Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Για όσους θα είναι πάντα εκεί

Πολύς καιρός από την "πολεμική" εκείνη ανταπόκριση - πού να 'ξερα πως ό,τι εξιστορούσα τότε θα εξελισσόταν σε στροβιλιστική δίνη για σαράντα οχτώ, αν δεν κάνω λάθος στο μέτρημα, ανθρώπους - και τώρα που τα αναθυμάμαι με αφορμή την πίεση των ημερών και το σχόλιο ενός πολύ σημαντικού πανεπιστημιακού δασκάλου, προσπαθώ να κλείσω τα τέσσερα χρόνια της σχετικής απόσυρσης, των ηλίθιων αρχηγισμών, των αθέμιτων στρατηγικών, των δεκάδων ωρών σε ανόητα τηλέφωνα και των φθηνών μικροαστικών καθωσπρεπισμών όχι με μια αίσια δικαστική απόφαση αλλά με ένα βιβλίο. Με ένα βιβλίο που πάντα ξαναγύριζε ερήμην μου εκεί απ' όπου έφευγε. Εννοώ τον Πετράκη ή αλλιώς τον Ματθαίο ή αλλιώς τον Στέφανο ή αλλιώς τον παπα-Σταύρο. Τι σημασία έχει το όνομα; Έτσι κι αλλιώς, μία και μόνη εκδοχή έχει ο ηρωισμός της καθημερινότητας, μπροστά στις χιλιάδες παραλλαγές της χυδαιότητας.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Άτσαλη ανάρτηση



Έξω, με μια βόλτα κόβεις την μοναξιά σε πακέτα για delivery
Μέσα, σπονδές για να σταματήσει η φλυαρία του μυαλού

Δεν είναι ακριβώς απουσία.
Σαν προετοιμασία μοιάζει...





(Μια άτσαλη ανάρτηση για την δικαιολόγηση της εσωστρέφειας)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Κι αν την κάνεις καρναβάλι...

Δύο κείμενα για το ίδιο θέμα.




Οι μαυραγορίτες...

Ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας; Δεν είμαι εγώ διατείνεται ο εκπεσών εκδότης και διαπρύσιος κήρυκας της περίφημης γκλαμουριάς της δεκαετίας του 1990. Στο «Νίτρο» αυτός, στο «Χάος» εμείς. Και είναι αλήθεια. Δεν ευθύνεται ο Π. Κωστόπουλος για την κατάρρευση της χώρας. Συνέβαλε, όμως, στην εκλαΐκευση της ιδεολογίας της δανεικής ζωής, μυώντας την ανερχόμενη μεσαία τάξη, αποτελούμενη κυρίως από την πρώην αποκλεισμένη αριστερά, στα «ιδεώδη» της καταναλωτικής κοινωνίας. Μαζί του αναδείχθηκε στα μίντια μία ολόκληρη γενιά κυνικών δημοσιογράφων και αρθρογράφων, οι κύριοι του life style, οι κοσμικοί του πιο χυδαίου τηλεοπτικού κουτσομπολιού, οι πρωθιερείς του νεοπλουτίστικου κιτς και της καταναλωτικής υστερίας μέσω της υπερανάπτυξης των προσδοκιών και της αναγνώρισης μέσα από σύμβολα, όπως ένα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητο ή μία βίλα, τα κοχίμπα, τα μαλτ και τα μοχίτο. Αυτοί ανήγαγαν την εντιμότητα σε ευήθεια και τη λαμογιά σε «εξυπνάδα». Η ηθικότητα, τότε, θεωρήθηκε αναχρονισμός και η «τσίπα» γραφικότητα. Αυτοί ετοίμασαν -από άποψη κουλτούρας και τρόπου σκέψης- έναν ολόκληρο κόσμο, έναν λαό για να γίνει… επενδυτής στο χρηματιστήριο και μέλος της κοινωνίας της «διακινδύνευσης» του Σημίτη. Εκεί, οι έχοντες «εσωτερική πληροφόρηση», οι του πασοκικού και δευτερευόντως του κυανού συστήματος, πλούτισαν, ξεπουπουλιάζοντας κυριολεκτικά τους πολλούς. Ύστερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το κόστος ξεπέρασε τα 20 δις ευρώ. Βάλτε και τους τεράστιους εξοπλισμούς μαζί με τα φαραονικά έργα και το παζλ συμπληρώνεται. Ποιος καρπώθηκε όλα αυτά τα χρήματα; Οι παραγωγοί και οι μεσάζοντες του C4i, των υποβρυχίων, των αεροπλάνων, οι κατασκευαστές των δρόμων και των γεφυρών, δηλαδή οι ξένοι, κυρίως Γερμανοί, και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Όμως, όπως ξαναγράψαμε, ο καπιταλισμός στην μανιακή του φάση τρώει ακόμα και τα παιδιά του. Είμαστε, τουτέστιν, στην περίοδο του «να δούμε ποιος θα φαγωθεί;». Έτσι, ο εκδότης μας τρώγεται, καθώς τώρα δεν τον έχουν ανάγκη. Κι άλλοι θα φαγωθούν, γιατί στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας ανταγωνιστικοί είναι μόνο οι «μεγάλοι». Συνεπώς, παρακολουθούμε μία υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου, μία υπερσυσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων, με την εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων και την εκπτώχευση της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Και οι στρατιές των συμβολικών (άνεργοι) και των πραγματικών νεκρών(αυτόχειρες μικρο-επιχειρηματίες, που έχασαν την ορατότητά τους) θα πληθαίνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία είναι έτοιμοι να επιβάλλουν ακόμα και φόρο για τη σωτηρία του Τύπου, ενώ στην Ελλάδα καταργούν τη δημοσίευση των ισολογισμών ως… αναχρονιστική, με κρυφό στόχο το «θάνατο» των μικρών και μεσαίων εφημερίδων. Γιατί τελικά, αυτοί που έφεραν τη χώρα στο σημερινό χάλι, η περίφημη διαπλοκή, είναι οι ίδιοι που διαχειρίζονται, σήμερα, την οικονομική «κατοχή» της χώρας μαζί με τους επιτρόπους, νομίζοντας ότι αυτοί θα σωθούν. Φευ, όμως. Θα χαθούν κι αυτοί, αν δεν αντιληφθούν ότι ή θα σωθεί η χώρα εν τω συνόλω της ή θα χαθούμε όλοι. Συνεπώς, το πρόβλημα, σήμερα, είναι οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι Έλληνες συνεργάτες τους και όχι ο πρώην εκδότης, που δυστυχώς – με λύπη το λέμε- καταστράφηκε. Γι’ αυτό αν μπορούμε να δράσουμε πρακτικά, ας πάψουμε να αγοράζουμε τα προϊόντα, που παράγουν οι τροϊκανοί και οι συστημικοί συνεργάτες τους. Μην αγοράζετε από τους «μαυραγορίτες» Ας υποστηρίξουμε το «μικρό», δηλαδή τον εαυτό μας. Αυτή θα είναι η πιο ουσιαστική μορφή αλληλεγγύης.



Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, gpapaso.blogspot.com






Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας,μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας.
Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:

«ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…»
Δεν λέω μπορεί και να’ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας "δεν μετανοιώνω", αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.
Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:



Η ζωή είναι μεγάλη

κι αν την κάνεις καρναβάλι

Θα ’ρθει η ώρα να χτυπήσεις

το ξερό σου (τ’αδειανό σου;) το κεφάλι

Γιάννης Αγγελάκας

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Λόγος υπαινικτικός

Ακόμη ένα απόγευμα χαμένο. Έξω χλευάζεται, πεινάει και δέρνεται ο κόσμος, κι εμείς μετράμε εδώ και δύο χρόνια τις μονόωρες απουσίες του Πετράκη. Αλλά δεν είναι αυτό που με πειράζει.
Κοντεύουν οι ημερομηνίες της επαναληπτικής δίκης "της συμμορίας των σαράντα ένα" κι επιμένω να διατηρώ σε πείσμα της γενικής κατήφειας την αισιοδοξία μου, όσο κι αν η κοινή γραμμή δέχεται διαδοχικές και από μέσα σφαλιάρες. Τηλέφωνα, αρχηγισμοί, μικροπρέπειες, τρικλοποδιές.
Τι έχω καταλάβει απ' όλα αυτά;
Πως όταν καταλήγεις στο "ο σώζων εαυτόν σωθήτω" το πιο πιθανό είναι ότι έχεις προηγουμένως χάσει τον εαυτόν που προσδοκάς σωθήτω.

