Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Η αυγοβολή

Σε αυτή τη συνωμοτική συμπαιγνία των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, που είτε αποσιωπούν είτε παραποιούν είτε διακωμωδούν τον αντίλογο, οι αιρετικές φωνές πρέπει να ακούγονται.
Εδώ λοιπόν.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Μία, δύο, τρεις, πολλέ τρόικες

(Ελάσσονες δήμιοι σε μείζον πογκρόμ)

Έπινα τον πρωινό καφέ μου με ανοιχτή την τηλεόραση τις προάλλες, μπας και καταφέρω να ενημερωθώ για κανά καινούριο τρισάθλιο μαντάτο. Στη γνωστή ενημερωτική εκπομπή την οποία επέλεξα να παρακολουθήσω, ως ενθουσιωδώς εκπαιδευόμενος μαζοχιστής, εφιλοξενείτο ο κουστουμαρισμένος και γιαπποπρεπής κύριος Μ. Τρασκέρης, «διευθυντής εταιρείας αξιολόγησης ανθρώπινου δυναμικού». Το όνομα της εταιρείας δεν αναφερόταν στον κατατοπιστικό υπότιτλο. Εύλογο. Στους γιαουρτοφόρους και μουτζοκεντρικούς καιρούς μας, το να φυλάνε οι αποπάνω τα νώτα τους είναι επιλογή εκ των ων ουκ άνευ.
Μιλώντας γλαφυρά ενώπιον της κάμερας, λοιπόν, και απαντώντας με προθυμία στα ερωτήματα των δημοσιογράφων, ο κύριος Μ. (Μιχάλης; Μιλτιάδης; Μανούσος; Άγνωστο) μας ενημέρωσε πως το κράτος έχει αναθέσει στην εταιρεία του την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, τουτέστιν την καθοριστική γνωμοδότηση επί της εργασιακής και βιολογικής εξώθησης των ίδιων και των οικογενειών τους στον εργασιακό και βιολογικό Καιάδα.
Ερωτώμενος αν αισθάνεται άσχημα επειδή εξαιτίας της εισήγησής του θα δυστυχήσουν τόσοι άνθρωποι, ο κ. Τρασκέρης μας διαβεβαίωσε από οθόνης πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, καθώς η τρόικα τσέπης την οποία διευθύνει δεν είναι εκτελεστικός αλλά εισηγητικός φορέας: απλώς προτείνει την εργασιακή εκτέλεση, την οποία εν τέλει υλοποιεί ιδιοχείρως το κράτος.
Προχωρώντας περαιτέρω στην εκδίπλωση της στιβαρής του επιχειρηματολογίας, ο επιφανής αυτός Ιδιώτης επισήμανε πως χιλιάδες άνθρωποι «τα ξύνουν» στο δημόσιο (τους όρχεις και τα αιδοία τους εννοούσε, ο ευγενέστατος). Εμμέσως πλην σαφώς δε, υπονόησε πως οι διοικητές οργανισμών που έχουν μεγάλα χρέη θα έπρεπε να αυτοκτονήσουν, ένεκα ευθιξίας. Δεν θα τον αδικούσα εντελώς επ’ αυτού, αν συμπλήρωνε ότι για τον ίδιο ακριβώς λόγο, και σε πολλαπλάσιο βαθμό, θα έπρεπε να αυτοκτονήσουν οι εργοδότες του, πρωθυπουργοαντιπροεδρουπουργοί. Δυστυχώς αυτό δεν το επιπροσέθεσε.
Αναφερόμενος στα κριτήρια με βάση τα οποία θα αποφασιστούν οι μαζικές καταδίκες, ο κ. Μ. υπήρξε αρκούντως λακωνικός. Τα κριτήρια τα αποφασίζει το κράτος, δήλωσε, εμείς απλώς τα εφαρμόζουμε και πληρωνόμαστε γι αυτό από το κράτος, (δηλαδή από σας που με ακούτε τώρα, φορολογούμενα πληβειακά σκουλήκια, θα μπορούσε να προσθέσει).
Κατόπιν αυτών, και δεδομένης της κριτηριακής σοφίας του κράτους, μπορούμε να εικάσουμε ότι ο κύριος Τρασκέρης και οι επιτελείς του διαθέτουν άπαντα τα εφόδια προκειμένου να αποφασίσουν με επιστημοντική ακρίβεια αν ο χειρουργός κ. Πάνος χειρίζεται με τον ορθό τρόπο το νυστέρι ή προβαίνει σε αυθαίρετους αυτοσχεδιασμούς, αν η παιδοψυχολόγος κα Άννα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις ψυχικές διαταρραχές των μικρών ασθενών της ή τους αποπροσανοτολίζει περαιτέρω, αν ο υπάλληλος του αστεροσκοπείου κ. Μήτσος στρέφει προς τα άνω το τηλεσκόπιό του ή επιδίδεται σε ηδονοβλεπτικά παίγνια, αν η μηχανοδηγός τού Μετρό κα Στέλλα ακολουθεί τις ράγες, ή στρίβει αυθαιρέτως τον συρμό, κατευθύνοντάς τον προς Καισαριανή μεριά.
Μετά την ολοκλήρωση της ενημέρωσής μου επί της ουσίας του εθνοσωτηρίου έργου της εταιρείας, εύλογη υπήρξε η απορία μου, σχετικά με το ποσό με το οποίο αυτή θα αμειφθεί. Ω, της εκπλήξεως! Με ύφος σαφώς υποτονικότερο του συνήθους, ο διακεκριμένος Ιδιώτης αρνήθηκε να απαντήσει στην ερώτηση. Δήλωσε ωστόσο ότι το δημόσιο χρωστά ήδη στην εταιρεία του ενάμιση εκατομμύριο ευρώ (χα, χα) για υπηρεσίες κάμποσων μηνών. Οπότε; Οπότε και σαδιστής και δαρμένος (το τελευταίο δεν το είπε ο ίδιος, εγώ το συνάγω ευλόγως εκ των συμφραζομένων).
Ηθικόν προς αξιολογητές δίδαγμα: προτού, κύριοί μου, καταδικάσετε τις χιλιάδες των μισθοσυντήρητων του δημοσίου, καλό θα ήταν να προβείτε σε μια προληπτική αξιολόγηση της φερεγγυότητας και εν γένει ποιότητας των κυβερνητικών αφεντικών σας. Αλλιώς, την κάτσατε τη βάρκα. Και τους ανθρωποκυνηγούς που μετατρέπονται αιφνιδίως σε θηράματα, κανείς δεν τους λυπάται. Ούτε καν οι όμοιοί τους.


Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Τα παρακαλητά

Την ώρα που μισθοί και συντάξεις ψαλιδίζονται, επιδόματα και δώρα περικόπτονται, έκτακτες εισφορές και τέλη ακίνητης περιουσίας επιβάλλονται σε μια στοχοθετημένη, δακτυλοδεικτούμενη, καθυβρισμένη και ενοχοποιημένη κοινωνία, ο πάλαι ποτέ πρόεδρος της ΓΕΣΕΕ και νυν κοινοβουλευτικός ταγός απευθύνεται στην άρχουσα τάξη:


«Παρακαλώ αυτούς που στοιχειωδώς μπορούν να πληρώσουν, να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα τους, με γνώση ότι αυτή η δυσκολία θα αποδώσει, για να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο και για το μέλλον των παιδιών μας».


Θαυμάζω την ευγένεια και το τακτ του ανδρός, τον πολιτικό πολιτισμό και την ταξική συνείδηση που ασμένως υπερασπίζεται. Έτσι, δίχως εκφραστικά στολίδια και ιδεολογικά προσχήματα: η καπιταλιστική αναδιάρθρωση καλά κρατεί. Φροντίζει επαρκώς η κυβέρνηση.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Τρομοκρατούν για να επιβάλλουν νέα μέτρα


Η όψιμη αποκάλυψη ότι η άνοδος του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ήταν κατασκευασμένη προκειμένου να δικαιολογηθούν τα βάρβαρα μέτρα δεν κομίζει γλαύκαν. Αλλά ακόμη και αν το θέμα δεν ευσταθεί η τακτική της δραματοποίησης της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας εκ μέρους της κυβέρνησης και οι δηλώσεις στα ξένα μέσα ενημέρωσης δημιούργησαν το αρνητικό περιβάλλον για την Ελλάδα, οδηγώντας στην επιβολή των σκληρών μέτρων λιτότητας. Γιατί το έκανε αυτό η κυβέρνηση; Γιατί θεώρησε αφελώς ότι θα αποκτούσε την έξωθεν καλή μαρτυρία, ρίχνοντας τα βάρη της κατάστασης στην προηγούμενη κυβέρνηση. Μόνο που οι ξένοι βλέπουν τους Έλληνες εν τω συνόλω τους και τις κυβερνήσεις ως συνέχεια, χωρίς να διακρίνουν αν πρόκειται για ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Αλλά και η διάγνωση της κρίσης εκ μέρους του κ. Γιώργου Παπανδρέου ήταν εντελώς επιφανειακή, καθώς, όπως έλεγε στο Όσλο, περνάμε απλώς μία «κρίση πεσιμισμού»!
Τώρα, όμως, η κρίση είναι πολυπαραγοντική. Δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική αλλά ψυχολογική και οντολογική. Ο τρόμος έχει καθηλώσει τους πολίτες, που αισθάνονται όλη τους η ζωή να καταστρέφεται δια μιας. Η καθήλωση αυτή ενισχύεται με την πολιτική του χειρότερου, με ψέματα αναμεμιγμένα με τρομοκρατικό φόβο, από την επαπειλούμενη χρεοκοπία, από την ανασφάλεια και τη διαλυτική λειτουργία του κοινωνικού αυτοματισμού. Σ’ αυτό συνεργούν και οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι ανακοίνωσαν ότι θα αποφασίσουν για την έκτη δόση του δανείου στα μέσα Οκτωβρίου, όταν δηλαδή τελειώνουν και τα ταμειακά αποθέματα της χώρας και η πληρωμή των μισθών και των συντάξεων θα είναι στον αέρα. Το ίδιο έκαναν και το Ιούλιο.
Ο τρόμος της χρεοκοπίας, η επιβολή της αντίληψης ότι είμαστε διεφθαρμένοι κι ανίκανοι να διαχειριστούμε την κρίση είναι από τις βασικές λειτουργίες του ιδεολογικού μηχανισμού του νεοφιλελευθερισμού σύμφωνα με τον Αργεντινό οικονομολόγο Κλαούντιο Κατς. Ήδη η καγκελάριος Μέρκελ μίλησε κυνικά για άμεση παρέμβαση στα εσωτερικά των υπερχρεωμένων χωρών. Η εθνική μας ανεξαρτησία πάει περίπατο. Πως πρέπει να αντιδράσουμε; «Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου» λέει ο Κατς σαν απόσταγμα της εμπειρίας του από την ανάλογη κατάσταση της Αργεντινής. Άρα, δεν θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε τις νεοφιλελεύθερες συνταγές, που ήδη έχουν χρεοκοπήσει, όπως σημειώνει ακόμα και ο Economist. Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι απολύτως σαφές ότι τα νέα μέτρα όχι μόνο δεν συνιστούν λύση, αλλά θα βυθίσουν τη χώρα ακόμη περισσότερο στην ύφεση. Τελικά, όπως λέει ο Κλαούντιο Κατς, η Αργεντινή είδε άσπρη μέρα «μόνον όταν σταμάτησε να κάνει ό,τι τις ζητούσαν οι πιστωτές».

Ο μεγάλος φόβος, όμως, δεν ασκείται μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πρόκειται για το φόβο του λεγόμενου aftershock, του μετασεισμού μετά το σεισμό του 2008. Οι ειδικοί στην ιστορία της οικονομίας σημειώνουν ότι και η κρίση του 1930 παρουσιάστηκε σε τρεις φάσεις: τη φάση κατά την οποία οι κερδοσκόποι χρηματοδότησαν(φούσκωσαν) την κερδοσκοπική φούσκα, τραβώντας στο γκρεμό επενδυτές αλλά και τις μικρότερες τράπεζες. Η δεύτερη φάση αφορούσε στην κρίση της πραγματικής οικονομίας καθώς η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε δραματικά(στις ΗΠΑ το 1930 και στη Γερμανία το 1931). Στην τρίτη φάση και μετά από μία απότομη άνοδο της βιομηχανικής παραγωγής, έχουμε μία βίαιη πτώση που ξεκινάει αντίστροφα, πρώτα από τη Βρετανία, ύστερα τη Γαλλία και μετά στις ΗΠΑ(το 1937). Η κρίση του 1937 αποδίδεται στην πολιτική της άγριας λιτότητας που οδήγησε στη μεγάλη μείωση της ζήτησης. Σήμερα, επαναλαμβάνονται οι ίδιες συνταγές του παρελθόντος. Όπως είναι γνωστό η αντίληψη που επικράτησε στη δεκαετία του 1930 ήταν η πίστη στο πολύ απλό δόγμα: ελεύθερες αγορές και ισχυρό νόμισμα. Η δεύτερη λύση λαμβάνει χώρα τη δεκαετία του 1940 και είναι η ενεργητική στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης και το ελεγχόμενο χρήμα. Αυτή υποστηρίζουν και για σήμερα οι Αμάρτυα Σεν και ο Π. Κρούγκμαν.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Προς συνδιασκεπτόμενο Πασόκο, της πίσω σειράς

