Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Ανθρωποφαγία ή αλληλεγγύη;



«Ηλεκτρολόγοι της ΔΕΗ έκοψαν το ρεύμα από τα σπίτια μας. Δεν μας ενημέρωσαν και ήρθαν πρωί-πρωί με την αστυνομία… Δεν ήταν σωστό που έμπαιναν στα σπίτια μας με μαγκιά και βία. Ήταν και

είναι ΑΔΙΚΟ… Στις 20 Νοεμβρίου ήταν Μέρα των παιδιών και όλοι μιλούσαν για τα δικαιώματα του Παιδιού. Εμάς μας έκοψαν το ρεύμα… Δενδροπόταμος-Σχολείο». Ακούει κανείς; Σε 30.000 σπίτια κόπηκε το ηλεκτρικό μέσα στο χειμώνα. 20.000 μικρά παιδιά πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο. Ακούει κανείς; Οι λέξεις περί ανάσας αλλά και οι άλλοι αισιόδοξοι ευφημισμοί εδώ μοιάζουν ύβρεις. Εδώ οι άνθρωποι είναι χωρίς δουλειά, η με δουλειά αλλά χωρίς πληρωμή, όπως οι εργαζόμενοι στο «Ευγενίδειο», ή οι εργαζόμενοι που αίφνης πετιούνται στο δρόμο, ή οι νέοι που φεύγουν στην ξενιτιά. Μα πάνω απ’ όλα και όλους η βία της κρίσης χτυπάει κατευθείαν την ψυχή των παιδιών. Κι άλλοτε η ελληνική κοινωνία πέρασε ανάλογες ακραίες καταστάσεις, αλλά πάντα υπήρχε κάτι τι που συγκρατούσε και συνείχε τις ψυχές ώστε να υπομένουν. Κι ακόμα περισσότερο να πιστεύουν και να αγωνίζονται για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Όμως τότε υπήρχαν οι «υποδειγματικοί» ηγέτες όπως θα ’λεγε ο Κ. Βόνεγκατ. Μία Μαρία μας λείπει, σήμερα, όπως εκείνη στο Μεξικό. Έναν πολιτικό χρειαζόμαστε που θα μας ξαναδιδάξει πως η πολιτική είναι πάνω απ’ όλα ανιδιοτέλεια και προσφορά. Μόνο έτσι θα ξαναπιστέψει ο κόσμος στην κοινότητα και στο συλλογικό συμφέρον και θα σπρώξει με ώμο και με γόνα για να βγει η Ελλάδα από τη λάσπη. Τώρα τι; Ποια κοινωνία και ποιος άνθρωπος; Η κοινωνία είναι ένα απέραντο πεδίο ανθρωποφαγίας και ο άνθρωπος κυριολεκτικά ένας κανίβαλος. Εκείνος που θα «πατήσει» τον άλλον σώζεται. Αυτή ήταν η «αξία» της προηγούμενης δανεικής, καταναλωτικής κοινωνίας και η ίδια «αξία» ισχύει ακόμη πιο άγρια στην εποχή της σπάνεως. Πάνω οι «κύριοι», στη μέση οι «κύριοι-ζώα» και στο έσχατο κοινωνικό σκαλοπάτι τα πολυάριθμα «υποζύγια». Οι τελευταίοι είναι οι σκλάβοι, οι άνθρωποι χωρίς πρόσωπο, χωρίς αξιοπρέπεια, οι υποτελείς, οι ανελεύθεροι, οι άνεργοι -οι πιο πολλοί νέοι-, οι περιττοί, το κοινωνικό έρμα, η άχρηστη σαβούρα, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεταχτεί στη θάλασσα. Μια τέτοια κοινωνία-Μπούχενβαλντ πολιτικά παραπέμπει στον ολοκληρωτισμό. Αυτό είναι το γερμανικό υπόδειγμα για την ενωμένη Ευρώπη, μία Ευρώπη όπου οι άλλες χώρες θα είναι αποικίες των Γερμανών. Τούτων δοθέντων, τι πρέπει να κάνουμε; Να παίρνουμε ανάσες μέχρι και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί να αντιληφθούν το παιγνίδι που παίχτηκε και παίζεται εναντίον της Ελλάδας και εναντίον τους, αλλάζοντας εντέλει το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μέχρι τότε, ας αναπτύξουμε τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη. Ας ξαναανακαλύψουμε ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας, το «να αγαπάς βαθιά σαν Έλληνας που είσαι», όπως το είχε εντοπίσει ο Χένρι Μίλερ. Γι’ αυτό κανείς να μην ξανακόψει το ηλεκτρικό σε παιδιά και γέρους, κανείς να μη μείνει άστεγος και νηστικός. Κανείς. Ούτε Έλληνας ούτε ξένος. Γι' αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να απομονώσουμε τους κανίβαλους, αυτούς που θεωρούν μεταρρύθμιση τον κοινωνικό δαρβινισμό και την ανθρωποφαγία, καλυμμένη με τη λεοντή του δήθεν «ανταγωνισμού» και επανεισαγόμενη με τον τρόπο της δήθεν «αξιολόγησης». Γιατί μία πρώτη ιδεολογική άμυνα απέναντι στο νεοφιλελεύθερο, γερμανικό οικονομικό και κοινωνικό υπόδειγμα είναι το ελληνικό φιλότιμο και η Ανθρωπιά μας.
