Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Ανάπαυλα

Μία από τα ίδια: ανασύνταξη δυνάμεων και επανάκτηση ισορροπιών. Πρωτίστως διαμέσου της γραφής. Γύρω στα μέσα Ιουλίου προβλέπω αιματηρές μάχες με το πληκτρολόγιο. Προηγουμένως, η αναγκαία αποχώρηση από την ηλεκτρονική σας συντροφιά.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα τα ξαναπούμε τέλη Αυγούστου.

Καλές σας δροσιές

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Λέω να πάω για ψάρεμα...


Δεν μπορώ άλλο να πληγώνονται τα μάτια μου

Πάνω στης θλίψης βιτρίνες, άδειες, σκονισμένες και εγκαταλειμμένες, στης παραίτησης τα βλέμματα που σέρνονται σε ξηλωμένα πεζοδρόμια, σε άδεια μπουκάλια Maalox και απότιστες Πλατείες, στης ανακλαστικής βίας τα μισοκαμένα στουπιά και στις μάσκες άμυνας.
Είναι που μετά όμως, όλο σκυμμένους ώμους συναντάω και το ατελέσφορο να κουδουνίζει στο μυαλό όπως και τα ψιλά στις τσέπες και το βλέμμα μια ανικανοποίητη θολούρα να χάνεται στα στενά και να κοιτάει πίσω για προφύλαξη.

Μας φτάνουν τα ψιλά για ένα σουβλάκι και μια μπύρα;
Θεοί είμαστε· όχι όμως από αυτά, έχουν ψεκαστεί, πάμε πιο κάτω…

Πληγώνονται σου λέω τα μάτια μου και δεν αντέχουν άλλο,
να μετράνε άκρες παπουτσιών και άσπρες τρίχες που φυτρώνουν σε μια νύχτα μέσα…

Δεν αντέχεται τόση συνειδητοποίηση ρε φίλε, το ξέρω και δεν έχω κάτι να πω να ελαφρύνω το βάρος, δεν βρίσκω κάτι – οτιδήποτε για να σου δώσω το χέρι να πατήσουμε σε στέρεα Ελπίδα
Μια ζεστή μπύρα μου έμεινε μονάχα, να, πάρε την μισή, τζούρα και κουβέντα μιας και την ίδια μαυρίλα κουβαλάμε χρόνια τώρα και πλατσουρίζουμε στα βαλτόνερα κάθε μέρα.
Ένα ρουθούνι μόνο καταφέραμε να κρατάμε πάνω από την μούργα, ίσα-ίσα να επιζήσουν τα βασικά και για τ’άλλα, ζιγκ-ζαγκ πορεία στης λάσπης τους βυθούς.
Και είναι γελοίο να ακούς πως κάποτε θα καθαρίσουν τα νερά, λες και τον νοιάζει τον ναυαγό αν θα είναι καθάριες οι μπουρμπουλήθρες που θα τον πνίξουν

Και μιας και το φέραμε στα νερά μας το θέμα, ξέρεις τι είναι η απολέπιση;
Που ξελεπιάζει ο μάγειρας το ψάρι πριν τα ρίξει στο τηγάνι, για να μασιόνται εύκολα και να μην κάτσει η μπουκιά στο λαιμό εκείνου που παραγγέλνει και πληρώνει με ξένα χρήματα;
Έ, έτσι κι εμείς.
Νεκρό δέρμα και αφυδατωμένη σάρκα, ούτε λέπι προστασίας πάνω μας κι ούτε λόγος να μας πέφτει για το ξεκοκάλισμα και το αλεύρωμα που μας ετοιμάζουν. Κάποιοι μας θεωρούν μεζέ και ο καλός μεζές ποτέ δεν έχει λόγο, μόνο τρώγεται.
Μόνες υποχρεώσεις μας να μην πιτσιλάμε λάδια ένα γύρω και να γίνουμε τραγανοί και νόστιμοι.
Κι ούτε κάν ολόκληρους, κροκέτες μας θέλουν γαμώ το γκουρμέ τους μέσα.
Να παρακαλάς να γίνεις γατομεζές δηλαδή, μπας και σώσεις τουλάχιστον λίγη αξιοπρέπεια.

Με αυτά και με τούτα ματώνουν τα μάτια μου σου λέω, δεν μπορώ άλλο να βλέπω.
Κοπάδια ολόκληρα ξεκοκαλίζουν, για την λαιμαργία τους και μόνο οι κερατάδες
Γεμίζουν τα παραγάδια σπαρταρίσματα και ματωμένα βράγχια κι οι Καπεταναίοι τις Μηχανές πρόσω.
Στα βαθιά δεν πάνε, αποφεύγουν τα Κήτη, πάλι η Μαρίδα θα ξεκληριστεί, αποφάσεις και ρότες που έχουν παρθεί από Στεριανούς και ξεκληρίζουν γενεές.
Κι όσο κι αν βρεθούν ψάρια να αγανακτούν και να φωνάζουν «αδικία», το Δίχτυ θα την κάνει την δουλειά του.
Κι όσο κι αν βελάζουν τα πρόβατα, την πορεία για το τσιγκέλι την ξέρει ο Χασάπης και δεν την αλλάζει. Στενάχωρο ή όχι, έτσι είναι.

Γι’ αυτό σου λέω, δεν μπορώ άλλες πληγές στα μάτια, τέλειωσε κι η μπύρα και δεν υπάρχει λέπι.

Φεύγω, πάω να προσπαθήσω να θρέψω Ελπίδα, έρχεται ζόρι ακόμη πιο χοντρό και ότι ανάσα μπορέσουμε να πάρουμε καλή θα είναι

Μπορεί το αλεύρωμα να μην το αποφύγαμε μεν, αλλά επιστρέφοντας θα φροντίσω να είμαι τίγκα στο λέπι

Στον λαιμό να τους κάτσουμε τους πούστηδες…




ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.


(Αφήνουμε και μερικές light μουσικές για παρέα)

Μια ακόμη απαγόρευση

Κι όμως ο πνευματικός μεσαίωνας καλά κρατεί εδώ. Τι να πει κανείς;

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

Το χαμόγελο του Μάνου ξανανθίζει

Εξέλαβα τις απαγορεύσεις (αναφέρομαι σε αυτήν και σε αυτήν) σαν ετεροχρονισμένη απονομή δικαίου, που παρά την καθυστέρηση των τριάντα ολόκληρων χρόνων παράγει σε συμβολικό επίπεδο δύο βασικά νοήματα:
- ένα πολιτικό, που υπενθυμίζει τον τυχοδιωκτισμό όσων σκύλευσαν τα οράματα, τα συνθήματα, τα τραγούδια και τις ψήφους της αριστεράς προς κομματικό όφελος και δημόσια βλάβη,
- ένα ιδεολογικό, που προβάλλει τον κριτικό ρόλο και την κοινωνική ευθύνη του δημιουργού σε αντίθεση με την κυρίαρχη εικόνα του νεροκουβαλητή της εξουσίας, που τα μέσα ενημέρωσης προωθούν και ορισμένοι συντηρητικοί διανοούμενοι - λένε ότι τολμούν αλλά στην πραγματικότητα αρέσκονται να - υποδύονται.