Είναι βέβαια νωρίς για απολογισμούς, αλλά ήδη νιώθω σοφότερος στη σκέψη και αποδοτικότερος στη γραφή.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Το μαρτύριο της σταγόνας

Δύο χρόνια τώρα με την πλάτη στον τοίχο. Στοχοποιημένοι, καθυβρισμένοι και γελοιοποιημένοι, ένα εύκολο εξιλαστήριο θύμα για το ξέπλυμα των δικών τους αμαρτιών και ένα μεγάλο εργαστηριακό πείραμα για την προωθούμενη κινεζοποίηση της ευρωπαϊκής κοινωνίας.
Είναι ολοφάνερο. Όσα μνημόνια ύφεσης και αν υπογράψουμε, όση δημόσια περιουσία και αν υποθηκεύσουμε, όσα κοινωνικά στρώματα και αν γκρεμίσουμε από τον Καιάδα, θα τους βρίσκουμε πάντα μπροστά μας με τον δείκτη προτεταμένο. Αυτό το μαρτύριο δεν πρόκειται να τελειώσει, προτού ολοκληρωθεί ο αρχικός σχεδιασμός.
Όχι κατ' ανάγκη να βρουν μια καμένη χώρα. Η ήπειρος είναι το αληθινό διακύβευμα. Μια ανθηρή οικονομικά και ισχυρή στρατιωτικά Ευρώπη με λιμοκτονούντες πληθυσμούς. Γι' αυτό και αν δεν υπήρχε η Ελλάδα, θα έπρεπε να την εφεύρουν, πιθανώς στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία κλπ.
Το μεγαλύτερο πολιτικό σφάλμα των πρόσφατων κυβερνώντων ήταν που τους έδωσαν επαρκείς λόγους. Το μεγαλύτερο πολιτικό σφάλμα των προηγούμενων κυβερνώντων ήταν που δεν απέτρεψαν αυτούς τους λόγους. Το μεγαλύτερο πολιτικό σφάλμα των παραπροηγούμενων κυβερνώντων ήταν που δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι δεν θα υπάρξουν ποτέ τέτοιοι λόγοι.
Πέρα από τους ανθρώπους που υποφέρουν, ο μεγαλύτερος θυμός μου για τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, για το "σεμνά και ταπεινά" του Καραμανλή και για το "λεφτά υπάρχουν" του Παπανδρέου είναι που κατάντησαν τον τόπο ευρωπαϊκό πτυελοδοχείο. Ένα κουρέλι.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Στους δρόμους

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Η λέξη-κλειδί

Εδώ κι ένα μήνα, οι περισσότερες τυχαίες επισκέψεις στο blog προκύπτουν από την λέξη "δεκαχίλιαρο" μιας ανάρτησης του Σπύρου. Στην αρχή νόμισα ότι ήταν περιστασιακό, ύστερα το πήρα για αστείο, τώρα πλέον νομίζω ότι αγγίζει τα όρια του μελοδραματικού.
Ρουφιάνα κρίση.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Εμπρός για της γενιάς μας τα μνημόνια...

