Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Το θαύμα της αναπνοής - Δημήτρης Σωτάκης (Κέδρος, 2009)



Πριν γράψω οτιδήποτε για το συγκεκριμένο βιβλίο, είπα να κοιτάξω λίγο στον θείο Γκούγκλη αφού το βιβλίο είναι ήδη τριών ετών οπότε σίγουρα κάποιος θα έχει γράψει κάτι.
Και είχα δίκιο, έχουν γράψει αρκετοί

Μια αρκετά καλή γενική εικόνα του ύφους, των περιεχομένων αλλά και της "αποδοχής" του βιβλίου μπορεί κανείς να πάρει εδώ κι εδώ
Και μια αναδημοσίευση μιας συνέντευξης του συγγραφέα, εδώ

Οπότε -θα πει κανείς- τί νόημα έχει ετούτη η ανάρτηση ρε τελειωμένε;

-Σκάσε και ψήφιζε θα του απαντούσα
(Μην χαίρεσαι, δεν είναι πολιτική ανάρτηση ετούτη, ίσως "τιμής ένεκεν " να βγει καμία μέσα στην εβδομάδα . Δεν ξέρω, θα δώ)

Απλά ήθελα κάπου να καταγράψω εκείνη την παράξενη ανατριχίλα και μυστήρια αίσθηση χαρμολύπης που νοιώθει κανείς, όταν βλέπει κάποιους που δεν γνώρισε ποτέ του, να χρησιμοποιούν και να έχουν  τυπώσει εικόνες, σκέψεις, περιγράμματα, συναισθήματα, αδιέξοδα και λάθη που νόμιζε αποκλειστικά δικά του.

Γνωστή ψευδαίσθηση θα μου πεις.
Ναι, αλλά αφήνει μια παράξενη γεύση πάντα

Στο δια ταύτα λοιπόν:
Αν πέσετε πάνω στο βιβλίο, πάρτε το

Αυτά

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Ετούτη η άνοιξη μοιάζει με αγχόνη



Στις φωτισμένες πτυχές του ουρανού τους
προσπαθώ να κρύβομαι αθέατος
ή να τους κάνω να νομίζουν πως δεν καταλαβαίνω
στις χαρούμενες γιορτές αυτών που στα γυαλισμένα παπούτσια τους καθρεπτίζουν τον θάνατό τους
κοιτάζω να απέχω
ή να με περνάνε για λείψανο
στις συντροφιές των πετυχημένων· αταίριαστος
στις συντροφιές τροφίμων ·αναχωρητής
όλοι επικαλούνται το φως
δεν αφήνουν πουθενά τόπο για σκιές,
για σκιάγματα και οράματα,
παντού αντανακλάσεις και ψυχρές πραγματικότητες
σαν την αιωνιότητα των παγετώνων
που λιώνουν αιώνες τώρα
και σαν το θολωμένο βλέμμα εκδορέα
που του έγινε η ανάγκη συνήθεια και δεύτερο πετσί
και κάθε που γδέρνει σφάγιο κλαίει

Λάθος η γραμμή
λάθος η στάση που περιμένω
κανείς δεν φαίνεται να μιλά την γλώσσα μου εδώ γύρω
λάθος και το λεωφορείο που δέχεται να με επιβιβάσει
ο οδηγός με κοιτά πονηρά και τσεπώνει το αντίτιμο για το εισιτήριο
μου δείχνει με το κεφάλι να πάω πίσω
Καμιά θέση ελεύθερη
οι αποσκευές ανάμεσα στα πόδια
πλάϊ στα στραβοπατημένα παπούτσια ορειβασίας
στάση Καιάδας
κατεβαίνουν οι κάτοχοι εκπτωτικών εισιτηρίων
και οι συνειδητοί άλτες ελευθέρων πτώσεων
Οι υπόλοιποι όλοι μαζί στο τέρμα

Έβαλε ψύχρα
Κλείσε την πόρτα κι έλα να σκεπάσουμε τις μοναξιές μας
με την κουβέρτα των αισθήσεων
Δεν θα έρθει κανείς πια
κι όσο θα βρίσκω άλλοθι στο τσιγάρο που στρίβει το μπαλκόνι μου
άναψε ένα κερί να δούμε αν απέμεινε οξυγόνο
Η έλλειψή του παίζει παιγνίδια με το μυαλό μου
κι ο ουρανός που αυτές τις μέρες μεγαλώνει, με αποσυντονίζει
δεν μπορώ να είμαι καταραμένος την άνοιξη
ούτε χαρούμενος χειμώνα καιρό
Μερικές φορές όμως αισθάνομαι πως μυρίζει πτωμαΐνη
εδώ μέσα
εκεί έξω
παντού
Πόσες ώρες απέχουμε από οπουδήποτε;
Ετούτη η άνοιξη μοιάζει αγχόνη

