Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Εικονικός πνιγμός



Άκου πως έχει:

Το βασανιστήριο του «εικονικού πνιγμού» το ξέρεις;
Λέω γι΄ αυτό που σε ακινητοποιούν ξάπλα, σου σκεπάζουν το πρόσωπο με μια πετσέτα και μετά σου ρίχνουν νερό, η πετσέτα κολλάει στο πρόσωπο και αισθάνεσαι ότι πνίγεσαι, δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, νομίζεις ότι τελείωσες, σφαδάζεις ανήμπορος προσπαθώντας να πάρεις μια ακόμη ανάσα.
Μετά σταματάνε, νομίζεις ότι την γλίτωσες και χαίρεσαι για λίγο.
Έπειτα όμως, σε ανύποπτο χρόνο, ξανά το ίδιο

και ξανά

και ξανά

και ξανά...

Έτσι, καταντάς να μην ζεις. 
Ακόμη και την ώρα που δεν σε βασανίζουν, η βεβαιότητα του ότι θα έρθουν σε λίγο να σε βουτήξουν, να σε ακινητοποιήσουν και να ξαναρχίσουν τα ίδια, σου κόβει κάθε διάθεση για να χαρείς τις ώρες εκείνες που το βασανιστήριο δεν υφίσταται.
Εκεί είναι η παγίδα βέβαια.
Γιατί βασανιστήριο δεν είναι μόνο η στιγμή που το νερό πέφτει στην πετσέτα στο πρόσωπό σου, έχει γίνει πια και ο ενδιάμεσος χρόνος που μεσολαβεί από ακινητοποίηση σε ακινητοποίηση.

Πολλοί δεν αντέχαν στις φυλακές και ομολογούσαν οτιδήποτε για να γλιτώσουν, άλλοι κοπάναγαν το κεφάλι τους στους τοίχους των κελιών ή έβρισκαν τρόπο να αυτοτραυματιστούν για να τους πάνε για περίθαλψη μπας και γλιτώσουν, άλλοι δεν άντεχαν και αυτοκτονούσαν…

Κάτι τέτοιο βιώνουν αρκετοί από τους γύρω μου στα κελιά της καθημερινότητάς μας, τους νοιώθω, τους αισθάνομαι τους βλέπω
Ακούω τα «ουφ» τους όταν περιμένουν στην στάση του λεωφορείου, βλέπω τα δάχτυλά τους που ψηλαφούν τα ψιλά τους στον φούρνο για να πάρουν ψωμί, νοιώθω την ντροπή τους όταν ζητάνε τον φτηνότερο καπνό στα περίπτερα,  όταν ψελλίζουν ξέπνοα το «γράψτα» στα στον μανάβη και κοιτάνε το πάτωμα για να μην συναντηθούν τα μάτια τους.
Κοιτάζω πως στραβοπατάνε τα παπούτσια τους για να μην φαίνονται τα φαγωμένα τακούνια τους, πως αγριεύουν στους ζητιάνους στα φανάρια, πως λένε όχι στα πρεζόνια, πως κάθονται στις ουρές στις τράπεζες αμίλητοι, πως ψάχνουν που πρέπει να ρωτήσουν για να κάνουν διακανονισμό πληρωμών στα ταμεία της ΔΕΗ, πως ξεφυλλίζουν τις εφημερίδες με τις αγγελίες με την αγωνία να ιδρώνει τα ακροδάχτυλά τους και να αφήνει στάμπες στις σελίδες.

Είμαι ακόμη από τους τυχερούς, εκείνους που πολλοί πλέον τους έχουν βάλει στο στόχαστρο, από τους προνομιούχους που στοχοποιεί ο κοινωνικός αυτοματισμός:

έχω δουλειά και μισθό, 

μεγάλο αβαντάζ αυτό, δεν δικαιούμαι να μιλώ, δεν δικαιούμαι να σχολιάζω, δεν δικαιούμαι να κριτικάρω και φυσικά, δεν δικαιούμαι να διεκδικώ.
Τίποτα και για κανέναν
Και ιδιαίτερα για εμένα τον ίδιο
Τι κι αν στην ουσία δουλεύω για τρεις και πληρώνομαι (λειψά) για ένας;
Δεν μετράει αυτό, τίποτα δεν μετράει πλέον, μόνο η προνομιούχα ιδιότητα του "δημοσίου υπαλλήλου" που λειτουργεί πια ως στόχος σε πεδίο βολής

Απίστευτη ακύρωση των όσων έχεις κάνει, έχεις παλέψει, έχεις διεκδικήσει, έχεις ματώσει για να υλοποιηθούν και να καθιερωθούν.
Όχι για εσένα μόνο, αλλά για όλους, για το σύνολο.
Ένας απίστευτος κανιβαλισμός σε εξέλιξη και οι φωνές που λένε να κοιτάξουμε και να ασχοληθούμε επιτέλους με τις αιτίες και όχι να κοιτάμε να απαλύνουμε τα αποτελέσματα, πέφτουν στο κενό.
Πνίγονται στη θολούρα του πολιτικά εφικτού και του κοινωνικά αποδεκτού, απαξιώνονται ως μη ρεαλιστικές εστιάσεις, γίνονται άκαπνη σπονδή στον βωμό της επιβίωσης, κουκουλώνονται κάτω από την φράσεις τύπου «τι ψάχνεις τώρα να βρεις ρε συ; Να την σκαπουλάρουμε είναι το θέμα τώρα»

Και αναρωτιέμαι·
Γι΄ αυτούς κοπανιόμουν τόσα χρόνια;
Για εκείνους που δεν λένε να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, ούτε να επανεξετάσουν τις ψευδαισθήσεις τους, δέσμιοι των αγκυλώσεών τους και της κουλτούρας του αυτοπαραμυθιάσματος, που δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα, που συνεχίζουν το χαβά τους πνιγμένοι στην πιο αρρωστημένη μορφή της μικροαστίλας;
Γι΄ αυτούς ρίσκαρα καριέρα, θέσεις, ελευθερία, ακόμη και την οικογένεία μου την ίδια και ότι αγάπησα;
Εντάξει, ρε φίλε, είπαμε, κι εμείς μικροαστούληδες είμαστε, αλλά το πολεμάμε και λίγο, όχι και τόσο ξέντρακλη αμαχητί παράδοση  πια, έστω να σώσουμε τίποτα γραμμάρια από την ψυχούλα μας, να 'σχωρεθούν τα πεθεμένα μας που λένε

Όχι δεν το έκανα γι΄ αυτούς φίλε, το ξέρω πια
Εγωιστικό ήταν το θέμα· για εμένα το έκανα, για να αισθανθώ εγώ ο ίδιος όμορφα, πως κάτι κατάφερα ρε γαμώτο κι εγώ, κάποιους βοήθησα να πάρουν δυό δράμια ελπίδα και να σταθούν στα πόδια τους κι ας μην το μάθουν ποτέ, πως όλο και κάποιο περισσευούμενο κομμάτι αθανασίας μου αναλογεί κι εμένα, ίσως εκείνο που γυαλίζει στα μάτια των μαθητών μου όταν χαμογελάνε, στην καλημέρα τους στον δρόμο σε άσχετα μέρη, στα καλοκαιρινά τηλέφωνα παλιών αποφοίτων πια, που παίρνουν έτσι, για ένα γειά και ένα τι κάνεις
Το ξέρω τώρα
Έτσι είμαι, έτσι έγινα, δεν μετανιώνω, όλα καλώς καμωμένα

Αλλά, να…

Έρχονται στιγμές που αισθάνομαι πως κάνει πολύ μοναξιά τελευταία

… και πως πνίγομαι φίλε, πνίγομαι…

Και δεν ξέρω πια αν είναι εικονικός ο πνιγμός ή πραγματικός


Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Fust Fuck Outlet: Ο έμπορας τρελάθηκε!



  Απίστευτες προσφορές των πολυκαταστημάτων μας, στην καρδιά των εκπτώσεων, με την εγγύηση των διεθνών επιτηρητών και αξιολογητών των εμπορευμάτων μας: Μετοχές ΔΕΗ μόνο 3,99 ευρώ το τεμάχιο, με 30% έκπτωση στις στρατηγικές προσφορές, συν το απόλυτο πλεονέκτημα στο γενικό κουμάντο. Μετοχές ΟΣΕ, ΟΤΕ, ΟΑΣΑ, ΔΕΣΠΑ, ΔΕΣΦΑ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΕΛΠΕ, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και άλλων ελκυστικών επιχειρήσεων σε τιμές έκπληξη κάτω του κόστους, με εξασφαλισμένο το μάνατζμεντ και απολύτως προνομιακή συμμετοχή στην κερδοφορία. Ειδυλλιακή έκταση πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, μετατρέψιμη σε μετοχές ουρανοξυστών, εμπορικών κέντρων, ξενοδοχείων, ελικοδρομίων, καζίνο, κουλοχέρηδων, μπαρμπουτιερί, μπορντελερί, κυνοδρομίων, στριπτιζάδικων, , πλυντηρίων λεκιασμένου χρήματος και λοιπών ψυχαγωγικών και κερδοφόρων επενδύσεων, σε ενιαία προσφορά, γενναιόδωρα διαπραγματεύσιμη με σοβαρά ενδιαφερόμενους πελάτες. Βραχονησίδες, χωματονησίδες, πλαγκτονησίδες, λίμνες, λιμνοθάλασσες, ποταμοί, χείμαρροι, ρυάκια, καταρράκτες, πάρκα, κρημνοί, αγροτεμάχια, βραχότοποι, έλη,  ποιμνιοστάσια, βουστάσια, πτηνοστάσια, παράκτιες και παραλίμνειες ζώνες (με πλήρη εξοπλισμό τραπεζοκαθισμάτων,, ομπρελοξαπλωστρών, αποδυτηρίων και ντουσιέρων), γέφυρες, μνημειοτεμάχια, δάση και δασικές εκτάσεις, με απίστευτα ευνοικούς όρους δόμησης και φαστ τρακ περαίωση εκρεμμοτήτων, σε τιμές- έκπληξη. Σχολικά, νοσοκομειακά, ιδρυματικά και λοιπά κτίρια, άρτι εκκενωθέντα, μαζί με τους εξοπλισμούς τους, σε συμβολικά αντίτιμα, μετρητοίς ή με άτοκες ετήσιες δόσεις.

