Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Βιβλιοπαρουσιάσεις


Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή Περί δημοκρατίας, Σάτιρα ηθών και θεσμών

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή Περί δημοκρατίας, Σάτιρα ηθών και θεσμών


1

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν σε συζήτηση με αφορμή το νέο βιβλίο του Νίκου Κουνενή ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Σάτιρα ηθών και θεσμών, την Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012, στις 7 μ.μ., στο ΟΞΥΓΟΝΟ (Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Θα μιλήσουν:
ο Κώστας Βούλγαρης, συγγραφέας,
ο Απόστολος Λυκεσάς, συγγραφέας-δημοσιογράφος
ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, συγγραφέας,
και ο Νίκος Κουνενής.




2

Η Λέσχη Ανάγνωσης «Δείξε τα χέρια σου», η Β΄ ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ, το βιβλιοπωλείο ΠΡΟΤΑΣΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή, Περί Δημοκρατίας Σάτιρα ηθών και θεσμών, το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012, στις 7 μ.μ., στο Κτήμα ΛΙΓΑΣ (1ο χλμ Γιαννιτσών-Αρχοντικού).

Θα μιλήσουν:

ο Κώστας Βούλγαρης, συγγραφέας,
ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, συγγραφέας,
και ο Νίκος Κουνενής.



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Σατιρικό, πολιτικό δοκίμιο όπου το επικαιρικό διασταυρώνεται με το διαχρονικό και η ειρωνική πένα του συγγραφέα «πυροβολεί» τις ζοφερές συντεταγμένες της πολιτικής πραγματικότητας των καιρών μας (δικομματισμός, οικογενειοκρατία, ΜΜΕ, διαπλοκή, χρέος κτλ.).

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Το βιβλίο είναι όντως σάτιρα, «ηθών και θεσμών», όπως αυτοσυστήνεται, αλλά συνεχώς έχεις την αίσθηση πως το άγος της κρίσης ανεβαίνει, ανεβαίνει σαν αίσθηση ασφυκτική, βαραίνοντας και τη σάτιρα, καθορίζοντας την ίδια την αναγνωστική σχέση, βαραίνοντας και το βιβλίο στα χέρια σου. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για ένα βιβλίο της εποχής μας, της ιστορικής στιγμής που ζούμε, ένα βιβλίο-παιδί της κρίσης. […]
Το βιβλίο του Κουνενή είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας, είναι δικό μας παιδί. Και δικό μας, σημερινό «στέκι», όχι μόνο για τις ώρες που διαρκεί η ανάγνωσή του, αλλά και για τις ώρες και μέρες και μήνες και χρόνια που μας περιμένουν. Ένα σημείο συνάντησης, και ταυτόχρονα εφαλτήριο, για τα δύσκολα που έρχονται.
Κώστας Βούλγαρης, Η ΑΥΓΗ της Κυριακής

Πρόκειται για έργο που εκπληρώνει τον στόχο της σάτιρας, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει και ευρύτερη στόχευση. Αποτελεί μια βαθιά και συστηματική ανάλυση της σημερινής πολιτικής και οικονομικής συνθήκης, τόσο της Ελλάδας όσο και της δυτικής κοινωνίας εν γένει. Ο Κουνενής βασίζεται στο σπάνιο συγγραφικό του ταλέντο στη σάτιρα. Αξιοποιεί τις εξειδικευμένες γνώσεις του στα οικονομικά, γνώσεις βάσης αλλά και της σύγχρονης συζήτησης και θεωρίας τους. Επιστρατεύει την πολιτική του ιδεολογία (υπήρχε μόνο εν σπέρματι στα προηγούμενα έργα του). Στέκεται με σκωπτική διάθεση απέναντι στην επείγουσα συνθήκη που επικρατεί και επιχειρεί ανάλυση και ερμηνεία της. […]
Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο το οποίο πρέπει να διαβαστεί επειγόντως. Αξίζει όσο εκατοντάδες άρθρα και βαρετές ομιλίες που βρίθουν δυσνόητους οικονομικούς όρους, με τα οποία μας έχουν βομβαρδίσει τελευταία αυτάρεσκοι κι αυτεπάγγελτοι σωτήρες-ακτιβιστές-οικονομολόγοι-μιντιοκάπηλοι, εκμεταλλευόμενοι το οικονομιστικό κλίμα της εποχής. Ο λόγος είναι απλός: ο Κουνενής, γνήσια φιλοσοφίζων εν προκειμένω, επιλέγει γενναία να επικαλεστεί όχι την εξειδικευμένη γνώση αλλά την κοινή λογική.
Νίκος Βλαντής, bookspottings.blogspot.com

Στο βιβλίο του Κουνενή διασταυρώνονται τεχνικές γραφής που παραπέμπουν στην επιστημονική μελέτη και στο δημοσιογραφικό χρονογράφημα. Ο αταίριαστος συνδυασμός χωνεύεται δημιουργικά σε ενιαίο συγγραφικό όλο, που διαρκώς μετεωρίζεται ανάμεσα στο σοβαρό ύφος και την παιγνιώδη διάθεση, την επιστημονική ουδετερότητα και την ιδεολογική θέση, την περιγραφική πρόθεση και την ερμηνευτική κρίση. […]
Το Περί δημοκρατίας δικαιώνει πλήρως τη σατιρική πρόθεση του συγγραφέα: είναι απλό αλλά βαθύ, διαβάζεται με ανάλαφρη διάθεση αλλά ασκεί σφοδρή κριτική και διανθίζεται από χιούμορ, αλλά καλλιεργεί τον προβληματισμό.
Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Δρόμος της Αριστεράς

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Νίκος Κουνενής γεννήθηκε το 1957 και είναι απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Άρθρα, σατιρικά κείμενα και βιβλιοκριτικές του δημοσιεύονται στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Το Περί δημοκρατίας είναι το έβδομο βιβλίο του.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ


Η κρίση που πλήττει τη χώρα μας, αποτέλεσμα των αδιέξοδων και ανάλγητων πολιτικών που επιβάλλουν η κυβέρνηση και η Τρόικα, δεν αφορά μόνο οικονομικά μεγέθη και αριθμούς, αλλά πρώτα απ’ όλα ανθρώπους. Και ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις του καθενός μας για το πώς φτάσαμε ως εδώ, ποιος φταίει και τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα, ένα από τα πρωταρχικά ζητήματα αυτή τη στιγμή είναι τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για το μεγάλο κύμα φτώχειας, που σαρώνει ήδη την κοινωνία μας καθιστώντας το μέλλον της κάτι παραπάνω από ζοφερό. Οι «νεόπτωχοι» είναι σήμερα οι δικοί μας άνθρωποι, οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας• αύριο μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ερχόμαστε πλέον όλοι αντιμέτωποι με το δίλημμα: θα υποκύψουμε σε λογικές του τύπου «όλοι εναντίον όλων» και «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ή συλλογικά – ως κοινωνία ενεργών πολιτών και από κοινού με κοινωνικούς, επιστημονικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, τον Δήμο, ομάδες εθελοντών αλλά και μεμονωμένους πολίτες – θα απλώσουμε ένα δίχτυ προστασίας για τους ανθρώπους που η κρίση τους ισοπεδώνει και τους οδηγεί στο κοινωνικό περιθώριο; Μιλάμε βέβαια για αλληλεγγύη και όχι για ελεημοσύνη. Καλούμε λοιπόν όλους όσοι θέλουν και μπορούν να βοηθήσουν, να συμμετέχουν σε μια τέτοια προσπάθεια.
Προς την κατεύθυνση αυτή καταθέτουμε τις προτάσεις που ακολουθούν. Δεν έχουν όλες τον ίδιο βαθμό ευκολίας ούτε μπορούν να υλοποιηθούν με την ίδια ταχύτητα. Κάποιες από αυτές χρειάζονται μεγαλύτερη επεξεργασία, ίσως και νομική διερεύνηση. Και βέβαια δεν θεωρούμε πως είναι οι μόνες ή οι πιο σωστές. Άλλοι μπορεί να καταθέσουν καλύτερες, περισσότερες και πιο αποτελεσματικές. Το βέβαιο είναι πως δεν αποτελούν θεωρητικές κατασκευές. Έχουν εφαρμοστεί σε άλλες πόλεις, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δεν παραγνωρίζουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν. Πιστεύουμε όμως ότι μπορούμε και πρέπει να προσπαθήσουμε. Το ζητούμενο είναι να κάνουμε κάτι.