Δώσε ροή στην αύρα σου να ξεφλουδίσουν οι παλιές μπογιές
Άφησε στο μπαλκόνι ότι ρούχο έβγαλες
Να εξαγνίσουν τον αέρα που αναπνέω
να μεταλάβουν οι πόροι μου που δακρύζουν
να ανθίσουν και πάλι τα καμένα

Γέμισε ο τόπος καθρέπτες
Τι άλλο θέλουν από μένα;
Πόση αναμονή ισοφαρίζει ώρες με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα;
Που είναι το πάτωμα;
Ποια μάτια; Τίνος;

Τα μαύρα γυαλιά μου ξεκλειδώνουν την πόρτα
με φοράνε και με οδηγούν έξω
Συννεφιά κι ο ήλιος ντουμπλάρει το φεγγάρι
αλλά πίσω δεν γυρνάω

Ζω στο φεγγάρι
πεθαίνω στη γη
ανασαίνω κενό
χτυπάω τα χέρια μου για ξόρκι
Δεν πιάνει
και μένω εγκλωβισμένος σε τροχιά
Πίσω μου το σύμπαν κατακρημνίζεται

Βγάζω τα γυαλιά και κλείνω τα μάτια
Αιωρούμαι πάνω απ΄ όλα
Όλα εκείνα που έχουν μια πτώση για μέλλον
Πέφτω μαζί τους
Δεν έχω άλλη διέξοδο
Την επόμενη φορά θα διαβάζω τα εγχειρίδια νωρίτερα
Τώρα λέω να απολαύσω την διαδρομή

Τραβήξου πάνω μου
και σφίξε με

Πετάω

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ


Δεν τρέφω καμία εμπιστοσύνη στις εκλογές. Ακριβέστερα, είμαι εξαιρετικά καχύποπτος απέναντι σε μια διαδικασία που από γιορτή της δημοκρατίας εξελίσσεται σε θλιβερό άλλοθί της. Άλλωστε διατηρώ ακόμη τη μνήμη μου για να θυμάμαι. Να θυμάμαι την νύχτα της 18ης Οκτωβρίου του '81, όμοια ακριβώς ως προς τη μαζική παραίσθηση της ελπίδας με την νύχτα της 7ης Μαρτίου του 2004. 
Από όσο όμως μπορώ να κρίνω, οι επικείμενες εκλογές είναι οι πρώτες όπου το πολιτικό διακύβευμα δεν έχει να κάνει με την υπόσχεση της πολιτικής ελπίδας όσο με τη διαχείριση της κοινωνικής απελπισίας μ' ό,τι αυτό σημαίνει. Εννοώ την απύθμενη υποκρισία μιας ανέξοδης πολιτικής συγγνώμης, τον εκβιαστικό πειθαναγκασμό των πολιτικών διλημμάτων, τις μικρές δόσεις ψευδεπίγραφης αισιοδοξίας, το πολυπαιγμένο σενάριο μιας πολυδιαφημισμένης κάθαρσης, την πρωτοφανή απήχηση του παραληρηματικού ρατσιστικού λόγου κτλ.
Η διαφορά αυτή ορίζει το μέτρο της πολιτικής μας ευθύνης, παρ' όλες τις διαψεύσεις, τις απογοητεύσεις και τις απελπισίες μας ή μάλλον εξαιτίας τους. 
Σε αυτές λοιπόν τις εκλογές η κάλπη δεν πρέπει να ξαναγίνει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όσους χρεοκόπησαν τον τόπο κι επιμένουν στη συνταγή της περαιτέρω χρεοκοπίας του. 

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Συνταγές γραφής

Έντονη πλοκή, πλούσια δράση και πολλά πρόσωπα, που συνθέτουν εκτενείς αφηγήσεις με ίντριγκες, κατά προτίμηση γύρω από περασμένα μεγαλεία, αισθηματικά δράματα, υπαρξιακά αδιέξοδα κι ανοιχτές ιστορικές πληγές.