Άστεγοι πεθαίνουν σαν σκυλιά από το κρύο, ο δείκτης της ανεργίας αγγίζει τρομακτικά νούμερα, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου «Ενοικιάζεται» και «Πωλείται», τριπλασιάστηκε το συσσίτιο που μοιράζει η ενορία, ο θερμοστάτης της θέρμανσης κολλημένος στο δεκάξι-δεκαεφτά, όσοι απ’ τους παλιούς μου μαθητές δεν έφυγαν ακόμη έξω φλερτάρουν διαρκώς με την κατάθλιψη, ένας γνωστός τηλεφωνεί συνεχώς για δανεικά, τετρακόσια πενήντα τα αργύρια της μισθωτής εκπόρνευσης των σημερινών νέων κι ένας εντολοδόχος πρωθυπουργός δίχως λαϊκή εντολή να καλεί σε νέες θυσίες, να απειλεί με νέα εφιαλτικά σενάρια, να υποδεικνύει νέες μονόδρομες πορείες, αδυνατώντας να εμπνεύσει το ελάχιστο όραμα, αρνούμενος να αναγνωρίσει την πολιτική διάσταση της κρίσης και αντιμετωπίζοντας το οικονομικό έλλειμμα με λογιστικούς ισολογισμούς. Αυτός κι όλο το πολιτικό κατεστημένο που τον ανέδειξε και τον περιβάλλει, προκειμένου να τον στοχοποιήσει με την πρώτη ευκαιρία, για να ξεπλύνει τα δικά του αμαρτήματα.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Πιο νύχτα δεν γίνεται, Σταύρος Σταυρόπουλος, Οξύ 2011



Η συζήτηση στο διπλανό τραπέζι γκελάρει απίστευτα.
Από την τιμή τα κιλοβατώρας και την τηλεφωνική ενημέρωση των εναλλακτικών παρόχων ηλεκτρικού ρεύματος, αναπηδά σε νανοδευτερόλεπτα στο ότι «τα πράγματα με το μνημόνιο είναι Μ-Ο-Ν-Ο-Δ-Ρ-Ο-Μ-Ο-Σ.»
Έτσι, με στόμφο.
Καπάκι και το ρητορικά εμετικό ερώτημα «Ε, τι μπορούμε να κάνουμε;»
Δαγκώνομαι να μην ουρλιάξω από σιχασιά.
Αποφασίζω να βγάλω τον σκασμό.
Για ένα μισάωρο ακόμη μπορώ να κάνω υπομονή. Λέω.
Μαλακία μου.

Με φάλτσο στεκιάς συνοικιακού παίκτη μπιλιάρδου που παίζει στοίχημα τις μπύρες, η κουβέντα πάει στο Facebook και τα likes, στις φωτογραφίες των μπλοκαρισμένων προφίλ και τα Accept στις προσκλήσεις φίλων και φίλων των φίλων
Ρίχνω λοξή ματιά· κυρίες, οι μισές  μεγαλύτερες από εμένα, πιθανά γιαγιάδες και οι άλλες μισές στην ηλικία μου
Εντάξει λέω, σκάσε, στρίψε τσιγάρο.
Στρίβω, ενώ δίπλα συνεχίζεται αδιάκοπα το ανακάτεμα στο μπλέντερ.
Όλα μέσα με το περιτύλιγμά τους και ταχύτητα ανατάραξης στο μέγιστο.
Να μην μείνει τίποτα

Λόγω κεντρομόλου ταχύτητας και φυγόκεντρης ροπής, η κουβέντα στριφογυρίζει και χτυπάει στην σπόντα, παίρνει ανάποδα φάλτσα και ξαναγυρνά στην «ανάπτυξη από το μηδέν που έπρεπε κάποια στιγμή να γίνει».
Θέλω να πιάσω τα παπάρια μου και να τα στρίψω, κοιτάζω τον τοίχο και τον ζυγιάζω για κουτουλιά
Θα πονέσεις μαλάκα, σκάσε
Σκάω

Μια ριπή αέρα από την σκάλα στροβιλίζει τις λέξεις μέσα στο μικρό κυλικείο, ντροπιασμένες αυτές για το βιασμό του νοήματός τους, παραδίδονται σε άξεστα χείλια σχηματίζοντας φράσεις σχετικά με τα τυχόν conflicts του Mozilla με τον Safari.
Αφού γεμίσουν από ντροπή, περνάνε με λογικά άλματα στην φάση σχηματισμού «χιούμορ» με σχόλιο τύπου «πάντως σώσαμε τον 13ο και 14ο μισθό» και δώσ’ του χάχανα να στάζουν πάνω από τους φρεντουτσίνο και τα κουλουράκια.
Η απίστευτη ήττα του φούρναρη και του εργάτη της κοκοφυτείας σε αμαπλα΄ζ προσφοράς συνοικιακού σουπερμάρκετ