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Μια νέα ήπειρος


Όταν τεράστια κομμάτια πάγου άρχισαν να αποσπώνται από την Ανταρκτική και να προσαράζουν στις βόρειες ακτές της Ευρώπης με την πυκνότητα των συμμαχικών πολεμικών πλοίων κατά την απόβαση στη Νορμανδία, έλκοντας το ενδιαφέρον των παγκόσμιων μέσων ενημέρωσης, της επιστημονικής κοινότητας, των τουριστικών γραφείων και της βιομηχανίας του κινηματογράφου που διείδε στο φαινόμενο μια ψυχαγωγική αντιστροφή της γνωστής τραγωδίας του Τιτανικού, ελάχιστοι ήταν αυτοί που αντιλήφθηκαν πως ό,τι συνέβαινε εκεί πάνω ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια ακόμη αβαρία του περιβάλλοντος σαν συνέπεια των γενικευμένων πλέον κλιματικών αλλαγών.
Πράγματι, η περίοδος αυτή που ξεκίνησε με πολικές θερμοκρασίες μεσούντος του πιο άνυδρου καλοκαιριού της ευρωπαϊκής ιστορίας και, σύμφωνα με έγκριτες αγγλικές εφημερίδες, ανάγκασε τους οίκους μόδας να βγάλουν εσπευσμένα στην αγορά τη χειμερινή κολεξιόν, υποχρέωσε σε βιαστική φυγή όλα τα αποδημητικά πουλιά και αποτέλεσε τη βασική αιτία για το ενοχλητικό συνάχι που ταλαιπώρησε για έναν ολόκληρο μήνα τη βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας, προκάλεσε ριζικές αλλαγές στον κοινωνικό, πολιτικό και γεωγραφικό χάρτη της Ευρώπης, εγκαινιάζοντας μια νέα φάση στη μακραίωνη διαδρομή της, τον ονομαζόμενο, όπως εύστοχα χαρακτηρίστηκε, δεύτερο Μεσαίωνα της ιστορίας της.
Η πρώτη και αναμενόμενη συνέπεια ήταν η ανησυχητική άνοδος της στάθμης των θαλασσών, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που αρκούσε ένα μικρό αεράκι, για να σχηματιστούν θεόρατα κύματα που ανά τακτά διαστήματα σάρωναν παράλιες περιοχές κυρίως της Μεσογείου και των πορτογαλικών, γαλλικών και ιρλανδικών ακτών του Ατλαντικού σε βάθος αρκετών χιλιομέτρων, παρασέρνοντας ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και απειλώντας να καταποντίσουν μεγάλα τμήματα ή και ολόκληρες χώρες της ευρωπαϊκής επικράτειας.
Ελάχιστα όμως θα νοιαζόταν η πολυάσχολη ηγεσία της Ευρώπης για την τύχη της υπανάπτυκτης και τριτοκοσμικής περιφέρειάς της, που έτσι κι αλλιώς από την αρχή ήταν προορισμένη να αποτελεί φυσικό ανάχωμα στην εξάπλωση του κάθε λογής κινδύνου, από τους Άραβες και τους Οθωμανούς μέχρι τις επιδημικές ασθένειες και τους αφρικανούς μετανάστες, αν τα απόνερα από τα διαδοχικά τσουνάμι δεν έφταναν ως την ευρωπαϊκή ενδοχώρα, ξεβράζοντας πτώματα σφιχταγκαλιασμένων μανάδων με τα μωρά τους, ρεζέρβες αυτοκινήτων, μάρμαρα από αρχαίους ναούς και διαφημιστικές πινακίδες “rooms to let” και θέτοντας επιτακτικά την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη μπροστά στο αγχωτικό ερώτημα “μήπως και εμείς;”, που για πολλούς μήνες εκφράστηκε μέσα από την αυξημένη ζήτηση αναγνωσμάτων για τη χαμένη Ατλαντίδα και την κιβωτό του Νώε και θεαμάτων από κωπηλατικούς αγώνες των κολεγιόπαιδων του Κέμπριτς και του Ίτον και από την προφητική ταινία Erik the Viking, με τη χαρακτηριστική σκηνή του νησιού που βυθίζεται αύτανδρο από τη φουσκονεριά ενόσω η πολιτική και η πνευματική του ηγεσία ξορκίζει τον κίνδυνο με θεωρητικολογίες.