Πυκνώνω τη γνωστή εκδοτική εμμονή, που μπορεί να μην ορίζει κατ' αποκλειστικό τρόπο τις εγχώριες λογοτεχνικές εξελίξεις, αλλά φέρει μερίδιο ευθύνης για την υπερτροφική διόγκωση του μυθιστορηματικού είδους, την υποχώρηση του ποιητικού λόγου και της μικρής φόρμας και την αυξανόμενη επικράτηση της ευκολίας στις θεματικές, στις αισθητικές και τις ιδεολογικές επιλογές της συγγραφικής παραγωγής εδώ και αρκετά χρόνια.

Τόσα όσα περίπου διαρκεί η μετεξέλιξη ορισμένων μεγάλων εκδοτικών οίκων σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής και εμπορικά κέντρα διακίνησης του βιβλίου, μ' ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή την υπαγωγή των συγγραφέων σε σχέση υπαλληλοποιημένου προσωπικού, την αποτίμηση της συγγραφικής αξίας με βασικό γνώμονα τις πωλήσεις, τις εντυπωσιακές μετεγγραφές, την αξιοποίηση κάποιων ονομάτων ως διαφημιστικών σημάτων κλπ.

Λέγεται βέβαια ότι η σημερινή κρίση θα βοηθήσει να ξεπεραστούν υπερβολές του παρελθόντος και θα αποκαταστήσει μια αίσθηση μέτρου. Ως προς το εκδοτικό κομμάτι δεν μοιράζομαι την αισιοδοξία. Οι δυνατότητες που διανοίγει το διαδίκτυο δεν φαίνονται επαρκώς αξιοποιημένες, τη στιγμή που η συμβατική εκδοτική παραγωγή, καθότι σε σφοδρή κρίση, τείνει να καταστήσει την προσδοκία των πωλήσεων σε αποκλειστικό κριτήριο έκδοσης.

Συνέβη σε μία από τις συγγραφείς, που από παλιά εντάσσω ανάμεσα στις πιο ελπιδοφόρες γραφές. Ότι δεν παρουσιάζει εμπορικό ενδιαφέρον. Έτσι αιτιολογήθηκε από τον εκδοτικό η απόρριψη του προτεινόμενου, νέου βιβλίου της. Κι όμως τώρα που για να διασκεδάσει τις συγγραφικές της ανασφάλειες μου το έστειλε να το διαβάσω, μπορώ ανεπιφύλακτα να πω ότι οι ελπίδες που έτρεφα για την εξέλιξή της δικαιώνονται πλήρως.

Κατά τα άλλα, το νέο βιβλίο της παραμένει ανέκδοτο, όπως πολλά άλλα που γίνονται εμπορική θυσία στο βωμό των πωλήσεων. Το εμπόριο ζητάει έντονη πλοκή, πλούσια δράση και πολλά πρόσωπα. Όμως, με την κλασική συνταγή του αστικού ή ιστορικού ή αστυνομικού μυθιστορήματος ποια λογοτεχνική πρόοδος μπορεί να συντελεστεί σε αισθητική κλίμακα;

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιες δεκατρείς (ενωτικές προτάσεις στην Αριστερά)

Ενότητα (ες) ναι, σ’ αυτό συμφωνούμε πλέον όλοι (πλην ΚΚΕ, βεβαίως- και δυστυχώς). Οπότε, το μόνο που μας απασχολεί ακόμη είναι το πρωτεύον, και άκρως δυσεπίλυτο, ερώτημα: πώς θα’ ναι ακριβώς η ενότητα; Μετωπική ή Κοινής Δράσης; Ευρεία, στενή, εξ (ιδεολογικοπολιτικού) αίματος ή/και εξ αγχιστείας; Αντιευρωενωσιακή, αντιευρωνομισματική, αντικαπιταλιστική, αντιμπεριαλιστική, αντικατοχική ή σκέτα αντιμνημονιακή; Πατριωτική, διεθνιστική, αντισυστημική, αντισαπιοσυστημική, πραγματικοδημοκρατική, σοσιαλιστική, κομμουνιστική ή κομμουνιστικοαπελευθερωτική; Εκλογική, κινηματική, από τα πάνω, από τα κάτω, ή/και όλα μαζί; Θα σηματοδοτεί την παρουσία της μέσω «ιστορικών» προσώπων, ή όχι; Θα τροφοδοτείται από τις επαναστατικές σταθερές, τις ιδεολογικοπολιτικές τάσεις των πρόσφατων δεκαετιών, τις ιδιαιτερότητες της παρούσας συγκυρίας, ή τις ακατέργαστες απαιτήσεις που ανέδειξε η πλατεία;