Μόλις καταλαγιάζουν τα χαχανητά, ακολουθεί η ανάλυση στρατηγικής του Farmerama, ενώ δύο άλλες κυρίες που ανεβαίνουν τα σκαλιά απ’ έξω, αφήνουν να εισβάλλει από την πόρτα ένα «Τυχαίο; Δεν νομίζω…» που μου τρυπάει τους λαβύρινθους στα βάθη των αυτιών μου και μου προκαλεί αίσθημα έντονης ναυτίας
Θέλω να ξεράσω.
Κρατιέμαι.
Μαλακία μου

Κάθομαι αμίλητος στο μικρό τραπεζάκι του κυλικείου του Δημοτικού Ωδείου και παρακολουθώ τις στιγμές μου να καταρρέουν την ώρα που ο πιτσιρικάς παίζει Χατζηδάκι στον δεύτερο όροφο
Πάντα η ομορφιά είναι έναν όροφο πιο πάνω από εμάς.

Ανάβω για τρίτη φορά το τσιγάρο, ο καφές κρυώνει σε ρυθμό Σιβηρίας και το βλέμμα μου κολλάει στο εξώφυλλο του βιβλίου που έφερα μαζί μου και που τελικά δεν τόλμησα να το συνεχίσω εδώ μέσα.
Από σεβασμό στον πόνο των λέξεων, στην αξίας της σιωπής και στη αίσθηση που μου πυροδοτούν τα κείμενα που περιέχει

«Πιο νύχτα δεν γίνεται», του Σταύρου Σταυρόπουλου

Πόσο δίκιο έχεις ρε μπαγάσα

Το γυρνάω ανάποδα να το προφυλάξω από την χλεύη της αδιακρισίας. Αλλά τα διαμπερή τραύματα αφήνουν σημάδια και στην πίσω πλευρά:

«Σημειώσεις για το τέλος του Ανθρώπινου Μύθου»

Έτσι, καλά να πάθω.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που είσαι.
Τόσα χρόνια θα έπρεπε να το έχω χωνέψει πια
Μάλλον είμαι ανεπίδεκτος μάθησης κι ας πασχίζω για το αντίστροφο

Ανάβω κι άλλο τσιγάρο, κλείνω το σημειωματάριο που ξερνάω τούτες τις γραμμές και το βάζω και αυτό μπρούμυτα από πάνω.

Ρουφηξιά

Αν ποτέ συναντηθούμε, θα πρέπει να τον βρίσω. Έτσι, για να σώσω τα προσχήματα
Μου κόβει φλούδες ο κερατάς, με κόβει φέτες, βραχυκυκλώνει το χέρι μου, δεν πέφτει λέξη στο χαρτί.
Εδώ που τα λέμε, μάλλον πέφτουν μερικές, αλλά σκάνε σε κόκκους και γεμίζουν τον χώρο ένα γύρω από εκεί που κάθομαι
Και μετά πρέπει να μαζέψω κάθε ένα σπυρί, προσεκτικά και με επιμέλεια, να τα κλείσω στο μικρό τσεπάκι του τζιν παντελονιού μου, μαζί με τις πένες της κιθάρας και να φύγω, να μην αφήσω ίχνη.
Τι άλλο να γράψω δεν ξέρω.
Παίρνω τα κουλουράκια για τον μικρό, δεν κοιτάζω πίσω μου και φεύγω
Κανείς δεν δίνει σημασία, ούτε εγώ άλλωστε
Τουλάχιστον όχι όσο κοιτάνε την πλάτη μου



Υ.Γ.
Ετούτο το κείμενο δεν είναι βιβλιοκριτική, δεν είμαι βιβλιοκριτικός, δεν ξέρω πως γίνεται κανείς τέτοιος, δεν με ενδιαφέρει άλλωστε
Έχω όμως τώρα τρις βδομάδες που διαβάζω Σταύρο Σταυρόπουλο
Συνεχώς.
Είχα γράψει κάτι πιο παλιά εδώ κι εδώ
Τώρα πήρα και άλλα που μου λείπανε
«Πιο νύχτα δεν γίνεται»