   Κι ακόμα: Λιμενοβραχίονες, σταθμοί εμπορευματοκιβωτίων, αεροδρόμια, εθνικές οδοί (μετά σταθμών διοδίων), τοπικές οδοί (με δυνατότητα κατασκευής και εκμετάλλευσης σταθμών διοδίων), μεταλλεία, λιγνιτωρυχεία, αλατωρυχεία, χρυσωρυχεία, λατομεία, πολυτελείς παραθεριστικές κατοικίες, αστικά και περιαστικά ακίνητα (νόμιμα ή αυθαίρετα με φαστ τρακ περαίωση), ακτογραμμές, κορυφογραμμές, αερογραμμές, οροπέδια, υψίπεδα, χώροι υγειονομικής ταφής απορριμμάτων, νεκροτομεία, κοιμητήρια, συστοιχίες πεζοδρομιακών δένδρων με δικαίωμα ξεριζώματος και μεταφύτευσης πλησίον οικιών, ζαρντινιέρες, κολώνες και λάμπες δημοσίου φωτισμού, παγκάκια, οδοκάγκελα, οδονησίδες, κάδοι σκουπιδιών, σωλήνες ύδρευσης και αποχέτευσης, αμαξώματα, λάστιχα, καθίσματα και λοιπός εξοπλισμός δημοσίων οχημάτων, ξυλεία και μέταλλα σιδηρογραμμών και αμαξοστοιχιών και χιλιάδες ακόμα προσφορές σε τιμές που αποκλείεται να ξανασυναντήσετε. Προλάβετε, πριν σας προλάβουν.

(Δεκτές πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες, σιντί και στικάκια).

Fust Fuck Outlet (A. Σαμαρίλας- Ε. Βελζεβούλος- Φ. Κουρέλης Α.Ε.). Με την εγγύηση της Τroika Internasional και της Vermacht Securities.

                                                                             Ν. Κουνενής, kounenik@yahoo.gr
     

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Το άρθρο 54

Το εκλαμβάνω σαν δικαίωση, σαν ηθική και πολιτική δικαίωση. Ότι από τη δική μας ταλαιπωρία, που ακόμη διαρκεί, βγαίνουν ωφελημένοι οι μαθητές. Και να, λοιπόν, το άρθρο 54.

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Για το σχέδιο αξιολόγησης εκπαιδευτικών


Δεν ξέρω τι πάνε ακριβώς να κάνουν, αλλά φαντάζομαι ότι οι ίδιοι γνωρίζουν, αφού όπως διαβάζω στο άρθρο 2 “σκοπός της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών είναι η βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας”. Εδώ η λέξη βελτίωση και όφελος σαν αυτονόητες αρχές, σαν αυτοδίκαιες αξίες, λες και δεν χρήζουν επιστημονικής υποστήριξης ή τουλάχιστον εννοιολογικής διασαφήνισης, οπότε τίθενται δίκην apriori καντιανών κατηγοριών ως βάση ενός συστήματος που διατείνεται ότι τις υπηρετεί, και ας μην μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει πώς τις εννοεί. 
“Σύστημα” είπα; Κι όμως πιο πολύ για τερατούργημα μου φαίνεται, χειρότερο ακόμη από αυτό των πειραματικών σχολείων – όπου ακόμα τρέχουν οι συνάδελφοι (ειδάλλως θα χάσουν την οργανική τους) για να μαζέψουν βεβαιώσεις από κάθε απίθανο σεμινάριο – για ένα δαιδαλώδες παζλ που φορτώνει πρόσθετη χαρτούρα στη χαρτούρα του σχολείου και πρόσθετη γραφειοκρατία στη γραφειοκρατία του σχολείου, για να σπαταλήσει τελικά τεράστιο χρόνο και δυνάμεις, που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να διοχετευθούν στην ίδια την εκπαιδευτική πράξη.
Έχουμε λοιπόν ένα σύνολο από ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια που καταλήγουν στο κακόηχο αρκτικόλεξο ΤΒ (Τελική Βαθμολογία) πίσω από το οποίο κρύβεται ένας περίπλοκος μαθηματικός τύπος [ΣΚτ1* ΒΚτ1+ ΣΚτ2* ΒΚτ2+ ΣΚτ3*ΒΚτ3 + ΣΚτ4*ΒΚτ4+ ΣΚτ5*ΒΚτ5}/5] (όπου, ΒΚτ: Βαθμός κατηγορίας που προκύπτει από το μέσο όρο της βαθμολογίας κάθε κριτηρίου της και ΣΚτ: Συντελεστής κατηγορίας κριτηρίων), που αποτιμά την εκπαιδευτική και διοικητική ικανότητα του εκπαιδευτικού διαβαθμίζοντάς τον στις κατηγορίες του ελλιπούς (0-30 βαθμοί), του επαρκούς (31-60 βαθμοί), του πολύ καλού (61-80) και του εξαιρετικού (81-100 βαθμοί).
Δεν θα σταθώ στην ευκολία με την οποία ποσοτικοποιούνται ποιοτικά μεγέθη (π.χ. διαπροσωπικές σχέσεις και προσδοκίες, παιδαγωγικό κλίμα στη σχολική τάξη, οργάνωση της σχολικής τάξης κτλ.) ούτε στην υψηλή υποκειμενικότητα που ελλοχεύει στην αξιολογική διαδικασία, ανοίγοντας και αυτό ακόμα το ενδεχόμενο ενός οργίου αυθαιρεσιών ούτε στην εκφοβιστική διάσταση που υποκρύπτει το κομμάτι της διοικητικής αξιολόγησης, γιατί στην προκειμένη περίπτωση δεν θέλω να εστιάσω στα επιμέρους. Το σύνολο είναι που εδώ με ενδιαφέρει.
Δεκαετίες πριν το σκιαγράφησε παραστατικά ο Κάφκα στον Πύργο του: μια πανίσχυρη εξουσία που υφίσταται όχι δια της φυσικής της παρουσίας αλλά δια των συμβόλων, της απειλής και του φόβου, σμπαραλιάζοντας με ενοχές τις συνειδήσεις και καταρρακώνοντας με απειλές τα φρονήματα. Εν ολίγοις, πάρτε τον παλιό επιθεωρητισμό και αθροίστε τη σύνδεση της αξιολόγησης με το μισθολογικό κλιμάκιο και τη βαθμολογική εξέλιξη και θα έχετε το πνεύμα του σχεδίου που έχει υποβληθεί προς συζήτηση. 
Εννοώ με άλλα λόγια: σκυμμένους ώμους εκπαιδευτικών, αυλές έξω από το γραφείο του διευθυντή, ασκήσεις οσφυοκαμψίας ενώπιον του σχολικού συμβούλου και πισώπλατες μαχαιριές ανάμεσα σε συναδέλφους της ίδιας ειδικότητας.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Έφυγε "ο Παλαιός των ημερών"

Συνάντηση στο Βοξ(σ.σ. ούτε αυτό υπάρχει πια). Κάθεται στο ίδιο τραπέζι κοντά στο τζάμι. Με συγχωρεί μεγαλοθύμως για την καθυστέρηση. Δηλώνει εξόριστος. Χωρίς περιουσία, χωρίς προστάτες, χωρίς άγκυρα. Αναφέρεται στους προσωκρατικούς, στον Όμηρο, στον Παρμενίδη, στον Αναξίμανδρο, ό,τι «αυτός που είναι στην πάνω πλευρά της Γης και αυτός που είναι στην κάτω, είναι και οι δύο πάνω». Μου λέει για την καταστροφή της ελληνικής φόρμας, για τη «Μητέρα του σκύλου» που διασκευάστηκε και παίζεται σε θέατρο της Πράγας, για την ελληνική σιωπή απέναντι στο έργο του. Μία ισχυρή σιωπή που, όμως, κάποτε σπάει από νέα παιδιά, όπως οι ερασιτέχνες του Ταύρου. Διαπιστώνει ότι δεν του υποβάλλουν πολιτικές ερωτήσεις και με τρόπο άμεσο τοποθετείται αυτοβούλως. «Έχει δημιουργηθεί ρήγμα» λέει «μεταξύ του πολίτη και των τριών Αρχών που κυβερνούν τον πολίτη… ρήγμα με τους πολιτικούς που ψηφίζουν υπέρ εαυτών για «παραγραφή μετά διετίαν»… Είναι κατ’ εξοχήν «πολιτικό ον» παρά τη φαινομενική του μοναχικότητα. Μιλάει για το θέατρο στην εποχή της «Τελετής» (σ.σ. το πρώτο έργο του στα μέσα της δεκαετίας του 1960). Τότε «Ήταν ένα θέατρο «αθώο». Αγαπητό στο τότε κοινό. Μέριμνά του είχε να τέρπει τον θεατή ανωδύνως, με τη σύμπραξη άξιων και δημοφιλών κωμικών. Στον μη κωμικό χώρο, ασχολήθηκε με κοινωνικά προβλήματα της τότε κοινωνίας». Συνεχίζει να μιλά για τους θεατρικούς συγγραφείς: Με «την είσοδο του Καμπανέλη μέχρι και αυτήν του Γιάννη Χρυσούλη, προκαλείται μία έκρηξη. Οι ενεχόμενοι συγγραφείς δεν αποτελούσαμε «Σχολή». Και, κυρίως, δεν μιμηθήκαμε ούτε επηρεαστήκαμε, αλλά, κυριολεκτικά διασταυρωθήκαμε με τα μεγάλα ρεύματα: μοντερνισμός, υπερρεαλισμός, το παράλογο. Εγκαταλείψαμε τα «κοινωνικά» προβλήματα ως θέμα του έργου, και στη θέση του ορθώσαμε τον ψυχικό χώρο του ανθρώπου… κατά έναν ανεξήγητα μαγικό τρόπο, μέσα στα κείμενά μας εκρήγνυνται ερωτήσεις, θέσεις, διαπιστώσεις, που ενυπάρχουν στους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Η κοσμογολογία του Αναξίμανδρου φερ’ ειπείν». Αλλά και «ο Παρμενίδης που έλεγε πως «το σύμπαν δεν είναι πλήρες, υπάρχει κενό διαστήματος», εισάγοντας την έννοια του απείρου ως χώρου και ως χρόνου, ο Πίνδαρος («Εν ανδρών, εν θεών γένος, εκ μιας δε πνέομεν ματρός…»- θεοί και άνθρωποι είναι μιας μητέρας παιδιά-Νεμεόνικος VI)… και κυρίως ο Ηράκλειτος για τη σκέψη του περί ενότητας όλων των όντων, και την αιώνια μεταβολή τους, για τα γνωμικά του (όπως ότι «αρμονίη αφανής φανερής κρείττων», ή πως «φύσις κρύπτεσθαι φιλεί», ή ακόμη ότι ο Άναξ του Μαντείου των Δελφών «ούτε λέγει, ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει»), αλλά κυρίως η ρήση του που αποτελεί άξονα για κάθε καλλιτεχνικό δημιούργημα, ότι δηλαδή «τα πέρατα της ψυχής δεν θα τα βρεις, όσους δρόμους και αν περιτρέξεις», διότι «ούτω βαθύν λόγον έχουν». Αυτή η ρήση είναι η ουσιώδης αφετηρία για τη γραφή πεζογραφικού ή θεατρικού έργου… Για τον Παύλο Μάτεσι ισχύει ο Πρωταγόρας και το «πάντων χρημάτων (σ.σ. πραγμάτων) μέτρον άνθρωπος»… Στο τέλος μου δίνει με αγάπη το δώρο του, το χειρόγραφο από το τελευταίο του διήγημα, τον «Εναερίτη»(δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Λέξη). Αρχίζω να διαβάζω: «Να ποτίζεις τις γλάστρες, Βλαδίμηρε, τώρα που θα λείπω, μου είπε πεθαίνοντας η μητέρα μου». Έτσι, απλά, ειρηνικά ξορκίζεται ο θάνατος, σκέφτηκα. Και παραδόξως ανατρεπτικά. Η τρομοκρατία του Χάρου εξανεμίζεται… Τον χαιρετώ και βγαίνω. Η πόλη άλλαξε. Έγινε μαγική. Κι εκεί που αρχίζουν τα δέντρα της Στουρνάρη, νομίζω πως είδα τη Μυρτάλη να βγαίνει από το σκοτάδι και να μου χαμογελά. Είναι ακριβώς στο ίδιο σημείο που μια ηλικιωμένη γυναίκα ρώτησε μια μέρα τον Μάτεσι «εσείς γράψατε τη Μητέρα του σκύλου;». Ύστερα, του χάιδεψε τρυφερά το χέρι κι έφυγε. (Οκτώβριος 2008) 
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, gpapaso.blogspot.com