1. Κοινωνικό Παντοπωλείο
Σκοπός του είναι η κάλυψη πρωτογενών αναγκών επιβίωσης άπορων οικογενειών. Ο θεσμός του «Κοινωνικού Παντοπωλείου» υπάρχει ήδη σε αρκετούς Δήμους της χώρας και παρέχει δωρεάν είδη παντοπωλείου (τρόφιμα, απορρυπαντικά, κατεψυγμένα προϊόντα κ.λπ.) καθώς και ρούχα, είδη οικιακού εξοπλισμού, παιχνίδια κ.λπ. σε οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

2. Κοινωνικό εστιατόριο
Σκοπός του είναι η δωρεάν παροχή φαγητού σε συμπολίτες μας που το στερούνται. Ανάλογη πρωτοβουλία στα Γιαννιτσά είναι το «Γεύμα Αγάπης» που έχει καθιερώσει η ενορία του Αγίου Γεωργίου. Μπορεί να οργανωθεί σε ιδιαίτερο εξοπλισμένο χώρο, όπου θα προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους εθελοντές, και το μαγειρεμένο φαγητό θα μεταφέρεται καθημερινά σε όσους το έχουν ανάγκη. Εναλλακτικά, μπορεί να αναλάβουν εθελοντικά οικογένειες να προσφέρουν ένα μέρος του σπιτικού φαγητού τους, το οποίο επίσης θα παρέχεται καθημερινά σ’ αυτούς που το χρειάζονται.

3. Κοινωνικό ιατρείο και οδοντιατρείο
Σκοπός του είναι η δωρεάν παροχή πρωτοβάθμιας περίθαλψης και φροντίδας υγείας σε άπορους και ανασφάλιστους πολίτες. Ο θεσμός του «Κοινωνικού Ιατρείου και Οδοντιατρείου» εφαρμόζεται με επιτυχία στη Θεσσαλονίκη. Απαιτείται ειδικός χώρος και κατάλληλος εξοπλισμός. Η υλοποίηση αυτού του προγράμματος γίνεται σε συνεργασία με τον Ιατρικό Σύλλογο Πέλλας και εθελοντές γιατρούς και οδοντιάτρους, οι οποίοι προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους στο χώρο του «Κοινωνικού Ιατρείου και Οδοντιατρείου» ή συνεργάζονται ως εξωτερικοί συνεργάτες με αυτό.

4. Κοινωνικό Φαρμακείο
Σκοπός του είναι η κάλυψη πρωτογενών αναγκών σε φάρμακα άπορων και ανασφάλιστων ασθενών. Ο θεσμός του «Κοινωνικού Φαρμακείου» υπάρχει ήδη σε αρκετούς Δήμους της χώρας. Στο πρόγραμμα θα κληθούν να συμμετάσχουν ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Πέλλας, ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκου και εθελοντές φαρμακοποιοί. Φάρμακα μπορούν να προσφέρουν και ιδιώτες, από αυτά που έχουν αναξιοποίητα στα σπίτια τους. Πρωτοβουλία συγκέντρωσης τέτοιων φαρμάκων έχει αναλάβει στα Γιαννιτσά το σωματείο «ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ» του Δικηγορικού Συλλόγου Γιαννιτσών με αρκετή επιτυχία, διαθέτοντάς τα στους «Γιατρούς του Κόσμου». Σε κάθε περίπτωση μπορεί να ενισχυθεί αυτή η προσπάθεια.

5. Φροντιστηριακά μαθήματα και μαθήματα μουσικής
Σκοπός του προγράμματος είναι να προσφερθούν δωρεάν μαθήματα σε μαθητές που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να φοιτήσουν σε φροντιστήρια και ωδεία. Σε αρκετές πόλεις της χώρας έχουν ξεκινήσει παρόμοιες πρωτοβουλίες. Στα Γιαννιτσά λειτουργεί το φροντιστήριο της ενορίας Αγίου Γεωργίου, ενώ μια ανάλογη προσπάθεια επιχείρησε και η Παιδαγωγική Εταιρία νομού Πέλλας. Στην Αθήνα λειτουργεί το «Κοινωνικό Ωδείο», με εθελοντές καθηγητές μουσικής. Το πρόγραμμα μπορεί να περιλαμβάνει μαθήματα για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου αλλά και υποψήφιους για τις πανελλαδικές εξετάσεις, μαθήματα ξένων γλωσσών και μουσικής. Η υλοποίηση αυτού του προγράμματος γίνεται σε συνεργασία με τοπική Ε.Λ.Μ.Ε., το Δημοτικό Ωδείο και εθελοντές καθηγητές, εν ενεργεία και συνταξιούχους, οι οποίοι προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους.

6. Ηλεκτρονικό δίκτυο ανταλλαγών
Σκοπός του προγράμματος είναι η λειτουργία ηλεκτρονικής σελίδας, μέσω της οποίας οι ενδιαφερόμενοι θα προχωρούν στην αμοιβαία προσφορά και ανταλλαγή κάθε είδους προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ τους, χωρίς χρήματα, μέσω προσωπικών συνεννοήσεων. Υπάρχουν ήδη στον ελληνικό χώρο πολλές τέτοιες πρωτοβουλίες με ικανοποιητική λειτουργία.

7. Ανταλλακτήριο ειδών
Μπορεί να λειτουργήσει στην πόλη μας, όπως γίνεται και αλλού, «Ανταλλακτήριο» διαφόρων ειδών (π.χ. ρούχα, βιβλία και άλλα αντικείμενα σε καλή κατάσταση), όπου οι ενδιαφερόμενοι ανταλλάσσουν πράγματα που δεν τους χρειάζονται με άλλα που έχουν ανάγκη. Η λειτουργία του «Ανταλλακτηρίου» συνοδεύεται με αντίστοιχη καμπάνια για προώθηση της φιλοσοφίας «Μην πετάξεις τίποτα... αντάλλαξέ το». Όσα προϊόντα δεν ανταλλάσσονται, δίνονται σε ιδρύματα και υπηρεσίες.

8. Εθελοντική στήριξη κοινωνικών ιδρυμάτων και ευπαθών ομάδων
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν εθελοντικές ενώσεις πολιτών και μεμονωμένα πρόσωπα, που επιθυμούν να παρέχουν βοήθεια σε ιδρύματα και σε ευπαθείς ομάδες δημοτών, όπως είναι π.χ. άτομα με αναπηρίες, ηλικιωμένοι κ.λπ.. Σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο θα δημοσιοποιούνται οι συγκεκριμένες ανάγκες και τα αιτήματα καθώς και οι δραστηριότητες που προγραμματίζονται. Η παραπάνω πρωτοβουλία ασφαλώς δεν υποκαταθιστά το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

9. Κοινωνική στέγη
Σε συνεννόηση με την Εκκλησία, θα πρέπει να διερευνηθεί η δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί το κτήριο που προοριζόταν για Γηροκομείο, στο δρόμο προς τον Πενταπλάτανο, ως χώρος διαμονής αστέγων ή άπορων γερόντων.

10. Δημοτικά τέλη - Τροφεία Παιδικών Σταθμών - Δίδακτρα Ωδείου
Όλα τα παραπάνω αποτελούν μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τους δημότες στη σημερινή δύσκολη συγκυρία.
Ως κατεπείγοντα μέτρα προτείνουμε στον Δήμο:
α) την άμεση μείωση των δημοτικών τελών σε ευπαθείς ομάδες της κοινωνίας μας και την απαλλαγή των μακροχρόνια ανέργων από αυτά,
β) την απαλλαγή από τα τροφεία των παιδικών σταθμών για τους άνεργους γονείς και
γ) την απαλλαγή από τα δίδακτρα του Δημοτικού Ωδείου για τους άπορους μαθητές.