Αλλά ακόμη και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η ζωή των περισσότερων Ευρωπαίων κατάφερνε να διατηρεί τους κανονικούς ρυθμούς της με τις μικροχαρές από τις ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις του champions league, το νέο σάντουιτς που λανσάρησαν τα Mcdonalds με επεξεργασμένη ύλη βοοειδών, κατάλληλο για τους διαβητικούς, ή το προκλητικό ντεκολτέ της Ευρωπαίας επιτρόπου για την αλιεία και με τις μικρολύπες από τη συνεχή αύξηση των ωρών εργασίας και την περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων ή την τρομοκρατική επίθεση σε βάρος ανυποψίαστων τουριστών στις Φιλιππίνες, προσθέτοντας στην γκάμα των καθημερινών τηλεοπτικών θεαμάτων της εικόνες αγανακτισμένων διαδηλωτών από τις πληγείσες περιοχές που συγκεντρώνονταν στις μεγάλες πλατείες και στους κεντρικούς δρόμους, για να αξιοποιήσουν εμπράκτως το δημοκρατικό δικαίωμα στη μαζική έκφραση της διαμαρτυρίας με τη συνδρομή των δυνάμεων καταστολής και των κατά τόπους υπουργείων προστασίας του πολίτη.
Και κάπως έτσι θα συνέχιζαν τα πράγματα με τους περισσότερους Ευρωπαίους  ηγέτες να ανταγωνίζονται τη δόξα του Λουδοβίκου του 14ου ή να υποδύονται το ρόλο των μεσαιωνικών ιεραποστόλων κραδαίνοντας από τηλεοράσεως εγχειρίδια νεοφιλελεύθερης οικονομικής θεωρίας και συμβουλεύοντας τα βυθιζόμενα κράτη να μετανοήσουν γιατί έρχεται η ώρα της τελικής κρίσης, με διακεκριμένους γκουρού της οικονομίας να εκφωνούν θρησκευτικούς ύμνους προς τιμή του χρηματοπιστωτικού συστήματος, με τα γερμανικά ταμπλόιντ να οργανώνουν ένα νέο κυνήγι μαγισσών σε βάρος των τεμπέληδων και σπάταλων PINGS και με ειδικούς σε θέματα διοίκησης εμπειρογνωμόνες που έχοντας τις αρμοδιότητες των παλιών ιεροεξεταστών αποστέλλονταν από το ευρωπαϊκό κέντρο για να οργανώσουν καλύτερα την οχύρωση των αδύναμων κρατών, κάπως έτσι λοιπόν θα συνέχιζαν τα πράγματα, αν η απελπισία δεν έσπρωχνε ολοένα και περισσότερους πληθυσμούς από τις πληγείσες περιοχές προς τον προστατευμένο ευρωπαϊκό βορά.