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Mantis religiosa



Τίποτα. Δεν σκέφτεται τίποτα. Ούτε νιώθει ούτε θέλει ούτε περιμένει. Όλα γύρω του ένα κενό και ο ίδιος πιο άδειος και από το κενό με τα χέρια κρεμασμένα, τα πόδια ανοιχτά, το κεφάλι ακουμπισμένο στη ράχη της καρέκλας, τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι και το φερμουάρ κατεβασμένο.
Αυτή ακριβώς είναι η δική του στιγμή. Η στιγμή που απολαμβάνει πιο πολύ και από την ίδια πράξη, ή ακριβέστερα από τη μοναχική ολοκλήρωση της πράξης, όταν δηλαδή η ανακούφιση της εκσπερμάτωσης αποφορτίζει τη σεξουαλική επιθυμία, την πίεση της δουλειάς, την έγνοια για τη δόση του δανείου, την στεναχώρια για την ήττα της ομάδας και τις άλλες ψυχολογικές εντάσεις της μέρας σαν να 'ναι το πιο αποτελεσματικό αγχολυτικό του, ξεριζώνοντας ακόμη και τον ίδιο το λόγο της εθιστικής αυτοϊκανοποίησής του με την εντύπωση που έχει ο φανατικός καπνιστής αμέσως μόλις σβήνει το τελευταίο τσιγάρο και προτού να ανάψει το επόμενο, ότι δηλαδή δεν έχει πλέον ανάγκη τη νικοτίνη.
Πράγματι, τα στήθη και οι γλουτοί που μόλις πριν από λίγα δευτερόλεπτα απογείωναν το νου του στην πιο οργιώδη σεξουαλική φαντασίωση του φαίνονται τώρα τόσο αδιάφορα και ουδέτερα, σαν να βλέπει τα κρεμασμένα βυζιά και τα λιπώδη μπούτια της μάνας του, ή ακόμη και απωθητικά, όταν το θέαμα που παρακολουθεί ξεπερνά τα όρια των αναστολών του, ώστε από μια ασυναίσθητη άμυνα προτιμά να απομακρύνει το βλέμμα από την οθόνη για να προσηλωθεί στις μικρές χαραματιές που μόλις έχει διαπιστώσει ότι σχηματίστηκαν στο ταβάνι του οροφοδιαμερίσματός του.
Και ενώ ολόγυμνες φιγούρες παρελαύνουν στην οθόνη του υπολογιστή του, καλώντας τον να πάρει μέρος σε έναν δεύτερο γύρο, αυτός συνεχίζει απαθής να αποστρέφει τα μάτια του όχι από φυσική αδυναμία αλλά από τα υπολείμματα μιας ενοχής που καμία σχέση δεν έχει με τον κίνδυνο της τύφλωσης που άκουγε όταν πήγαινε παιδί στο κατηχητικό αλλά με αυτές τις ασταπιαίες γκριμάτσες φόβου και απελπισίας στα πρόσωπα των γυναικών, που όσο και αν ξεφεύγουν από το μοντάζ του σκηνοθέτη, πέφτουν πάντα σαν βέλη στα δικά του μάτια, ακόμη και όταν βρίσκεται στο αποκορύφωμα της σεξουαλικής του έξαψης.
Είναι οι ίδιες ακριβώς γκριμάτες που σχηματίστηκαν και στο δικό του πρόσωπο, όταν με την περιέργεια του πιτσιρικά άρχισε να ψάχνει στο φυσικό βασίλειο απαντήσεις για τον πελαργό που φέρνει με το καλάθι τα παιδιά στο σπίτι, παρατηρώντας την τελετουργία του ζευγαρώματος σε σκύλους, άλογα, αγελάδες, δεκαοχτούρες και, τελικά, σε εκείνο το πράσινο έντομο στη φυλλωσιά του κισσού τους, γνωστό από μια σαρδόνια αίσθηση του λαϊκού χιούμορ σαν “αλογάκι της Παναγιάς”, που είδε να εγκλωβίζει τον αρσενικό του σύντροφο κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης και μπουκιά μπουκιά να τον κατασπαράζει σε μια μακάβρια σεξουαλική τελετουργία από το κεφάλι μέχρι το τελευταίο κομμάτι των άκρων.
Και ήταν τέτοια η τρομάρα που ένιωσε, ώστε το ίδιο βράδυ άφησε το κατουρημένο του κρεβάτι, για να αναζητήσει στην αγκαλιά της μητέρας του καταφύγιο μπροστά στον πιο αγχωτικό εφιάλτη, που με διάφορες παραλλαγές θα στοίχειωνε από κει και πέρα τον ύπνο του για πολλά, πολλά χρόνια: είναι ο ίδιος στην ερωτική στάση των σκύλων, αλλά το θηλυκό που έχει από κάτω μεταμορφώνεται ξαφνικά σε αλογάκι της Παναγιάς, που σιγά σιγά τον εγκλωβίζει με τις δαγκάνες του και αρχίζει να καταβροχθίζει ένα προς ένα όλα τα μέλη του, ξεκινώντας από το γενετήσιο όργανό του.
Όσες φορές πήγε με γυναίκα, αποζητώντας τη νικηφόρα στιγμή της διείσδυσης, τρόμαζε κατά βάθος με την ιδέα της κινούμενης άμμου στον κόλπο μιας μαγευτικής παραλίας που τον ρουφάει συνεχώς προς τα κάτω και όλο πιο κάτω, ενώ ο ίδιος αγωνίζεται για να απελευθερωθεί, τραβώντας ό,τι να 'ναι, δηλαδή μαλλιά, λαιμούς, χέρια έως ότου σηκωθεί ανακουφισμένος ξανά όρθιος, για να αντιληφθεί έκπληκτος ότι λείπει η προέκταση του ανδρισμού του. Έτσι έμαθε από πολύ νωρίς να φροντίζει για το μόριό του σαν να ήταν το πιο πολύτιμο μέλος του σώματός του και τηρώντας κατά γράμμα τη σοφή λαϊκή ρήση για την υπογραφή και το πουλί, να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός για το πού το βάζει, προτιμώντας από την πρώιμη ακόμη εφηβεία να το βάζει πρωτίστως στην παλάμη του, που έχει πάντα και το πλεονέκτημα να μην τον εκθέτει σε κολλητικές ασθένειες ή στον κίνδυνο της ερωτικής απόρριψης.
Και τώρα που όλα αυτά μοιάζουν μακρινά και ξεχασμένα, το μόνο που θυμάται ολοκάθαρα είναι το συνωμοτικό ύφος των περιπτεράδων όταν του 'διναν τις αδιαφανείς σακούλες και τις κρυψώνες που επινοούσε για να φυλάξει το ακατάλληλο περιεχόμενό τους από τα υποψιασμένα μάτια της μητέρας του, και ξέρει καλά ότι έχει πολλούς λόγους για να ευγνωμονεί τη βιομηχανία του σεξ, που τού προσφέρει την ευκολία να ικανοποιεί τις ανάγκες του όποτε, όσο και όπως θέλει από την οθόνη του υπολογιστή του.
Από τότε μάλιστα που αντιλήφθηκε τις απεριόριστες δυνατότητες που παρέχει η νέα τεχνολογία απαλλάχτηκε μια και καλή από τον νυχτερινό φόβο του ευνουχισμού, διατηρώντας ακέραια την αρσενική του αυτοπεποίθηση και προφυλαγμένο από κολλητικές ασθένειες ή ερωτικές απορρίψεις το σεξουαλικό του όργανο, έστω και αν η φυσική έλξη για το άλλο φύλο σημείωσε στο μεταξύ μια ανεξήγητη κατακόρυφη πτώση, πράγμα που καθόλου δεν τον ανησυχεί, αφού υπάρχει πάντα η δυνατότητα να βρίσκει νέες ιστοσελίδες που διεγείρουν την ερωτική του φαντασία με θεάματα που ούτε καν φανταζόταν πριν από λίγα χρόνια ότι μπορούν να περιλαμβάνονται στην γκάμα της ανθρώπινης σεξουαλικής δραστηριότητας.
Όπως ακριβώς το θέαμα που αρχίζει να προβάλλεται τώρα στην οθόνη του υπολογιστή του με πρωταγωνιστή τα καλοσχηματισμένα στήθη και τους λεπτούς γλουτούς μιας γυναικείας φιγούρας, που καμία σχέση δεν βρίσκει πλέον να έχουν με τα κρεμασμένα βυζιά και τα λιπώδη μπούτια της μάνας του, οπότε αντιλαμβάνεται το βλέμμα του να ξεκολλάει από τις μικρές χαραματιές του ταβανιού, που δεν είναι άλλωστε χαραματιές αλλά το πυκνό υφάδι μιας αράχνης που πρέπει κάποια στιγμή να θυμηθεί να το ρουφήξει με την ηλεκτρική του σκούπα, και νιώθει να μεγαλώνει μέσα του η ανάγκη να απαλλαγεί από την πίεση της δουλειάς, την έγνοια για τη δόση του δανείου, τη στεναχώρια για την ήττα της ομάδας και τις άλλες ψυχολογικές εντάσεις της μέρας, ενώ την ίδια στιγμή αισθάνεται το κορμί του να τσιτώνεται στην καρέκλα και την παλάμη του να ετοιμάζεται μηχανικά για έναν ακόμη επαναληπτικό γύρο, με την κρυφή ελπίδα ότι...
... ότι τίποτα. Δεν θα σκέφτεται τίποτα. Ούτε θα νιώθει ούτε θα θέλει ούτε θα περιμένει. Όλα γύρω του ένα κενό και ο ίδιος πιο άδειος και από το κενό με τα χέρια κρεμασμένα, τα πόδια ανοιχτά, το κεφάλι ακουμπισμένο στη ράχη της καρέκλας, τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι και το φερμουάρ κατεβασμένο.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Όταν το μέσο γίνεται σκοπός

