμαι ελεύθερο, έξω από την κοιλιά του κήτους, έστω κι αν διαισθάνομαι την νέα αιχμαλωσία του από τις ιερές γραφές.
Γιατί το μόνο που στην πραγματικότητα υπάρχει είναι πάντα οι γραφές, ακόμη και οι πιο ανίερες, για να ταϊζουν λέξη τη λέξη το αχόρταγο κήτος, που όλη αυτή την ώρα θα 'θελα να το βλέπω να κολυμπάει ευτυχισμένο στο αιγαιοπελαγίτικο γαλάζιο, αλλά γι' άλλη μια φορά το νιώθω να σπαρταράει σε αβαθή νερά, κάτω ακριβώς από τις ανεπεξέργαστες απορροές ενός εργοστασίου λιπασμάτων.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

2+2=5

Απλό. Απέριττο. Ανεπιτήδευτο. 
Για την παραφροσύνη του κάθε λογής φασιστικού ολοκληρωτισμού. 
Εδώ.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Ευρεσιτεχνία



Έχουμε λοιπόν και λέμε: η πυρπόληση της Ρώμης από τον Νέρωνα, η έκδοση του Ηγεμόνα από το Νικολό Μακιαβέλι, η προέλαση του Αττίλα στην ρωσική ενδοχώρα, ο εκχριστιανισμός των ιθαγενών της Αμερικής, ο αποικιοκρατικός πόλεμος του οπίου στην Κίνα, τα πρωτοπόρα πειράματα του dr Μέγκελε σε κρατουμένους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, η ίδρυση της Εταιρείας μας και, ασφαλώς, η εξημέρωση του λιονταριού σε κατοικίδιο ζώο.
Απαριθμώ δειγματικά και με τον αρμόζοντα πάντα σεβασμό ορισμένες μόνο από τις κορυφαίες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας, που ως γνωστόν εντάσσονται στο παγκόσμιο εορτολόγιο και τιμώνται με δοξολογίες σε όλες τις εργοστασιακές μονάδες της ανά τον κόσμο, αλλά ξέρω πως όσο κι αν μακρύνω τον κατάλογο με την αναφορά σε παλιά και νέα επιτεύγματα θα μένει πάντα λειψός, αν δεν συμπεριλάβει ένα άγνωστο στους πιο πολλούς αλλά ιδιαίτερα σημαντικό, όπως θα αποδείξω σε αυτή την μονογραφία, περιστατικό.
Αναφέρομαι στην “Ευρωπαϊκή Πατέντα ΕΡ1962578”, και εξηγούμαι.
Κατά την Μεταβατική Εποχή, που ως γνωστόν εκτείνεται ανάμεσα στην προ-βιοτεχνολογική και στη μετά-βιοτεχνολογική φάση της ανθρωπότητας, όταν η Εταιρεία μας ήταν αναγκασμένη να διεκδικεί νομικά το αυτονόητο δικαίωμά της στα γενετικά τροποποιημένα είδη που η ίδια παρήγαγε, όπως η σόγια, και σε όσα διατροφικά παράγωγα περιείχαν ίχνη της, δηλαδή τη μαργαρίνη, τα μπισκότα κτλ., πρώτο το πεπόνι, και πιο συγκεκριμένα το πεπόνι ινδικής ποικιλίας – που όλοι σήμερα γνωρίζουμε σαν το τετράγωνο φρούτο, κοκκινωπής αποχρώσεως του ομώνυμου αειθαλούς δέντρου, αλλά τότε ήταν ακόμη καρπός φυτού με ωοειδές σχήμα, κιτρινωπή απόχρωση και κολλώδη ουσία – πρώτο, λοιπόν, αυτό κατοχυρώθηκε με την παραπάνω κωδική ονομασία, ΕΡ1962578, σαν ευρεσιτεχνία της Εταιρείας μας.
Η μνημειώδης αυτή απόφαση, που αποδείχτηκε πρωτοποριακή για τα δεδομένα της Μεταβατικής Εποχής, αν λάβει κανείς υπόψη την πρωτοφανή ιδεολογική βία των οικολογικών οργανώσεων, τις δημοκρατικές ιδεοληψίες μέρους της κοινής γνώμης, την ανεύθυνη κριτική ορισμένων επιστημονικών κύκλων, την επιμονή των χωρικών να καλλιεργούν στους μπαξέδες τους συμβατικά είδη και τη συστηματική υπεξαίρεση από τους αγρούς πατενταρισμένων σπόρων από τρομοκρατικές οργανώσεις μυρμηγκιών, ποντικιών και διάφορων πουλιών, αποτέλεσε το εφαλτήριο για σημαντικές εξελίξεις, που μόνο εκ των υστέρων μπόρεσαν να γίνουν αντιληπτές σαν μέρος ενός ευφάνταστου σχεδίου που συνέλαβε ο μεγάλος Ιδρυτής και με υπομονή, σύνεση και μεθοδικότητα προώθησαν οι άξιοι συνεχιστές Του.
Για πρώτη λοιπόν φορά ένα γνωστό και διαδεδομένο φυσικό είδος αναγνωρίστηκε επισήμως σαν πατέντα της Εταιρείας μας, ανοίγοντας τον δρόμο για όλες τις υπόλοιπες ευρεσιτεχνίες πρώτα στα φυτικά είδη, όπως η ντομάτα, η κολοκύθα, η μπάμια, το τριφύλλι, η αγριάδα και το γαϊδουράγκαθο, ύστερα στα φυτοφάγα ζώα με το επιχείρημα ότι τρέφονται από πατενταρισμένα φυτικά είδη της Εταιρείας μας, ύστερα στα σαρκοφάγα ζώα με το επιχείρημα ότι τρέφονται από φυτοφάγα που τρέφονται από πατενταρισμένα φυτικά είδη της Εταιρείας μας, μετά στον άνθρωπο με το επιχείρημα ότι τρέφεται απ' όλα αυτά, ύστερα στο νερό και στο χώμα με το επιχείρημα ότι φιλοξενούν πατενταρισμένους από την Εταιρεία μας ζωντανούς οργανισμούς και ότι περιέχουν τα υπολείμματα ύστερα από τη διαδικασία της αποσύνθεσής τους.
Η αρχή της κατ' αναλογίαν εφαρμογής του δικαίου, πάνω στην οποία στηρίχτηκαν όλες αυτές οι πρωτοποριακές δικαστικές αποφάσεις, που καταξιώνουν νομικά την Εταιρεία μας σαν τον απόλυτο ιδιοκτήτη, κάτοχο και νομέα όλων των έμβιων και άβιων όντων της οικουμένης, του γαλαξία και του διαστήματος, άρα κατ' αναλογίαν και των εξωγήινων οργανισμών, αν κάποτε αποδειχτούν ότι υπάρχουν, δεν θα είχε κανένα νομικό έρεισμα αν πέρα από φωτισμένους δικαστές, φωτισμένους επιστήμονες, φωτισμένους πολιτικούς και φωτισμένους πολίτες δεν υπήρχε και η εξίσου φωτισμένη Ευρωπαϊκή Πατέντα ΕΡ1962578.
Και αν σήμερα σκιάζουμε τα σπίτια μας με πεντάμετρες στο ύψος τουλίπες ή βάζουμε να φυλάνε τις αυλές μας υπάκουες αρκούδες ή βγάζουμε για περίπατο τις οικόσιτες λεμονιές μας ή έχουμε τις σωματικές αντοχές για να δουλεύουμε δεκάξι ώρες τη μέρα και εφτά μέρες τη βδομάδα ή καλούμαστε ανά τέσσερα χρόνια από την Εταιρεία να ψηφίζουμε για το χρώμα που θα έχουν τα κεράσια και για το πόσα δάχτυλα θα διαθέτουν τα παιδιά μας, αν με άλλα λόγια έχουμε αφήσει οριστικά πίσω μας την Μεταβατική Εποχή με τους οικολογικούς ρομαντισμούς, τις δημοκρατικές εμμονές και τους ηθικολογικούς ενδοιασμούς της, νομίζω ότι το οφείλουμε και στο ινδικό πεπόνι.
Ακόμα λοιπόν κι αν κάτι τέτοιο μπορεί να δυσαρεστήσει τα πολυπληθή μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων γνωστών ανταγωνιστικών ειδών, όπως είναι οι φίλοι του τριγωνικού καρπουζιού ή το fan club του ιπτάμενου βερίκοκου, κρίνω αναγκαίο για λόγους ιστορικής μνήμης να αποδοθεί η πρέπουσα τιμή στο πεπόνι και δίπλα στην εικόνα του Ιδρυτή της Εταιρείας μας και του βασικού μεγαλομετόχου της, που κοσμούν όλες τις σχολικές και δικαστικές αίθουσες και όλα τα κοινοβούλια των χωρών του κόσμου, να αναρτηθεί και η εικόνα του ινδικού πεπονιού.
Του ινδικού πεπονιού, που για λόγους εγκυκολοπαιδικών γνώσεων σημειώνω ότι τότε ήταν κούφιο στο εσωτερικό και περιείχε κουκούτσια, βεβαιώνοντας τη γνωστή λαϊκή ρήση μυαλό κουκούτσι για τον εγκέφαλο των ανθρωποειδών της προβιοτεχνολογικής περιόδου, που δεν είχαν ούτε καν τη στοιχειώδη ικανότητα να υποψιαστούν τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συνέβαιναν γύρω τους, έστω και αν η προ-γευσή τους ήταν ήδη μέσα στο πιάτο τους.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Κάποτε υπήρχαν παγκάκια