Κάτω από την αυξανόμενη πληθυσμιακή πίεση οι Ευρωπαίοι ηγέτες, που δεν ανέχονταν και άλλους τριτοκοσμικούς μετανάστες να μπερδεύονται ανάμεσα στα στιβαρά πόδια τους, αναγκάστηκαν να δράσουν εγκαίρως προτού να είναι πολύ αργά και με ομόφωνη απόφαση γνωστοποίησαν το σχέδιό τους να διανοιχτεί μια τεράστια διώρυγα, που θα διέσχιζε εγκάρσια την Ευρωπαϊκή ενδοχώρα, χωρίζοντας στα δύο τη Γαλλία και αποκόπτοντας οριστικά την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και ασφαλώς όλα τα Βαλκάνια από τον κυρίως ευρωπαϊκό κορμό, μέτρο που πολύ γρήγορα αποδείχτηκε ευεργετικό όχι μόνο για τον έλεγχο της στάθμης των θαλασσών και την προστασία των απειλούμενων Κάτω Χωρών και των γερμανικών παραλίων αλλά και για την πολυαναμενόμενη επανεκκίνηση της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Γιατί από τη στιγμή που λήφθηκε η απόφαση και άρχισε να δρομολογείται η υλοποίησή της με την εξασφάλιση των αναγκαίων κονδυλίων από τα ευρωπαϊκά ταμεία, τη σύνταξη γεωτεχνικών εκθέσεων και την εκπόνηση μελετών για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, ένα πνεύμα αισιοδοξίας κυριάρχησε σε όλες τις αγορές που οδήγησε σε εντυπωσιακή άνοδο τα χρηματιστήρια του Χονκ Κονκ, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου, πρόσφερε τεράστιες επενδυτικές ευκαιρίες  λόγω της κατακόρυφης ανάπτυξης του κατασκευαστικού τομέα, όχι μόνο με τη διάνοιξη της διώρυγας αλλά και με την εγκατάσταση ενός πανύψηλου ηλεκτροφόρου φράχτη απ' άκρη σε άκρη στα νέα νότια σύνορα της Ευρώπης, και συνέβαλε στην εντυπωσιακή ανάκαμψη του real estate λόγω της αυξημένης ζήτησης παραθαλάσσιων οικοπέδων με θέα λίγο έξω από τη Βιέννη, στους πρόποδες των Άλπεων και στα σύνορα της Ουγγαρίας.
    Κι όπως ο πρώτος Μεσαίωνας ξεπεράστηκε από το κίνημα του διαφωτισμού και τις αστικές επαναστάσεις στην Αγγλία, στη Γαλλία και στην Βόρεια Αμερική, έτσι κι ο δεύτερος έκλεισε με μια εντυπωσιακή επιστημονικοτεχνική πρόοδο, που είχε ως αφετηρία τη διευθέτηση της ασφαλούς μεταφοράς των παγετώνων από τη Βόρεια θάλασσα προς τη Μεσόγειο, με αποτέλεσμα όλος ο πρώην ευρωπαϊκός νότος να μετατραπεί σε μια τεράστια γκαμούζα παγωμένων υδάτινων όγκων, από κοινωνικές επαναστάσεις που αντικατέστησαν την αστική δημοκρατία με το πολίτευμα της χρηματοπιστωτικής ηγεμονίας, από θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις μέσα από τις οποίες ξεπήδησε το δόγμα του ευροσταντισμού, που παραδεχόταν το ενιαίο νόμισμα σαν την υλική απεικόνιση του Αγίου Πνεύματος, και από μια φιλοσοφική συζήτηση που ξεκίνησε για την καταγωγή της Ευρώπης και απορρίπτοντας τον αφελή μύθο ότι ήταν κόρη του Αγήνορα και της Τηλέφασσας, που απήχθη από τον μεταμορφωμένο σε ταύρο Δία, κατέληξε με απόλυτη βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι ήταν το νόθο παιδί του Καρλομάγνου, που αφού για αιώνες περιφερόταν άστεγο και περιφρονημένο στις υποσημειώσεις των ιστορικών παραπομπών βρήκε επιτέλους μια νέα ήπειρο για να στεγάσει την αληθινή ταυτότητά της.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Τερατόικα εσωτερικού: φιλόδοξα απορροφητικά σενάρια



                                                                        του Νίκου Κουνενή
 

   Φήμες πως το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ σκέπτονται να καταφύγουν στο άρθρο 99 του πολιτικοπτωχευτικού κώδικα, διαψεύδονται προς το παρόν κατηγορηματικά από τις ηγεσίες των δυο κυβερνητικών εταίρων. Σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών τους, οι προαναφερθείσες μικρομεσαίες πολιτικές επιχειρήσεις θα επιχειρήσουν να επιβιώσουν με τις δικές τους δυνάμεις, προτού αναγκαστούν να κάνουν χρήση των ευεργετικών διατάξεων του άρθρου.
   Παρά τις διαψεύσεις, ωστόσο, η φημολογία εξακολουθεί με ένα άλλο δυνατό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ θα απορροφηθούν από τη ΝΔ, στην προοπτική δημιουργίας μιας μεγάλη μονοπωλιακής πολιτικής εταιρείας, με καινούριο όνομα και σύμβολο, αλλά σταθερές αρχές και στοχεύσεις. Η διαδικασία αναμένεται να ακολουθήσει τα εξής στάδια:
   α) Απ’ ευθείας εξαγορά πακέτων κοινών και προνομιούχων μετοχών από επιλεγμένους μεγαλομετόχους των δυο φορέων, που διάκεινται ευμενώς προς το εγχείρημα, επιζητώντας ως αντάλλαγμα υψηλές διευθυντικές θέσεις στο νέο σχήμα.