H αμερικανική τράπεζα JP Morgan ανακοίνωσε αύξηση ρεκόρ των κερδών της κατά 12%, ήτοι 21,9 δις δολάρια, για το 2012. Για να αποδειχθεί ότι η οικονομική κρίση δεν είναι κρίση για όλους. Αντίθετα, κάποιοι κερδίζουν παραπάνω απ’ ότι κέρδιζαν πριν, εκμεταλλευόμενοι την κρίση, την οποία υπενθυμίζουμε, πως οι ίδιες οι τράπεζες δημιούργησαν! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κύκλος εργασιών της παραπάνω τράπεζας ήταν 97 δις δολάρια το 2012 έναντι 97,2 δις το 2011. Αυτό φανερώνει ότι το ρεκόρ κερδοφορίας οφείλεται στη μεγιστοποίηση των αποδόσεων. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι έχουμε μία ριζική αλλαγή στη λειτουργία της οικονομίας, όπου τα χρήματα των τραπεζών δεν επενδύονται στην πραγματική οικονομία αλλά στην παραγωγή χρήματος από το χρήμα(πρόκειται δηλαδή για τον τζόγο του καπιταλισμού-καζίνο). Έτσι, έχουμε μία αλλαγή ρόλων. Το χρήμα από συναλλακτικό μέσο, που ήταν πριν, έγινε σκοπός, και ένα συγκεκριμένο προϊόν της πραγματικής οικονομίας, όπως ένα δημητριακό, το σιτάρι, ας πούμε, έγινε το μέσο για το σκοπό που είναι πλέον η συσσώρευση χρήματος. Οδηγούμαστε, έτσι, στην παντοδυναμία του χρηματιστή(χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), που δεν έχει δει ποτέ του ένα κόκκο σταριού(πραγματική οικονομία). Το ίδιο ισχύει και με τον αθλητισμό. Εγκαλούν φερ’ ειπείν τον ποδηλάτη Άρμστρονγκ ότι είχε ντοπαριστεί. Όμως δεν υπάρχει σήμερα αθλητής αυτού του μεγέθους, που δεν παίρνει αναβολικά. Κι αυτό γιατί ο σκοπός δεν είναι πια ο αθλητισμός ως ιδέα, αλλά η νίκη, που θα εξαργυρωθεί σε χρήμα. Το χρήμα από μέσο, λοιπόν, γίνεται σκοπός, ενώ ο πραγματικός σκοπός γίνεται το μέσο. Κατ’ επέκταση, οι εργαζόμενοι, οι αθλητές, οι φοιτητές, οι γυναίκες, οι άντρες και γενικά όλοι όσοι αποτελούν την πολυάνθρωπη κατηγορία «κάτω» δεν είναι υποκείμενα αλλά «μέσα», και μάλιστα αναλώσιμα, ενός σταδίου του ανθρώπινου πολιτισμού και μιας ιστορίας που είναι το ατέλειωτο χρονικό θριάμβων των «εχόντων» στο μεγάλο συμπόσιο μιας κοινωνίας-ζούγκλας! Σ’ αυτή την αντιπαραγωγική οικονομία και κοινωνία, όπου κυριαρχεί ο φετιχισμός του χρήματος(συσσώρευση για τη συσσώρευση), οι νέοι και οι νέες (60% άνεργοι) εκλαμβάνονται ως βάρος, ως λίπος που πρέπει να χάσει η επιχείρηση, η οικονομία και η κοινωνία προκειμένου να εκσυγχρονιστεί! Μάλιστα, οι εργαζόμενοι δεν θεωρούνται καν εκμεταλλευόμενοι, αλλά ξεπερασμένοι, αδέξιοι και τεμπέληδες, που πρέπει να υποστούν τη βάσανο δύο κυρίαρχων «πνευματικοτήτων» της σύγχρονης εποχής, αυτή του λογιστή κι εκείνη του εφόρου. Ό,τι υπερβαίνει αυτές τις δύο «πνευματικότητες» εξοβελίζεται ως ακαταλαβίστικος ελιτισμός και συνιστά εμπόδιο στη ρευστότητα της αγοράς καθώς και στη μικροφυσική της υπακοής.
Ωστόσο, αυτό το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά. Γιατί λειτουργεί και πορεύεται ερήμην της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων και της ίδιας της κοινωνίας. Γι’ αυτό, αργά ή γρήγορα, θα καταρρεύσει, συμπαρασύροντας το χρήμα(ως σκοπό και αλόγιστη συσσώρευση) και την απόλυτη ατομικότητα. Αυτό μόνο τυφλοί δεν το βλέπουν. Και μόνο ευήθεις δεν αντιλαμβάνονται ότι η ελπίδα πλέον βρίσκεται στον αγώνα για μια νέα σύνθεση που βρίσκεται απέναντι από το Αφηρημένο.
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, gpapaso.blogspot.com

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Βίλλες, στικάκια, ηθικά διλήμματα και ζόρια



Πολλά φίλε, πολλά στο κεφάλι μου.

Είναι που είναι και μεγάλο πανάθεμά το, ώρες- ώρες νομίζω πως θα γίνει σαν κάτι καρτουν που διαβάζαμε μικροί, μόνο κεφάλι και μικρό και ισχνό σώμα.
Αρκετά τα ξέρεις, τα βλέπεις, τα διαβάζεις, τα ζεις· κάποια άλλα δεν μπορείς να τα νιώσεις και εγώ δεν μπορώ να στα πω γιατί δεν βρίσκω πια τον σωστό τρόπο να στα περιγράψω.
Κάθε βράδυ, η Αττική θυμίζει αγγλική ασπρόμαυρη γκαγκστερική ταινία, με ολίγη από θρίλερ και post rock καδραρίσματα.
Ομίχλες παράξενες και τοξικές αιθαλομίχλες, ομιχλώδεις σκέψεις, υγρασίες βάλτου και βαλτωμένα τοπία, άδεια καταστήματα, κλειστά, με ρολά κατεβασμένα και αδιάφορα ενοικιαστήρια, συλημένοι κάδοι, κάτι σκυφτοί τύποι που περπατούν μόνοι τους καταμεσής του δρόμου, έρημοι δρόμοι και σιωπή.
Απίστευτη σιωπή, σιωπή που γδέρνει.
Ορφανά φώτα που δεν φωτίζουν τίποτα κι αναρωτιέται κανείς αν έμεινε τελικά και τίποτα να φωτιστεί.
Δεν μπορώ να σκέφτομαι άλλο, βασικά, δεν μπορώ να σκέφτομαι τους άλλους ΕΤΣΙ, μερικές στιγμές νιώθω απομονωμένος, δεν θέλω ούτε οι άλλοι να με σκέφτονται καν.
Αφήνομαι στο ένστικτο, δεν έχω άλλο τρόπο να λειτουργήσω αυτή τη στιγμή.
Νομίζω το λένε αυτοσυντήρηση αυτό.

Και σαν τι δηλαδή να έχει να πει κανείς και σε τι να σταθεί;
Στην κατάληψη και ανακατάληψη στη Βίλα Αμαλίας ας πούμε;
Στο καινούριο παιγνιδάκι των Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης δηλαδή;
Άντε και να σταθούμε· να πούμε τι ακριβώς; Τα αυτονόητα;

Χρειάζεται ένας μπαμπούλας αυτό τον καιρό, τον ψάχνουν, τον έχουν ανάγκη, τον κατασκευάζουν  ρε παιδί μου στην τελική.
Ένα εγκαταλειμμένο κτίριο, ιδιοκτησίας Δήμου Αθηναίων, επί εικοσιδύο χρόνια υπό κατάληψη και να που ξαφνικά έγινε πεδίο εφαρμογής της "νομιμότητας" και πήρε από τα κανάλια διαστάσεις μέγιστου κοινωνικού και πολιτικού συμβάντος.
«Αναρχοφωλιές» λένε, αποθήκες ανομίας οι καταλήψεις
Και θα πάρουν σβάρνα λέει και τις υπόλοιπες καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα λέει.
Τι λέτε μωρέ, σοβαρά;
Ανατρίχιασε το πανελλήνιο με τις «αναρχοσφηκοφωλιές» λέμε.
Τρέμουμε οι νοικοκυραίοι τους παλιοαναρχικούς και τα τα ρόπαλά τους.
Σκιαζόμαστε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο κι εμείς και τα παιδιά μας.
Τους βλέπουμε έτσι όπως του περιγράφουν τα κανάλια, αγριωπούς με κόκκινα μάτια, κέρατα και ουρές και μας πιάνει πανικός!
Κάνουμε τον σταυρό μας τρις φορές, φτύνουμε τον κόρφο μας και κάνουμε τάμα στον Άϊ Πόντ τον Παντογνώστη
Φρίκη, φόβος και τρόμος σε αυτά που ανακοίνωσε η αστυνομία πως βρέθηκαν στις καταλήψεις:
Άδεια μπουκάλια, μαχαίρια, αντιασφυξιογόνες μάσκες, κράνη, μπιτόνι με 200ml πετρέλαιο…
Μιλάμε δηλαδή για οπλοστάσιο!
Μόνο που στο σπίτι μου τα έχω κι εγώ αυτά, κι επιπλέον γκαζάκια για τον καφέ μου, συν τέσσερις σουγιάδες, συν βιβλία ανατρεπτικού περιεχομένου, ζιπέλαιο, και προσανάμματα για τζάκι, συν λογαριασμούς για ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και εφορία ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ, οδοντόκρεμες με σόδα και φθόριο, ισοθερμικές σωβρακοφανέλες, κάτι άδειους κάλυκες από την θητεία μου στο στρατό κι όλους τους δίσκους από Μουσικές Ταξιαρχίες, Χατζηδάκι,  και του Ζωρζ Πιλαλί
Και κάτι παλιές προκηρύξεις από το '80 
Ναι, θα μου πεις, εντάξει, αλλά βρήκανε λέει και ένα τσιγαρλίκι.
Α πα πα! Αίσχος, λέμε!
Αλλά και εκεί ακόμη, τους ρίχνω.
Εγώ έχω ολλανδικό καπνό στην μεγάλη συσκευασία των 7,20€, χαρτάκια και φίλτρα, έχω δύο τηλεοράσεις με αποκωδικοποιητές, dvd player, έχω κομπιούτερ, έχω ζάχαρη, έχω PSP με κάμποσα παιχνίδια, έχω και μια παλιά εσπρεσσιέρα.
Μιλάμε τίγκα στα εθιστικά ναρκωτικά το σπίτι, τι να μου κλάσει η Βίλα;