... που κάθονταν παππούδες και εγγονοί
μικρομάνες με τα μωρά τους
άστεγοι με τον πόνο τους
μοναχικοί με τις μνήμες τους
ερωτευμένοι με τις πανοπλίες τους
κουρασμένοι με τις ελπίδες τους

τώρα,
αν είναι η  πραγματική αιτία αυτή που αναφέρεται στο άρθρο ετούτο εδώ,

μην ψάχνουμε και πολύ να βρούμε γιατί θα τα σαρώσει όλα χωρίς έλεος και μέτρο η οργή των εγγονών, των γονιών, των αστέγων, των ερωτευμένων, των κουρασμένων και όλων όσων χρειάστηκαν ή θα χρειαστούν κάποτε ένα παγκάκι






(Η φωτό αλιεύτηκε από το διαδίκτυο και από αυτήν εδώ την σελίδα)

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

...και τώρα του την επιστρέφουμε

Αγνοώ το πολιτικό του στίγμα, αλλά η δήλωση «Δεν θα συμμετέχω σε μία κυβέρνηση, υπό την οποία η αστυνομία δέρνει το λαό. Η εξουσία μάς δόθηκε από τον λαό, και τώρα του την επιστρέφουμε» προδίδει, αν μη τι άλλο, πολιτικό ήθος. 
Ο λόγος για τον Βούλγαρο πρωθυπουργό  Μπόικο Μπορίσοφ, που υπό το βάρος των λαϊκών αντιδράσεων, όπως εκφράστηκαν στις προχθεσινές διαδηλώσεις, υπέβαλε την παραίτησή του μαζί μ' όλη την κυβέρνηση.
Εδώ πάλι, που κάθε τρεις και λίγο συγκεντρώνονται τα πλήθη στις πλατείες και ματώνουν από τα γκλομπς τα πεζοδρόμια και σαλτάρουν από ταράτσες απελπισμένοι άνεργοι και σύρονται στα κρατητήρια για αντίσταση κατά της αρχής όσοι ορθώνουν ανάστημα, δεν έχω δει - δύο χρόνια τώρα - ούτε ένα ψήγμα ανάλογου ήθους. 
Αντ' αυτού, το μόνιμο χαμόγελο του Στουρνάρα, που ολοένα και περισσότερο μοιάζει με περιφρονητική γκριμάτσα, το βλοσυρό ύφος του υπουργού προστασίας του πολίτη, όταν  κατακεραυνώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους για τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ, και ασφαλώς οι αδιαπραγμάτευτες δημοκρατικές ευαισθησίες του Κουβέλη.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Απεργία διότι