   β) Εξαγορά μετοχών μέσω του Χρηματιστηρίου Πολιτικών Αξιών και διαφόρων άλλων μηχανισμών των εγχώριων και διεθνών δευτερογενών, τριτογενών και τεταρτογενών αγορών. Στο ίδιο πλαίσιο θα επιδιωχθεί και η εξαγορά ασφαλίστρων κινδύνου, η ύπαρξη των οποίων πιέζει ασφυκτικά τη χρηματιστηριακή αξία των ανωτέρω τίτλων.
   γ) Διαχωρισμός εκάστου φορέα σε «καλό» και «κακό», κατά το πρότυπο της διαδικασίας που ακολουθήθηκε στην εξαγορά της Αγροτικής Τράπεζας. Τα «κακά» κομμάτια θα συμπεριλάβουν τα πολιτικά «καμμένα» στελέχη, τα ανεξόφλητα δάνεια, τα χρωστούμενα νοίκια, τις ανείσπρακτες μίζες κ. ά. Τα «καλά» κομμάτια θα συμπεριλάβουν τα άφθαρτα στελέχη (τύπου Χρυσοχοίδη, Λοβέρδου, Μπίστη, Χατζησωκράτη, Ψαριανού κ.ά.), τις κρατικές επιχορηγήσεις και σύμπασα την κινητή περιουσία των δυο φορέων (γραφεία, λάπτοπ, πλυντήρια και σιδερωτήρια λεκιασμένου χρήματος, καφετιέρες, όργανα γυμναστικής κ.ά.).
   Η επιτυχία του εγχειρήματος, πάντως, κάθε άλλο παρά θεωρείται δεδομένη, καθώς οι πρόεδροι και διευθύνοντες σύμβουλοι των ως άνω μικρομεσαίων πολιτικών επιχειρήσεων αρνούνται προς το παρόν να αποδεχτούν την απορρόφηση και προτίθενται να ξεκινήσουν εκστρατείες προς τους μετόχους, με κεντρικό σύνθημα «κάλλιο πρώτοι στο χωριό, παρά τελευταίοι στην πόλη».
   Παρά τις όποιες αντιδράσεις κορυφής, ωστόσο, κύκλοι της ΝΔ επιμένουν πως το σχέδιο προχωράει στο παρασκήνιο, με μεγαλύτερο πλεονέκτημά του την ανεπίσημη- προς το παρόν- εκδήλωση ενδιαφέροντος εκ μέρους της πολυεθνικής Troicana Co., η οποία, σε περίπτωση ευόδωσης της συμφωνίας, προτίθεται αφενός να εξαγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της νέας εταιρείας («σε φιλική, οπωσδήποτε, τιμή», όπως δήλωσε με νόημα υψηλόβαθμος μάνατζέρ της) και αφετέρου να αναλάβει το μάνατζμεντ, δια των κ.κ. Ράιχενμπαχ, Φούχτελ, Τόμσεν, Μορς και Μαζούχ.

                                                                                                    kounenik@yahoo.gr

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Ξανά για τον Χρόνη Μίσσιο

Αλιευμένο από τον Εργατικό Αγώνα νομίζω ότι παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον από πολλές πλευρές:

"....Η είδηση για τον θάνατο του Χρ. Μίσσιου φιλοξενήθηκε στο Ριζοσπάστη μέσα σε 93 λέξεις με τον τίτλο «Πέθανε ο Χρόνης Μίσσιος». Διαβάζουμε: «Απεβίωσε χτες, σε ηλικία 82 χρόνων, ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Γεννημένος στην Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες. Στα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός, μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στο ΕΑΜ, ενώ πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Με το έργο του βεβαίως στην πορεία δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε ‘‘στέγη’’ στη λεγόμενη ‘‘ανανεωτική’’ Αριστερά».