Μετά έχουμε και το άλλο : «το στικάκι» με την πειραγμένη λίστα Λαγκάρντ
Άλλο σουξέ των ημερών αυτό.
Ποιος το είχε το στικάκι, πότε φτιάχτηκε το στικάκι, ποιος το παρέδωσε σε ποιόν, πόσο το κράτησε ο Χ το στικάκι πριν το δώσει στον Ψ, γιατί σε στικάκι και όχι σε cd και πάει λέγοντας
Με ρωτάει ο πατέρας μου τι σκατά είναι αυτό το στικάκι και που μπαίνει και τι κάνει και πολύ θέλω να του πω ακριβώς που μπαίνει και τι κάνει, αλλά είναι μεγάλος άνθρωπος και φοβάμαι μη τυχόν τον πιάσει κανένα νευρικό γέλιο  ανάκατο με γαλλικά των Αγράφων, του ανέβει η πίεση και τρέχουμε
Ταυτόχρονα, έχουμε τον Βενιζέλο να δίνει ρεσιτάλ πολιτικής ευθιξίας και ήθους. 
Άδικα λέει τον εμπλέκουν και είναι σπέκουλα και λάσπη
Τι άδικα ρε φίλε; 
Το είχες στα χέρια σου το ξεφτιλισμένο το ματζαφλάρι; Το είχες
Ήσουνα υπουργός οικονομικών τότε; Ήσουνα
Πρέπει να βρεθεί άκρη με το τι έγινε με το παπαροστικάκι; Ε, πρέπει (αν και δεν είναι αυτό ΤΟ θέμα, σύμπτωμα είναι, μελάνι στα νερά είναι, αλλά λέμε τώρα…)
Ε, τι σκατά παραπονιέσαι τότε στην τελική;
Πέτα ένα «έχω εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στις δημοκρατικές διαδικασίες» και ένα «δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι καθαρός, ελάτε να με ελέγξετε» και να δεις πως τσιμπάς και ποσοστά από το εκλογικό σώμα, αλλά και πως ανεβαίνει η καταρρακωμένη σου αξιοπιστία και αναβαθμίζεται το τσακισμένο σου προφίλ και μέχρι να βγει το πόρισμα θα παίζεις μπάλα «αποενοχοποιημένος» και «μόρτης», μπας και προλάβεις να σώσεις τίποτα από το μαγαζί σου (εντάξει, λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα…)
Τώρα έτσι που τα έκανες σκατά Κε Βενιζέλε, να δούμε πως θα τα μαζέψεις.
Απλά πράγματα ρε γαμώτο, τα αυτονόητα…

Έπειτα, έχουμε λέει συλλήψεις ενός 29χρονου και μιας φοιτήτριας για συμμετοχή στους Πυρήνες της Φωτιάς.
Ταυτοποίησαν λέει "ορφανά" αποτυπώματα και γεννετικό υλικό. Σώώώώπα!
Δηλαδή για κάτσε λίγο, να ρωτήσω κάτι· …
Έχω πάει σε διάφορα παζάρια βιβλίων και έχω πιάσει στα χέρια μου εκατοντάδες βιβλία που τελικά δεν αγόρασα, σε μερικά φτερνίστηκα κιόλας, μερικές φορές έξυνα την κούτρα μου (ή πιθανά μπορεί και να είχα πάει τουαλέτα και να μην έπλυνα καλά τα χέρια μου) και μετά έπιανα το βιβλίο ή τις μπροσούρες ή κανένα τραπέζι και κανένα ποτήρι σε κανένα εναλλακτικό στέκι (ναι ο σιχαμένος).
Δηλαδή, μπορεί και να την έχω βάψει ήδη και να μην το έχω πάρει χαμπάρι;;;;
Ωιμέ και τρις αλί …
Άντε τώρα να πειστεί όποιος τυχόν έχει δει ματατζήδες να φορτώνουν σακ-βουαγιάζ με μολότωφ σε άσχετες συλλήψεις του σωρού,  όποιος τυχόν θυμάται κάτι κατασκευασμένα τηλεφωνήματα υπόπτων, κάτι καταδίκες για αποτυπώματα σε "κινητά" αντικείμενα. κάτι ζαρντινιέρες, κάτι εξοστρακισμούς, κάτι συλλήψεις σε όποιον τυχόν ρώταγε "γιατί" σε άλλες συλλήψεις...

Της μουρλής που λες λοιπόν φίλε, όλα ανάκατα, όλα μαζί ασκαρδαμυκτί.
Στο σχολείο που λες, η δουλειά είναι απίστευτη σε όγκο και ένταση.
Αν τα μαζέψω και τα γράψω σε βιβλίο ή σε ένα σενάριο, θα κάνω την τύχη μου σου λέω
Προς το παρόν όμως, γυρίζω κομμάτια από την κούραση στο σπίτι και δεν θέλω ούτε τηλεόραση, ούτε ιντερνετ, ούτε τίποτα.
Μόνο μουσική ίσως, καμιά βότκα και γράφω…
Διάφορα, ασύνδετα, σουρεάλ, ψυχοπλακωτικά, φευγάτα
Μετά, μερικά τα κρατάω, αλλά τα περισσότερα τα ξαποστέλνω από εκεί που ήρθανε
Τουλάχιστον τις ώρες στο σπίτι, καταφέρνω να τις κρατήσω «καθαρές» από θέματα της δουλειάς.
Μην ρωτάς πως, δεν ξέρω, μόνο του γίνεται, ενστικτωδώς, σαν την αναπνοή ένα πράγμα.
Νομίζω κι αυτό, επιβίωση το λένε

Έτσι που λες, ένα τουρλουμπούκι όλα στο μυαλό μου

Οι δρόμοι έξω από το σπίτι πληγώνουν με την ερήμωσή τους μόλις πέσει ο ήλιος. Θλίψη…
Για οικονομία δεν έχουμε ανάψει την θέρμανση ακόμη, κυκλοφορούμε σκεπασμένοι με κάτι κουβερτούλες, αύριο θα πάω να αγοράσω και σκελέες για εμένα και τα παιδιά, χρωστάω κι οι κάρτες φουσκώνουν, φίλοι έχουν χαθεί κι εγώ προσπαθώ να παίξω με τις λέξεις και τα νοήματα για να μην λαλήσω.
Φτιάχνω προτάσεις μπερδεμένες για να δω αν μπορώ να τους δώσω νόημα.
Να ας πούμε:

«Ηθικά διλήμματα της νομιμότητας σε μορφή υπό κατάληψη Villas, αποθηκεύουν την ηθική της ευθιξίας  σε χαμένο στικάκι, και λαμβάνουν αποδεικτικό συστημένες αιτήσεις που καταλήγουν σε λάθος γραφείο»

Το κοινωνικό ανάκατο με το προσωπικό δηλαδή και να τα παίζω στην ζυγαριά ολημερίς.
Και να σκάει στα ξαφνικά και η αναγκαιότητα επιλογών σε ηθικά διλήμματα, που τα δημιουργούν συστημικές παθογένειες και ελλιπείς διαδικασίες και που σε στριμώχνουν άσχημα ψυχολογικά, ενώ δεν φταις σε κάτι
Μπλεγμένος σε μια απίστευτη γκαντεμιά που θα μπορούσε να γονατίσει ένα ολάκερο εκπαιδευτικό ίδρυμα και που τελικά αποφάσισα να μην το προχωρήσω για να μην την πληρώσουν αναίτια και αθώοι και αλλάξω τις μοίρες πενήντα περίπου ανθρώπων.
Ως μη γενόμενο δηλαδή, κι ας διάβαζα μήνες…
Και έτσι, μένω τελικά εγώ ο χαμένος.
Ας είναι.
Άλλωστε, είναι το ταξίδι που μετράει συνήθως και όχι πάντα ο προορισμός 
(ή τουλάχιστον έτσι πιεζόμαστε να πιστέψουμε... δεν ξέρω σίγουρα πια...)

Αν μη τι άλλο, μέσα σε όλο ετούτο τον χαμό και όλη ετούτη την χλαπαταγή, έχω την αίσθηση πως θετικό θα ήταν το να μείνουν έστω και κάποιοι, έστω και λίγοι, που προσπάθησαν να κρατήσουν το ηθικό κομμάτι του τσαλακωμένου τους Εγώ, με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες και ξεπουλήματα

Για τα μάτια των μικρών μας και μόνο…



Σημείωση: 
Στη φωτό είναι μια από τους συλληφθέντες της ανακατάληψης της Βίλλας Αμαλία.
Με συγκίνησε...

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Η πτώσις... (αναδημοσίευση του Στάθη)


Χίλιες και μία λίστες!
Χάσαμε τη λίστα, STOP. Μέσα ήτανε και η θεία.
Αγαπημένη μου εξαδέλφη, ευχαριστώ που είσαι αθώα! Καλύτερα πλουσία και τιμία, παρά πτωχή και παραπλανημένη.
Σε ευχαριστώ, ω Εταιρεία! (-ωπ! αυτό είναι από άλλη λίστα!)
Καλημέρα σας, κυρίες και κύριοι! Μαύρη είναι η λίστα στα βουνά! Μαλλιά κουβάρια γίναμε πλέον με τα στικάκια
και τα στικάκια γίνανε στρινγκάκια - κάτι σαν φύλλα συκής που πωλούνται στην Ομόνοια,
εδώ τα καλά στικάκια,
έχω είκοσι πέντεπάρε πέντε και σου δίνω δώρο δύο - μύλος! Η μόνη λύσις πλέον (εκτός απ’
τη διαρκή λύση των Βαρβάρων) που μας απομένει, έτσι όπως τα κάναμε, είναι να μας ξαναστείλουν οι Φράγκοι απ’ τη Φραγκιά το περιώνυμο σιντάκι, μόνον που αυτήν τη φορά πρέπει να συνοδεύεται από ετοιμοπόλεμη ταξιαρχία βετεράνων της Λεγεώνας των Ξένων.
Με την παράκληση ουδείς εκ των Λεγεωναρίων να ομιλεί ελληνικά, διότι πάλι κάπου θα γίνει η ζημιά.
Επίσηςπαράκληση: όταν παραληφθεί αβλαβές το σιντί, να παραδοθεί ιδίοις χερσίν στον κ. Σαμαρά, ώστε να αποδειχτεί η αθωότης Βενιζέλου.
Οχι, δεν έχουμε τρελαθεί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Μπενύτο να μας αποσφυρίξει - πλην όμως ο άνθρωπος
έχει φθάσει στο σημείο να παναγυρίζει για τις πολιτικές του ευθύνες λες κι αυτές είναι συγχωροχάρτι για τις ποινικές.
Ομως, οι πολιτικές ευθύνες για έναν πολιτικό είναι συχνά βαρύτερεςαπ’ τις ποινικές - είτε έχει τέτοιες, είτε όχι.
Κι όπως προσφυώς σχολίαζε χθες απ’ τη συχνότητα του Real FM ο εκλεκτός συνάδελφος κ. Λυγερός, οι πανηγυρισμοί για πολιτικές ευθύνες ξενίζουν,
αλλά δεν πρέπει να ξενίζει το σπάσιμο του χωροχρονοσυνεχούς! Διότι το ρωμαίικο δαιμόνιο το κατάφερε κι αυτό: αντιγράψαμε
σιντάκι πριν να το δημιουργήσει ο πλάστης του!
Αν δεν καλέσει ο Πατριάρχης Οικουμενική Σύνοδο να λύσει αυτό το κβαντικό μυστήριο του χωροχρονικού διακτινισμού της λίσταςΠαπακωνσταντίνου - Μπενύτο - Τέσλα, θα μείνουμε
εκτεθειμένοι μπροστά στα μάτια της επιστήμης - έβαλε ο διαβολάκοςτην ουρά του πάλι κι έγινε η λίστα πιο μεγάλη! Εξ ου
και το άλλο λουμπενότροπο άσμα, πέντε λίστες στον Περαία μπήκανε σε έναν τεκέ (πράγμα που τις «συνδέει» με τη βίλα Αμαλία) κι είπε μία απ’ την παρέα πα-να-πιούμε-ναργιλέ.
Ε, άμα κάνεις κεφάλι, χάνεις τον λογαριασμό, δεν κόβεις απόδειξη και σε πάει μετά μέσα ο κυρ Στουρνάρας για διαφυγόντα κέρδη απ’ τη Μέρκελ. Γιαβόλ.
Viva λίστα Λαγκάρντ, viva βίλα Αμαλία, έχετε γεια βρυσούλες,κακούργα ιδιωτικοποίηση του νερού - το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία.
  