11. Χρέη προς τον Δήμο
Προτείνουμε να υπάρξει αναστολή πληρωμής των χρεών προς τον Δήμο -χωρίς προσαυξήσεις- των ανέργων και των άπορων συμπολιτών μας, που έχουν πραγματική αδυναμία εξόφλησής τους.

12. Κάρτα Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Ο Δήμος πρέπει να προχωρήσει στην έκδοση «Κάρτας Κοινωνικής Αλληλεγγύης», με δικαιούχους τους συνταξιούχους του Ο.Γ.Α., δικαιούχους του Ε.Κ.Α.Σ., απόρους της Κοινωνικής Πρόνοιας, τρίτεκνες, πολύτεκνες, μονογονεϊκές οικογένειες και Α.Μ.Ε.Α.. Οι κάτοχοι της «Κάρτας Κοινωνικής Αλληλεγγύης» θα μπορούν να αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες σε προσιτές τιμές ή με έκπτωση, ύστερα από συμφωνία του Δήμου με επιχειρήσεις της πόλης.

13. Χαράτσι
Είναι γνωστό ότι ο Δήμος έχει αναλάβει τη συγκρότηση επιτροπής, με σκοπό τη στήριξη των πολιτών, οι οποίοι αδυνατούν να πληρώσουν το «έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών» που εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (το γνωστό «χαράτσι»). Χρειάζεται η επιτροπή να δραστηριοποιηθεί αμέσως και να συγκεντρώσει τα δικαιολογητικά όσων δημοτών έχουν πρόβλημα, με στόχο την αποστολή σχετικού εξώδικου στη Δ.Ε.Η.. Επίσης, σε περίπτωση προσπάθειας διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, παράλληλα με τις άλλες αντιδράσεις, να γίνει άμεση προσφυγή στο Δικαστήριο, για να αποτραπεί ένα τέτοιο μέτρο, σε συνεργασία με τον Δικηγορικό Σύλλογο Γιαννιτσών. Κανένα σπίτι δεν πρέπει να μείνει χωρίς ρεύμα.

14. Ενθάρρυνση ίδρυσης μικρών επιχειρήσεων κοινωνικής οικονομίας
Ο Δήμος θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία να φέρει σε επαφή μεταξύ τους δημότες με κοινά επαγγελματικά ενδιαφέροντα και να ενθαρρύνει την ίδρυση μικρών επιχειρήσεων κοινωνικής οικονομίας, με διαφόρους τρόπους, όπως π.χ. μειωμένα δημοτικά τέλη κ.λπ.. Τέτοιες επιχειρήσεις, που γνωρίζουν μεγάλη διάδοση στις χώρες της Ευρώπης, μπορεί να είναι ενδεικτικά αυνεταιρισμοί επισκευαστών τεχνιτών, συνεταιρισμοί παραγωγών βιολογικών προϊόντων, συνεταιρισμοί γυναικών για παραγωγή τροφίμων (ζυμαρικά, μαρμελάδες κ.ά) κ.λπ..
Για την επιτυχία των παραπάνω μέτρων και άλλων που θα προταθούν χρειάζεται, κατά την άποψη μας, ενεργητική συμμετοχή των πολιτών, συνολικός σχεδιασμός, συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών φορέων αλλά και μια εκτεταμένη καμπάνια στήριξης ενός τέτοιου προγράμματος αλληλεγγύης. Το πρόγραμμα αυτό βέβαια δεν αντιστρατεύεται τις πρωτοβουλίες άλλων φορέων, ομάδων ή και μεμονωμένων πολιτών και τα προτεινόμενα μέτρα δεν αναστέλλουν τις διεκδικήσεις για ένα πραγματικά δημόσιο, καθολικό, ποιοτικό και φιλικό για τους ανθρώπους Σύστημα Υγείας ή για μια δημόσια, ποιοτική και δωρεάν παιδεία ή για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σχολικής στέγης και βρεφονηπιακής μέριμνας ή για πλήρη, καθημερινή, σωστά αμειβόμενη και ασφαλισμένη εργασία ή για αξιοπρεπή σύνταξη κ.λπ., δηλαδή για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία.
Πιστεύουμε όμως αφενός μεν ότι μπροστά σ’ αυτή την τρομακτική κρίση δεν πρέπει να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας να λυθεί κάποια στιγμή συνολικά το «κοινωνικό ζήτημα», αφετέρου δε ότι τέτοιου είδους πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να γίνουν τα «έμβρυα» και το «μεγάλο σχολείο της σχεδιασμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης», μόνη σωτηρία από τον «κοινωνικό κανιβαλισμό» της δικτατορίας των αγορών αλλά και έμπρακτη απάντηση στην αυταρχική αντίληψη του κρατισμού της πρόνοιας.

Πρωτοβουλία πολιτών για κοινωνική αλληλεγγύη

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ντίνος Χριστιανόπουλος


Εμβόλιμα η θέση του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου.
Πολυτιμότατη για τη κουβέντα που γίνεται.



Ο ποιητής αρνήθηκε την προσβολή, τη συμβολική βία της αναγνώρισης. Και συνεπής στην ποίησή του δεν δέχθηκε το βραβείο. «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο << υπείροχον έμμεναι άλλων >> που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας». Αυτά και άλλα επισημαίνει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στο «Εναντίον» πριν τρεις και πλέον δεκαετίες. Όχι, λοιπόν, στα πνευματικά αφεντικά, αλλά όχι και στα υλικά αφεντικά: «Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας». Ιδού η διαφθορά σύμφωνα με τον ποιητή, που, όμως, εμμένει στην αυτοεξορία του. Αλλά στις συνθήκες κοινωνικής κρίσης και ζόφου, όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα, έχουμε ανάγκη από ανατροπείς ποιητές, που με λόγο και πράξη θα ξυπνήσουν την κοινωνία από το λήθαργο, όσο κι αν οι πλατωνικές πολιτείες μας παραμένουν αντιποιητικές. Ο Χριστιανόπουλος μοιάζει φαινομενικά να αρνείται το πέρασμα στην πράξη, αλλά την επικαλείται έστω και ως αντίδραση στην λογο-τεχνία, η οποία έχει καταστεί μία τεχνο-λογία της εξουσίας. Παραπέμπει, μάλιστα, κατά παράδοξο τρόπο στην αποδοχή του «συλλογικού διανοούμενου» με τον τρόπο του Μπουρντιέ. Του διανοούμενου, δηλαδή, που θα βασίζεται στην επιστημονική εργασία της ομάδας, όπως ο αθλητής σ’ ένα ομαδικό άθλημα. Αυτός ο πνευματικός άνθρωπος δεν θα έχει καμία ανάγκη από τις διακρίσεις των βραβείων και τις αναγνωρίσεις των εφημερίδων: «Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημοσιογραφίσκος έχει βλάψει την λογοτεχνία μας΄ σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων. Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια…». Το μέλλον του 1978 είναι τώρα, κι αυτό περιγράφει προφητικά ο ποιητής, όσο κι αν διαφωνεί κανείς μαζί του.
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, http://gpapaso.blogspot.com

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Η δήλωση, η άρνηση και ο ανεπιτήδευτος άμεσος λόγος





 Ο συνιχνηλάτης Πάνος, είχε την ιδέα να αφήσουμε την κουβέντα να απλωθεί, με αφορμή και άλλοθι την δήλωση άρνησης του Ντίνου Χριστιανόπουλου να παραλάβει το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας

Με δικιά του ιδέα και προτροπή, κάνω ανάρτηση το σχόλιό μου και το χωρίζω σε δύο σκέλη.
Το πρώτο, (μέχρι το υστερόγραφο) αποτελεί το αρχικό σχόλιό μου στην ανάρτηση – θέση -προβληματισμό του Πάνου
Το υστερόγραφο περιέχει πρόσθετες πληροφορίες που ανακάλυψα και έβαλα μετά τον αρχικό μου σχολιασμό


Λοιπόν, αντίλογος:

Ο Χριστιανόπουλος έχει τα κότσια ή την παραξενιά αν θες, να πει αυτό που αισθανόταν χωρίς αναστολές. 
Δεν είπε μισόλογα, δεν κράτησε ισορροπίες, δεν στρογγύλεψε, δεν έκανε εκπτώσεις
Αν μάλιστα ρίξεις μια ματιά εδώ και εδώ, θα δεις μια μίνι «επεξήγση» του σκεπτικού του, το οποίο εμένα με καλύπτει, αλλά στην τελική αφού καλύπτει αυτόν δεν έχει παραπέρα.
Βέβαια έχουμε διαφορετική προσέγγιση αφού έχουμε και διαφορετική οπτική, μιας και βιώνουμε διαφορετικά τα περί λογοτεχνίας και ποίησης. Εσύ χωμένος για τα καλά μέσα σε όλη αυτή την φάση, εγώ περιφερειακά κινούμενος και άρα πιο αποστασιοποιημένος.
Θέλω να πω δηλαδή πως αν αποκρυπτογραφώ σωστά αυτά τα έντεχνα φιλολογικά που έχεις γράψει, μάλλον γουστάρεις κι εσύ την στάση του, αλλά αισθάνεσαι πως κάπου σου τραβάει μια γραμμή κι εσύ ξαφνικά βρίσκεσαι από την μεριά που δεν θα ήθελες.
Όμως η δήλωσή του δεν έχει να κάνει με εσένα ρε Πάνο, ούτε με τον Θωμά, ούτε με πολλούς άξια βραβευθέντες.
Έχει να κάνει μόνο με αυτόν και την στάση ζωής του.
Τουλάχιστον έτσι την καταλαβαίνω εγώ. 
Και ξέρεις πως προσωπικά, κάτι τέτοια με κάνουν να χαμογελάω και να γουστάρω.
Για να στο πώ διαφορετικά· όσο χάρηκα με εσένα και τον Θωμά για τις βραβεύσεις, άλλο τόσο και για την στάση του Χριστιανόπουλου.
Αν μη τι άλλο είναι μη συμβατική, μη γραμμική, μη «αναμενόμενη», μη «αρμόζουσα», ταρακουνάει μυαλά και αντιλήψεις αρκετών, βγαίνει έξω από «την γραμμή»
Τέτοιες στάσεις μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον, μου αρέσουν, με κάνουν και αισιοδοξώ. 
Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν εννοώ ότι όλοι οι άλλοι -όσοι δηλαδή δεν κρατάνε ανάλογη στάση με τον Χριστιανόπουλο- μου είναι απεχθείς ή βαρετοί ή δεν έχουν τίποτα να μου πουν ή να μου προσφέρουν

Αφού να φανταστείς έχω και φίλους μερικούς τέτοιους.

Όσο για το «μήνυμα» που λες στο τέλος, αμφιβάλλω κατά πολύ αν τον Χριστιανόπουλο τον ενδιέφερε να στείλει κανενός είδους μήνυμα και ειδικότερα προς εκείνους που αφορά στην τελική και που περιέχονται σε εκείνο το «δικαίως» που κι εσύ –ως καλύτερος από μένα γνώστης- γράφεις.
Νομίζω πως τους έχει αρκούντως χεσμένους για να τους στείλει και μήνυμα.
Θα μου πεις πως είναι «δημόσιο» πρόσωπο (με την καλή έννοια) και πως ακόμη και άθελά του, τα λεγόμενά του έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και σημειολογία.
Ναι εντάξει, αλλά αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ και όχι του Χριστιανόπουλου. Αυτός αν μη τι άλλο, είναι συνεπέστατος με ότι έχει γράψει στο παρελθόν. Κι αυτό είναι σημαντικότατο.
Εμείς πάλι, φέρουμε την ευθύνη για το κτίσιμο του βάθρου που βάζουμε τα «ινδάλματά» μας και το βάρος της αγωνίας μας να χωρέσει το «ίνδαλμα» στα μέτρα μας (γενικά μιλάω τώρα, έτσι;)
Ο Χριστιανόπουλος μάλλον χέστηκε γι΄ αυτό (λέω εγώ τώρα, υποθέσεις κάνω κι αυτό αν τον έχω καταλάβει λιγάκι δηλαδή)

Τέλος και κλείνοντας, σε ότι αφορά σε εμάς τους υπόλοιπους, έχω την αίσθηση πως είναι δικιά μας δουλειά, ο καθένας με τα εργαλεία που έχει αλλά και όσα ακόμη μπορεί να βρει ή να επινοήσει, να ξεκαθαρίσουμε τι από όσα κατά καιρούς έχει γράψει και έχει πει ο οποιοσδήποτε, θα τα λαμβάνουμε ως ξεκάθαρα διατυπωμένα μηνύματα και τι ως καταγραφή-έκθεση του εαυτού του αποστολέα-φορέα-δημιουργού του «μηνύματος» και της οπτικής του για τα πράγματα. (όχι , δεν είναι το ίδιο. Μην με κάνεις να εξηγώ, δεν μπορώ αυτή την περίοδο)

Σταματώ εδώ γιατί είσαι και σε περίοδο «αναπαραγωγής» και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι γράφω να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου…



Υστερόγραφο:

Ανακάλυψα πως σήμερα μίλησε σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Αν δεν έχεις δει το βίντεο , δες το:  εδώ και εδώ (δες και τα δύο γιατί είναι αποσπασματικά και το ένα έχει πράγματα που δεν είναι στο άλλο. Δεν πρόλαβα να το βρω ολόκληρο)

Μια παλιά συνέντευξή του στους Schooligans, μπορείς να την δεις εδώ

Αν θέλεις και μερικά ποιήματα του Χριστιανόπουλου κάνε κλικ εδώ  κι εδώ



Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Για τη δήλωση του Χριστιανόπουλου

Σ' αυτές τις περιπτώσεις το καλύτερο είναι να κάνεις την πάπια. Να, όπως ο Χρυσοχοϊδης, που δεν ήξερε, και χρειάστηκε, ο αθεόφοβος, έναν ολόκληρο χρόνο για να μάθει τι υπέγραφε. Τέτοιο αστείο έχω να ακούσω από την εποχή του Χριστόδουλου. Που ισχυριζόταν ότι διάβαζε.
Λοιπόν, έλεγα για τη βολική σαγήνη της σιωπής. Ότι δεν ξέρω, ότι δεν άκουσα, ότι δεν είδα. Έκανα μια γρήγορη περιήγηση στα μπλοκ, κυρίως σ' όσα ανήκουν στο σινάφι, και αν εξαιρέσουμε τον πιτσιρίκο που τσούγκριζε τα ποτήρια του στην υγεία του Χριστιανόπουλου δεν κρίθηκε η δήλωση όσο και όπως θα έπρεπε.

Αντιθέτως, δίνει και παίρνει η δημοσιοποίηση της με μια διάθεση - αλλά δεν είναι της ώρας να το εξηγήσω - λαϊκιστικής αξιοποίησης: κοντά λοιπόν στην πολιτική και οικονομική εξουσία, ήρθε η ώρα για την αποκαθήλωση και της πνευματικής εξουσίας. Αδίκως;
Όχι, ασφαλώς. Λίγο πολύ είναι γνωστές οι παρασκηνιακές διεργασίες, λίγο πολύ είναι γνωστές οι εξαρτήσεις, λίγο πολύ είναι γνωστή η ευτέλεια.
Νομίζω όμως ότι η δήλωση του Χριστιανόπουλου βάλλει μέσα στην υπονοούμενη γενίκευσή της επί δικαίων και αδίκων. Το "δεν θέλω ούτε τα βραβεία" συνοδευόμενο από το δε θέλω "ούτε τα λεφτά τους" αφήνει σκιές γι' όλους τους άλλους που θέλουν τα βραβεία, άρα και τα λεφτά τους.
Αλλά το να παίρνεις μέρος στα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να εμφανίζεσαι στο διαγωνισμό του Status. Όπως το να γλείφεις κατουρημένες ποδιές για να πάρεις ένα βραβείο δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να διατηρείς ακέραια την αξιοπρέπειά σου. Η δήλωση του Χριστιανόπουλου στηρίζεται σε μια οριστική διχοτομία που αποσιωπά τις επιμέρους διακρίσεις και κατατείνει σε ένα άγαρμπο τσουβάλιασμα.
Εκτιμώ αφάνταστα τη στάση όσων αρνούνται. Πρωτίστως, όταν μορφοποιείται σε ένα ορισμένο μήνυμα. Προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό. Εδώ ένιωσα ότι το ηχηρό λεκτικό μήνυμα άφησε αδικαίωτη τη στάση.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Υπάρχουν και καλές ειδήσεις

Επιτέλους, κάτι ευχάριστο: Στον γύρο του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη το κρατικό βιβλίο λογοτεχνίας.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Έλα μάνα...