Το σημαντικό δεν είναι οι λίγες λέξεις του Ριζοσπάστη για τον νεκρό. Το σημαντικό είναι αυτά που γράφονται με τόσο λίγες λέξεις. Και κυρίως αυτά που υπονοούνται. «Πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας». Αν είναι δυνατόν!!! Καφενείο ήταν ο Δημοκρατικός Στρατός; Περίπατος ήταν ο εμφύλιος για να περάσει κανείς και να φύγει; Κι αφού πέρασε για λίγο, μετά που πήγε; Πήγε στον αντίπαλο; Έκανε διακοπές; Ιδιώτευσε;
Ο Μίσσιος οργανώθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό στην Θεσσαλονίκη με το ξεκίνημα του εμφυλίου πολέμου. Κι όσοι δεν ξέρουν τι θα πει ΔΣΕ στις πόλεις τους πληροφορούμε πως ήταν καθημερινό καρτέρι με τον θάνατο. Τον συνέλαβαν το 1947, τον βασάνισαν και τον καταδίκασαν σε θάνατο. Επί 9 μήνες περίμενε κάθε πρωί να έρθουν να τον πάρουν για εκτέλεση. Φυλακισμένος έμεινε σε όλη τη διάρκεια του εμφυλίου και ποτέ δεν έπαψε να θεωρείται από τους συντρόφους κι από τους διώκτες του μαχητής του ΔΣΕ. Αν ισχύει για τον Μίσιο ότι «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ», επειδή συνελήφθη και φυλακίστηκε, τότε αυτό πρέπει να ισχύει για όλους τους αντάρτες που έπεσαν στα χέρια του εχθρού.
Από το 1947 και μέχρι το 1962 ο Μίσσιος έζησε φυλακισμένος και εξορισμένος. Στο μικρό διάστημα 1962- 1967, που έζησε ελεύθερος, διετέλεσε στέλεχος της Νεολαίας ΕΔΑ και ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Λαμπράκη. Η Δικτατορία τον ξαναέστειλε στους γνώριμους τόπους των φυλακών και της εξορίας μέχρι το 1973. Τα πανεπιστήμια του Μίσιου ήταν οι τόποι εγκλεισμού του (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.). Εκεί έμαθε γράμματα, ανάγνωση και γραφή, αφού ως παιδί είχε υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το σχολείο στην Δευτέρα Δημοτικού.
Μια τέτοια αγωνιστική ιστορία ποιος μπορεί να μην την σέβεται; Ποιος μπορεί να μην την έχει ως παράδειγμα; Ποιος μπορεί να την αποσιωπά αντί να την διδάσκει στις νεότερες γενιές; Μόνο κάποιος που δεν έχει ίχνος αγωνιστικού ήθους και αγωνιστικής διαπαιδαγώγησης. Μόνο εκείνος που δεν διδάχτηκε τίποτα από την ιστορία του ΚΚΕ και δεν θέλει να διδαχτεί.
Το δημοσίευμα στον Ριζοσπάστη για τον θάνατο του Χρ. Μίσιου είναι προσβολή και για την εφημερίδα του κόμματος και για το ίδιο το κόμμα. Το ΚΚΕ των αγώνων και των θυσιών, με την ιστορία των 94 χρόνων ζωής και δράσης, με τους χιλιάδες νεκρούς και βασανισμένους αγωνιστές δεν μπορεί να είναι μίζερο και μνησίκακο, δεν μπορεί να συμπεριφέρεται προσβλητικά στη μνήμη των νεκρών, δεν έχει κανένα λόγο να τους μειώνει και να προσπαθεί να τους απαξιώσει, δεν μπορεί να έχει τέτοια ποταπά στοιχεία πολιτισμού. Το ίδιο ισχύει και για τον Ριζοσπάστη....
Οι άνθρωποι, τις διαφορές που έχουν σε ζητήματα ιδεολογίας και πολιτικής τις λύνουν εν ζωή. Και τις λύνουν πάντοτε με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους. Δεν τις προσωποποιούν. Δεν ξεπέφτουν ποτέ στην εκδήλωση προσωπικής αντιπάθειας, πόσο μάλλον εμπάθειας, για τέτοια ζητήματα ακόμη και στις περιπτώσεις -που για άλλους λόγους- τέτοια αντιπάθεια μπορεί να υπάρχει. Αυτός πρέπει να είναι ο κανόνας, τουλάχιστον για όσους δηλώνουν κομμουνιστές, για όσους θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο.
Κατάκτηση των ανθρώπων, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι ο σεβασμός του νεκρού. Ποτέ κανείς δεν ασχημονεί βλέποντας να περνάει από μπροστά του μια κηδεία, ποτέ δεν συμπεριφέρεται με μικρότητα σε βάρος ενός νεκρού, ποτέ δεν εκμεταλλεύεται τον θάνατο, την αναγκαστική σιωπή εκείνου που φεύγει για να τον μειώσει τώρα που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τις επιλογές του, την ιστορία του.