Εως το 2015 περί τους 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους θα έχουν απολυθεί.Οι τράπεζες επανακεφαλαιοποιούνται, συγχωνεύονται, δυναμώνουν, πλουτίζουν, ετοιμάζονται για την «επόμενη μέρα» και ακριβώς για αυτό θα απολύσουν 25.000τραπεζοϋπαλλήλους!
Εσύ, αγαπητέ μου τραπεζοϋπάλληλε που δεν θα απεργήσεις αύριο, γιατί θα το κάνεις; Επειδή ελπίζεις ότι δεν θα είσαι ένας απ’ τους 25.000 προγραμμένους; Εσύ που θα πας αύριο στη «δουλίτσα σου», τι λες μέσα σου; άσε να τη σκαπουλάρουμε σήμερα κι αύριο έχει ο θεός;
Πόσο μακριά νομίζεις ότι μπορεί να φτάσει έτσι η ζωή σου; κι αν η δική σου ζωή τη γλιτώσει, με τους συναδέλφους σου γύρω σου να πέφτουν, τι ζωή θα ’ναι; Μια ζωή που θα εκτιμήσει το παιδί σου, όταν διαπιστώσει ότι η δική σου αδράνεια  και υποταγή αιχμαλώτισε κι ακύρωσε τις δικές του προοπτικές και ταδικά του όνειρα;
Πιστεύεις ότι η προσωπική σου ευθύνη δεν έχει σχέση με την ταξική σου ευθύνη; Πολλά χρόνια τώρα η εργατική τάξη αποδεκατίζεται. Σε τι σε ωφέλησε αυτό; Βρέθηκες με μειωμένο μισθό και μεγαλύτερους φόρους, απαξιωμένος και στριμωγμένος. Μόνον με το χειρότερο να σε περιμένει.
«Δεν θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα», έλεγες και λες, εσύ και πολλοί άλλοι, ώσπου το φίδι να σε δαγκώσει κι εσένα στο τέλος. Σε τι σε ωφέλησαν τα κλισέ που σου έμαθε η προπαγάνδα να σκέφτεσαι κι έτσι νασνομπάρεις τον συνδικαλισμό, τα κόμματα, την Αριστερά και να λες ότι «όλοι ίδιοι είναι»; Δεν είναι όλοι ίδιοι, άλλος είναι αυτός που σε τρώει κι άλλος είσαι εσύπου τρώγεσαι. «Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί», αντιθέτως εσύ με την αδράνειά σου βοηθάς αυτούς που έφαγαν εμένα να φάνε και εσένα.
Κοίτα γύρω σου, εσύ, ο υπάλληλος, ο εργάτης, ο επιστήμονας, που αύριο θα πας στη δουλειά είτε για τον φόβο του αφεντικού, είτε για να μη χάσεις τομεροκάματο, είτε γιατί τα έχεις ισοπεδώσει όλα με αφελείς (αλλά βολικές)γενικεύσεις, κοίτα γύρω σου σε τι έχεις συμβάλει - στη μετατροπή
της Ελλάδας σε ζώνη ατιμασμένης εργασίας. Σε αυτήν τηχώρα-δουλοπάροικο, κολίγας θα δουλεύει η κόρη ή ο γιος σου, εκτός κι αν φύγουν μετανάστες για να δουλέψουν κολίγες στους ξένους.
Λες μέσα σου, «δεν φταίω εγώ, εγώ κοιτάω τη δουλίτσα μου» - να τη η δουλίτσα σου! τους άφησες να την κάνουν σκλαβιά για σέναανεργία για τον φίλο και τον συγγενή σου, κρύο για τους γέροντες και πείνα για τα παιδιά.
Λες μέσα σου, «ωχ αδερφέ μου! εγώ θα σώσω τον κόσμο;» - αν όχι εσύ, ποιος; Περιμένεις να σε σώσουν οι άλλοι για τους οποίους την ίδια στιγμή εσύ δεν κουνάς ούτε το δαχτυλάκι σου; Εσύ που όταν ακούς για αλληλεγγύηκαγχάζεις; Για δες πού έχεις φθάσει με όλα αυτά και ως πού ακόμα θα σεφθάσουν.
Ξέρω! νομίζεις ότι είσαι έξυπνος. Κι ότι αυτές οι αιτιάσεις είναι παλαιοκομμουνιστικές, «κολλημένα» πράγματα, παλαιοημερολογίτικα. Ενώ τα «εκσυγχρονιστικά» που σε έφεραν έως εδώ, έρχονται απ’ το μέλλον. Η αποχή απ’ τις εκλογές, η περιφρόνηση του λαού, το σνομπάρισμα τουκοινοβουλευτισμού, όλα αυτά είναι όντως μια... έξυπνη στάση. Που έρχεται απ’ το... μέλλον. Μιας νέας εποχής των σπηλαίωνΤο μέλλον μιας εργασιακήςζούγκλας. Οχι, φίλε μου, δεν έρχονται απ’ το μέλλον. Απ’ το παρελθόν έρχονται, οπανάρχαιος παιάνας του ατομισμού και της βλακείας του ιδιώτη είναι.
Αύριο απεργούν οι εργαζόμενοι. Εσύ που θα πας στη δουλειά σου, τιείσαι; δεν είσαι εργαζόμενος; Ή μήπως σε έχει κάνει η προπαγάνδα των Δυνατών να αισθάνεσαι ένοχος; Ενοχος σε τι; Εκλεψες; άρπαξες; υπεξαίρεσες; Ενοχοι είναι οι συνένοχοι των Δυνατών. Αν δεν είσαι λοιπόν συνένοχος, γιατί πας μαζί τουςκαι δεν πας με τους συντρόφους σου;
Φοβάσαι μήπως σε απολύσουν; Μα αν σου κάνουν ό,τι θέλουν τη ζωή, γιατί να σε απολύσουν; - άσε που όποτε θέλουν θα σε απολύσουν κι αυτό καθόλου δεν συναρτάται με το αν στο μεταξύ εσύ ξεφτιλίστηκες κι έγινες ραγιάς.
Αλλά όμως, κι αυτό σ’ το αναγνωρίζω, ίσως πάλι να πιστεύεις ότι με τολάου - λάου μπορεί να σταματήσει το κακό κι αύριο τα πράγματα να βελτιωθούν. Να γίνουμε κι εμείς ΕυρώπηΓερμανία!
Είσαι πολύ σίγουρος ότι θέλεις να γίνουμε Γερμανία; Στη Γερμανία το 20% των εργαζομένων κακοπληρώνεται, εδώ μόνον το 13,5% ακόμα! - όσον όμως το πείραμα θα συνεχίζεται, με σένα και μένα πειραματόζωα, και το 20% θα φθάσουμε, και θα το ξεπεράσουμε.
Στη Γερμανία 5.000.000 εργάτες δουλεύουν υπενοικιαζόμενοι στις επιχειρήσεις από εργολάβους-δουλέμπορους με 400 ευρώ τον μήνα! Χωρίςασφάλεια ιατροφαρμακευτική. Χωρίς ασφάλιση, χωρίς προοπτική σύνταξης.
Στη Γερμανία της «Ατζέντας 2010» του Σρέντερ που εφαρμόζεται ήδηαπό το 2003, όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι, δεν πήραν αυξήσεις επί δεκαετίαν. Αυτό είναι το «γερμανικό θαύμα» της Μέρκελ! Εσύ αυτήν την Ευρώπη θέλεις και δεν απεργείς; Αυτήν την Ελλάδα; Των ανθρώπων
που βγαίνουν στο κυνήγι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια; Στη Γερμανίαστοιβάζουν ξανά τους ξένους εργάτες στις αποθήκες και τα παραπήγματα. Κιεκεί κι εδώ το ίδιο πείραμα ολοκληρώνεται.
Φίλε μου, εσύ που αύριο δεν θα απεργήσεις, μπορεί να είσαι ο επόμενος άνεργος. Εχεις ακριβώς τις ίδιες πιθανότητες με εκείνον που θα απεργήσει. Εσύ απλώς πουλάς έναν αγώνα που μπορεί να σας έσωζε και τους δύο.
Τι θα σε υπερασπισθεί όταν δεν θα υπάρχει συλλογική σύμβαση; Πού θα πας όταν ξεχαρβαλωθούν τελείως τα νοσοκομεία; Ξέρω ότι τα ξέρεις όλα αυτά.Ξέρω και ότι ίσως να θυμώνεις με όσα σου γράφω. Δεν είναι κακό! Απ’ τον θυμόκάτι μπορεί να βγει! Απ’ τον φόβο, τις εξυπνάδες, τη σνομπαρία και την ιδιώτευσηδεν βγαίνει τίποτα.
Δεν ξέρω λοιπόν τι θα κάνεις εσύ αύριο, αλλά εγώ θα απεργήσω. Και θα απεργήσω και για πάρτη σου. Και μη μου πεις ότι όλα αυτά σ’ τα λέω εκ τουασφαλούς, διότι με τρεις απολύσεις στην πλάτη μου, ξέρω τι σου λέω. Οι απολύσεις δεν είναι παράσημα, φορτίο είναι. Βαρύ κι ασήκωτο. Τρεις φορές με έχουν
ξεσπιτώσει απ’ τη ζωή μου. Για αυτό, αδερφέ μου, εσύ που δεν θα απεργήσεις αύριο, ξέρω ότι κατά βάθος με καταλαβαίνεις κι ας θυμώνεις με αυτά που παίρνω το θάρρος να σου λέω.
Οι καιροί ου μενετοί. Στη Γερμανία η μισή και παραπάνω πλέον εργατική τάξη δουλεύει υπό καθεστώς «σύμβασης έργου». Μέσα σε δέκα χρόνια αναθεωρήθηκαν οι κατακτήσεις ενός αιώνα. Τα επόμενα δέκα χρόνια,
αν έτσι πορευθούμε, πού θα φθάσουμε;