Τριάντα τόσα χρόνια πριν, ο Γιάννης Ιωάννου δημοσίευσε στο «Αντί» μια γελοιογραφία, στην οποία παρουσίαζε μια υπαίθρια αγορά, μέσα από τα κιόσκια της οποίας οι συλλογικότητες της Αριστεράς προπαγάνδιζαν τις μοναδικά σωστές προτάσεις τους για ενότητα, προτάσεις που εξορισμού δεν αποτελούσαν τίποτα περισσότερο από προυποθέσεις αποκλεισμού από αυτές όλων των υπολοίπων: «αντιμονοπωλιακή- αντιιμπεριαλιστική», «αντιδικτατορική- δημοκρατική», «ενότητα στη βάση», «μαρξιστικολενινιστική» «εργατική- επαναστατική» και άλλες, ων ουκ έστιν αριθμός. Την τύχη των εν λόγω προτάσεων τη γνωρίζουμε καλά, τουλάχιστον οι παλαιότεροι: ουδεμία υλοποιήθηκε, ουδεμία άλλωστε ήταν εξ αρχής ικανή ( ανεξαρτήτως προθέσεων) για κάτι τέτοιο, δεδομένων των αγεφύρωτων αντιθέσεων που ταλάνιζαν την εμφορούμενη κυρίως από αμφιθεατρική ψυχολογία Αριστερά της εποχής και οι οποίες όχι μόνο δεν επώαζαν συγκλίσεις αλλά βάθαιναν και πολλαπλασίαζαν τις διασπάσεις. Οι μόνες «ενότητες» που έγιναν δυνατές, ήταν κάποιες θνησιγενείς εκλογικές συμπράξεις και η περίφημη κριτική υποστήριξη των ΚΚΕ και ΚΚΕ (εσωτ) στο ΠΑΣΟΚ, που ακολουθήθηκε από την συγκυβέρνηση του ενιαίου Συνασπισμού με τη δεξιά, με γνωστά, και οδυνηρά για την αξιοπιστία και δυναμική της σύνολης Αριστεράς, αποτελέσματα. Κατά τα λοιπά, και ενώ ο πραγματικός πληθυσμός της τελευταίας συρρικνωνόταν, πολλαπλασιάζονταν οι υποκειμενικοί της εκφραστές.

Κάμποσα βήματα μπρος, άλλα πίσω

Τη σημειολογία και τις νοοτροπίες εκείνων των δεκαετιών αναπαράγουμε άραγε και σήμερα στην εποχή της λαίλαπας; Όχι και ναι, ναι και όχι. Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την «ηρωική» εκείνη περίοδο, η Αριστερά έχει να επιδείξει πληθώρα κατακτήσεων, υστερήσεων και αντιφάσεων. Κατάφερε να συντηρήσει όπως- όπως τις δυνάμεις και τη δυναμική της κατά τη διάρκεια της καταθλιπτικής δεκαετίας του ’90, δημιουργώντας τις προυποθέσεις της σημερινής εντυπωσιακής ανάκαμψης και της επανασύνδεσής της με τον λαό και τη νεολαία, την ίδια ώρα που η Ιταλική Αριστερά μετατρεπόταν, σε ένα τεράστιο ποσοστό, σε «υπεύθυνο» δεκανίκι του συστήματος, και η πλειονότητα των λοιπών (ευρωπαικών και όχι μόνο) είτε έπραττε το ίδιο είτε έβλεπε την επιρροή της να συρρικνώνεται δραματικά. Παράλληλα, και κατά τη διάρκεια κυρίως των τελευταίων, αναζωογονητικών χρόνων, η Αριστερά ανακάλυπτε (με εξαίρεση, και πάλι, το ΚΚΕ και ορισμένες οργανώσεις) την αδήριτη ανάγκη των υποκειμενικών συγκλίσεων, συγκροτώντας ποικίλες ενωτικές συμπράξεις (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΑΑ, και, όπως φαίνεται από τα πρόσφατα γραπτά τους, ΚΚΕ (μλ) και ΜΛ ΚΚΕ). Θετικότατα όλα αυτά, και αναγκαία.