Αιώνες, επί αιώνων, από γενιά σε γενιά έφτασε ως τις μέρες μας η συνήθεια -που υποδηλώνει έναν απόλυτα υψηλό λαϊκό πολιτισμό- να αποχαιρετάμε τους νεκρούς υπογραμμίζοντας αυτά για τα οποία θεωρούμε πως άξιζαν να ζουν, εκείνα τα οποία μας πρόσφεραν, όλα όσα έκαναν και τα θεωρούμε αξιομνημόνευτα. Εδώ, οι ζώντες εκφράζουμε τον υποκειμενισμό μας. Έναν, όμως, αξιοπρεπή, βαθιά ανθρώπινο και πολιτισμένο υποκειμενισμό χωρίς μικρότητες, κακίες και εμπάθειες. Γι’ αυτό και την ώρα του αποχαιρετισμού βάζουμε στην άκρη ό,τι δεν θεωρούμε σωστό, ό,τι είναι μικρό, ακόμη και αναξιοπρεπές, στην εν ζωή συμπεριφορά του νεκρού. Αυτό είναι όρος απαράβατος για κάθε σοβαρό άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους. Πόσο μάλλον για έναν αγωνιστή υπέρ της αλλαγής της κοινωνίας που θέλει να δηλώνει πως οι ιδέες, οι αρχές και οι αγώνες του στοχεύουν και σ’ έναν ανώτερο, από τον σημερινό, πολιτισμό. Σε μια ανθρώπινη κοινωνία..."

Πηγή: Εργατικός Αγώνας μέσω http://aristeriantepithesi.blogspot.gr

Μετά λόγου γνώσεως

Πρόκειται γαι συνέντευξη στο φιλόξενο "αίθριο του Πανδοχείου". Θα τη βρείτε εδώ.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Μια τσαλακωμένη μνήμη (Με αφορμή μια επέτειο)



Στη μνήμη του Χρόνη Μίσσιου


Έχουν κιόλας περάσει τρεις δεκαετίες από τότε που η ελληνική πολιτεία αποφάσισε ύστερα από μια ένοχη σιωπή σαράντα ολόκληρων χρόνων να συμπεριλάβει στις επίσημες σελίδες της ιστορίας της την εθνική αντίσταση, αλλά αν αφήσουμε κατά μέρος τις καθιερωμένες μεγαλοστομίες των επετειακών εκδηλώσεων εκκρεμεί ακόμη το μερίδιο τιμής που της οφείλεται.
Όσο κι αν δεν μας αρέσει, το θέμα συνεχίζει να αποτελεί μια επίδικη μνήμη,  όχι τόσο γιατί διεκδικείται από διαφορετικές ιστορικές αναλύσεις με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά κυρίως γιατί η μετεμφυλιακή κληρονομιά των ιδεολογικών στρεβλώσεων, του πολιτικού αυταρχισμού και των κοινωνικών αποκλεισμών, που για πάρα πολύ καιρό σίτιζε τη συνείδηση μιας μερίδας του πληθυσμού, επανέρχεται κάτω από την πίεση των σημερινών πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αδιεξόδων, και μάλιστα πολλαπλασιαζόμενη σαν το αυγό του φιδιού.
Κοντά λοιπόν στο άνωθεν στρογγύλωμα της ιστορικής γνώσης, που από την πρώτη ακόμη στιγμή τρόχιζε τις πιο ενοχλητικές πλευρές της, για να τις προσαρμόσει στις γραμμές της κυρίαρχης  αφήγησης, κοντά σε μια ιστορική προσέγγιση που ούτε λίγο ούτε πολύ βάζει στην ίδια μοίρα τους αγωνιστές της εθνικής αντίστασης με τους ντόπιους συνεργάτες, προστίθεται τώρα τελευταία και μια νέα, τρομακτική προσπάθεια ιδεολογικού τεντώματος, που φτάνει μέχρι το τελικό κουρέλιασμα, ώστε όλοι να κουτσοβολεύονται στις επετειακές εκδηλώσεις, ακόμη και όσοι αυτοορίζονται ιδεολογικοί επίγονοι των ναζιστών, που σαν κακόγουστο αστείο εμφανίζονται σεμνυνόμενοι για να αποθέσουν ένα στεφάνι στη μνήμη των κατά τόπους εκτελεσμένων.