Στάθης, enikos.gr

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Ανάγκη για αλλαγή πορείας

Ένας «πολλαπλασιαστής» στιμάρει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, στέλνοντάς τους στο συμβολικό(ανεργία) ή στον πραγματικό θάνατο(αυτοχειρία). Όμως, ο λάθος «πολλαπλασιαστής» δεν ήταν αληθινό λάθος, αλλά σκόπιμο. Συνεπώς, ήταν μία πολιτική απόφαση του ΔΝΤ και του Βερολίνου με στόχο την επιβολή της άγριας λιτότητας στην Ελλάδα. Το πραγματικό «λάθος», άρα, αφορά στην πολιτική αυτή, η οποία στέλνει στην ανεργία και στη φτώχια κόσμο και κοσμάκη. Αλλά το χείριστο όλων είναι πως οι θυσίες είναι χωρίς προοπτική, χωρίς αποτέλεσμα, καθώς το χρέος παρά το αίμα και τον αμέτρητο πόνο των Ελλήνων εξακολουθεί να είναι μη βιώσιμο. Γιατί η λύση, όσο κι αν επιμένουν κάποιοι όπως ο ελάχιστος Όλι Ρεν, δεν βρίσκεται εντός Ελλάδας, αλλά εκτός. Έτσι, θα πρέπει να περιμένουμε τις γερμανικές εκλογές του προσεχούς φθινοπώρου για να υπάρξει το γενναίο «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο αυτή τη φορά θα πλήξει τις χώρες της ευρωζώνης αλλά και τις κεντρικές τράπεζες. Είναι βέβαιο, μάλιστα, ότι δεν γίνεται τώρα το «κούρεμα», γιατί κάτι τέτοιο θα κόστιζε εκλογικά στην κ. Άγκελα Μέρκελ! Κάποιοι ισχυρίζονται ότι έχει προς τούτο υπάρξει συμφωνία της γερμανίδας καγκελαρίου με την ελληνική κυβέρνηση. Γι’ αυτό η τελευταία επιδιώκει να διανύσει πάση θυσία το μεγάλο σε πολιτική πυκνότητα και ένταση χρονικό διάστημα μέχρι τον προσεχή Νοέμβριο. Θ’ αντέξει, όμως, το «πειραματόζωο», δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, το συνεχές σφίξιμο της μέγκενης; Είναι «ένα μυστήριο» και συνάμα « είναι φοβερό να βλέπεις έναν λαό να υπομένει αυτή την κατάσταση με τόση αξιοπρέπεια» είπε προχθές ο γνωστός Ζακ Αταλί. Ερευνάται αν πρόκειται για αξιοπρέπεια ή για το φόβο του χειρότερου ή, ακόμη, για εκφυλιστική απάθεια. Αλλά η Ελλάδα εκτός από μυστήριο είναι και «ένα πειραματόζωο και μία ελπίδα» συνέχισε ο Γάλλος οικονομολόγος. Πειραματόζωο, όμως, γιατί; «Γιατί αν η Ελλάδα επιτύχει, η Ευρώπη θα προχωρήσει προς την ομοσπονδιοποίηση»! Ένας ολόκληρος λαός, λοιπόν, δοκιμάζεται βάρβαρα, μία χώρα γίνεται πειραματικό εργαστήριο, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές πετιούνται στον Καιάδα προκειμένου να αντιληφθεί η Ευρώπη αν μπορεί να ενωθεί ή όχι! Ποτέ μη σώσει και ενωθεί, αν γι’ αυτό χρειάζεται το χαμό ενός λαού και του μέλλοντός του, μιας ολόκληρης γενιάς, της πιο μορφωμένης και καταρτισμένης. Αλλά αυτή η Ευρώπη κι αν ενωθεί, δεν θα είναι μία περιοχική ένωση ισότιμων εταίρων-χωρών και λαών, μία ένωση αλληλοσεβασμού και αναγνώρισης των ιδιαίτερων πολιτισμικών και εθνικών ταυτοτήτων αλλά μία ένωση κυρίων και πειραματόζωων-δούλων! Γι’ αυτό η επιτυχία της Ελλάδας σ’ αυτό το πλαίσιο θα είναι επιτυχής μόνο για τους επικυρίαρχους, καθώς θα συνιστά την προσαρμογή του ελληνικού λαού, στην έξωθεν επικυριαρχία, στην αποδοχή χωρίς την παραμικρή αντίδραση της εκποίησης του εθνικού πλούτου και, εντέλει, στην εξαφάνιση της εθνικής ανεξαρτησίας και των Ελλήνων ως εθνικής οντότητας. Το θέλουμε αυτό; Κατηγορηματικά όχι. Γι' αυτό απαιτείται αφύπνιση και αλλαγή πορείας. 
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, http://gpapaso.blogspot.gr

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Βάρκιζα και σήμερα Καπετάνιο...



Πες μου για ποια δάκρυα Καπετάνιο

Ποια δάκρυα, για ποιους χαμούς και ποιες προδοσίες;

Μας απέμεινε έστω και τίποτα πια;


Για ποια δάκρυα να γράψω πες μου Καπετάνιο

Κάθε μας μέρα μια Βάρκιζα καπετάνιο, μια ολόκληρη Πατρίδα Βάρκιζα

Κι όπλα δεν έχουμε, 

κι η απλωμένη σημαία μας ένα κουρελιασμένο χαμόγελο κι ένα πείσμα


Για ποιόν να κλάψεις και ποιος να σε καταλάβει σε ετούτο τον χαμό Καπετάνιο;


Ένα ένα τα παλικάρια τραβάνε μόνα τον δρόμο τους μοναχά και μόνα

Και κανένα τους δεν μιλάει, δεν θέλουν κούφιες κουβέντες,  

                                                      μόνο το βλέμμα τους ουρλιάζει

Και δεν θέλουν ούτε τον καλό τον λόγο,
ούτε την κρυφή ανάσα της ντροπής μας να βλέπουν

ούτε το ξέπνοο ξεπροβόδισμα κανενός

που είτε καταλαβαίνει είτε όχι, 
που είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί, αδιάφορο τους είναι

            Μόνο υπογραφή να μην βάλουν θέλουν

και κάλλιο με τα δόντια τους να φάνε τα δάχτυλά τους


Για ποια δάκρυα λοιπόν Καπετάνιο;

Και τι νόημα θα είχαν πια, πώς να τα εξηγήσω και πώς να τα ζυγίσω και πώς να τα δεχτώ όλα ετούτα 

       πες μου

όταν η ερώτηση που μου μπαρούτιασε την μέρα ήταν:

«Δάσκαλε έχεις δύο ευρώ γιατί έχω δύο μέρες να φάω;»


Που να βρω ψυχή να κλάψω Καπετάνιο;



Είναι και που δεν βρίσκονται τα γουναράδικα με gps Καπετάνιο…



Υ.Γ.
Την ευθύνη του κειμένου αναλαμβάνουν όσα βιώνω τελευταία και δύο σημερινά αναγνώσματα:

Αυτό εδώ κι ετούτο εδώ ...

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Ξανά για τον ρατσισμό...

Το πρωτότυπο πείραμα μιας δασκάλας που το 1970 χώρισε τους μαθητές της σε ανώτερους και κατώτερους με κριτήριο το χρώμα των ματιών. Θα το βρείτε εδώ.

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Ανταπόκριση


Πού και πού ανακαλώ τη μορφή του Σπύρου να αγναντεύει τη λίμνη Πλαστήρα ή θυμάμαι με νοσταλγία την εικόνα του Βασίλη στο σιντριβάνι μπροστά από το δημαρχείο ή ακουμπάω στοχαστικά στα δάχτυλα της Φανής και νιώθω κουτσά στραβά να τα καταφέρνω. 
Μια  φθινοπωρινή αύρα με ανασηκώνει. 
Θυμάμαι.  
Στο νησάκι - αν δεν κάνω λάθος - των Ιωαννίνων. Έχω μόλις πατήσει τα 21, φθαρμένο τζιν, μακριά μαλλιά και τα χέρια στην κωλότσεπη. Γυρίζω και κοιτάζω την φωτογραφική κάμερα. Τι ψάχνω να βρω;
Να πω, βέβαια, ότι ο Σπύρος και η Φανή είναι ακόμη εδώ, πολύ εδώ, κι έτσι θέλω να είναι για πάντα. Απ' την άλλη, ο Βασίλης μετράει ήδη δέκα βασανιστικά χρόνια απών, κι ίσως γι' αυτό παίρνω το θάρρος να του μιλήσω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που απευθύνομαι στις πιο ιδιωτικές στιγμές μου στον πατέρα μου σαν να έχει πεθάνει κι ας είναι ακόμη με το ζόρι στη ζωή.
Λοιπόν, Βασίλη, πέντε ολόκληρα τσίπουρα έχω καταναλώσει - φαντάσου ότι ο Σπύρακος θα έχει ήδη ξεράσει καμιά δεκαριά φορές επικαλούμενος τους ξηρούς καρπούς, αλλά εγώ ακόμη αντέχω, όπως μου έμαθες κάποιον Σεπτέμβριο του '88 στου Τσουκάνη, πενήντα πέντε ούζα, ρε θηρίο - για να σου πω ότι σε ζηλεύω.
Ναι, ρε Βασίλη, σε ζηλεύω που πρόλαβες. Ο πιο ωραίος, ο πιο νέος, ο πιο ανυποχώρητος.
Όλοι οι λοιποί συνεχίζουμε ακόμη να σερνόμαστε. Να σερνόμαστε σου λέω μες τις ανασφάλειες, τις αντιφάσεις και τις μικροπρέπειές μας, ενόσω μας κυκλώνουν αδημοσίευτα μηνύματα κάποιων ανύπαρκτων που φοβήθηκαν να σκεφτούν αυτοδύναμα και να ζήσουν ολόρθοι – τι να σου λέω τώρα – και το μόνο που με κράταει ακόμη, είναι που ένα βράδυ χορέψαμε μαζί σε μια άδεια πίστα το Roandhouse Blues (παίξ' το, ρε μαέστρο, έστω και κατά παραβίαση των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας).