Γιατί αν είναι να διαλυθείς, πρέπει να το κάνεις σωστά

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Επιστολή στον Κάρολο Ντίκενς (1812-1870)


Αγαπητέ Κάρολε,

Έχοντας από παιδί μια αγαπητική σχέση με τα βιβλία σου, παίρνω το θάρρος να σου γράψω. Αφορμή για το γεγονός αυτό είναι η συμπλήρωση διακοσίων χρόνων από τη γέννησή σου. Πραγματική αιτία, ωστόσο, είναι η επιμελώς οργανωμένη και ασύλληπτα βίαιη (απ)ώθηση της εποχής μου δυο αιώνες πίσω, ώστε να συναντήσει τον ζόφο των δικών σου καιρών, αυτόν που η πένα σου τοιχογράφησε με αξιοθαύμαστη παρατηρητικότητα, ταλέντο, συνείδηση και ευαισθησία.

Διαβάζοντας μικρός τα βιβλία σου είχα την αίσθηση πως μιλούσαν για κάτι το οποίο η γενιά μου ήταν μάλλον αδύνατο να ζήσει. Λίγο αργότερα, στα πρώτα ενήλικα νεανικά μου χρόνια, και στρατευμένος πλέον στο όραμα ενός κοινωνικά απελευθερωμένου μέλλοντος της ανθρωπότητας, συνέχιζα να πιστεύω ακράδαντα πως κι αυτός ακόμη ο κερδολάγνος καπιταλισμός, δεν μπορούσε παρά να γίνεται λιγότερο σκληρός, περισσότερο βιώσιμος για την ανθρώπινη συνιστώσα του δύσμοιρου τούτου πλανήτη. Οι ενδείξεις ήταν ισχυρές: από τη λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και δώθε το βιοτικό επίπεδο των δυτικών κοινωνιών ανέβαινε χρόνο με το χρόνο, ο εργαζόμενος απολάμβανε κατακτήσεις που τις είχε κερδίσει με ιδρώτα και αίμα και το ίδιο το σύστημα έδειχνε να μη ρισκάρει την ύπαρξή του σε αχρείαστες – και επικίνδυνες για το ίδιο- αναμετρήσεις με τους αντιπάλους του. Προτιμούσε να προσφέρει λίγο περισσότερο καρότο, ώστε να μην υποστεί τις πιθανές συνέπειες των κοινωνικών συγκρούσεων, τις οποίες θα πυροδοτούσε η κατάχρηση του μαστιγίου, που, φυσικά, συνέχιζε να δίνει το παρόν, όπου και όταν κρινόταν αναγκαίο. Οι πηγές που εγγυώνταν την κερδοφορία του ήταν, άλλωστε, πάμπολλες, και μέγα μέρος εξ αυτών βρισκόταν στην άλλοτε αποικιοκρατούμενη περιφέρεια, που συνέχιζε να ζει περίπου όπως στην δική σου εποχή, μη μετέχοντας των κατακτήσεων ημών, των «τυχερών» του ευρωπαικού καπιταλισμού.