-Έλα ρε μάνα καλησπέρα. Τι κάνεις;
Ο πατέρας;
.....
....
-Δεν γύρισε από το καφενείο;
Εντάξει, άστονα να παίζει κανά τάβλι και να ρίχνει κανένα μπινελίκι να ξεδίνει. Όλο στην τηλεόραση ξεσπάει και θα πάθουμε καμιά ζημιά στο τέλος.
Δύο τηλεοράσεις αλλάξατε φέτος με τις τσατίλες που έχει
………
...
-Τι; Όχι δεν έχω τίποτα εγώ, απλά κουρασμένος είμαι.
……..
-Όχι ρε μάνα, κουρασμένος είμαι σου λέω. Τώρα γύρισα από το σχολείο.
…….
-Τα γνωστά μωρέ, κάτι τσαμπουκάδες, κάτι φωτιές, μερικοί εξωσχολικοί, ένα κάρο μαλακίες «της υπηρεσίας», συνάδελφοι που ζουν σε παράλληλα σύμπαντα…. Τα γνωστά σου λέω. Εσύ κοίτα να είσαι καλά και να προσέχεις τον πατέρα και άσε με εμένα, δεν μασάω.
…….
......
.........
-Τι ρωτάς τώρα; Ναι ρε μάνα, μου κόψανε κι άλλο τον μισθό, ναι και στην νύφη σου το ίδιο, και στους δυό μας σκάνε τα όμορφα. Γιατί, εμείς είμαστε από άλλη πάστα; Μισθωτοί κι εμείς, με δάνεια και τρία παιδιά. Ε, τι; Θα μας την χαρίζανε;
…….
......
-Εντάξει ρε μάνα, το ξέρω, θα πάρω από τα δικά σας. Εδώ που φτάσανε τα πράγματα, θα κάνω πλιάτσικο στις συντάξεις σας για να την βγάλουμε. Δεν έχω άλλη επιλογή.
……
....
-Τι θα πει να μην στεναχωριέμαι;
Δεν στεναχωριέμαι ρε μάνα ούτε σκύβω το κεφάλι, απλά ντρέπομαι που έφτασα στο σημείο  οικογενειάρχης άνθρωπος, νεόκοπο «στέλεχος» της εκπαίδευσης -μην χέσω- με σπουδές και μεταπτυχιακά, με τόσες ξένες γλώσσες, με εργασιακές περγαμηνές και βαρβάτο βιογραφικό, να ψειρίζω την σύνταξή σας για να βγάλουμε τον μήνα.
Εντάξει, πάλι καλά, να δεις κάτι άλλους συναδέλφους που για τέσσερις μήνες θα παίρνουν μισθό 30 και 50 € τον μήνα. Αυτοί να δεις μια έκφραση που έχουνε
……
.....
-Δεν είναι φήμες ρε μάνα, είδα ο ίδιος τις μισθοδοτικές καταστάσεις, όσα σου λέω θα παίρνουν. Δεν ξέρω αν έχουν δάνεια ή τι στο διάολο έχουν, αλλά τόσα θα παίρνουν.
……..

-Το ξέρω ρε μάνα πως τα λεφτά σας τα θεωρείτε και δικά μου και πως θέλετε να παίρνω από αυτά και να πορεύομαι τώρα που είναι ζόρικα, αλλά δεν είναι λύση αυτή, ξεφτίλα είναι, πώς να το κάνουμε;
....
……
-Ναι ρε μάνα, κι εγώ σ΄ αγαπάω αλλά έχει να κάνει με την δικιά μου αίσθηση αξιοπρέπειας λέμε, δεν έχει να κάνει με τα λεφτά αυτά καθ’ αυτά. Ψιλά γράμματα θα μου πεις τώρα, αλλά κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν σε έναν χαρακτήρα. Ευτυχώς δηλαδή...
.....
…..
-Ε ναι, θα πάρω από αυτά τα λεφτά, τι άλλο να κάνω;
Με τόσα που παίρνουμε σαν μισθό τώρα, δεν βγαίνουμε να πληρώσουμε ούτε τα αγγλικά των παιδιών, ούτε τους λογαριασμούς.
Αν δεν μας κόψει τίποτα το Παρακαταθηκών και Δανείων, από την δόση του δανείου, με βλέπω με την κιθάρα σε καμιά πλατεία να βγάζω δίσκο.
.....
…..

-Έλα σε πειράζω, μην τσιμπάς ρε μανούλα…. Τι; Τι έγινε με τον πατέρα πάλι;
......
……
.......
-Αμάν ρε μάνα, το ξέρω πως ροχαλίζει και βρίζει στον ύπνο του, τι θες να κάνουμε τώρα; Γιατί στο ξύπνιο του δεν βρίζει; Εδώ ήθελε να έρθει στην πορεία τις προάλλες με το μπαστούνι και είχε βάλει και πέτρες στις τσέπες του σακακιού για να πετάξει. Είδα κι έπαθα να τον μεταπείσω.
Τα ξέχασες;
Από τότε που χτύπησαν τα ΜΑΤ τον φίλο του τον μπαρμπα Τάσο στο Σύνταγμα, λύσσα τον πιάνει έτσι και βλέπει κρανοφόρους.
Κοίτα που θα μου βγει Νετσαγεφικός στα γεράματα ο κυρ Απόστολος!
.......
……

-«Νετσαγεφικός» ρε μάνα.
Ναι, από εκείνους τους μυστήριους που διάβαζα μικρός είναι κι αυτός. Κι όχι δεν διαβάζω τέτοια πια. Διαβάζω από τα άλλα, από εκείνα που σε έπιανε πονοκέφαλος, για κάτι σχιστομάτηδες καραφλούς με κελεμπίες.
......
……

-Όχι ούτε σε πορείες πάω τώρα. Δεν έχει πια, αλλά δεν προλαβαίνω κιόλας.
.....
…..

- Όχι ρε μάνα δεν θα βάλω πορτοκαλί κελεμπία, μην ανησυχείς, ούτε θα ξυρίσω το κεφάλι μου. Τουλάχιστον από έξω δηλαδή…
…..
………………..
…………..

-Τι λες τώρα μωρέ μάνα; Γιατί τσακώθηκες με την κυρά Κατίνα;
…….
…………….

-Ε κι ΄συ δεν έπρεπε να την μουντζώσεις.
Ας είπε πως θα ψηφίσει Καρατζαφέρη, αφού έχει αρχίσει και αυξάνεται το Αλτσχάϊμερ της από το καλοκαίρι και μετά, το ξέρεις.
Τι την συνερίζεσαι;
…….
……..
………
-Ας είπε ότι θέλει, εσύ δεν έπρεπε να το συνεχίσεις. Στο κάτω κάτω πριν μερικά χρόνια, ΠΑΣΟΚ ψήφισες, καλά σου είπε. Πάλι καλά που ξεχνάει γρήγορα και σε κανά δύο μέρες θα είστε εντάξει και πάλι.
…….
……..
….