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Σκοτεινές τέχνες




Σχέδιο διάσωσης της χώρας; Χα, χα, ωραία το λες. Εγώ, φίλε μου, θα το παρομοίαζα με απόπειρα θεραπείας ενός ασθενούς που υπέστη οξύ έμφραγμα, και για τον οποίο η ιατρική ομάδα επιλέγει ως αγωγή ένα κοκτέιλ διατροφής και φαρμάκων που περιλαμβάνει διαρκή χορήγηση καθαρού ζωικού λίπους και άφθονων αιμοπηκτικών σκευασμάτων. «Σπιράλ θανάτου» το ονόμασε εκείνος ο σκληρός διεθνής κερδοσκόπος, που, δεν μπορεί, κάτι θα αντιλαμβάνεται επί του προκειμένου.

Μάθιου Σ. Άλας 3013 π.χ.- 2013 μ.Χ.


Διεθνή αίσθηση προκάλεσαν τα εγκαίνια της πρώτης Εθνικής Μπιενάλε Σκοτεινών Τεχνών των Αθηνών, η οποία θα συνεχιστεί για άγνωστο μέχρι στιγμής χρονικό διάστημα (το οποίο, σύμφωνα με τους οργανωτές, θα εξαρτηθεί από τη διάρκεια της έκτακτης περιόδου στην οποία διαβιεί επί σειράν ετών η χώρα, και για την οποία οι αρμόδιοι διαβεβαιώνουν πως δεν θα είναι μικρότερη των δυο δεκαετιών). Στην έκθεση συνεργάστηκαν οι πλέον διακεκριμένες ομάδες του ρεύματος της Συστημικής Πρωτοπορίας. Πρόκειται για τους «πρόθυμους», όπως ήδη αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται, μετακαλλιτέχνες, οι οποίοι, αν και επί της ουσίας ερασιτέχνες (καθ’ ότι, στο σύνολό τους, δραστηριοποιούνται σε ηγετικές θέσεις των πολιτικών και οικονομικών θεσμών της χώρας), αποκαλύπτουν μια αξιομνημόνευτη δημιουργική πλευρά, αρμονικά συνδεδεμένη με τη γενικότερη δομική συνεισφορά τους στη δοκιμαζόμενη πατρίδα μας. Όπως πράττουν εδώ και καιρό στο σαφώς απαιτητικότερο πεδίο της υπεύθυνης άσκησης της εξουσίας, οι συμμετέχοντες κατάφεραν και εδώ να παραμερίσουν τις αξιοσημείωτες διαφορές τους, προκειμένου να επιτύχουν το πλέον άρτιο εικαστικό-νοηματικό αποτέλεσμα. Το έργο τους ολοκληρώθηκε υπό την άκρως αυστηρή εποπτεία της Τριμερούς Διεθνούς Ελεγκτικής Καλλιτεχνικής Επιτροπής (ΤΡΙΔΕΚΑ). Η Επιτροπή τίμησε την Ελλάδα, επιλέγοντάς την ως αφετηρία ενός φιλόδοξου διεθνούς πειράματος, το οποίο μάλιστα εξαρχής προγραμμάτιζε να μεταλαμπαδεύσει σύντομα και σε αρκετές ακόμη χώρες, αρχικώς του ευρωπαικού νότου και στη συνέχεια της λοιπής ηπείρου. Όπως, άλλωστε, όλοι γνωρίζουμε, οι πρώτες προσπάθειες δρομολόγησης αυτής της ιδιότυπης μετακαλλιτεχνικής διεθνοποίησης λαμβάνουν ήδη χώρα τέσσερις ακόμη χώρες.. Ευλόγως, λοιπόν, φιλοδοξούμε πως η δική μας αφετηριακή Μπιενάλε θα αποτελέσει το έναυσμα για πολλές ακόμη ανάλογες προσπάθειες.
Το έργο με τον τίτλο Πογκρόμ, το οποίο αποτελεί το μοναδικό σύνθετο συλλογικό έκθεμα των συνεργαζόμενων μετακαλλιτεχνών, και καλύπτει τα χίλια τετρακόσια είκοσι τέσσερα τετραγωνικά μέτρα του εκθεσιακού χώρου, είναι μια μεταμοντέρνα σύνθεση συλλογικού τρόμου, στην οποία έχουν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά εικαστικά υλικά (χρώματα κάθε είδους, μάρμαρο, πέτρα, γρανίτης, μπρούντζος κ.ά), γνήσια ανθρώπινα βιολογικά στοιχεία (όργανα, εκκρίμματα κ.ά.) αλλά και σύγχρονες εγκαταστάσεις δισδιάστατων και τρισδιάστατων βιντεοπροβολών.
Έχοντας ως φόντο μια χώρα που βρίσκεται σε διαδικασία προιούσας αποσύνθεσης – αποτέλεσμα του αποδιαρθρωτικού οράματος πρωτοπόρων οικονομικοκοινωνικών αρχιτεκτόνων- το περίπλοκο αυτό έργο αναδεικνύει κατά κύριο λόγο τις πανικόβλητες αντιδράσεις της απαίδευτης και μαθημένης στα εύκολα κοινωνικής μάζας, μπροστά στη νομοτελειακή μετάλλαξη της άθλιας ύπαρξής της σε πολυάνθρωπο πληβειακό κουφάρι, εν ονόματι της συντεταγμένης ανασύνθεσης του κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι στην απαιτούμενη από τις ανάγκες των καιρών ανασυντεθειμένη βάση.
Τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, τα οποία οι δημιουργοί επέλεξαν να αναπαραστήσουν εικαστικά με τη χρήση των παραδοσιακών, κατά κύριο λόγο, υλικών διακρίνονται σε διαφορετικά σημεία του εκθεσιακού χώρου: Πάνω αριστερά βρίσκονται οι Παράσιτοι, συνταξιούχοι ηλικιωμένοι και των δύο φύλων, οι οποίοι συνήθισαν να λαθροβιώνουν επί μακρόν με επιταγές του κράτους, (τις οποίες, αφελώς, είχαν προπληρώσει υπό μορφήν ασφαλιστικών εισφορών κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου), γονατίζουν θρηνώντας με μαύρο δάκρυ, το οποίο απεικονίζεται εντυπωσιακά με τη χρήση σταγόνων πίσσας, αναμεμιγμένων με πραγματικές ροές δακρυγόνων αδένων. Γύρω τους, ο προσεκτικός θεατής μπορεί να αντικρύσει δεκάδες άδεια κουτιά φαρμάκων, ανάμεσα στα οποία δεσπόζουν τα αντικαρκινικά και εκείνα για την καταπολέμηση των καρδιοπαθειών και της κατάθλιψης. Ακριβώς από κάτω οι Ανεύθυνοι, μισθοσυντήρητοι του ιδιωτικού τομέα, ολοφύρονται σε ένα μπερδεμένο πολυσωματικό κουβάρι, πασπαλισμένο από τους συνεργαζόμενους δημιουργούς με πραγματικά αιμοπετάλια, ανθρώπων και λοιπών θηλαστικών. Πάνω δεξιά οι Κοπρίτες, προνομιούχοι τεμπέληδες του δημοσίου, με μισθούς που μέχρι πρότινος υπερέβαιναν τα χίλια ή και τα οκτακόσια ευρώ το μήνα, χτυπάνε με λύσσα τα κεφάλια τους στη γη, σε αντίστιξη με τους Λαμόγκι, (ευημερούντες ηγέτες μακράς διαρκείας, τραπεζίτες, διοικητικά στελέχη δημοσίων οργανισμών, κρατικοελεγχόμενους ηγέτες συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών, εγρηγορούντες ραντιέρηδες, ευειδείς χλιδοκύμβαλους κ. ά.) που παρατηρούν τους πρώτους με έπαρση, σχολιάζοντας βλεμματικώς την απίστευτη ανευθυνότητά τους. Λίγο πιο κάτω διακρίνουμε τους Εξαντλημένους, ανθρώπους διαφόρων κοινωνικών κατηγοριών, που ασφυκτιούν καταπλακωμένοι από δεκάδες μπάρες διοδίων και ειδοποιήσεις εκτάκτων τελών και φόρων, αναμένοντας με έκδηλη αγωνία την παραδειγματική τιμωρία τους: η τελευταία συνίσταται σε διακοπές παροχής υπηρεσιών κοινωνικής ωφέλειας (ηλεκτρικού ρεύματος, ύδατος, τηλεπικοινωνιών κ.ά.) αλλά και ενδεχόμενη απώλεια κατοικίας και λοιπών πόρων ζωής, εξ αιτίας της απαράδεκτης αδυναμίας τους να εκπληρώσουν τις νόμιμες υποχρεώσεις τους, τακτικές και έκτακτες. Οι τρεις Ανέστιοι, στην κάτω αριστερή γωνία του εν λόγω πίνακα, είναι ξαπλωμένοι σε παγκάκια κεντρικής πλατείας και μας προιδεάζουν για τη σύντομη μελλοντική εξέλιξη των προαναφερθέντων.