Από την άλλη πλευρά, ο χορός του υποκειμενισμού μας, που επιμένει να επιζητά ακόμα κάποια «καθαρή» δικαίωση δεν τέλειωσε, κι ας έχουν βαρύνει κάπως τα βήματά μας. Τι κι αν η πράξη, που κατά τον θείο Βλαδίμηρο αποτελεί το μοναδικό κριτήριο δικαίωσης κάθε θεωρίας (στο πεδίο, κυρίως, των πραγματικών ταξικών και πολιτικών συσχετισμών), δεν μας κάνει το χατίρι, και μας αφήνει κάθε φορά παραπονεμένους; Έτσι μάθαμε, έτσι συνεχίζουμε να πράττουμε, κι ας ωριμάσαμε στ’ αλήθεια σε κάμποσα. Κι αν, ανάμεσα σ’ αυτά που κατακτήσαμε στο μεταξύ, είναι σε κάποιο βαθμό και η δυνατότητα «να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά», μη κραδαίνοντας πλέον τόσο συχνά τις πύρινες ρομφαίες μας πάνω από τα κεφάλια των «αντιπάλων», συνεχίζουμε να διεκδικούμε την ανάγκη για πρωτοκαθεδρία σε πολλά, της ενότητας συμπεριλαμβανομένης, επί της ουσίας της οποίας μάλιστα επεξεργαζόμαστε εκ νέου μέγα πλήθος προτάσεων. Κι ας γνωρίζουμε εξαρχής ότι θ’ απορριφθούν από τους αποδέκτες τους με έναν απολύτως προβλεπόμενο τρόπο, με τον ίδιο, με τον οποίο απαντάμε κι εμείς στις αντίστοιχες προτάσεις των άλλων: «Συμφωνούμε πως υπάρχει ανάγκη (…) αλλά…».

Ταυτόχρονα, γερνάμε. Η συντριπτική πλειονότητα του κεντρικού στελεχιακού δυναμικού των κομμάτων και οργανώσεων και μαζί τους των πολλών ανένταχτων, που συνεχίζουν να δρουν και να εκφράζονται δημοσίως, βρισκόμαστε πλέον κοντύτερα στο κατώφλι της τρίτης ηλικίας απ’ ότι στο τέλος της πρώτης, στερούμενοι, ένεκα λόγων που σχετίζονται κυρίως με περιορισμούς της συγκυρίας, των φρέσκων χυμών που θα προσέθετε η ανανέωση της κορυφής (που υπάρχει, μα σε ελάχιστο βαθμό), μαζί με την ήδη συντελούμενη, της βάσης. Αποτέλεσμα: Το προαναφερθέν δυναμικό είναι μακράν το πλέον ηλικιωμένο στην Ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, με ό, τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, τόσο για την ικανότητα ανταπόκρισής μας στις ιστορικές ανάγκες των καιρών, όσο και για την ίδια την «ιδιοσυγκρασία» του χώρου. Ας μην κατηγορηθώ για ηλικιακό ρατσισμό, πενηνταπεντάρης είμαι κι εγώ.

Διαφωνούμε στα περισσότερα; Ας τα βρούμε στα λιγότερα (και απολύτως αναγκαία) και βλέπουμε

Μια, δυο, τρεις, πολλές ενωτικές προτάσεις, λοιπόν. Σε ό, τι με αφορά, δηλώνω πλήρη ταυτότητα: κομμουνιστής, υποστηρικτής του εθνικοανεξαρτησιακού, αντιιμπεριαλιστικού, δημοκρατικού, ταξικού, επαναστατικού αγώνα, στην προοπτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Και αναρωτιέμαι: πόσοι θα μπορούσαν να δεχτούν τους παραπάνω «άξονες», αν τους πρότεινα ως όρους κοινής συμπόρευσης; Το ΚΚΕ όχι, σε δυο και πλέον σημεία, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επίσης, και πάει λέγοντας. Πόσοι θα δέχονταν αντίστοιχα τα «σφιχτά» πλαίσια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των μ.λ. οργανώσεων, στα οποία συμφωνούν κατ’ ουσίαν μόνο οι δικές τους δυνάμεις; Πόσοι θα συμφωνούσαν με το υπερμινιμαρισμένο πλαίσιο του ΣΥΝ, που αυτοακυρώνεται απευθυνόμενο ενωτικά ακόμη και προς την κρυπτομνημονιακή εφεδρεία της ΔΗΜΑΡ, περιγράφοντας μάλιστα με νόημα το όλο εγχείρημα ως «μεγάλο Συνασπισμό»; Πόσοι, τέλος, θα συμφωνούσαν στο, εξίσου περιοριστικό, κι ας μην του φαίνεται, πλαίσιο αγώνα «για εθνική ανεξαρτησία και πραγματική δημοκρατία, ενάντια στο σάπιο πολιτικό σύστημα», που προτείνεται από συντρόφους μέσα από τις σελίδες του «Δρόμου»; Λίγοι, σε κάθε περίπτωση, και αυτό φαίνεται τόσο από τις «επίσημες» απαντήσεις, όσο και από την όξυνση, εσχάτως, των σχετικών αντιπαραθέσεων.