Αν βρίσκομαι σε παραλήρημα; Οχι! απλώς έχω μπει «στον αυτόματο μηχανισμό διόρθωσης» όσων πίστευα ώς τώρα.
Διότι, εκτός από το ότι η ΑΕΚ θα πάρει το πρωτάθλημα όταν βγούμε απ’ το Μνημόνιο, πίστευα επίσης και ότι τα scripta manent - τρίχες! Μόλις τα διαβάσει ο Μπενύτο τα scripta τρελαίνονται και δεν λένε πλέον ό,τι έγραφαν, αλλά ό,τι λέει ο Μπενύτο πως λένεδιότι
αυτό είναι και η πραγματικότης: ένα παλίμψηστο που γράφει, ξύνει και ξαναγράφει ο εθνικός μας ρήτωρ, ο ένας και μοναδικός τσόζεν ουάν, ώσπου να πάρει το σκρίπτουμ μια μορφή τέλεια, κάτι
σαν αναδυομένη Αφροδίτη, σαν ωδή στη ροδοδάχτυλη Μέρκελ, σαν προσευχή
στον Κοσμοσείστη Παντοκράτορα να μας απαλλάξει από κάθε ρυπαρό σκάνδαλο και αρπαβούτα πειρασμό, αμήν! (και, καλού - κακού, γιαβόλ!)
Ταύτα για σήμερα, αγαπημένα μου ναυτάκια κι ευγενικές μου καπετάνισσες - είναι
η πτώσις μας καλά οργανωμένη, ασφαλής, τίποτα το τραγικό - «ο θάνατος της ελληνικής τραγωδίας» όπως θα έλεγε για μια φορά κι ο Νίτσε, καγχάζοντας επιτέλους εκ του ασφαλούς για τις αναπόφευκτες πατροκτονίες...

Υστερόγραφο ή

Έκτακτη ανάρτηση η «επί του πιεστηρίου», όπως λέγαμε παλιά.
Εις έκτακτον ανακοινωθέν χθες βράδυ αργά ο κ. Σίμος Κεδίκογλου, κυβερνητικός εκπρόσωπος, δήλωσε: «Σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι απαράδεκτο να φιμώνεις μέσο ενημέρωσης επειδή δεν συμφωνείς όπως επιχείρησαν οι γνωστοί κουκουλοφόροι στον Real FM».
Οι νεαροί που ήρθαν στον Real δεν ήταν κουκουλοφόροι κι όσοι φορούσαν σκουφάκια, τα φορούσαν για το κρύο. Δεν κατέλαβαν τον σταθμό, αλλά ειρηνικά κι ευγενικά ζήτησαν να μεταδώσουν το δικό τους μήνυμα από ένα δεκάλεπτο σιντάκι που είχαν προετοιμάσει. Ένα μέσο ενημέρωσης που δεν είναι διαπλεκόμενο, οφείλει να δίνει φωνή σε όλους, και σε εκείνους με τους οποίους διαφωνεί – ακριβώς επειδή θέλουμε μια κοινωνία δημοκρατική.
Συνεπώς ο Real FM δεν «φιμώθηκε», αλλά έκανε απλώς τη δουλειά του. Και την έκανε καλά.
Συνέβησαν λοιπόν τα αντίστροφα από τα τρία ψέματα που είπε ο κ. Κεδίκογλου μέσα σε 19 λέξεις!
Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά είναι πια γελοίο...

Στάθης Σ.

Πηγή: http://www.enikos.gr/stathis/111270,H_ptwsis_.html

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Με ακέφαλους επικεφαλής

«Μα ποια είναι αυτή η Ανθή Σαλαγκούδη, τέκνα μου;», αναρωτήθηκε ο Πάπας κι απάντηση δεν πήρε! 
Μπορεί να ’ναι Παντογνώστης ο Πανάγαθος, αλλά δεν είναι και Βαγγέλης Βενιζέλος να τα ξέρει όλα. Και κυρίως δεν είναι μεγάλος νομομαθής (ο Νομοθέτης) για να αποφανθεί περί το στικάκι της λίστας Λαγκάρντ, όπως ο ύπατος των νομικών Μιχαήλ Ψελλός... συγγνώμη, Ευάγγελος Βενιζέλος, ότι: «το στικάκι είναι παράνομον αν ανοίξεις και το δεις. Το αντικείμενο δεν είναι παράνομο»!!! Θεός (με το συμπάθιο, Πανάγαθε) ο Μπενύτο!
Δηλαδή, αν έχεις τρεις οκάδες ηρωίνη στο σπίτι και δεν βαρέσεις βελόνι, είναι νόμιμη να την έχεις και ηθικόν να την κατέχεις! Ή αν έχεις, ας πούμε, σαράντα κλεμμένες βυζαντινές εικόνες στον τοίχο (σχώρα με, Μεγαλομάτα μου) και δεν τις κοιτάζεις(!) δεν τρέχει κάστανο, μπορείς να... τις κατέχεις κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Τρισμέγιστος ο λεγκάτορ τε και σενάτορ! Πάμε απ’ την άλλη τώρα: Προϊόν εγκλήματος το («νόμιμο» ως «αντικείμενο») στικάκι, έλεγε ο κ. Βενιζέλος, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί - τα άλλα κράτη που χρησιμοποίησαν ανάλογες λίστες τι ήταν; οι αδελφοί Ντάλτον; 
Αλλά αυτό το μεγαθήριο της σκέψης (πάντα για τον Μπενίτο ο λόγος) να πιάσει τους φοροφυγάδες που ενδημούν στη λίστα Λαγκάρντ κι όχι μόνον δεν ήξερε, να χώνει όμως φόρους σε κάθε έντιμο πολίτη και μη διαπλεκόμενο κορόιδο, ήξερε! Τέτοιος καθηγητής του Συνταγματικού (που έκανε το Σύνταγμα κουρέλι), τέτοιος διδάσκαλος των νόμων, έχει να βγει στο κουρμπέτι και να μιλήσει ελληνικά απ’ όταν έκλεισε το Πανδιδακτήριο στην Κωνσταντινούπολη! 
Ωρύεται τώρα ο εμπνευστής του Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών και διαμαρτύρεται ότι «ποινικοποιείται η πολιτική ζωή»! ποιος; Ο άνθρωπος που έκανε τη ΔΕΗ Οθωμανό χαρατσοεισπράκτορα. Ο άνθρωπος που από αμέλεια ή δόλο δεν χρησιμοποίησε τη λίστα Λαγκάρντ (κι άλλες πολλές τέτοιες λίστες) προς όφελος των δημοσίων οικονομικών, ενώ την ίδια ώρα αυτός ο ίδιος έσπρωχνε με την πολιτική του παιδιά στην ασιτία, γέροντες στο ψύχος, αρρώστους στην απελπισία, εργαζόμενους στην ανεργία, συνανθρώπους μας στην αυτοκτονία, ποιος; - ο «πιο αποτυχημένος υπουργός Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης» (κατά τις εκτιμήσεις των Δυτικών ομολόγων του), ο άνθρωπος που μαζί με τον Γιωργάκη παρέδωσαν τη χώρα σε ξένους Εντολείς (ου μην και Κυρίαρχους), μιλάει τώρα για «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής», όπως αναλόγως θα έλεγε και ο κ. Σημίτης για την υπόθεση Τσουκάτου, το ΠΑΣΟΚ για τον κ. Μαντέλη κι όλοι μαζί για το άγος και άχθος του Χρηματιστηρίου. Ποιος μιλά; ο φορομπήχτης επί δικαίους (και κιχ επί αδίκους;) - ποιος; 
Εχει συναίσθηση ο πάμπλουτος αυτός άνθρωπος, που επιμένει να κυκλοφορεί με υπερτεθωρακισμένη λιμουζίνα, σε ποιους απευθύνεται; Εχει ακούσει ποτέ ο εμβριθής αυτός φιλίστωρ τι εστί λογοδοσία; Εάν είχε το ελάχιστο πολιτικό ύψος που απαιτείται για να υπηρετεί τον λαό ο κ. Βενιζέλος, θα έπρεπε ο ίδιος να ζητήσει τη διερεύνηση αυτής της υπόθεσης, ώστε να βγει καθαρός, αν είναι, κι όχι να κρύβεται πίσω απ’ τις φούστες του κ. Σαμαρά, της τρικομματικής διακυβέρνησης και την αμοιβαία ομερτά των συνεταίρων της. 
Οσο για τον κ. Σαμαρά, που τώρα τη (σκάρτη) ανάγκη (σκάρτη) φιλοτιμία ποιούμενος υπερασπίζεται τον εκτεθειμένο σύντροφό του (μπρρρ!), τι θα κάνει αν οι εισαγγελείς και η έρευνα άλλα κελεύσουν; Πάλι «ουδείς αναμάρτητος» θα δηλώσει; Ομως, εν κατακλείδι, και για να εννοήσουμε για ποια «πολιτική ζωή» μιλάμε, η «σκέψη» της τρόικας για «αυτόματη ανάληψη μετρητών από λογαριασμούς ιδιωτών που χρωστούν στο Δημόσιο», τι «πολιτική» σκέψη είναι; Ακόμα και ως «σκέψη», πόσω μάλλον ως πρόταση που θα μπορούσε να κάνει νόμο η τρισάθλια συγκυβέρνηση των τριών ανδρεικέλων, προδίδει καθεστώς τυραννικό, βολονταριστικό, πέραν πάσης πολιτικής συνθήκης. Ούτε στη Ζιμπάμπουε, ούτε επί Τουρκιάς μπορούσε να σου βάλει χέρι κανείς στο κομπόδεμα, παρά μόνον αυθαίρετα και παράνομα. Αυτό το «παράνομα» νομοθετούν(!) διαρκώς αυτοί οι τυχάρπαστοι τύποι. Το ίδιο το μνημόνιο είναι παράνομο! ουδέποτε έλαβε τις απαιτούμενες για την αλλαγή του διεθνούς status της χώρας 181 ψήφους. Οι δε αποτρόπαιοι εφαρμοστικοί νόμοι πέρασαν με Προεδρικά Διατάγματα. Και μιλούν για «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής» αυτοί που έχουν ποινικοποιήσει την καθημερινή ζωή των πολιτών; αυτοί που έχουν κάνει τους θεσμούς τσατάλια; Που έκαναν τη δημοκρατία προτεκτοράτο; Αυταρχισμός, υποτέλεια, αναλγησία, ανοησία, καταστολή. Αυτά χαρακτηρίζουν την πολιτική των τυραννίσκων, που βυζαίνουν τη χώρα ώσπου να την κάνουν Ειδική Οικονομική Ζώνη, που υβρίζουν κι ατιμάζουν τον λαό της, ώσπου να τον εξουθενώσουν και να μην ξανασηκώσει κεφάλι. Ομως! Κακό του κεφαλιού τους! Οπως σύντομα θα διαπιστώσουν...
 Ο Στάθης στον eniko (http://www.enikos.gr/stathis/110243,Me_akefaloys_epikefalhs.html)

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Ένας ξεχασμένος θάνατος

Σαν σήμερα λοιπόν πεθαίνει το 1904 ο Ε. Ροίδης, ο αφορισμένος συγγραφέας της Πάπισσας Ιωάννας. 