Μετακινούμενος στο κέντρο του εκθεσιακού χώρου ο επισκέπτης ατενίζει τα Κωλόπαιδα (βρέφη, νήπια, μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου), τα οποία παρακολουθούν έντρομα την καταστροφή, και ατενίζουν με πανικόβλητο βλέμμα τον Ρυθμιστή του Μέλλοντος, ο οποίος εμφανίζεται σε εναλλασσόμενες μορφές μέσα από την οθόνη του μεγαλύτερου βιντεοπίνακα., πάντα με τεταμένο απειλητικά τον δείκτη της δεξιάς χειρός: ο ξεχωριστός αυτός πολιτικοκοινωνικός στυλοβάτης της χώρας εμφανίζεται τη μια φορά ως αθλητικός μυστακοφόρος άνδρας με αραιή λευκή τριχοφυία, την άλλη ως καλοδιατηρημένος εθνολάτρης εξηντάρης, την τρίτη ως υπερευτραφής και αρκούντως αυστηρός ηγέτης, την τέταρτη ως φαιογάλαζος μυδροβόλος μεσήλικας με κοιλίτσα, την πέμπτη ως ασπρομάλλης αριστοκρατικός δικηγόρος, συγκρατημένων προοδευτικών καταβολών. Σε διάσπαρτους ημιπίνακες, οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί με ευφυή αταξία σε διάφορα σημεία της έκθεσης, εμφανίζονται οι Τελειωμένοι, υποψήφιοι αυτόχειρες που διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο θα εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο: σε κάθε ένα από αυτά τα επιμέρους έργα- συγκολλητικά της όλης σύνθεσης- παρατηρούμε κατεθλιμμένους ανθρώπους, οι οποίοι στέκονται στο μπαλκόνι τους παρατηρώντας με εμμονή το οδόστρωμα, άλλους που παιδεύονται με ένα χοντρό σκοινί, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια αποτελεσματική θηλιά, και κάποιους ακόμα που γεμίζουν με ασυγκράτητη θλίψη ένα περίστροφο, λίγο πριν κατευθύνουν αποφασιστικά την κάνη του προς τον κρόταφό τους.
Το ζοφερό εικαστικό σκηνικό εμπλουτίζεται ιδιοφυώς με διαρκείς βιντεοπροβολές από τις εικοσιέξι ακόμη οθόνες που έχουν τοποθετηθεί στη μεγαλοπρεπή αίθουσα. Σε αυτές απεικονίζεται ένα μεγάλο πλήθος διακεκριμένων Παιδαγωγών από διάφορες κατηγορίες (κυβερνώντες πολιτικούς, οικονομολόγους, δημοσιογράφους και λοιπά δημόσια πρόσωπα) οι οποίοι κατηγορούν με ποικίλους τρόπους τους εικονιζόμενους στο έργο, νουθετώντας ταυτόχρονα με παρρησία και το φιλοθεάμον κοινό. Ορισμένοι είναι νηφάλιοι, άλλοι φαντάζουν ιδιαιτέρως αυστηροί ενώ δεν απουσιάζουν και κάποιοι οι οποίοι έχουν απωλέσει εντελώς την ψυχραιμία τους μπροστά στην απίστευτη ανευθυνότητα των πληβείων και πληβειοποιημένων κατοίκων της χώρας, και τους καλούν να αναλάβουν, επιτέλους, τις τεράστιες ευθύνες τους, προτού να καταρρεύσουν τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα. Στους διασταυρούμενους μονολόγους, εκφρασμένους με το ιδιαίτερο ύφος του καθ’ ενός από τους ομιλητές- που όμως συντονίζονται ιδανικά σε μια ιδιότυπη πολυφωνική ορχήστρα- δεσπόζουν οι λέξεις <αδιέξοδο>, <ευθύνη>, <πρέπει>, <χρέος> <έλλειμμα>, <υποχρέωση>, <θυσία> <συμμόρφωση> κ. ά.. Τις ίδιες λέξεις, αλλά σε ακόμη σκληρότερο τόνο, μπορεί να αναγνώσει κανείς στους υπότιτλους που μεταφράζουν επί των οθονών τα λόγια των βλοσυρών διεθνών Επιτηρητών, οι οποίοι επιπροσθέτως επισημαίνουν με αυστηρό ύφος την ανάγκη τήρησης των συμφωνιών διάσωσης της ταλανιζόμενης από την κρίση χώρας και τονίζουν πως τα χρονοδιαγράμματα της διάλυσης και ανωκατωδιάρθρωσής της δεν είναι επ’ ουδενί διαπραγματεύσιμα.
Κομμάτια αιμόφυρτης ανθρώπινης σάρκας και ραγισμένων οστών (ευγενής δωρεά του νεκροτομείου της Αθήνας) καθιστούν απολύτως ρεαλιστική την όλη σύνθεση, εντάσσοντάς την με ιδανικό τρόπο στο όλο μεταρεαλιστικό σχέδιο. Σε διάφορα σημεία του πίνακα αυθεντικά ανθρώπινα όργανα- καρδιές, στομάχια, πνεύμονες, έντερα, οισοφάγοι, σπλήνες, ουροδόχοι κύστες, εγκέφαλοι κ. ά.- συσσωματώνονται στα λοιπά υλικά, προσδίδοντας στο έργο μια πρωτοφανή και χωρίς όρια επιδραστική ένταση. Ο Πόνος, η Απόγνωση, η Απελπισία, η Καταρράκωση, η Πνιγμονή εμφανίζονται ως θεικές μορφές του Κάτω Κόσμου που κραδαίνουν ξίφη, γκλομπς, σιδηρογροδιές και άλλα όπλα κοινωνικού πολέμου, νουθετώντας δια της βίας τα θρηνούντα θύματα μιας σύγχρονης κόλασης, που ανακαλεί στον νου το ομώνυμο δαντικό έργο.
Η πρώτη- και προειδοποιημένη από καιρό- παρεμβολή των Απρόθυμων Καλλιτεχνών, που κατάφεραν να ενθέσουν παραπλανητικά στις βιντεοθόνες- με τη μορφή των «παραθύρων»- δυο κλασικά έργα (την «Κραυγή» του Μουνκ και τους στίχους του Μπρεχτ «Αυτοί που αρπάνε το ψωμί απ’ το τραπέζι/ κηρύχνουν τη λιτότητα./ Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα/ ζητάνε θυσίες»), απαξιώνοντας με αυτό τον τρόπο τις πολύτιμες παρεμβάσεις των αξιότιμων εγχωρίων και ξένων Παιδαγωγών- διήρκεσαν μόλις επτά λεπτά. Οι αρμόδιες αρχές, ωστόσο, παραμένουν ανήσυχες, καθώς θεωρούν το συγκεκριμένο γεγονός ως απλή πρόβα, την οποία θα ακολουθήσουν πολύ εντυπωσιακότερες παρεμβάσεις, οι οποίες εκτιμάται ότι μπορεί να τύχουν πρωτόγνωρης κοινωνικής απήχησης. Ως εκ τούτου λαμβάνουν ήδη τα απαραίτητα για την περίσταση μέτρα, μεταξύ των οποίων και η προετοιμασία των ελικοπτέρων για μια πιθανή αιφνίδια αναχώρηση των δημιουργών της Μπιενάλε, βασισμένη στο γνωστό λατινοαμερικανικό μετακαλλιτεχνικό πρότυπο.