-Έλα εντάξει δεν σε μαλώνω, την γνώμη μου σου λέω.
Όμως κάτι θα πρέπει να κάνεις ρε μάνα, δεν είναι κατάσταση αυτή
Με τον φούρναρη τον πασόκο σκοτώθηκες, με τον ψιλικατζή τον νεοδημοκράτη βρίστηκες, τον κκέ τον ζαχαροπλάστη τον κράζεις μόλις βγει στη πόρτα του μαγαζιού, τον ράφτη απέναντι που είναι συριζαίος του κουνάς κοροϊδευτικά και με γκριμάτσα το κεφάλι μόλις σου πει καλημέρα, τι θα κάνω με εσένα πια;
Εντάξει, ο πατέρας ρίχνει χριστοπαναγίες πρωί μεσημέρι βράδυ αριστερά και δεξιά, αλλά κι εσύ;
……
……..
-Εντάξει σε καταλαβαίνω, όλοι έτσι αισθανόμαστε όμως.
Μήπως νομίζεις πως και αυτοί που βρίζεις είναι ευχαριστημένοι;
Απλοί νοικοκυραίοι είναι κι αυτοί που πέσανε στην φάκα της "ευημερίας"
…..
...........
-Ποιος; Ο φούρναρης; Ο ρουφιάνος της κλαδικής; Τι είπε; Μαζί τα φάγαμε είπε;
Ε καλά του κάνεις του καριόλη.
Ρίξτου κι από μένα του κεράτα όταν τον ξαναδείς. Αφού συνεχίζει τις μαλακίες σε τέτοιες εποχές, τον βλέπω να βάζει λουκέτο σύντομα.
Αν δεν του το σπάσουν πρώτα το μαγαζί κανένα βράδυ του βλάκα
…….
.......
..........
-Όχι ρε μάνα, δεν γίνεται να χωρίσεις τον πατέρα τώρα στα γεράματα, να κάτσετε εκεί που είσαστε και να προσέχετε ο ένας τον άλλον γιατί έτσι όπως πάει, μας βλέπω να τραβάμε όλοι κατά το χωριό, να βρούμε μια σπηλιά και να κλειστούμε μέσα μέχρι να περάσει η λαίλαπα.
Κι εκεί δεν θα έχουμε τηλεόραση να βλέπεις το τούρκικο και θα έχεις τον πατέρα μέσα στα πόδια σου όλη μέρα, να ρίχνει καντήλια κα χριστοπαναγίες σε θεούς και δαίμονες και να ψάχνει τηλεόραση να σπάσει
Άντε μην  με φουντώνεις και αρχίσω κι εγώ τα γαλλικά με τους καριόληδες που έχουμε μπλέξει. Κι αφού δεν τους φτάνω, θα αρχίσω να λυσσάω πάλι στις πορείες και να βρίζω ότι κινείται με στολή. Άσε με να χαρείς γιατί θα μου λες μετά που έμοιασα….
Λοιπόν τέλος, κανονίστε να είστε υγιείς για τουλάχιστον είκοσι χρόνια ακόμη, να έχουν τελειώσει τα παιδιά το σχολείο και να έχουμε ξοφλήσει το σπίτι και μετά κάνετε ότι θέλετε.
......
…….
-Αααα, άλλαξες γνώμη ε;
Μόλις άκουσες πως θα χάσεις το τούρκικο σίριαλ, μαλάκωσες.
Να δω άμα τελειώσει ο Savas με τι θα ασχολείσαι.
Προβλέπω να αναβιώνουν οι Αγανακτισμένοι…
....
…..
-Εντάξει ρε μάνα, αφού το ξέρεις σε πειράζω.
Φίλησέ μου τον πατέρα όταν γυρίσει.
Άντε καληνύχτα τώρα έχω να σηκωθώ πρωί πρωί για 675 € τον μήνα στο χέρι και νοιώθω ένα γερό σφίξιμο στο κωλομέρι.
....
....
-Όχι δεν είναι αιμορροΐδες, άλλο εννοούσα.
Εντάξει, θα τρώω λαχανικά και θα καπνίζω λιγότερο. Ναι.... Και θα πίνω και λιγότερους καφέδες, εντάξει.
....
-Έλα καληνύχτα. Δεν στεναχωριέμαι, ούτε κι εσύ να στεναχωριέσαι.
Φιλιά.….

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Κι όμως κάποιοι επιμένουν

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Έτσι απλά, όπως είναι η τέχνη και η ζωή της.
Η Θωμαή λοιπόν, η Θωμαή Κόντου, φτασμένη ζωγράφος. 400 τόσες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επιμένει να ζει με και για την τέχνη, όταν οι πιο πολλοί προσδοκούμε κρυφίως μόνο το από την τέχνη. Η ίδια πάντως συνεχίζει να την υπηρετεί με αφοσίωση και απλότητα κάπου στην Ελασσόνα.
Είχα την τύχη να την γνωρίσω στο χώρο της δημιουργίας της.
Δείγματα γραφής:




Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Ετησία Ιερά(κων) δοξολογία 2012 - (Μνημόνιον Διαρκούς Πίστεως)




του Νίκου Κουνενή

Παπαδαίμονος αρχιδημίου χοροστατούντος, Καρόλου από καθέδρας απειλούντος, Γεωργίων και Αντωνίου εν συναινέσει δωσιλογούντων, (αφιονισμένων αναμορφωτών, επελαυνόντων αφανιστών).
Θεοδώρου τζαμπαμαγκίτου αυλάρχου, Ευαγγέλου εφορμούντος σταβλάρχου, Προβοκατοροπούλου ανελεήμονος τραπεζίτου, Χορστ ουντ Φούχτελ προτεκτορούντων ανθυπάτων, Δενμασχεζειςτσαρλσνταλάρα συναινετικώς κεκαρμένου. Αγγέλας Μένκελε, Νικολά Σαρκοβόρ, Κριστίν Στραγκλέρ, Μανουέλ Μπαρούφο, Ζαν Κλωντ Γιουρούσ’, (ιμπερατόρων επιτηρητών, χρηματοβόρων τρωκτικών).
Δωροθέας εν αντιπολιτεύσει συμπολιτευομένης, Λοβερδανδρέου και Άννης εν ανυπομονησία αποδιαρθρωτών, Βορβορίδου και Γεωργίου κωλοτουμπάτων φαιοπρακτών, Αβραμογεωργίου και Σπηλιωτάρη χλιδοκυμβάλων συμπαικτών, Παπουτσίνου και Αδώνιδος δια ροπάλου εφορμούντων. Ρεπανοσκανδαλαίων Πεταλωτοραγκουσίων, Μιχαλακομπεγλιταίων αμετροεπών, (ανελεήτων προπαγανδιστών, πλιατσικολόγων αρπακτικών).
Ταμείου Διεθνούς του Νομισματικού, Τραπέζης Ευρωπαικής της Κεντρικής. Ομολόγων, εντόκων γραμματίων, παραγώγων, μερισμάτων, τοκοχρεολυσίων, μιζών, ασφαλίστρων, εξασφαλίστρων, τελών, χαρατσίων, φόρων, διοδίων, αύλων τίτλων, τοξικών τίτλων, σαπακίων, φουσκών, φαντς, σπρεντς, σουάπς, σι ντι ες, οφσόρ, μπλακ τζακ, ρουλέτ, παπατζιλίκ, κουλοχέρ, φρουτακί, μπαρμπουτί. Μόργκαν Στάνλει, Τζέι Πι Μόργκαν, Μπούντες Μπανκ, Ντόιτσε Μπανκ, Κρεντί Αγκρίκολε Μπανκ, Ντόιτσε Τέλεκομ, Σιντότιτσε Ζίμενς, Γιουρογκρούπ, Γιουροφάιτερ, Κόσκο, Κατάρινβέστμεντς, (ανεξελέγκτων επενδυτών, τοκογλυφούντων κλεπτοκρατών).
Εξουσιοφρενών, χρυσολάγνων, ανισσορόπων, αγελαίων, σαδιστών, εγωπαθών, γελωτοποιών, λακέδων, μηδισάντων, λαοκαπήλων, πορτοφολάδων, δημαγωγών, αποικιοφρόνων, λαοφυλάκων, βασανιστών, νταβατζήδων, (φραγκοφονιάδων αρπακτικών, αργυροφρόνων καταχραστών).
Εις μίαν, αγίαν, διεθνή και εγχώριον χρηματοπιστωτικήν απληστίαν, ομολογώ έν σάλπισμα εις πύκνωσιν απολαβών. Προσδοκώ ανάταξιν κερδών και χλιδήν του τρέχοντος αιώνος. Αμήν.