Οπότε; Οπότε, κατά τη γνώμη μου, και δεδομένου ότι η ανάγκη μιας ενωτικής αριστερής απάντησης στη λαίλαπα αποτελεί πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου, καταλήγω στο «μηδέν πλαίσιο», ή καλύτερα «μηδέν κόμμα ένα πλαίσιο». Το μόνο στο οποίο συμφωνούμε οι περισσότεροι, προς το παρόν, είναι η ανάγκη χάραξης μιας πεντακάθαρης κόκκινης γραμμής κοινής άμυνας και αντεπίθεσης ενάντια στην άγρια πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, της Ε.Ε και του ΔΝΤ («μετωπικής», όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, αλλά το κουβεντιάζουμε κι αυτό), με παράλληλη διατήρηση της αυτονομίας του κάθε συμπράττοντος. Αξίζει ίσως εδώ να θυμηθούμε πως η δημιουργία του ΕΑΜ προέκυψε ακριβώς μέσα από την επιλογή ενός τέτοιου «μηδέν κόμμα ένα» πλαισίου, στο οποίο αρχικώς δεν περιλαμβανόταν καν η μεταγενέστερη «Λαοκρατία» (διόλου σαφέστερη από τη νεφελώδη «Λαική Εξουσία» του σημερινού ΚΚΕ), ούτε καν η «κοινωνική απελευθέρωση». Οι ελλείψεις αυτές (ασύλληπτες για τα δικά μας απαιτητικά «πλαισιακά» μέτρα), κάθε άλλο παρά φρενάρισαν την εποποιία του ΕΑΜ, τη μεγαλύτερη και ηρωικότερη στην ιστορία του αριστερού κινήματος της χώρας μας, κάθε άλλο παρά ακύρωσαν και τον Νοέμβρη του ’73.

Σε κάθε περίπτωση, και ανεξάρτητα από το πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται ο καθένας από εμάς την κατάσταση, είναι προφανές πως ήδη βρισκόμαστε ήδη στο «και πέντε», και πολύ φοβάμαι ότι μια ακόμη ολιγωρία θα μας οδηγήσει σύσσωμους σε μια νέα περίοδο καταστροφής και συνακόλουθης «προετοιμασίας του επόμενου λάθους μας», καθώς το διατύπωνε κι ο Μπρεχτ. Και δυστυχώς τότε θα’ χουμε απεριόριστο χρόνο να το πράττουμε, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, στα σισίτια.

Υ.Γ. Είχα σχεδόν ολοκληρώσει αυτό το κείμενο όταν διάβασα την πρόταση της Κομμουνιστικής Ανανέωσης (συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που προτείνει ως «μόνο άμεσο τρόπο να τους σταματήσουμε» (ακυρώνοντας την «προοπτική μιας καταστροφικής κυβέρνησης μετά τις εκλογές»), μια κοινή εκλογική λίστα αντίστασης και διεξόδου από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Το «πλαίσιο» δεν λείπει και εδώ, συμπληρώνεται όμως από τη διευκρίνιση: «Δεν επιμένουμε όμως, γιατί έτσι κι αλλιώς τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν θα μας αναγκάσουν να τα αντιμετωπίσουμε». Προσυπογράφω την πρόταση- και κάθε άλλη που θα κινηθεί στο εξής σε ανάλογη κατεύθυνση.

Νίκος Κουνενής, (Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς», 7/4/2012)

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

"... το κεφάλι μου το άνοιξαν, αλλά να με κουρέψουν δεν κατάφεραν..." (Αναδημοσίευση)


Αναδημοσίευση από:



Το δωμάτιο δεν τον χωράει. Προσπαθεί να φτιάξει τα σεντόνια. Ζαλίζεται. Ζητάει να ανοίξω τις κουρτίνες, να μπει φως. Χαμογελάει μέσα από την μάσκα οξυγόνου. Χαμογελάω και εγώ ,όσο μπορώ, οι επίδεσμοι στο κεφάλι του, δείχνουν πως <<είχε Άγιο>>. Κουβεντιάζουμε λίγο για αυτά που βγαίνουν προς τα έξω από ''πηγές'' της αστυνομίας
-καλά είναι ο Λώλος, αφού δεν πέθανε, είναι καλά...