Νίκος Κουνενής (kounenik@yahoo.gr),  Αναδημοσίευση από τον συλλογικό τόμο «Το αποτύπωμα της κρίσης», εκδόσεις «Μεταίχμιο»

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Ποιος είναι ο εκτελεστής των Ελλήνων συγγραφέων

Αποσβολώνει η βία και η τυφλότητα των επιθέσεων του ελληνικού κράτους στην ελληνική κοινωνία. Όλα δείχνουν σαν να μεθοδεύεται ένα σχέδιο συλλογικής εξόντωσης και το εκτελεστικό όργανο είναι ακριβώς το ελληνικό κράτος - ο εσμός των τυχοδιωκτών που εναλλάσσονται αδιατάρακτα και κοινή συναινέσει στην εξουσία. Το φορολογικό νομοσχέδιο που προσφάτως ψηφίστηκε στη Βουλή από τον αξιοθρήνητο κυβερνητικό συνασπισμό είναι το τελευταίο --μέχρι στιγμής-- πλήγμα που σπρώχνει ακόμα ένα βήμα αυτή την τραυματισμένη βαθιά κοινωνία προς την άβυσσο. Και μία από τις θιγόμενες ομάδες είναι, ασφαλώς, οι Έλληνες συγγραφείς.
Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε έγγραφη διαμαρτυρία (υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο Αλέξη Ζήρα και την γ.γ. Έλενα Χουζούρη) στους αρμόδιους υπουργούς, η οποία μεταξύ άλλων λέει: «Η Εταιρεία Συγγραφέων, στα μέλη της οποίας συγκαταλέγονται ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, δημοσιογράφοι εν γένει, άνθρωποι των γραμμάτων, πολλοί από τους οποίους με το έργο τους έχουν διεθνή απήχηση, πληροφορήθηκε με κατάπληξη ότι στο υπό ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται η ύπαρξη διάταξης που θα καθιστά υποχρεωτική την έκδοση δελτίου παροχής υπηρεσιών σε κάθε πνευματικό δημιουργό. Ανεξαρτήτως του τομέα της εργασίας του, ανεξαρτήτως της ποσότητας της συγγραφικής του εργασίας αλλά και ανεξαρτήτως του αν είναι ήδη συνταξιούχος ή όχι! Ασφαλώς θα γνωρίζετε ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συγγραφέων (περίπου το 90%), οι αμοιβές οι οποίες τους αναλογούν κάθε χρόνο από τα δικαιώματα των βιβλίων τους ή από αμοιβές μεταφράσεων κ.λπ. είναι εξαιρετικά μικρότερες από τα ποσά που θα χρειάζεται να αποδίδουν, βάσει της προβλεπόμενης διάταξης, στα ασφαλιστικά ταμεία. Αν λοιπόν ισχύσει η ενσωμάτωση της διάταξης αυτής, είναι βέβαιον ότι, απλούστατα, ένα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών και των πνευματικών τους δικαιωμάτων! Επιπλέον, όμως, με αυτή την καθαυτό άστοχη διάταξη εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των συνταξιούχων, οι οποίοι δεν μπορούν βάσει του νόμου να έχουν συγγραφική ή άλλη συναφή δραστηριότητα μετά τη συνταξιοδότησή τους, ούτε να εκδίδουν δελτίο παροχής υπηρεσιών, παρά μόνο αν... παραιτηθούν από τη σύνταξή τους!».
Δεν χρειάζεται να εξαιρέσει κανείς τους συγγραφείς από τη μοίρα της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχει ωστόσο μια ιδιαιτερότητα στο συγγραφικό έργο, που συνεπάγεται κάποιες ειδικές συνέπειες. Ούτως ή άλλως, η ολέθρια φορολογική πολιτική στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην εξαφάνιση του ανεξάρτητου επαγγελματία, ωθώντας τον, εάν θέλει να επιβιώσει, να ενταχθεί σε εταιρικά σχήματα στα οποία θα προσφέρει εξαρτημένη εργασία παράγοντας υπεραξία για τους κεφαλαιούχους επενδυτές: αυτό λέγεται ακριβώς προλεταριοποίηση και ακολουθεί τις επιταγές που υπαγορεύει ο διεθνής καπιταλισμός μέσω της δικτατορίας του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην περίπτωση, όμως, των συγγραφέων ούτε μια τέτοια λύση είναι εφικτή - και θα ήταν σε κάθε περίπτωση άσκοπη, αφού το συγγραφικό έργο, από τη φύση του, δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα ούτε να ενταχθεί στους μηχανισμούς αυτοαξιοποίησης του κεφαλαίου που είναι ο ουσιώδης σκοπός του συντριπτικού συστήματος φορολόγησης - ασφάλισης. Για τον ίδιο λόγο, φυσικά, ούτε να συμβάλλει στα φορολογικά έσοδα του κράτους. Μπορεί μόνο να πάψει να παράγεται. Ποιος το θέλει αυτό και γιατί;
Οι Έλληνες συγγραφείς έχουν εξαρχής εναντίον τους έναν παράγοντα: μια μικρή, απομονωμένη γλώσσα, η οποία αφενός δεν μπορεί να συστήσει ακροατήριο επαρκές για την επιβίωσή τους, αφετέρου καθιστά δύσκολη έως αμελητέα την επίδρασή τους στη διεθνή πολιτισμική πραγματικότητα. Για να το πω πιο ωμά, χρειάζονται ειδική προστασία ως υπό εξαφάνισιν είδος... Τα πρόσθετα αλλεπάλληλα πλήγματα που δέχονται από την κρατική πολιτική (επιβολή ΦΠΑ στους συγγραφείς, νέες φορολογικές διατάξεις, κλείσιμο φορέων που, ονομαστικά τουλάχιστον, δημιουργήθηκαν για τη στήριξη του βιβλίου κ.λπ.) οδηγούν στην εξόντωση οιουδήποτε άλλου είδους δημιουργίας εκτός από την παραγωγή των ευπώλητων ιλουστρασιόν προϊόντων που στις ημέρες μας καταλαμβάνουν το ράφι των περισσότερων βιβλιοπωλείων με την ένδειξη «Λογοτεχνία». Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτισμικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης που μοιάζει να υπακούει στο αξίωμα ότι, μέσα στον προωθούμενο διεθνή καταμερισμό εργασίας, μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό». Αυτού δεδομένου, το ερώτημα που με απασχολεί είναι: έχουν οι ίδιοι οι συγγραφείς τη βούληση και το σθένος να σπρώξουν αντίθετα, με όση δύναμη ακόμα διαθέτουν, στην κατακρήμνιση τον εκτελεστή της θανατικής τους καταδίκης, - το υπάρχον ελληνικό κράτος και τους διαχειριστές του;1