Προιόντος του χρόνου, και εκλιπόντων σταδιακά των αντίπαλων δεών, η βεβαιότητα αυτή εμού και της γενιάς μου έγινε κομμάτια και θρύψαλα. Το μεγάλο πείραμα ξεκίνησε τη δεκαετία του ’70 στη Χιλή του Πινοσέτ, συνεχίστηκε στη Βρετανία της Θάτσερ και αλλού. Σήμερα κλιμακώνεται με πρωτοφανή αγριότητα στις χώρες- πειραματόζωα του νότου (με πρώτη τη δική μου) για να επεκταθεί εν συνεχεία στο σύνολο της Ευρώπης και του λοιπού σχετικώς ευημερούντος τμήματος του κόσμου, αποσαθρώνοντας κατακτήσεις ενός αιώνα, με όχημα την ίδια ακριβώς ανθρωποφαγική μανία που χαρακτήρισε τον πρώιμο καπιταλισμό της εποχής σου. Αν μπορούσες να διαβάσεις το γράμμα μου, αν είχες τη δυνατότητα να τσεκάρεις τις διαβεβαιώσεις μου, βολτάροντας στους δρόμους της Αθήνας, της Ρώμης της Μαδρίτης και του Λονδίνου, θ΄αντιλαμβανόσουν πως τα βιβλία σου διατηρούν, δυστυχώς, μια απίστευτα επικαιρική διάσταση. Διαφορές υπάρχουν, μα είναι κατά το πλείστον εικονικές, και συνδέονται με τις τεχνολογικές δυνατότητες που συνεισφέρουν πλέον στη διοργάνωση ενός περισσότερο άυλου, μα ακόμη πιο κερδοφόρου πάρτι, πάνω στις τσακισμένες πλάτες των ηττημένων: διότι ναι, άθλιοι μισθοί, άθλιες έως ανύπαρκτες κοινωνικές υπηρεσίες, άθλια ζωή υπήρχαν και τότε όπως και σήμερα. Υπήρχαν επίσης μεγαλοκαρχαρίες, τράπεζες, τοκογλυφικά δάνεια, κρατικός αυταρχισμός από τη μια και ένδεια, φόβος, απελπισία, οργή, από την άλλη. Αυτά που δεν υπήρχαν ήταν κάποιες ευφάνταστες έννοιες και πρακτικές, που θα δυσκολευόσουν σαφώς να κατανοήσεις: τα τοξικά και δομημένα ομόλογα, τα παράγωγα, οι οφσόρ εταιρείες, τα φαντς, τα σπρεντς, τα πι ες άι, τα σι ντι ες και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Η ουσία, ωστόσο, ίδια μένει, και θα την καταλάβαινες δια του γυμνού και άκρως παρατηρητικού οφθαλμού σου. Διότι, απρόσμενα, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία, κι όχι ως φάρσα, όπως ο άλλος υπέροχος συγκαιρινός σου, Κάρολος και αυτός, είχε υποθέσει.

Έτσι έχουν τα πράγματα, αγαπητέ μου Ντίκενς, διακόσια ολόκληρα χρόνια μετά τη γέννησή σου, και δεδομένου του περιορισμένου χώρου, άλλο τι δεν έχω να προσθέσω. Μη πιστεύοντας στη μετά θάνατον ζωή, θεωρώ άσκοπο να σου ευχηθώ το παραμικρό για τη συμπλήρωση των δυο αιώνων από τη γέννησή σου. Σε μας, ωστόσο, τους μεταγενέστερους, εύχομαι να ανασκουμπωθούμε επιτέλους, και να διεκδικήσουμε δια του κοινωνικού πολέμου το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην προθανάτια ζωή. Έτσι ώστε τα παιδάκια του αύριο να διαβάζουν και πάλι τα βιβλία σου με γουρλωμένα μάτια, και να αναφωνούν θορυβημένα: «πω, πω, σε τι σκληρό κόσμο ζούσαν τότε οι άνθρωποι!»


Ν. Κουνενής, kounenik@yahoo.gr

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Η Συνωμοσία των Μετρίων - Θοδωρής Μανίκας & Thirty Ντέρτι


Από το 1998... 
Για να μην ξεχνιόμαστε...



Τις προάλλες που βρεθήκαμε κάποιοι γνωστοί
στο σπίτι ενός παλιόφιλου σοφού ποιητή
το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο
που είχε τίτλο ‘η Συνωμοσία των Μετρίων’
το πήρα και το άνοιξα στην πρώτη του σελίδα
διάβασα μερικές γραμμές και αμέσως είδα
να με κοιτάζουν πονηρά και να μου κλείνουν μάτι
αυτοί που χρόνια σέρνουν την ζωή μου στο κρεβάτι
αυτοί που όταν πηγαίναμε ακόμη στο σχολείο
αφήνανε για μένα το τελευταίο θρανίο
παλιοί αφισσοκολλητές και χθεσινοί ζαπάτα
που τώρα είναι οπλισμένοι με κινητό και κάρτα
που μάθανε να παίρνουνε το ξίγκι από την μύγα
να βγάζουνε τα πιο πολλά βάζοντας τα πιο λίγα
που βιάστηκαν να χτίσουν το εξοχικό στην Λούτσα
και σκόπιμα μπερδεύουνε την βούρτσα με την πούτσα