Σε αντίκρισα στην οθόνη της τηλεόρασης, να κραυγάζεις όπως παλιά (σα να μη συνέβη τίποτα στο μεταξύ, δηλαδή) στη θέα του αρχηγού σου, που- ανάμεσα σε σαρδάμ και παύσεις- σου ξαναπούλαγε το ίδιο χιλιοειπωμένο, και απολύτως εξοργιστικό παραμύθι, περί δημοκρατίας, πατριωτισμού και σοσιαλισμού, που τάχα μου, αποτελούν το αγνά κίνητρα τού τρέχοντος ασύστολου, και μέχρις αηδίας υποτελούς, κανιβαλισμού του.
Μεσήλικας ήσουν, γύρω στα πενήντα, πενήντα πέντε, και σε είχαν τοποθετήσει στις τελευταίες σειρές. Που πάει να πει, τίποτα περισσότερο από ένας ταλαίπωρος μικρομεσαίος του παρελθόντος, εξουθενωμένος του παρόντος και τσακισμένος του μέλλοντος. Σοβαρά σημάδια οφικίων και αξιοσημείωτων κερδών από τη στράτευσή σου στο «κίνημα» δεν διέκρινα στην ημιταλαίπωρη παρουσία σου. Άντε να σε διόρισαν κάπου, κάποτε, άντε να σου ’καναν καμιά εξυπηρετησούλα σε ώρα ανάγκης, άντε να περνιόσουνα και συ μέχρι πρότινος για ψιλοπαράγοντας της συνοικίας ή της κωμόπολής σου. Τα δυο πρώτα στα ξαναπαίρνουν πίσω με υπέρογκο τόκο, όσο για το δεύτερο, άσ’ τα να παν’ στο διάολο: το κράξιμο απ’ τους γνωστούς σου πάει σύννεφο, και συ δεν έχεις καν προσωπική φρουρά για να τους συνετίσεις, όπως το πράττουν οι γραβατοφόροι κομματικοί σου προιστάμενοι. Κι έτσι, ακόμη και την απόφασή να πας για καφέ στα παλιά σου στέκια, δύσκολα την παίρνεις πλέον.
Αυτά διακρίνω στη φάτσα σου, οπότε σκάω από την περιέργεια να εντοπίσω τα όποια κίνητρά σου: Γιατί, άραγε, έσκουζες γεμάτος ενθουσιασμό αναπαράγοντας τα συνθήματά τους, γιατί χειροκροτούσες σαν μανιακός τους δεκάρικούς τους, γιατί έκραζες εκείνους που από τις πίσω- επίσης- σειρές τούς γιουχάιζαν εντός έδρας; Δυο χρόνια πριν θα έλεγα πως οι πιθανότητες να είσαι ένας άνθρωπος αφελώς καλοπροαίρετος, γοητευμένος από τις γενναιόδωρες υποσχέσεις τους, δεν θα έπρεπε να αποκλειστούν. Σήμερα πελαγώνω στ’ αλήθεια, αδυνατώντας να ανακαλύψω κάποιον χαρακτηρισμό που να εκφράζει με πειστικό τρόπο την εμμονική σου κατάσταση: Πρόβατο είσαι άραγε, ή δωσίλογος; Εύπιστος ή φανατίλας; Βαλτός ή ανεγκέφαλος; Υπνοβάτης ή καθίκι; Αγαθιάρης ή σαδιστής; Ιδεοληπτικός ή μαλάκας; Τις απαντήσεις τις αφήνω σε σένα, ως νομίμως ενδιαφερόμενο.

Ν. Κουνενής

kounenik@yahoo.gr

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΚΡΙΣΙΣ


(Βιντεάκι από το youtube)


Κάποια πράγματα είναι πασίγνωστα.



Για παράδειγμα είναι σε όλους γνωστό πως «λεφτά υπάρχουν»

Επίσης είναι κοινά παραδεκτό και πασίγνωστό (σύμφωνα με την έντεχνα δημιουργημένη ως "αυθεντική και αληθινή" αντίληψη του "απλού λαού") πως οι δημόσιοι υπάλληλοι ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ είναι εκείνοι που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική καταστροφή της χώρας, (Όχι τα "δικά μας" παιδία, όχι οι επιχειρηματίες διαπλεκομενοι χορηγοί, όχι οι μεγαλοεπενδυτές και μεγαλοφοροφυγαδες, όχι οι σάπιοι πολιτικοί που είναι γέννημα θρέμα του ίδιοιυ του συτήματος, όχι όλοι οι άλλοι που ακόμη και μικρά παιδία ξέρουν, όχι. Μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, ΟΛΟΙ σε ένα τσουβάλι και στον Καιάδα)



Έτσι, το σοφό επιτελείο της σοφής μας κυβέρνησης που ήταν πάντα φάρος ειλικρίνειας τόσο στις εξαγγελίες της όσο και στην υλοποίηση οοοοολων όσων υποσχέθηκε, αυτή η παρέα αυθεντικά αλτρουιστών πολιτικών ανδρών που πασχίζουν για την διάσωση ετούτης της ηθικά παρακμασμένης χώρας, (με τους πολίτες-λαμόγια που μαζί τα έτρωγαν και σε κανέναν δεν έδιναν), επιτέλους έβαλε σε λειτουργία με αυταπάρνηση και παρρησία εκείνα τα μέτρα που χαρακτηρίζονται από αίσθημα ευθύνης, κοινωνικής δικαιοσύνης, κοινωνικής κρατικής αρωγής για να βοηθηθεί η χειμαζόμενη και πάσχουσα τα πάνδεινα τάξη των τραπεζιτών, των μεγαλοεπιχειρηματιών, των επενδυτών και των σοβαρών χρηματιστηριακών παικτών, που ιδροκοπούν καθημερινά ώστε να μπορεί ο πολίτης αυτής της χώρας να επενδύει το μισθό του, την σύνταξή του, το επίδομα ανεργίας του,  στο όραμα της αναγεννημένης Ελλάδας που όλα τα καταφέρνει και όλα τα μπορεί.