1. Αντ’ αυτού, διαβάζω στο Βήμα της 30.1.13 για δείπνο - συζήτηση 13 (δυσοίωνος αριθμός, ε;) συγγραφέων με τον... Ευάγγελο Βενιζέλο! Η δήλωση του ζογκλέρ που ακούει στο όνομα Χρήστος Χωμενίδης (βρείτε μόνοι σας τα υπόλοιπα ονόματα) δικαιούται μια θέση στα διαχρονικά αρχεία της ανθρώπινης δουλοπρέπειας. Κι επειδή τα συμπτώματα του είδους αυτού είναι πολλά, μήπως η γρήγορη αποσύνθεση της ελληνικής διανόησης είναι, τελικά, ένα είδος αυτοκτονίας;

Φώτης Τερζάκης, Η Αυγή της Κυριακής

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Εκφασισμός


Όχι ότι είναι σημαντικότερη πράξη κρατικής βίας – έχουν στο μεταξύ πληθύνει τόσο πολύ οι εκδηλώσεις της, ώστε κινδυνεύουμε από έναν αυξανόμενο μιθριδρατισμό της απάθειας – αλλά οι συμβολικές προεκτάσεις της είναι που με εξοργίζουν.
Μιλάω για τα βίαια χτυπήματα στο λαιμό και στο κεφάλι, σαν να προσπαθούν να καταργήσουν τη σκέψη, να παραμορφώσουν το πρόσωπο και να διαλύσουν το άτομο.
Μιλάω, ακόμη, για το τσακισμένο ύφος των κρατουμένων, που εκτός απ' έναν, δείχνουν τόσο λυγισμένοι, ώστε πάνω τους διακρίνω την εικονογραφία της κρατικής επιβολής που απευθύνει απειλητικά μηνύματα παραδειγματισμού σε όποιον με θεμιτά ή αθέμιτα, ορθά ή λαθεμένα μέσα επιχειρεί να την αμφισβητήσει.
Μιλάω, τέλος, για την πρόχειρη φωτογραφική παραποίηση, που θα ήταν αφέλεια να την αποδώσουμε σε λόγους ερασιτεχνισμού, αφού είναι τόσο προφανής ώστε μόνο ως έκφραση αλαζονείας και εμπαιγμού θα μπορούσε κανείς να την ερμηνεύσει.
Το πιο σημαντικό απ' όλα αυτά είναι το κατρακύλισμα του νομικού μας πολιτισμού, που πρώτα κουρέλιασε με την εγκύκλιο για τις διαθεσιμότητες και τις αργίες το τεκμήριο της αθωότητας και τώρα σπεύδει να δώσει μαθήματα κρατικού εκφασισμού.
Αλλά αν η ΝΔ αποφάσισε για λόγους πολιτικής στρατηγικής να απευθυνθεί τόσο απροκάλυπτα στην εκλογική βάση της Χρυσής Αυγής, αναρωτιέμαι αν αρκούν οι σχετικές με το συμβάν ανακοινώσεις των πολιτικών της συνεταίρων στην τρικομματική κυβέρνηση. 
Ρητορικός και μόνο ο προβληματισμός που διατυπώνω. Ασφαλώς.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Which side?


Τρίτη φορά, που πιάνω το πληκτρολόγιο, αλλά βλέπω ξανά τα δάχτυλά μου να κλoτσάνε. Για κάποιον περίεργο λόγο, κάθε φορά που πάω να ασχοληθώ με αυτό το θέμα νιώθω ολοένα και περισσότερο να δυσκολεύομαι. Κι όχι γιατί δεν το κατέχω – με ζάχαρη στο ψωμί μεγάλωσα – πιο πολύ ιδεολογικές ή, για να το πω μ' έναν παρεξηγημένο όρο, πιο πολύ ηθικές είναι οι ενστάσεις μου.
Εξηγούμαι.
Είναι υποκρισία να 'σαι ακόμα ταϊσμένος και να γράφεις γι' αυτούς που πεινάνε, σαν τους άκαπνους στρατηγούς που γράφουν εγχειρίδια πολέμου ή καλύτερα σαν τους ανάπηρους, κατά τον Πανούση, που βλέπουνε μπάλα ή ακόμη καλύτερα σαν τους πάμπολλους πεζογράφους που εξιστορούν ό,τι δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να ζήσουν – ανάμεσά τους δεν διστάζω να εντάξω, ασφαλώς, και τον εαυτό μου.
Απ' την άλλη, το ξέρω καλά, η πιο μεγάλη υποκρισία είναι, να 'σαι ακόμα ταϊσμένος, και να σφυρίζεις αδιάφορα σαν να μην τρέχει τίποτα. Εκτός βέβαια και αν έχεις τόσο πολύ λεηλατήσει τη σκέψη σου, ώστε να αντλείς ασφάλεια από την αισιοδοξία του Στουρνάρα ή να ενστερνίζεσαι τα ερμηνευτικά σχήματα του MEGA ή να μοιράζεσαι τις δημοκρατικές ευαισθησίες του Κουβέλη.
Αλλά όσο κι αν θα 'θελα να κλείσω τη σιωπή μου σ' αυτή την βολική αμεριμνησία της ηλιθιότητας συνεχίζω να είμαι εδώ, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, και βλέπω τα δάχτυλά μου να κλoτσάνε ατίθασα στο πληκτρολόγιο για έναν Η. που ξαναγυρνάει στη Σουηδία με κατεβασμένο το κεφάλι και για έναν Μ. που παλεύει για τη ζωή του χωρίς να μπορεί να καλύψει τα νοσήλεια και για μία Ε. που κινδυνεύει από μέρα σε μέρα να χάσει την πρώτη κατοικία της και για έναν Κ. που δουλεύει απλήρωτα δεκάωρα σε σούπερ μάρκετ και για μία Π. που ξυπνάει και κοιμάται με λεξοτανίλ και για έναν Π. που αν και αθώος τέθηκε σε αργία και για το απορημένο βλέμμα των μαθητών μου που όλα τα καταλαβαίνουν και για τον χτεσινό πεινασμένο που έσκυβε στον κάδο απορριμμάτων και...
... και, τελικά, σκέφτομαι ότι αν έχει κάποιο νόημα η γραφή είναι όχι για να κανακεύει λέξεις ούτε για να διεκδικεί λογοτεχνικά βραβεία ούτε για να υμνεί τους "νέους Παρθενώνες", αλλά για να απαντά στο αιωνίως επανερχόμενο σε αισθητική, ιδεολογική και πολιτική βάση ερώτημα:
Which side are on?
Ε;