Έναν αιώνα μετά το έργο του συνεχίζει να τελεί στη σκιά του Παπαδιαμάντη και του Βιζυηνού, κι ας είναι ό,τι πιο πνευματώδες, ανθεκτικό και πρωτοποριακό έχει να επιδείξει η αναιμική πεζογραφία του 19ου αι. 
Δεσμεύομαι να επανέλθω με κριτικές αναλύσεις. Πιθανώς και με κάτι παραπάνω. Θα δούμε.  

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Οι σικελικοί της μνήμης



Ξαναδιάβασα τους "Ακροτελεύτιους Εσπερινούς" - ακόμη καλύτεροι απ' όσο τους θυμόμουν.



Έπιασα τους "Έντεκα σικελικούς εσπερινούς" - απολύτως δίκαιο το βραβείο του Διαβάζω.


Ανακάλεσα στο μυαλό μου τις αντιρρήσεις που είχα για το "Μονόξυλο στο ποτάμι" - κλίνω στην ιδέα ότι το φταίξιμο ήταν δικό μου.



Συνέχισα με τη "Σφενδόνη" - υποδεέστερο των προηγούμενων αλλά μακράν καλύτερο από αρκετά θεωρούμενα ως καλά.

Μου λείπει βέβαια το "Σαν σπασμένα φτερά" - επίσης βραβευμένο από το Διαβάζω. 



Ο Χατζητάτσης, λοιπόν. Ο Τάσος Χατζητάτσης. Η συνέχεια και η εξέλιξη της σχολής της Θεσσαλονίκης. 
Διαβάστε τον. Οπωσδήποτε.

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Χρυση Αυγή: Σούζα στα αφεντικά της



  




Αποδείξεις για τη “συστημικότητα” της Χρυσής Αυγής – Από την Πρωτοβουλία Καλλιθέας ενάντια στο φασισμό και τη ρατσιστική βία



Όταν οι φασίστες στέκονται προσοχή στα αφεντικά τους

αποδείξεις για την ”συστημικότητα” της Χρυσής Αυγής



Ο φασισμός στηρίζεται και αναπτύσσεται σε περιόδους κρίσης του καπιταλισμού και επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού, με έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο: να βάλει “στο γύψο” τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους καταστρεφόμενους μικρέμπορους και αυτοαπασχολούμενους, την νεολαία.  Να θάψει την αντίσταση στην πολιτική που ασκείται από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου κάτω από τις μαύρες στολές και τα άρβυλα, να τσακίσει τα εργατικά συνδικάτα, να υποδείξει ως ένοχο για την κατάσταση τον διπλανό, εμπλέκοντας σε μια ενδοταξική διαμάχη όλους τους πληττόμενους από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές, με μόνο κερδισμένο το μεγάλο κεφάλαιο που βγαίνει “λάδι” από τον εμφύλιο των φτωχών.

Η Χρυσή Αυγή, ως γνήσιο νεοναζιστικό μόρφωμα, υπηρετεί αυτόν ακριβώς τον σκοπό: αποπροσανατολίζει το λαό από το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η πολιτική συγκυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου και υποδεικνύει ως υπεύθυνους για την κατάσταση τους μετανάστες, τους δημόσιους υπάλληλους, τους εργαζόμενους που αμείβονται λίγο καλύτερα.

Είναι ωστόσο οξύμωρο ότι ένα μόρφωμα που εξυπηρετεί τους πιο στρατηγικούς στόχους του συστήματος, το ξεζούμισμα του λαού, καταφέρνει να πλασάρεται ως “αντισυστημικό” και με αυτό το προσωπείο να μπει στην Βουλή μετά τις εκλογές του περασμένου καλοκαιριού. Στην εδραίωση του “αντισυστημικού” προσωπείου βέβαια βοήθησαν τα ΜΜΕ, που τους παρουσίαζαν ως κάτι νέο και άφθαρτο, αλλά και η αυταπάτες ότι για την κρίση φταίνε οι “κλέφτες πολιτικοί” και τα “λαμόγια” – τους οποίους η Χρυσή Αυγή υποσχέθηκε ότι θα τιμωρήσει με ωμή βία – και όχι το ίδιο το οικονομικό σύστημα, ο καπιταλισμός, ο οποίος έχει στο DNA του τις κρίσεις και γεννά τα φαινόμενα διαφθοράς.

Ωστόσο απ’ όταν οι νεοναζί έγιναν κοινοβουλευτικό κόμμα έχουν δώσει πολλά και συγκεκριμένα δείγματα γραφής για το πόσο “αντισυστημική” και αδιάφθορη δύναμη είναι. Ας δούμε λοιπόν, παρακολουθώντας την παρουσία τους στη Βουλή, αν τα χέρια του Μιχαλολιάκου και της συμμορίας του είναι όντως τόσο καθαρά όσο δηλώνει.

Το θέατρο της Χρυσής Αυγής σε 11 πράξεις

   





06/07/2012

Συνεδρίαση Βουλής

για τις προγραμματικές δηλώσεις.

Η παρουσία των νεοναζί στη βουλή άρχισε με μία ευχή από τον φύρερ Μιχαλολιάκο: “ Ευχόμαστε στην συγκυβέρνηση να επιτύχει τουλάχιστον εις ό,τι αφορά το οικονομικό ζήτημα. Βέβαια είναι σαφές (και ήταν ήδη από τότε) ότι επιτυχία της κυβέρνησης στο “οικονομικό ζήτημα” σημαίνει επιτυχία της να περάσει και να εφαρμόσει τα νέα μνημόνια, τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που ήδη περιλαμβάνονταν στις προγραμματικές δηλώσεις. Παρακάτω όμως ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτικός:  “Κύριε πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, η Χρυσή Αυγή είναι ενάντια στο μνημόνιο μόνο και μόνο για τρεις λέξεις: εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας”.  Τόσο… αντιμνημονιακός! Κουβέντα για τους μισθούς και τις συντάξεις, για την ανεργία, τα ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, για την οποία το μόνο που ανέφερε ήταν να μην πουληθεί σε ξένους (και σύντομα έμελε να επιβεβαιώσει αυτή του τη διακήρυξη). Επίσης ζήτησε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών (λες κι έχουμε πληρώσει λίγα σε αεροπλάνα και υποβρύχια που γέρνουν) και υποχρεωτική στράτευση για άντρες και γυναίκες στα 18, για θητεία 14 μηνών.





01/08/2012

Η Χρυσή Αυγή μαζί με ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ μπλοκάρει τη σύσταση εξεταστικής για την Αγροτική.

Δύο ψήφοι λείπουν στην επιτροπή της Βουλής για να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για το πρόσφατο ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας. Η νεοναζιστική οργάνωση μαζί με την συγκυβέρνηση δεν στηρίζει την πρόταση. Εξάλλου το είχε πει ο φύρερ, όχι ξεπουλήματα σε ξένους. Ο τραπεζίτης Σάλας είναι Έλληνας…

Σε ανύποπτο χρόνο μέσα στο καλοκαίρι…

οι νεοναζί διορίζουν τον αδελφό του Κασιδιάρη στην Επιτροπή Ελέγχου Καταλληλότητας Φορολογικών Μηχανισμών και τουλάχιστον άλλα 3 άτομα σε θέσεις μετακλητών υπαλλήλων της Βουλής. Μετά από το σχετικό ντόρο ο αδερφός του πρωτοπαλίκαρου παραιτείται (εξάλλου από την επιτροπή θα εισέπραττε “μόνο” 150 ευρώ), όχι όμως και τα βύσματα της “αδιάφθορης” Χ.Α. τα οποία απολαμβάνουν πλήρη μισθό, υπερωρίες και ασφάλιση.





06/09/2012

Η Ελένη Ζαρούλια, σύζυγος του φύρερ, κάνει ερώτηση υπέρ επιχειρηματιών.

Αντιγράφουμε από τα πρακτικά της Βουλής:

Η βουλευτής Β΄ Αθηνών κ. ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΟΥΛΙΑ κατέθεσε αναφορά με την οποία  η Ένωση Επιχειρηματιών Σταθμών Αυτοκινήτων Νομού Αττικής εκφράζει την αντίθεσή της στη λειτουργία παράνομου πάρκινγκ στο Δήμο Νέας Ιωνίας και αιτείται την εξεύρεση βιώσιμης λύσης για τη χρηματοδότηση σχετικού προγράμματος”.  Η νεοναζί βουλευτής ζητά να κλείσει ένα δωρεάν δημοτικό πάρκινγκ, κατ’ εντολήν επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στο χώρο.





19/09/2012

Χρυσή Αυγή υπέρ Λάτση.

Ο γνωστός εφοπλιστής θέλει να φορτώσει στο δημόσιο την συντήρηση του πλωτού Μουσείου “Νεράιδα”, που ανήκει στον όμιλο Λάτση. Ο βουλευτής της οργάνωσης Ηλίας Παναγιώταρος θα χαρακτηρίσει την πρόταση αυτή “προσφορά” του εφοπλιστή, και μάλιστα προσφορά που το δημόσιο δεν αξίζει:  «δωρίζεται από έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης – και ξέρουμε ότι οι δωρεές που γίνονται στο Δημόσιο συνήθως καταστρέφονται, γιατί το Δημόσιο δεν σέβεται τίποτα που δεν το έχει αποκτήσει με κόπο».


   







20/09/2012

Συζήτηση στην Βουλή για την οικονομική ενίσχυση επιχειρήσεων που επλήγησαν από την παλλαϊκό ξεσηκωμό της 12ης Φλεβάρη, ενάντια στη ψήφιση του Μνημονίου 2.