Έτσι, από 1ης Οκτωβρίου 2011, οι ελεεινοί εκείνοι δημόσιοι υπάλληλοι που λέγαμε παραπάνω, εκείνη η φύρα που κατέστρεψε την Ελλάδα και την απογύμνωσε από την δυναμική της και την έκανε ζήτουλα και επαίτη στις αυλές των βαρβάρων, αυτοί λοιπόν οι προδότες της ελληνικής ιστορίας και κληρονομιάς θα πάρουν το μάθημα που τους αξίζει, για να σωθεί επιτέλους η Ελλάδα, να σωθεί η Ευρώπη, να σωθεί ο κόσμος ολάκερος.



Σύμφωνα λοιπόν με τον Νόμο 3986/11 άρθ. 38 παρ. 2 από την μισθοδοσία του μηνός Οκτώβρη του 2011, δηλαδή σε καμιά δεκαριά μέρες από τώρα (γιατί πλέον οι μισθοί θα καταβάλλονται 13 και 27 εκάστου μηνός), θα τιμωρηθούν βλέποντας τους παχυλούς τους μισθούς να περικόπτονται:



Α) λόγω της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης & καταπολέμησης της ανεργίας. Η εισφορά αυτή υπολογίζεται σε ποσοστό 2% επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων όλων των Δημοσίων Υπαλλήλων.



Β) λόγω της ειδικής εισφοράς των ασφαλισμένων του Ταμείου Πρόνοιας των Δημοσίων Υπαλλήλων (Τ.Π.Δ.Υ) υπέρ του Ταμείου Πρόνοιας. Η εισφορά υπολογίζεται σε ποσοστό 1% επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων όλων των Δημοσίων Υπαλλήλων.



Σύνολο δηλαδή 3% επί ΤΩΝ ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΤΟΥΣ.



Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως :«Η συγκεκριμένη ειδική εισφορά, που αναλογεί στο χρονικό διάστημα από 1-1-2011 έως το μήνα πρώτης εφαρμογής της παρακράτησης της, κατανέμεται ισόποσα στους εναπομείναντες μήνες του ίδιου έτους (2011), συμπεριλαμβανομένου και του μήνα πρώτης εφαρμογής και συνεισπράττεται με τις εισφορές των μηνών αυτών.»



Δεν τελειώνει όμως εκεί , αφού 

«Σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 23.α΄ του άρθρου 55 του Ν. 4002/11, το κίνητρο απόδοσης των δημοσίων υπαλλήλων που αμείβονται με το πρώτο μέρος του Ν. 3205/2003 (Α΄297) και των παρεμφερών με αυτό επιδομάτων, που προβλέπονται για τους αμειβόμενους με ειδικά μισθολόγια ή υπουργικές αποφάσεις ή συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις κ.λ.π. μειώνονται από 1-7-2011 κατά ποσοστό πενήντα τοις εκατό (50%).

(Εδώ θα πρέπει να υπενθυμίσει κανείς, πως τα επιδόματα ήταν μια «τακτική» που χρησιμοποιήθηκε από ΟΛΕΣ τις κυβερνήσεις, για να δίνονται κάποια ψίχουλα ως αυξήσεις και μα καταλαγιάζουν οι «λαϊκές» απαιτήσεις, άσε δε που φορολογούνταν κιόλας από πάνω, αλλά και δεν υπολογίζονταν συνταξιοδοτικά. Καλό ε;)

Να μην ξεχάσω να αναφέρω δε, πως οι παραπάνω μειώσεις επιβάλλονται ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ από 1ης Ιανουαρίου, δηλαδή θα πρέπει να αφιαρεθεί ένα 3% για τους ήδη καταβεβλημένους μισθούς οκτώ μηνών, του επιδόματος Πάσχα και του επιδόματος αδείας, καθώς και το 50& του κινήτρου απόδοσης για τους μήνες Αϋγουστο και Σεπτέμβριο. Όλες αυτές οι επιστροφές, θα "ισομοιραστούν" λέει σε 3 ισόποσες δόσεις



Σε προσωπικό επίπεδο λοιπόν (γιατί εδώ είναι ένα απλό ιστολόγιο που έχουν δύο φιλαράκια και όχι δημοσιογραφικό site) αυτό σημαίνει πως για τον Οκτώβριο, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς που έκανα (και που ΔΕΝ περιλαμβάνουν, τα χαράτσια στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, την έκτακτη εισφορά, τηλέφωνο, νερό, βενζίνη, εβδομαδιαία και ψιλοκοσκινισμένα έξοδα σουπερμαρκετ, τα αγγλικά των παιδιών), πιστεύει λοιπόν η φωτισμένη κυβέρνηση πως ΑΝΕΤΑ μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με λιγότερα από 300 €.

Πέντε άτομα δηλαδή, ζευγάρι δύο εργατών της εκπαίδευσης και τα τρία ανήλικα παιδιά τους.
Και θα πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ιδιαιτέρως τυχερούς και ευνοημένους, αφού ακούγεται πως θα υπάρξουν λέει και ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ μισθοδοσίες.
Δηλαδή κάποιοι (ειδικά αν είχαν το θράσσος να πάρουν κανένα μεγάλο στεγαστικό ή άλλου είδους δάνειο), θα πρέπει ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ στο δημόσιο για την τιμή που τους κάνει να τους παρέχει δουλειά



Τι άλλα νέα;

Από υγεία είμεθα καλά (ευτυχώς έχουμε αυτό το αβαντάζ ακόμη), όμως δεν επιθυμούμε το ίδιο και για εσάς ρε ΚΡΕΤΙΝΟΙ





Κατά τα άλλα, αν κατέβω σε κανένα συλλαλητήριο, σε καμία πορεία και φορέσω μάσκα να τα γαμήσω όλα, ή χωθώ σε κανένα σούπερ μάρκετ για να απαλλοτριώσω τίποτε γάλατα και τίποτε ρύζια, ή αν μπουκάρω σε καμιά τράπεζα, ή αν καρπαζώσω κανέναν κοινοβουλευτικό χαρτογιακά-βουλευτή-κομματικό εκπρόσωπο-συνδικαλιστάρά-πρόεδρο οργανισμού κλπ κλπ, τότε θα είμαι εγώ ο παράνομος.