(Η Αγία τροικάς ελέησον ημάς. Τον οβολόν σας παρακαλώ).


kounenik@yahoo.gr

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Πάρτε πάνω σας ρε λέμε! Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας...

Από το επεξηγηματικό κείμενο του video:

"Δύο οικογένειες στο Πέραμα δεν έχουν εισόδημα λόγω της ανεργίας και άρα δεν έχουν και να πληρώσουν και το ρεύμα. Από το καλοκαίρι ζουν με δανεικό ρεύμα και κεριά! Οι δύο οικογένειες έχουν μαθήτριες σε σχολεία του Περάματος. Οι καθηγητές του σχολείου απευθύνονται και σε άλλους καθηγητές και τελικά, με βάση απόφαση της ΕΛΜΕ Πειραιά για έμπρακτη αγωνιστική αλληλεγγύη στις οικογένειες των μαθητών μας, γίνονται κινητοποιήσεις στην ΔΕΗ στα Καμίνια και την επόμενη μέρα η ΕΛΜΕ, μαζί με τις συνελεύσεις και τις επιτροπές γειτονιάς, επανασυνδέει το ρεύμα.
Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα, νερό, φαγητό!"





Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Μαύρη πέτρα

Πού να τη θυμάμαι; Το γνωστό θέμα που έχω με τη μνήμη. Λοιπόν, μου σέρβιρε την μπίρα και κοντοστάθηκε, σαν να ήθελε κάτι.

- Η Ειρήνη…

- Η Ειρήνη;

- Στο 3ο

- Στο 3ο;

Να μην τα πολυλογώ, παλιά μαθήτρια μου. Έχει δυο χρόνια που τέλειωσε τις σπουδές, υπολογίζω ότι θα κοντεύει τα 23.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία της: στρατός, φροντιστήριο, το κολέγιο στη Θεσσαλονίκη. Δύσκολα χρόνια. Μονόκλινο κρεβάτι για δύο σε άδειο διαμέρισμα. Στις απεργίες των αστικών έκανα με τα πόδια τη διαδρομή Αριστοτέλους – Κόκορας (Νεάπολη). Από Κυριακή μέχρι Δευτέρα το ταξίδι του μέλιτος στη Σκόπελο, την Τρίτη δούλευα ξανά στο φροντιστήριο.

Αλλά κάτι γινόταν. Χρόνο με το χρόνο βελτιώνονταν τα πράγματα.

- Τι σχεδιάζεις;

- Θα μαζέψω λίγα χρήματα για τα πρώτα έξοδα και φεύγω για την Κύπρο.

Έβγαλε μια γλυκύτητα ανακατεμένη με την αφελή αισιοδοξία της νιότης της, έκρυβα μια πίκρα, ανακατεμένη με την ένοχη οργή της γενιάς μου. Σκεφτόμουν:

Στο καλό και όλα κατ’ ευχή να σου ’ρθουν. Κοίτα μόνο να ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω. Μπας και μας έβρει κατακούτελα.


Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

Ασημένιος πηλός

Καναβούρης Κ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/01/2012 - ΑΥΓΗ της Κυριακής

Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός από τα φασιστόμουτρα του ΛΑΟΣ που ολοφύρονται για την προφυλάκιση του πονηρότατου ηγούμενου Εφραίμ. Είναι άλλωστε τα ίδια φασιστόμουτρα που όχι μόνο δεν νοιάστηκαν για τη φυλάκιση ουδενός μετανάστη ή χρήστη ναρκωτικών, αλλά αντίθετα, ως ανοικτείρμονες και φαιά ανελέητοι, προσπάθησαν και προσπαθούν (και από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα ελέω σοσιαλισμού και Παπαδημοκρατίας, όπως σκιτσάρει προσφυώς ο Γιάννης Καλαϊτζής) να στραγγαλίσουν έτι περισσότερο την έννοια του μετανάστη και του χρήστη, ει δυνατόν και φυσικώς. Δεν με νοιάζουν λοιπόν αυτά τα αποπλύματα που φωνασκούν την αγριότητα της αμορφωσιάς τους, δηλαδή την αγριότητα της απανθρωπίας τους.

Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός της φρικώδους γελοιότητας που ονομάζεται "κορυφαίο στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ", με όλα αυτά τα ανδράρια και τα γύναια που παίζουν τρίλιζα με την τραγωδία στην οποία οδήγησαν τον τόπο. Και τι με νοιάζει εμένα η γουρουνιά του Πάγκαλου, η πασιφαγία ακρίτως και αδιακρίτως του Βενιζέλου, η απόλυτη χαμέρπεια αναμεμειγμένη με ύποπτες και σκοτεινές διασυνδέσεις του Χρυσοχοΐδη, η γραβατωμένη κυνικότητα σε βαθμό τετανικού (τετανικού, παρακαλώ, όχι τιτανικού) χαμόγελου του Λοβέρδου, τα ξεσκισμένα ελληνικά και η ντροπιαστική για όλους περιφρόνηση στη λογική της Άννας Διαμαντοπούλου.

Και τι με νοιάζει εμένα η ψυχασθένεια που ονομάζεται Γιώργος Παπανδρέου. Όλοι την ήξεραν, όλοι έπαιξαν το παιχνίδι τους μ' αυτήν, μόνο που το παιχνίδι ήταν η ζωή του καθενός. Και τη ρήμαξαν τη ζωή του καθενός. Απ' έξω κι από μέσα. Χρόνια ολόκληρα. Αιώνες ολόκληρους, αν προσθέσεις τον χρόνο του καθενός, τη στιγμή του, την κάθε στιγμή του, μαζί με τις στιγμές όλων των άλλων.

Τομάρια όλοι τους. Τους ξέρω. Δεν με νοιάζουν. Κι αυτοί και η συμμορία η απίστευτα μεγάλη των σέμπρων, των σμπίρων, των δουλικών, των αυλητρίδων και των αυλητών, τα γιουσουφάκια της δημοσιογραφίας (είδος το οποίο επωάσθηκε με επιτυχία στους κόλπους της κομμουνιστικής αριστεράς), τα πορνίδια των διορθωτικών κινήσεων της εξουσίας και των παλινδρομικών της επίσης, οι πολυτελείς της αβρούς σοβαρότητας, οι επιβεβλημένα σημαντικοί εν τέλει, παρ' ότι αναίτιοι. Οι ιερείς δηλαδή μιας αναίτιας -και γι' αυτό ανύπαρκτης- δημοκρατίας.

Τι να με νοιάξει εμένα μια δημοκρατία που κατάντησε να έχει για πρωθυπουργό έναν υπάλληλο εκτός θεσμίων της Δημοκρατίας. Ένα τομάρι που λέει στους άλλους να πεθάνουν από πείνα για να σωθούν και ο ίδιος (άτιμος και αφιλότιμος μέχρι ρανίδας), παρ' ότι χρυσοπληρωμένος κάνθαρος του παγκόσμιου καπιταλισμού, καταδέχτηκε να κρατήσει μέχρι τέλους σε αναστολή την καθηγητική του θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να μη χάσει τη σύνταξη. Την οποία και πήρε. Ο φραγκοφονιάς πρωθυπουργός που λέει στους ομηλίκους του ότι η εσχατιά της ζωής τους πρέπει να είναι ζωή επώδυνης και ανειρήνευτης πτωχείας. Τι να με νοιάξουνε εμένα τα γλυκύμορφα τέρατα που χειρίζονται την γκιλοτίνα των αγορών, που χειρίζονται την πλήρη στρέβλωση της ανθρώπινης κατάστασης: να υπάρχει σημαινόμενο χωρίς σημαίνον. Να υπάρχει αιτιατό επειδή οι λογιστές επιβάλλουν το αίτιο. Τι να με νοιάξει εμένα αυτή η φρίκη. Θέλω να πω, τι να με νοιάξει το πασιφανές. Αφού είναι πασιφανές, ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, ας σκεφτεί κι ας πράξει αναλόγως.