Δήλωσε ο Κασιδιάρης στην σχετική συζήτηση:  “Πρέπει άμεσα το κράτος να αποδώσει τα χρήματα στους εμπόρους κι επαγγελματίες, οι οποίοι δέχτηκαν πλήγματα από τους τρομοκράτες και αυτούς που δημιούργησαν τα επεισόδια”.  Ποιοι ήταν όμως αυτοί οι “έμποροι κι επαγγελματίες” που αποτέλεσαν στόχο των διαδηλωτών εκείνο το βράδυ, και στους οποίους απευθυνόταν η οικονομική ενίσχυση; Κατά κύριο λόγο επρόκειτο για τράπεζες, καταστήματα μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων καθώς και ενεχυροδανειστήρια. Αυτά χτυπήθηκαν από τους διαδηλωτές και όχι τα μικρομάγαζα. Οι νεοναζί ζητούν να δοθεί άμεσα ρευστό (πόσο ακόμα;;;) στις τράπεζες, τις πολυεθνικές και τους σύγχρονους μαυραγορίτες (το αίμα νερό δεν γίνεται…). Και βέβαια επρόκειτο για διαδηλωτές κι όχι “τρομοκράτες”, εκτός κι αν οι νεοναζί συμπεριλαμβάνουν τους εαυτούς τους σε αυτούς που τρομοκρατήθηκαν από τον ξεσηκωμό, την κυβέρνηση και το κεφάλαιο. Ο Κασιδιάρης όμως δεν έμεινε εκεί. Ζήτησε ακόμα  “να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, τις οποίες πληρώνουν οι έμποροι στο κέντρο της Αθήνας”. Να μειωθεί δηλαδή κι άλλο το ήδη πενιχρό εισόδημα των εργαζομένων. Και έκλεισε με μια ακόμα… άκρως φιλεργατική και αντισυστημική πρόταση:  ”Ζητούμε να μειωθεί κι άλλο το μίσθωμα των δημοτικών κτηρίων από τους επαγγελματίες διότι ο δήμος (…) έχει απολύσει πολλούς συμβασιούχους επομένως μπορεί (…) εφόσον έδιωξε προσωπικό να κόψει αυτά τα λεφτά τα οποία παίρνει από τους ιδιώτες”.  Ποσώς τους νοιάζει που απολύθηκαν δημοτικοί υπάλληλοι. Κουβέντα για επαναπρόσληψη, ούτε καν μια κριτική. Γι’ αυτούς έχουν τα συσσίτια (αν είναι Έλληνες).





05/10/2012

Την επόμενη της κινητοποίησης των απεργών των ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο Υπουργείο Άμυνας.

Ας δούμε πως αντιμετώπισε το “αντισυστημικό” μόρφωμα του Μιχαλολιάκου την δυναμική αυτή κινητοποίηση. Ανέφερε μεταξύ άλλων ο Κασιδιάρης ότι  “η χθεσινή εικόνα με τον κ. Κωσταράκο να μιλάει με ντουντούκα είναι ευτελισμός του στρατεύματος”.  Το ότι εκατοντάδες εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι επί μήνες και εμπαίζονται από το υπουργείο και την κυβέρνηση δεν είναι ευτελισμός της ανθρώπινης υπόστασης. Όχι, ευτελισμός είναι ένας καραβανάς να πιάσει ντουντούκα στα χέρια του…





05/11/2012

Συζήτηση στην επιτροπή οικονομικών της Βουλής για την “οικειοθελή συνεισφορά” 80 εκατ. ευρώ από φορολόγηση των εφοπλιστών.

Οι εφοπλιστές αποτελούν την πιο επιθετική μερίδα του ελληνικού κεφαλαίου. Πέραν των μισθών πείνας και των συνθηκών εργασίας των πληρωμάτων, απολαμβάνουν 58 προκλητικές φοροαπαλλαγές. Το καθεστώς αυτό ήρθε να στηρίξει η Χρυσή Αυγή, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι είναι σάρκα από τη σάρκα του συστήματος. Απέναντι σε μια υποκριτική πρόταση της κυβέρνησης να αποσπάσει μέσω της φορολογίας από τους εφοπλιστές το αστείο ποσό των 80 εκατ. ευρώ (όταν από άλλες κοινωνικές κατηγορίες αντλεί δισ.) ο νεοναζί βουλευτής Γιώργος Γερμένης ξεσπάθωσε:  “Ο επιχειρηματικός κόσμος στενάζει. Ο κλάδος της ναυτιλίας έχει στηρίξει την ελληνική οικονομία κατά το παρελθόν, εσείς πάλι συμβάλλετε καθοριστικά στην καταστροφή του”.  Ούτε στήριξαν ποτέ την “ελληνική οικονομία” οι εφοπλιστές ούτε θα καταστραφούν αν δώσουν 80 εκατ. και μάλιστα εθελοντικά! Και βέβαια ξέρουμε καλά πως ο κόσμος της εργασίας είναι αυτός που στενάζει κι όχι το κεφάλαιο…





11/11/2012

Συζήτηση στην Βουλή για τον προϋπολογισμό.

Ήρθε η ώρα και για την Χρυσή Αυγή να βάλει “κόκκινες γραμμές”, σαν αυτές που υποκριτικά θέτουν τα κόμματα τις συγκυβέρνησης όποτε “διαπραγματεύονται” τους όρους υποταγής μας. Δεν αποτέλεσαν βέβαια γι’ αυτήν κόκκινες γραμμές η προστασία των ευπαθών ομάδων, η μη μείωση μισθών και συντάξεων, τα ξεπουλήματα. Κόκκινες γραμμές για την νεοναζιστική συμμορία είναι μόνο να μην θιγούν οι καραβανάδες και οι δυνάμεις καταστολής. Ή, με τα λόγια του φύρερ,: “Ν α υπάρχουν δύο κόκκινες γραμμές: μία για την εθνική άμυνα και μία για την δημόσια τάξη”.  Ο Ζησιμόπουλος υπερθεμάτισε:  Να αξιολογηθούν και να εξορθολογιστούν οι δαπάνες. Σύμφωνοι. Είναι ο μόνος τρόπος και ο μόνος λόγος για να μην περικοπεί έστω κι ένα ευρώ από την άμυνα”.  Σήμερα, που βιώνουμε στο πετσί μας τι σημαίνει “εξορθολογισμός”, με τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο, ας θυμόμαστε ότι γίνονται με τη σύμφωνη γνώμη των νεοναζί.





23/11/2012

Η Χ.Α. ζητά στη βουλή να σπάσει η απεργία των εργολαβικών του ΑΠΘ.

Να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι μηχανισμοί του κράτους ώστε να πάψει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο να θυμίζει χωματερή”  και  “να προβεί άμεσα στη σύλληψη των ατόμων που διαπράττουν καθημερινά σωρεία ποινικών αδικημάτων”.

Αυτά απαίτησαν οι “εχθροί του συστήματος”, οι “αντιμνημονιακοί”, οι “προστάτες των εργαζομέων” νεοναζί. Να μπουκάρει η αστυνομία στο πανεπιστημιακό Άσυλο, να “σπάσει” άλλη μια μεγαλειώδη εργατική κινητοποίηση και να συλλάβει τους απεργούς που διεκδικούσαν δεδουλευμένα μισού τουλάχιστον χρόνου. “Σκάσε και δούλευε για 300 ευρώ ή απλήρωτος”, αυτό είναι το μύνημα που στέλνουν οι νεοναζί, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής τους, αυτό απαίτησαν απ’ την κυβέρνηση μέσα στη Βουλή – και το σύστημα ικανοποίησε το αίτημά τους μέσα σε λίγες μέρες.





06/12/2012

Αποκαλύπτεται ότι βουλευτής της Χρυσής Αυγής διαμένει σε ξενοδοχείο 5 αστέρων στο Βόλο με έξοδα της Βουλής.

Στο πεντάστερο ξενοδοχείο “Valisresort” του Βόλου αποκαλύπτεται ότι διαμένει με έξοδα του ελληνικού λαού ο χρυσαυγίτης βουλευτής Παναγιώτης Ηλιόπουλος. Πρόκειται για ακόμα έναν από αυτούς που κατά τα άλλα τα βάζουν με τη διαφθορά και την κατασπατάληση δημόσιου χρήματος από το πολιτικό σύστημα. Ωστόσο ούτε 6 μήνες δεν είχε κλείσει στη Βουλή όταν άρχισε το φαγοπότι. Για τον λαό με του οποίου τα χρήματα γλεντοκοπά έχει φροντίσει να οργανώσει… συσσίτια!





20/12/2012

Η Χρυσή Αυγή καταψηφίζει την πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τη ‘’λίστα Λαγκάρντ’’.

Ο βουλευτής της Χ.Α. Μιχάλης Αρβανίτης καταψήφισε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής την πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τη ‘’λίστα Λαγκάρντ’’. Βέβαια μετά από αρκετές ώρες και το σχετικό ντόρο που προκλήθηκε οι νεοναζί δήλωσαν ότι ψήφισαν ‘’όχι’’… καταλάθος! Παρά τις γελοίες δικαιολογίες του μορφώματος, η ουσία είναι ότι για μια ακόμη φορά η Χρυσή Αυγή υπερασπίστηκε το σύστημα, στο πλευρό των κομμάτων της συγκυβέρνησης.





Οι μάσκες έπεσαν…



  
Αφίσα του 1932: 
"Το νόημα του χιτλερικού χαιρετισμού".
Διαχρονικά άρρηκτες οι σχέσεις 
ναζί - μονοπωλίων. 

Αυτή λοιπόν είναι η Χρυσή Αυγή. Αυτοί είναι οι νεοναζί. Μια συμμορία τραμπούκων που υπάρχει για να υπηρετεί το κράτος και το κεφάλαιο. Το μακρύ χέρι των αφεντικών για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής των μνημονίων. Η πιο μαύρη εφεδρεία του συστήματος για το τσάκισμα και την καθυπόταξη του λαού. Μέσα σε μισό μόλις χρόνο κοινοβουλευτικής παρουσίας έδωσαν άπειρα δείγματα γραφής για το πόσο ‘’αντισυστημικοί’’, ‘’αντιμνημονιακοί’’ και ‘’αδιάφθοροι’’ είναι. Και δεν αναφέρθηκαν καν τα όσα λένε και πράττουν εκτός Βουλής, όπως τα δουλεμπορικά “γραφεία ευρέσεως εργασίας” ή γεγονότα που σχεδόν ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, όπως οι δολοφονίες και οι τραμπουκισμοί μεταναστών και ντόπιων αγωνιστών, σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία.

Τα χέρια του Μιχαλολιάκου και της συμμορίας του όχι απλώς δεν είναι καθαρά, αλλά είναι βουτηγμένα βαθειά στη βρώμα της αστικής πολιτικής, στο βούρκο του κράτους, στο αίμα μεταναστών.

Γι’ αυτό και κάθε ανοχή ή στήριξη στην Χρυσή Αυγή αποτελεί έγκλημα απέναντι σε εμάς τους ίδιους: στους εργαζόμενους και τους ανέργους, τους νέους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους συνταξιούχους, τους μετανάστες. Απέναντι σε όσους πλήττονται από την πολιτική συγκυβέρνησης και τρόικας, από την κρίση του καπιταλισμού, σε όσους αναζητούν την διέξοδο σε μια άλλη κοινωνία.

Στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, να μην αφήσουμε τους νεοναζί να σηκώσουν κεφάλι. Να δυναμώσουμε τις Αντιφασιστικές Πρωτοβουλίες, να κάνουμε την αντιφασιστική πάλη αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής πάλης ενάντια στα μνημόνια και τις πολιτικές κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.


( από left.gr )



Πρωτοβουλία Καλλιθέας
ενάντια στο Φασισμό και τη Ρατσιστική Βία