Εκείνοι που βάλθηκαν να ΞΕΚΛΗΡΙΣΟΥΝ γενιές ολόκληρες είναι οι «νόμιμοι», οι «καθαροί», οι «γνώστες»



Κρατιέμαι χρόνια να μην περάσω «την γραμμή», να παίξω το γαμημένο το παιγνίδι κι ας έχει σημαδεμένα τα χαρτιά, να σταθώ όρθιος, να μην γονατίσω, «να σώσω ότιδήποτε κι αν σώνεται», εγώ, ο Πάνος, ο Γιάννης, η Δόμνα, ο Κώστας, η Ελένη, η Καίτη, ο Σάββας, ο Γιώργος, ο Θόδωρας κι άλλοι κι άλλες, με μόνο όπλο την αξιοπρέπεια και την δύναμη που παίρνει ο ένας από το βλέμμα του άλλου, αλλά τελικά εκείνο που απευχόμασταν για όλους μας, τελικά μας έφτασε.

Κρατάτε ο ένας τον άλλον παίδες, και όλοι όρθιοι





Επιβίωση, αλληλεγγύη και συντροφικότητα ρε κουφάλες γραβατοφόροι, 
Δεν ξέρετε ούτε τι σημαίνουν, ούτε τι μπορούν να κάνουν



Έρχεται…

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Σχόλιο




Είχα στο μυαλό να γράψω για την ψυχολογική κούραση που πλανάται, για τις λέξεις που αρνούνται να φανερωθούν στην οθόνη, για τα δάχτυλα που αποστρέφονται το πληκτρολόγιο, για τα σκυθρωπά πρόσωπα που πληθαίνουν, για την συναισθηματική τρομοκρατία που ασκείται, για τις ιστορικές ευκαιρίες που χάνονται, αλλά είδα την τελευταία ανάρτησή σου. Και κατάλαβα ακόμη καλύτερα ό,τι μου είπες τις προάλλες από το τηλέφωνο.





Τελικά, το μόνο που μας απομένει είναι να μείνουμε όρθιοι. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Πρέπει να μείνουμε όρθιοι.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Working Man Blues



Working Man Blues - Merle Haggard

It's a big job just gettin' by with nine kids and a wife
I been a workin' man dang near all my life
I'll be working long as my two hands are fit to use
I'll drink my beer in a tavern,
Sing a little bit of these working man blues

I keep my nose on the grindstone, I work hard every day
Might get a little tired on the weekend, after I draw my pay
But I'll go back workin, come Monday morning I'm right back with the crew
I'll drink a little beer that evening,
Sing a little bit of these working man blues

Hey hey, the working man, the working man like me
I ain't never been on welfare, that's one place I won't be
Cause I'll be working long as my two hands are fit to use
I drink a little beer that evening
Sing a little bit of these working man blues

Sometimes I think about leaving, do a little bummin around
I wanna throw my bills out the window catch a train to another town
But I go back working I gotta buy my kids a brand new pair of shoes
Yeah drink a little beer that evening,
Cry a little bit of these working man blues

Hey hey, the working man, the working man like me
I ain't never been on welfare, that's one place I won't be
Cause I'll be working long as my two hands are fit to use
I drink a little beer that evening
Sing a little bit of these working man blues
Yeah drink a little beer that evening,
Cry a little bit of these working man blues


Γιατί έτσι την είδα απόψε και επειδή δεν μας πτοούν οι "στραβές" λέμε

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Για χτες

Υπήρχε πολύς κόσμος. Πάρα πολύς. Έστω κι αν οι τηλεοράσεις το αποσιώπησαν. Αλλά...

... Αλλά εφτά διαφορετικές προσυγκεντρώσεις και άλλες τόσες, αν δεν κάνω λάθος, διαδρομές. Εκ των πραγμάτων, ηττημένος αυτός ο κόσμος από την αρχή. Ηττημένος και ασυντόνιστος.

Μια χαρακτηριστική εικόνα:

Μέτωπο προς τη Βενιζέλου οι καταλήψεις, μέτωπο προς την Έκθεση οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Ξεκινούν οι μεν, ξεκινούν οι δε. Μένει στη μέση, ακίνητος ένας κόσμος να κοιτάζει δεξιά και αριστερά, χωρίς να ξέρει με ποιους να πάει και ποιους να αφήσει. Τούτη η πολυδιάσπαση πονάει. Πολύ δε περισσότερο, όταν ξέρει κανείς ότι την ίδια ώρα περιμέναν υπομονετικά τα ΜΑΤ στη ΧΑΝΘ για να πνίξουν τον κόσμο στα χημικά.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Μια γενεαλογία της εξουσίας

Ο γύρος του θανάτου, Θωμάς Κοροβίνης, εκδ. Άγρα, 2010, σελ. 209



Από το βιβλίο «Επιτήρηση και τιμωρία» του Μισέλ Φουκώ το πρώτο απόσπασμα και από το βιβλίο «Ο γύρος του θανάτου» του Θωμά Κοροβίνη το δεύτερο.

Τόπος: πλατεία Greve. Ημερομηνία: 2 Μαρτίου 1757. Ώρα: μη προσδιορισμένη.

Άναψαν το θειάφι, αλλά η φωτιά δεν ήταν δυνατή κι έτσι μόνον η επιδερμίδα του επάνω μέρους του χεριού καψαλίστηκε λιγάκι. Τότε, ένας από τους δήμιους, με τα μανίκια σηκωμένα πάνω από τους αγκώνες, πήρε στα χέρια του κάτι ατσάλινες λαβίδες, επίτηδες φτιαγμένες γι’ αυτόν το σκοπό, ενάμισι πόδι μάκρος, του τις έχωσε βαθιά πρώτα στην κνήμη του δεξιού ποδιού, ύστερα στο μηρό, στο δεξιό βραχίονα και τέλος στους μαστούς. Ο δήμιος αυτός, μ’ όλο που ήταν δυνατός και εύρωστος, με μεγάλο κόπο κατόρθωνε να αποσπά κομμάτι σάρκας, συστρέφοντας τις λαβίδες δυο τρεις φορές στην κάθε μεριά του σώματος, προξενώντας στον κατάδικο πληγές σαν ένα νόμισμα των έξι τάλιρων.