Αλλά εμένα τι να νοιάξει αυτό το βουβάλι, ο Κώστας Καραμανλής, που κυβέρνησε τη ζωή του καθενός σαν βουβάλι, έδρασε φασιστικά ως προς τη λειτουργία της Βουλής και το σύστημα (το κοινοβουλευτικό), που σαφώς ήξερε το ποιόν του ανάξιου, αντέδρασε (και αντιδρά) αιδημόνως: Μούγγα και παραλλαγή. Προπαντός ευπρέπεια, μην τυχόν και ταράξουμε τη σιωπή (τη σιέστα) του αυθέντου. Ο αυθέντης, ακόμα και ο γελοιωδέστερος, δικαιούται να σιωπά. Για θυμήσου τις "σιβυλλικές δηλώσεις" του γέροντος αυθέντου Καραμανλή, "με πολλούς αποδέκτες". Και στο μεταξύ τα αδέρφια ηργάζοντο προς όφελος της προσωπικής τους ιδιόχειρης και προκλητικά νόμιμης Δημοκρατίας. Στην οποία πλείστοι όσοι συμμετείχαν. Και πλούτισαν. Σε αναβαθμό πολιτικής ισχύος.

Είναι παράνομοι. Είναι υπαίτιοι συμφορών. Πλούτισαν από τις συμφορές. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα δεις τη νομιμοποιημένη εγκληματοσύνη τους. Ο σχεδιασμός μιας ολόκληρης χώρας, το άπειρο των ανθρώπων της, κατάντησε κλοπή πορτοφολάδων. Τι να με νοιάξουνε, λοιπόν, αυτά τα γουρούνια, αυτά τα τομάρια, αυτή η αιματοβαμμένη ντροπή του τόπου. Αυτό το σίδερο της εμφύλιας εξουσίας, αφού η εξουσία είναι μόνο εμφύλια, όπως και η ελευθερία.

Εμένα με νοιάζει ότι ανήμερα των Χριστουγέννων πέθανε ξαφνικά ο ποιητής Αργύρης Χιόνης. Δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο που να του ταιριάζει τόσο πολύ το όνομά του. Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης ήταν πράγματι φτιαγμένος από ασήμι και χιόνι. Ένα ποίημα ο ίδιος για το πώς γίνεται να υπάρχει το χώμα. Το χώμα ως ποίημα και το ποίημα ως χώμα. Αυτό, ναι.


Με νοιάζει. Γιατί είναι πηλός. Ασημένιος.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Ανάπηρη δημοκρατία

Για το νέο βιβλίο του Νίκου Κουνενή, "Περί Δημοκρατίας - Σάτιρα ηθών και θεσμών"

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΑΤΖΗΜΩΥΣΙΑΔΗ

Φοβάμαι ότι καταντώ κοινότοπος και επαναλαμβανόμενος, αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Επικαλούμαι ένα δημοσίευμα του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου με τίτλο Οι διανοούμενοι, όπου υποβάλλεται το γνωστό ερώτημα «Πού είναι οι άνθρωποι του πνεύματος, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες;», για να διατυπωθεί η εξίσου γνωστή απάντηση: «Oι διανοούμενοι βρίσκονται στις "αυλές" των κρατικών και κομματικών πρυτανείων, προσδοκώντας τα οφέλη των επιδοτήσεων, επιδιώκοντας "πωλήσεις" ή ένα βραβείο ή ακόμα προσδίδοντας με το αζημίωτο κύρος σε εκδηλώσεις νεόπλουτων».

Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα, με την υποσημείωση ότι, όπως επισημαίνει ο Παπασωτηρίου, υπάρχουν κι εξαιρέσεις. Πιστεύω ότι ο Νίκος Κουνενής αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές ανάμεσά τους.

Πέρα από εξαιρετικά δείγματα λογοτεχνικής γραφής, τα δύο πιο γνωστά μυθιστορήματά του, Ω του θαύματος! και Ο μύθος του Ηρακλή Σπίλου, υπέχουν τον χαρακτήρα ενός συγγραφικού αντάρτικου, που εγείρεται κατ' αντιστοιχία ενώπιον της θρησκευτικής και της δημοσιογραφικής υποκρισίας με ανατρεπτικό τρόπο και, μάλιστα, στις περιόδους της πιο ολοκληρωτικής επιβολής τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Περί δημοκρατίας, μόνο που εδώ η σατιρική κριτική δεν ασκείται διά της πλαγίας και ασφαλούς οδού της μυθοπλασίας, αλλά με πιο ευκρινή, ευθύβολο και αιχμηρό τρόπο.

Στο βιβλίο του Κουνενή διασταυρώνονται τεχνικές γραφής που παραπέμπουν στην επιστημονική μελέτη και στο δημοσιογραφικό χρονογράφημα. Ο αταίριαστος συνδυασμός χωνεύεται δημιουργικά σε ενιαίο συγγραφικό όλο, που διαρκώς μετεωρίζεται ανάμεσα στο σοβαρό ύφος και την παιγνιώδη διάθεση, την επιστημονική ουδετερότητα και την ιδεολογική θέση, την περιγραφική πρόθεση και την ερμηνευτική κρίση.

Πιο συγκεκριμένα, ο συγγραφέας, υποδυόμενος την περσόνα ενός συστημικού στοχαστή, επιχειρεί να αναλύσει έννοιες, θεσμούς και λειτουργίες του δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά έρχεται συνεχώς αντιμέτωπος με τις αγκυλώσεις, τις στρεβλώσεις και τους παραλογισμούς της διεθνούς και κυρίως της ελληνικής εκδοχής του. Το σατιρικό αποτέλεσμα προκύπτει πρωτίστως από την προσποιητή αφέλεια του συγγραφέα, που τηρώντας τα προσχήματα της επιστημονικής ουδετερότητας, αποπειράται να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα μέσα από συνεχείς παραδοξολογίες που υπονομεύουν ειρωνικά τα ίδια τα λεγόμενά του και δευτερευόντως από την ευφάνταστη λεξιπλασία και τη συχνή επίκληση σε παραδείγματα λόγων και πράξεων από την τρέχουσα κυρίως πολιτική πραγματικότητα.

Το Περί δημοκρατίας δικαιώνει πλήρως την σατιρική πρόθεση του συγγραφέα: είναι απλό αλλά βαθύ, διαβάζεται με ανάλαφρη διάθεση αλλά ασκεί σφοδρή κριτική και διανθίζεται από χιούμορ, αλλά καλλιεργεί τον προβληματισμό. Το πιο σημαντικό είναι ότι πυκνώνει στην πιο κατάλληλη στιγμή μια διάχυτη στην κοινωνία αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος, καταφέρνοντας να στερεώσει την επικαιρική κριτική σ' ένα σύνθετο μωσαϊκό χρονικό όλης της μεταπολίτευσης, όπως ο Κώστας Βούλγαρης επισήμανε.

Ως τέτοιο το βιβλίο του Κουνενή επαναφέρει το δάνειο ερώτημα με το οποίο ξεκίνησα. Τώρα που ο δημοκρατικός πλουραλισμός της μονοφωνίας δίνει ηχηρή φωνή σε κείμενα που ομοιάζουν με μαθητικές εκθέσεις γυμνασίου, όπως το Τολμήστε, ο Κουνενής, όπως άλλωστε και ο Παπασωτηρίου και άλλοι πολλοί, δεν αρκούνται μόνο να αναρωτιούνται «Πού είναι οι άνθρωποι του πνεύματος, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες;». Με την πράξη, το λόγο και το έργο τους, δίνουν την απάντηση – κι ας μην έχει γίνει έως τώρα ευρέως αντιληπτό. Φρονώ, πάντως, ότι δεν θα αργήσει.

* Δημοσιεύτηκε στο www.e-dromos.gr την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Ευχές

Ύστερα από ένα μήνα σιωπής, σύγχυσης και διασποράς, σε ένα μόνο έχω καταλήξει: όπως έχουν τα πράγματα, μοιάζουν με πολυτέλεια οι γκρίνιες, οι κυκλοθυμίες και οι μεμψιμοιρίες μας. Σφίγγω λοιπόν τα δόντια και ορθώνομαι.

- Καλή χρονιά να έχουμε -