Στην τηλεόραση, κάποιο κανάλι, έχει τις δηλώσεις του Χρυσοχοίδη. Ούτε μία φορά δεν κοίταξε την κάμερα όσο εκφωνούσε τα ακατανόητα. Σαν να είχε έρθει από άλλον πλανήτη, σαν να μην ήξερε, σαν να τα έβλεπε και άκουγε για πρώτη φορά όλα αυτά περί βίας των αστυνομικών.
Μα στα αλήθεια, πιστεύει πως τον παίρνει κανείς σοβαρά;
μπορεί κάποιος να τον πιστέψει;
και εάν δεν μπορεί να ελέγξει μια μικρή ομάδα χρυσαυγητών από τα ΜΑΤ ( έτσι όπως ακούγετε πως είπε σε μέλος της ΕΣΗΕΑ), τότε τι κάνει εκεί;

Κόσμος πάει και έρχεται στο δωμάτιο του 6ου ορόφου, από το νοσοκομείο του φέρνουν εφημερίδες, ανοίγω μία και πέφτω πάνω σε μια φωτογραφία από την μεταφορά του, άκρως σημειολογική. Ο Μάριος στο φορείο και πίσω του , παρακολουθεί, ένα άλλο θύμα των δολοφονικών ενστίκτων των αστυνομικών, ο Μανώλης Κυπραίος.

Του ζητώ να μου επιτρέψει να τον κάνω μια φωτογραφία, για την εκπομπή του Γιώργου Γεωργιάδη, που αρχίζει απόψε στις 10.00 στο ΚΟΝΤΡΑ.
Μου κουνάει το κεφάλι, λέγοντας μου ΝΑΙ
και μου λέει:
-δώσε χαιρετίσματα εκεί έξω και που να ''σκάσετε'', το κεφάλι μου το άνοιξαν, αλλά να με κουρέψουν ΔΕΝ κατάφεραν...


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Μάριε, πάμε γερά ρε...


Χειρουργείται ο φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος

που χτυπήθηκε από ματατζή, (ενώ κάλυπτε φωτογραφικά το λιάνισμα από ματατζήδες ενός άλλου νεαρού αν τα έμαθα καλά) στην πλατεία Συντάγματος την ώρα των διαμαρτυρίων για την αυτοκτονία του 77χρονου Δημήτρη Χριστούλα

Πάρε πάνω σου φίλε και σύντομα στους δρόμους εύχομαι

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη και εσύ κάτι ξέρεις από δρόμους





Κι αν δεν το ξέρουν, ας το μάθουν οι κουφάλες, εμείς αντέχουμε ακόμη
"Δεν πα΄να μας βαράν" που έλεγε κι ο Άσιμος...

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Η αλήθεια χωρίς εισαγωγικά

Υπάρχουν "αλήθειες" που αντλούν την ισχύ τους από ρητορικά σχήματα. Υπάρχουν "αλήθειες" που έλκουν τη δύναμή τους από την ιδιότητα του ανθρώπου που τις εκφέρει. Υπάρχουν "αλήθειες" που οφείλουν την επιβολή τους στην τρομοκρατία της δύναμης.
Δυο βδομάδες τώρα, που κοιτάω αμήχανος το πληκτρολόγιο με την απορία αν μπορεί να υπάρχει και αν αξίζει να λέγεται η αλήθεια πίσω από τέτοιες αλήθειες.
Λοιπόν, δεν έχουν περάσει πάνω από δεκατρείς ώρες που δόθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο την απάντηση.
"Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου" έγραφε στην εναρκτήρια φράση το σημείωμα.
Μήπως όμως πρέπει να αμφιβάλω για την ειλικρίνειά της; Όχι, δεν πρέπει. Μια σφαίρα και λίγο ξεραμένο αίμα στην πλατεία Συντάγματος, τα αδιάσειστα πειστήριά της.


Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Αποπροσανατολισμός

Έκανε οργισμένες δηλώσεις με σπαστά ελληνικά για τους «ξένους» που τον λήστεψαν, φορώντας την ενδυμασία της χώρας προέλευσής του –της Ινδίας. Για να αποδειχθεί ότι ο ξένος είναι πιο «ξενοφοβικός» από τους αυτόχθονες, καθώς οι ετερόχθονες, οι όμοιοί του, είναι αγχογόνα αντικείμενα καθώς του θυμίζουν τον εαυτό του. Αλλά, εντάξει ο Ινδός, ίσως επιχειρεί να βρει προστασία στην ελληνική έννομη τάξη, αποσαφηνίζοντας ότι αυτός είναι ένας ενταγμένος-ξένος, ένας Έλληνας-ξένος. Εξάλλου είναι επιχειρηματίας. Όμως, γιατί η ελληνική πολιτεία μόλις τώρα ανακάλυψε το μεταναστευτικό; Πως θέλει να πιστέψουμε ότι δεν θα ξεχαστεί το θέμα την επομένη των εκλογών; Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί η κυβέρνηση, συγκεκριμένα οι υπουργοί Χρυσοχοΐδης και Λοβέρδος να επικαλούνται την «υγειονομική βόμβα», όταν η βόμβα είναι πρωτευόντως οικονομική και κοινωνική. Είναι υποκριτικό να μιλούν για πρόβλημα υγείας, όταν συγκεντρώνουν τους μετανάστες σε χώρους που δεν πληρούν τους στοιχειώδεις όρους υγιεινής. Γιατί, λοιπόν, το πρόβλημα αναδεικνύεται τώρα; Ασφαλώς το θέμα είναι μείζον και οι μετανάστες συνιστούν εύφλεκτο υλικό. Αλλά γιατί τώρα; Πολλοί ευλόγως θεωρούν ότι αυτό συμβαίνει λόγω των εκλογών. Με άλλα λόγια, ο τρόπος που επιχειρείται να διευθετηθεί το ζήτημα παραπέμπει στην αμερικανική εμπειρία του «εμφυλίου των κάτω». Θυμίζουμε πως σε περιοχή της Μασαχουσέτης Ιρλανδοί μετανάστες τρίτης γενιάς δεν δέχονται τη γειτνίαση με τους νεόφερτους ισπανόφωνους μετανάστες λόγω του ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας. Πάνω από ενάμιση αιώνα πριν, το 1846, πεντακόσιοι Ιρλανδοί λιμενεργάτες απεργούν για αυξήσεις των μισθών και μείωση των ωρών εργασίας. Οι υπεύθυνοι της Atlantic Dock θα προσλάβουν αμέσως νέους Γερμανούς μετανάστες για να σπάσουν την απεργία. Σε αντίποινα ομάδες Ιρλανδών θα εισβάλλουν στις γειτονιές των Γερμανών απειλώντας τους με θάνατο. Το ίδιο θα συμβεί τη δεκαετία του 1870 όταν απεργοί και άνεργοι ιρλανδοί κατεδίωξαν τους νέους μετανάστες, που ήταν κινέζοι αυτή τη φορά, κατηγορώντας τους ως απεργοσπάστες. Από τα παραπάνω παραδείγματα συνάγεται πως έχουμε έναν διαρκή «εμφύλιο πόλεμο» των «κάτω» μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού προλεταριάτου. Σε λίγο και οι Έλληνες άνεργοι, αλλά και οι νόμιμοι μετανάστες, θα στραφούν εναντίον των παράνομων μεταναστών, ως εάν αυτοί να ευθύνονται για την ανεργία και την εξαθλίωσή τους. Κάθε φορά, οι νέοι μετανάστες θα συνιστούν όφελος για τους επιχειρηματίες και απειλή για τους παλαιούς μετανάστες(όπως ο Ινδός) ή τους γηγενείς. Το πρώτο ξενοφοβικό κόμμα και μάλιστα με μασονικά χαρακτηριστικά ήταν το Know Nothing και ιδρύθηκε το 1850 στη Νέα Υόρκη, έχοντας ως κεντρικό σύνθημα: «Η Αμερική στους Αμερικανούς». Κάτι ανάλογο θα συμβεί και στην Ελλάδα, όπου ο κοινωνικός εμφύλιος θα είναι πιο άγριος καθώς θα ενισχυθεί από εθνικιστικά στοιχεία εξαιτίας της ιδιότυπης «εξάρτησης» της χώρας μας από την τρόικα. Το γεγονός δε ότι επιχειρείται να μεταφερθούν οι μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην επαρχία, παραπέμπει στη μετάθεση της σύγκρουσης από το κέντρο, που είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά, στην περιφέρεια. Επιπροσθέτως, γίνεται προσπάθεια το μεταναστευτικό πρόβλημα να τεθεί στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης από το φόβο μήπως η συζήτηση επί των οικονομικών θεμάτων και των Μνημονίων ενισχύσει τις αντιμνημονιακές δυνάμεις. Άρα, η μετάθεση της σύγκρουσης στην περιφέρεια και η πολιτική αντιπαράθεση ενόψει εκλογών σε δευτερεύοντα ζητήματα επιχειρείται σήμερα και στην Ελλάδα. Όμως, εδώ δεν είναι Μασαχουσέτη και αμερικανικός νότος. Ή μήπως είναι;
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, gpapaso.blogspot.com