Μ’ ένα τίναγμα, τα άλογα τράβηξαν τα μέλη του καταδίκου, το καθένα προς τη μεριά του, ενώ από ένας δήμιος κρατούσε το κάθε άλογο. Κάθε τέταρτο ξανάρχιζε η ίδια διαδικασία, και, τέλος, έπειτα από πολλές επαναλήψεις, αναγκάστηκαν να σπρώξουν τα άλογα για να τραβήξουν: αυτά που ήταν δεμένα στο δεξί του χέρι, τα έσπρωξαν μπροστά, στην κεφαλή. αυτά που ήταν στους μηρούς τα ένωσαν με τους βραχίονες – πράγμα που έκανε τους βραχίονες να σπάσουν στις κλειδώσεις. Τα τραβήγματα αυτά επαναλήφθηκαν πολλές φορές χωρίς επιτυχία. Ο κατάδικος σήκωνε το κεφάλι και κοίταζε το κορμί του. Αναγκάστηκαν να προσθέσουν δυο ακόμα άλογα σ’ εκείνα που ήταν δεμένα στους μηρούς – και έτσι τα άλογα έγιναν έξι. Και πάλι όμως δεν κατάφεραν τίποτα.

Τελικά, ο δήμιος Samson είπε στον κύριο Le Breton πως δεν υπήρχε τρόπος ούτε κι ελπίδα να τελειώνουν, και του πρότεινε να ρωτήσει τους δικαστές αν ήθελαν να τον κατακομματιάσουν. Ο κύριος Le Breton γυρίζοντας από την πόλη έδωσε εντολή να γίνουν νέες προσπάθειες – έτσι κι έγινε. Αλλά τα άλογα μουλάρωσαν, και μάλιστα ένα από εκείνα που ήταν ζεμένα στους μηρούς έπεσε στο πλακόστρωτο.

Ύστερα από δυο τρεις απόπειρες, ο δήμιος Samson, κι αυτός που τον είχε βασανίσει με τις λαβίδες, τράβηξαν ο καθένας τους ένα μαχαίρι μέσ’ από την τσέπη τους, και του κόψαν τους μηρούς σύρριζα στον κορμό. καθώς τραβούσαν με δύναμη, τα τέσσερα άλογα έσυραν τους δυο μηρούς πίσω τους, πρώτα τον δεξιό κι ύστερα τον αριστερό. το ίδιο έγινε και με τους βραχίονες, που αποσπάστηκαν από τους ώμους, στις μασχάλες. χρειάστηκε να κοπούν οι σάρκες σχεδόν ως το κόκκαλο, ενώ τα άλογα τραβούσαν με όλη τη δύναμη τους πρώτα τον δεξιό κι ύστερα τον αριστερό βραχίονα.

Όταν αποκόπηκαν και τα τέσσερα μέλη του κατάδικου, οι ιερωμένοι πλησίασαν για να του μιλήσουν. ο δήμιος όμως τους είπε πως ήταν πια νεκρός. ενώ στ’ αλήθεια εγώ έβλεπα ακόμα τον άνθρωπο να σπαράζει και το κάτω του σαγόνι να κουνιέται σαν να ήθελε να μιλήσει. Ένας μάλιστα από τους δημίους είπε λίγο αργότερα πως όταν σήκωσαν το κορμί για να το ρίξουν στη φωτιά, ο άνθρωπος ήταν ακόμα ζωντανός. Αφού λευτέρωσαν τα τέσσερα μέλη του από τα σκοινιά που τα ένωναν με τα άλογα, τα ’ριξαν σε μια πυρά που είχε ετοιμαστεί στην πλατεία, κατάντικρυ στο ικρίωμα. ύστερα κάλυψαν το κορμί κι όλα τ’ άλλα με κούτσουρα και δεμάτια από κληματόβεργες, κι έβαλαν φωτιά στα άχυρα που είχαν ανακατέψει με τα ξύλα.

Τόπος: Γεντί Κουλέ. Ημερομηνία: 17η Φεβρουαρίου 1968. Ώρα: 7:00πμ.

Το ’77 καρντάση, έτυχε κι έκανα γνωριμία μ’ έναν πολιτικό κρατούμενο. Επί χούντας τον είχαν πιάσει μαζί με τους συντρόφους του και τον κλείσανε στο Γεντί Κουλέ. Εκείνος ο άνθρωπος μου ξομολογήθηκε πόσο τον αγαπούσαν στη φυλακή τον Αρίστο. Τον έκαναν παρέα, τον έβαζαν στην ομάδα του μπάσκετ, τον αγκαλιάσανε. Όταν ήρθαν, με λέει, να τον πάρουν καρντάση μου, στις πέντε τα χαράματα – τρία μερόνυχτα τον είχαν στην απομόνωση- έπεσε σύρμα απ’ τους δεσμοφύλακες και σηκώθηκαν όλοι οι κρατούμενοι στο πόδι και βαρούσαν τα κάγκελα των κελιών με κλειδιά, με κουτάλια, με ό,τι μεταλλικό αντικείμενο είχαν. Έγιναν, λέει, στο Γεντί Κουλέ ανάστα ο Κύριος, την ώρα που τον έπαιρναν. Εκεί δίπλα έγινε η εκτέλεση του Αριστείδη, στο βορειοανατολικό τμήμα έξω απ’ τα κάστρα του Γεντί, στον υπαίθριο χώρο, εκεί που γίνονται σήμερα συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις, στο θεό σου, καρντάση μου. […] Και με έρχονται στο νου τα τελευταία του λόγια τα φαρμακωμένα, καρντάση μου, κι η καρδιά μου σπαράζει, τι να σε πω: «Παιδιά, σας παρακαλώ, σκοπεύστε με καλά για να μην τυραννιέμαι».

Αν εξαιρέσουμε την ίδια την πράξη της θανατικής εκτέλεσης ως μέσο ποινικού κολασμού, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ομοιότητα ανάμεσα στα δύο αποσπάσματα που παρέθεσα.

Στα 1757 η νεότευκτη εξουσία της αστικής τάξης έχει ακόμη ανάγκη από δημόσιες επιδείξεις της ισχύος της προκειμένου να εδραιωθεί δια του φόβου στη συνείδηση των υπηκόων της. Ο βασανισμός, η εξάρθρωση των μελών και η καύση του πατροκτόνου Damiens εμπίπτουν στο πλαίσιο μιας επιδιωκόμενης εξουσιαστικής επιβολής που με το πρόσχημα του δικαίου θεσμοποιεί την πρωτόγονη βαρβαρότητα.