Πρόκειται για μικρές ή μεγάλες παραχαράξεις, που όσο περνάει ο χρόνος και ξεμακραίνουμε από τα γεγονότα, πάνε να επιβάλουν στην κοινωνική συνείδηση, όπως άλλωστε συνέβη και με όλες τις σημαντικές ιστορικές στιγμές του τόπου, μια ουδέτερη, μια άχρωμη και συναινετική θεώρηση. Μια θεώρηση που εστιάζει στον πατριωτικό αγώνα για την απελευθέρωση από το ναζιστικό ζυγό, αλλά παραγνωρίζει τον ταξικό χαρακτήρα και τα πολιτικά αιτήματα, υπογραμμίζει τον εθνικό συμβολισμό του Γοργοπόταμου αλλά ξεχνάει την πολιτική κληρονομιά των Κορυσχάδων, αναδεικνύει την εικόνα της αποκαθήλωσης της Γερμανικής σημαίας από τον Γλέζο και τον Σάντα, αλλά αποσιωπά την μεταχείρισή τους από το μετεμφυλιακό καθεστώς, επιμένει στους παλλαϊκούς πανηγυρισμούς της απελευθέρωσης αλλά αποσιωπά το αθώο αίμα της 15ης Οκτωβρίου 1944 κτλ. κτλ.
Ό,τι απομένει απ' όλα αυτά είναι μια ανάποδη εκδοχή του ποιήματος “Επιτύμβιον” του Μανόλη Αναγνωστάκη, για να μας δείχνει πώς χωνεύονται  από την εθνική ιστορία και πώς μυθοποιούνται με κούφια λόγια “οι ήρωες” που κατά τον γνωστό ποιητικό αφορισμό του Σεφέρη συνεχίζουν να “προχωρούν στα σκοτεινά”, αλλά και ο επετειακός χαρακτήρας μιας επιλεκτικής μνήμης, που ξεκόβει την εθνική αντίσταση από την ιστορική διάστασή της, για να την παραδώσει στην εθνική συνείδηση άδεια από το πολιτικό της φορτίο και κενή από το κοινωνικό της περιεχόμενο.
Εννοώ, ασφαλώς, το όραμα της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που σήμερα, σε συνθήκες λίγο πολύ ανάλογες με ό,τι επικρατούσε τότε, χρειαζόμαστε σαν ιστορικό παράδειγμα για να αντιληφθούμε πού μπορεί να φτάσει ένας μικρός αλλά αποφασισμένος λαός εμπνεόμενος από τέτοια οράματα, όταν σηκώνει το κεφάλι σε όσους θέλουν να τον κρατήσουν κάτω από τον στρατιωτικό ή οικονομικό ή πολιτικό ζυγό τους.
Μιλώντας για αυτή την κληρονομιά, ανακαλώ στη μνήμη μου την εικόνα ενός αγωνιστή της εθνικής αντίστασης, που είχε την ίδια λίγο-πολύ με τόσους και τόσους άλλους συναγωνιστές του μοίρα: βγήκε στο βουνό και πολέμησε, θέλησε να στρώσει τη ζωή του αλλά κυνηγήθηκε απ' όσους νόμισε ότι είχε νικήσει, ξαναβγήκε στο βουνό και φυλακίστηκε, ώσπου ύστερα από μια τριαντάχρονη ταλαιπωρία κατάφερε να συμμαζέψει τα υπόλοιπα του σε ένα μικρό παντοπωλείο κάτω από ένα πλάτανο σ' ένα χωριό των Αγράφων. Όταν τέλειωνε η κουβέντα, τον ρωτάω αναφερόμενος στην τρέχουσα  πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα “Και τώρα;, για να μου αντιγυρίζει την ίδια ακριβώς ερώτηση:
Και τώρα;.
Ακούω και ξανακούω την μαγνητοφωνημένη κουβέντα μας και πάντα σταματάω σε αυτήν την ερώτηση, όπου η φωνή του βγάζει μια βραχνάδα που δεν την είχε ούτε όταν αναφερόταν σε μάχες εναντίον των φασιστών ή στους συντρόφους του που χάθηκαν.
Λοιπόν, η απάντηση που δεν έχει ακόμη δοθεί από όσες γενιές είναι τώρα στο προσκήνιο πιστεύω ότι δεν ορίζει μόνο το μέτρο του σεβασμού απέναντι στην κληρονομιά της εθνικής αντίστασης, αλλά και ότι θα προδιαγράψει την πολιτική και κοινωνική πορεία αυτού του τόπου.