Η Συνωμοσία των Μετρίων
Η Συνωμοσία των Μετρίων

Μόλις το πήραν μυρωδιά πως έγιναν πολλοί
φτιάξανε όπως τους βόλευε τα πρέπει και τα μη
βάλανε τρικλοποδιά στο κάθε παλληκάρι
και κόψαν το ποδόσφαιρο στον Γιώργο Δελικάρη
μάθανε να έχουν το μυαλό στο κάτω τους κεφάλι
και να είναι ευχαριστημένοι με το μια οι άλλοι
να λένε ναι σε όλα με ένα κούνημα των ώμων
μικροπαρανομώντας με την βούλα και τον νόμο
καταχραστές της λογικής διαλέγουν νέες θέσεις
και οι συγγραφείς τα παίρνουνε παίρνοντας συνεντεύξεις
και οι γκόμενες των σαλονιών την πέσανε στα ούτια
μαγκέψανε βλέπεις οι φελλοί και δώσ’ του μακροβούτια
και δώσ’ του γέλιο και χαρά και ωσαννά και μπράβο
και ζήτω που περάσανε από την πόρτα και τον μπράβο
που έχουνε πολιτικούς σε σόου με μοντέλα
και σταρ εισαγγελέα που την βρίσκει στα μπουρδέλα.

Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων…
όρισε τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Πίσω από τα γραφεία τους έστησαν ζωούλες
σεξοπαρενοχλώντας ψαρωμένες μικρούλες
ξύλινες οι λέξεις τους στα αυτιά μου μόλις μπουν
ακούω μια φωνή να τραγουδά
‘Γιατί και πωωωωωωωωωώς;’
γιατί στην σιωπή τα αδέλφια μου λιώνοντας στην ψάθα
ελπίζοντας μόνο στου Λόττο την χρυσή εξάδα
γιατί ξεχνάνε πως δεν είμαστε για τεμενάδες
όχι γραικοί μα Έλληνες, Γιουνάν και όχι ραγιάδες
την ώρα που εσύ χόρευες πάνω σε ένα τραπέζι
πάνω από την χώρα στάχτη και ένα μαύρο πετιμέζι
μας έβαλες στο μάτι μα αντί να κλάψω
την Συνωμοσία των Μετρίων εδώ θα γράψω
εδώ θα γράψω την προσωπική μου ιστορία
εδώ που με έριξε του χρόνου η συγκυρία
εδώ που βάλανε φυλακή και τον Κολοκοτρώνη
και θίασο σκιών μας κάνανε πίσω από το σεντόνι.

Η συνωμοσία των μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Πήρα το θάρρος και έκανα μιαν ευχή και για σένα
που δεν νοστάλγησες ποτέ τίποτα και κανένα
ευχήθηκα λοιπόν να νοσταλγήσεις κάτι
από το να είναι της ψυχής σου το λεπτό το κομμάτι
που σου το πήρανε προκαταβολικά στα διόδια
για να γυρνάνε πίσω στην κορφή με τα πόδια
αλλά για να είναι στήριγμα των Μετρίων τις πλάτες
αφήνοντας στην άκρη τις αληθινές τις γάτες
τις τελευταίες φουρνιές του ανθρώπινου γένους
έχω πατήσει δύο σπόρους καλά ποτισμένους
και αν συνεχίσει ο κόσμος των Μετρίων την ρότα
ας είναι τα παιδιά μας που θα χτυπήσουν την πόρτα
με μια επανάσταση που δεν θα την δεις στις ειδήσεις
μα αν τύχει και βρεθείς κοντά της μπορεί να κερδίσεις
αυτό που χρόνια τώρα σου έχουν στερήσει
και με την Συνωμοσία των Μετρίων σου έχουν κρύψει.

Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.