Στα 1968 η αστική τάξη διαθέτει όλα τα θεσμικά και ιδεολογικά μέσα, ώστε να αυτοαναπαράγεται δίχως τέτοιες ακρότητες. Κατά βάση ήπια και αδιόρατη η επιβολή της αποφεύγει τη δημόσια επίδειξη της βαρβαρότητάς της, ακόμη και σε εκείνες τις περιόδους κρίσης κατά τις οποίες αναγκάζεται να αξιοποιεί πιο βίαια μέσα. Ο τυφεκισμός του θεωρούμενου ως «δράκου του Σέιχ Σου» Αριστείδη Παγκρατίδη γίνεται χαράματα σε συνθήκες σχετικής μυστικότητας, μακριά από υποκριτικά ή ανυπόκριτα βλέμματα συμπόνιας.

Κι όμως πίσω από την ορατή διαφορά που χωρίζει μια φιλοσοφική πραγματεία και ένα λογοτεχνικό βιβλίο, ακούω τους ψιθύρους μιας συνομιλίας που διαμείβεται ανάμεσα στους δύο συγγραφείς: ό,τι ανέλυσε φιλοσοφικά ο Φουκώ ως διαδικασία κατασκευής της εγκληματικότητας και των μηχανισμών πειθάρχησης, νομίζω ότι αποδίδεται λογοτεχνικά από τον Κοροβίνη μέσα από την περίπτωση του Αριστείδη Παγκρατίδη.

Δεν είναι μόνο τα σημάδια από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Είναι και το ζαρωμένο κορμί, το βλέμμα του εγκλωβισμένου, τα νευρικά ξεσπάσματα, η αδυναμία να εμπιστευτεί. Είναι και το σπέρμα που στεγνώνει στην πλάτη, το ηθικοδιδακτικό κήρυγμα του αστού, ο εγκλεισμός στο αναμορφωτήριο. Απέναντι στο αστικό μύθευμα της ατομικής ευθύνης, ο Κοροβίνης αντιτάσσει τη γενεαλογία μιας εξουσίας που αργά, μεθοδικά, ύπουλα σωρεύει πάνω στον ήρωά του επιστρώσεις επιβολής, για να ορίσει τη ζωή και το θάνατό του.

Προσπερνώ τις λογοτεχνικές αρετές του βιβλίου με μια απλή αναφορά στο γλωσσικό θησαυρό των καλιαρντών, στην ολοζώντανη απεικόνιση της εποχής, στη λεπτή επεξεργασία των χαρακτήρων και στέκομαι στο αφηγηματικό εύρημα των φωνών. Δέκα διαφορετικοί άνθρωποι, δέκα διαφορετικές οπτικές, δέκα διαφορετικοί δρόμοι, που συγκλίνουν σε ένα και μόνο βλέμμα. Μιλάω για το απορημένο βλέμμα του Παγκρατίδη, που από το εξώφυλλο του βιβλίου κοιτάζει με το πρόσωπο στραμμένο προς τα πίσω κάτι που δεν φαίνεται.

Θα μπορούσε και να είναι ο φόβος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά ο Κοροβίνης δεν ενδίδει αφηγηματικά στην ευκολία ενός θέματος που θα ξεκινούσε και θα τελείωνε με την τραγική μοίρα ενός άδικα εκτελεσμένου ανθρώπου. Τώρα πλέον που είναι της μόδας να τάσσονται όλοι κατά της θανατικής ποινής, αλλά να λησμονούν τις κοινωνικές διαδικασίες κατασκευής της εγκληματικότητας, ο Κοροβίνης εμβαθύνει λογοτεχνικά στην αρχέγονη διαπάλη του ατόμου με την εξουσία.

Νομίζω πως όποιος συνεχίσει το ανολοκλήρωτο έργο του γάλλου φιλοσόφου, εννοώ όποιος αναλάβει να προχωρήσει περαιτέρω τη μελέτη για τη γενεαλογία της εξουσίας, δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη και το βιβλίο του Κοροβίνη.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Το αρχαΐζον -ν

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά ανάμεσα σε όλα εκείνα τα καλά παιδιά που φιγουράρουν στη σελίδα Wikileaks ως εμπλεκόμενοι με τον άλφα ή βήτα τρόπο με την εδώ αμερικανική πρεσβεία - άλλοι από τους οποίους προσπαθούν να αποσείσουν με ρητορικά σχήματα το χαρακτηρισμό "αμερικανάκι", άλλοι χαρακτηρίζονται ευθαρσώς "παλιοί καλοί φίλοι" κι άλλοι αναζητούν μυστικούς κώδικες επικοινωνίας με την εβραϊκή κοινότητα - υπάρχει και το όνομα του κ.κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη! Ναι, ναι του γνωστού.
Κι όμως το θέμα θα περάσει απαρατήρητο, όπως τόσα και τόσα άλλα. Από επικοινωνιακή άποψη, η διακοπή των διαπραγματεύσεων με την τρόικα προσφέρει πολύτιμη εκδούλευση. Το κοινωνικό ενδιαφέρον παραλύει, οι κριτικές φωνές κατασιγάζουν, οι τηλεοπτικές οθόνες παύουν να κεντράρουν στους ξεσηκωμένους φοιτητές και κυρίως το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναβγεί από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, για να μας βαυκαλίσει με τα ίδια ιδεολογικά χάδια. Όπως δηλαδή ξέρει πολύ καλά να κάνει εδώ και πολλές δεκαετίες.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Εν αρχή ην η ποίησις




Αερσίλοφος χώρα, Κώστας Βούλγαρης, εκδ. το πέρασμα, 2011, σελ. 221




Ευθύς εξαρχής, το προοίμιο. Μία και μόνη σελίδα, αλλά είναι αρκετή, για να πει όσα ακριβώς χρειάζεται να πει. Δεν έχουμε βέβαια να κάνουμε με απλό πληροφοριακό σημείωμα ή με απόπειρα συγκάλυψης της συγγραφικής αμηχανίας ή με κάποιο αφηγηματικό τέχνασμα προς άγραν αναγνωστικού ενδιαφέροντος. Το συγκεκριμένο προοίμιο πυκνώνει το λογοτεχνικό στίγμα και περιέχει τις λογοτεχνικές αρχές της συγγραφής, ορίζοντας ένα μέτρο ειλικρίνειας στη σχέση του συγγραφέα με τον αναγνώστη. Ξεκάθαρα λοιπόν τα πράγματα από την αρχή ακόμη: πρόκειται για μια γραφή που αρνούμενη τη νεωτερική παράδοση, κινείται ρητά στο χώρο της μετα-νεωτερικότητας.

Στο βιβλίο του Βούλγαρη, η πεζογραφία τοποθετείται σε ένα νέο πεδίο, σε μία νέα αισθητική, σε μία νέα τεχνική, σε μία νέα προβληματική, θέτοντας υπό αίρεση τα πιο θεμελιακά λογοτεχνικά γνωρίσματα: από τη λειτουργία της λογοτεχνικής αφήγησης μέχρι την ειδολογική κατάταξή της στις τρεις γνωστές πεζογραφικές κατηγορίες. Έτσι, απαλλαγμένη από τα βαρίδια της αφηγηματικής δράσης, από τους καταναγκασμούς του αφηγηματικού χρόνου, από τα ψιμύθια της αφηγηματικής πλοκής, η λογοτεχνική γραφή μπορεί να ρίχνει απερίσπαστη το βάρος στο κύριο συστατικό της εκφοράς της. Αναφέρομαι ασφαλώς στη γλώσσα.

Αλλά ούτε κι εδώ δε χαρίζεται ο συγγραφέας στον αναγνώστη. Λόγια στοιχεία και δημώδεις τύποι διαμορφώνουν ένα ιδιότυπο γλωσσικό κράμα, που παραπέμπει με υψηλή αληθοφάνεια στις γλωσσικές επιλογές των αλεξανδρινών και των βυζαντινών γραφιάδων και καθιστά την αναγνωστική πράξη εξαιρετικά απαιτητική και σε ορισμένα σημεία ιδιαίτερα επίπονη διαδικασία.

Όχι βέβαια χωρίς κάποιο λόγο κι όχι βέβαια χωρίς κάποιο σκοπό.

Δεν εννοώ μόνο ότι το αισθητικό αποτέλεσμα της γλώσσας αυτής σιγά σιγά κερδίζει μέχρι σαγήνης τον αναγνώστη με την εκφραστική ευκαμψία, την υφολογική πλαστικότητα, τη συντακτική επινοητικότητα και το λεξιλογικό της πλούτο. Εννοώ κυρίως ότι με τη βοήθειά της κατασκευάζεται ένα άλλου ύφους και ήθους διανοητικό σύμπαν εντός του οποίου ο αναγνώστης βυθίζεται σε περασμένες εποχές, για να έρθει αντιμέτωπος με θέματα λίγο πολύ οικεία. Η απληστία της εξουσίας και το αντίδοτο της σοφίας, η ένταση των ερωτικών σχέσεων και το σαράκι του χρόνου, ο σκοπός της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ο ρόλος των διανοουμένων, η κατανόηση της ιστορίας και η διαμόρφωση της ιστορικής συνείδησης κτλ. ιδωμένα πλέον όχι στο συγχρονικό άξονα αλλά σε παλαιότερα «κείμενα» αναφοράς, που λόγω της χρονικής απόστασης προσφέρονται στον αναγνώστη για μια εκ νέου επεξεργασία, θεώρηση και εμβάθυνση.

Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Αν κατά κανόνα η συμβατική πεζογραφία αντιμετωπίζει τη γλώσσα ως απλό φορέα της αφήγησης και της επιφυλάσσει διεκπεραιωτικό ρόλο, ο Βούλγαρης τεχνουργεί το γλωσσικό ως απολύτως καλλιτεχνικό μέσο, ψυχώνοντάς το με αισθητική πρόθεση και εσωτερικό ρυθμό. Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι η πεζογραφία του αναζητεί την αισθητική δικαίωσή της πρωτίστως ενδο-γλωσσικά ως δηλαδή λόγου-τέχνη και όχι ως λόγου-τέχνασμα, πράγμα που διανοίγει έναν γόνιμο διάλογο ανάμεσα στον πεζογραφικό και στον ποιητικό λόγο.

Κάτω από το πρίσμα αυτό μπορούμε να αντιληφθούμε το ρόλο και το λόγο των καβαφικών επιρροών που βρίθουν στο έργο του Βούλγαρη: από τη λόγια γλώσσα και το ψευδοϊστορικό ελληνιστικό και πρωτοβυζαντινό πλαίσιο μέχρι τη χρήση προσωπείων, τη συγκαλυμμένη διδακτική πρόθεση και το υπαινικτικό ύφος. Πιστεύω πως απολύτως συνειδητά ο Βούλγαρης επιχειρεί να συνεχίσει πεζογραφικά ό,τι ολοκλήρωσε ποιητικά ο Καβάφης: να συμβάλει στη δημιουργία ενός νέου χώρου συνάντησης του πεζού με τον έμμετρο λόγο, αναδεικνύοντας τις δυνατότητες που μένουν αναξιοποίητες και βαλτώνουν στα στάσιμα νερά της σημερινής πεζογραφικής ευκολίας και της αφηγηματικής εντυπωσιοθηρίας.

Κλείνοντας επανέρχομαι στην πρώτη αράδα του βιβλίου: «Άνθη ποικίλα, της λόγου τέχνης, δεν φύονται εδώ» δηλώνει ο Βούλγαρης, βάλλοντας εναντίον της νεωτερικής γραφής και θέτοντας εαυτόν ενώπιον μιας πρόκλησης. Πιστεύω ότι κερδίζει, τελικά, το στοίχημα που βάζει, και μάλιστα με πανηγυρικό τρόπο. Με βιολογικές μεθόδους καλλιέργειας η «Αερσίλοφος χώρα» αποδεικνύεται ιδιαιτέρως γόνιμη φύτρα λουλουδιών. Ο αναγνώστης θα γνωρίσει νέες ποικιλίες ανθών, θα χαρεί νέους συνδυασμούς χρωμάτων, θα απολαύσει νέα μεθυστικά αρώματα. Αναφέρομαι όμως μόνο στον μυημένο αναγνώστη και η ένσταση που υπαινίσσομαι δεν έχει να κάνει μόνο με το βαθμό λογοτεχνικής καλλιέργειας του μέσου αναγνώστη.

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης