Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Σταγονίδια...

Αυτοί που φάγανε τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα και τον Κουμή και την Κανελλοπούλου και τον Καλτεζά και τον Γρηγορόπουλο, και... και... , τώρα δικαιώνονται. Τα σταγονίδια που έγιναν ωκεανός και πνίγουν την ονομαζόμενη δημοκρατία τους. Εδώ και τόσες δεκαετίες, παραμένει κοινό μυστικό και αυτοί καμώνονται τους ξαφνιασμένους.

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Λογοκρισία

Η λογοκρισία σήμερα δεν γίνεται με την απαγόρευση μιας πληροφορίας αλλά με την υπερπληθώρα πληροφοριών. Μπορεί η μεγάλη είδηση των ημερών να είναι τα νέα μέτρα εξόντωσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων, αλλά αυτή αποδυναμώνεται, αφυδατώνεται από την επικίνδυνη αγανάκτηση που εκλύει, μέσω άλλων ειδήσεων, όπως το μεγάλο θέμα των στημένων ποδοσφαιρικών παιγνιδιών, το σκάνδαλο με την «κρυφή αποθήκη» φαρμάκων στο Ιπποκράτειο και τους διευθυντές σχολείων που έστελναν παραποιημένα στοιχεία στο υπουργείο Παιδείας! Είναι τυχαίο ότι όλα αυτά τα σκάνδαλα δημοσιοποιήθηκαν χθες; Όχι. Και δεν πρόκειται για συνομωσιολογικό τρόπο σκέψης αλλά για αμιγώς επικοινωνιακό σχεδιασμό. Αλλά για να μπορέσει η κυβέρνηση να στήσει αυτό το επικοινωνιακό παιγνίδι με τα… στημένα πρέπει να συγκεντρώνει μια σειρά από εξουσίας. Τότε τι γίνεται η περίφημη διάκριση των εξουσιών; Δεν υπάρχει πλέον και είναι απλώς θεωρητική (P. Rosanvallon). Εκτελεστική(κυβέρνηση), νομοθετική(Βουλή) και δικαστική εξουσία ταυτίζονται. Αν εδώ προσθέσουμε και την εξουσία πάνω στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης μέσω του ελέγχου διαμόρφωσης της ατζέντας τους, τότε αυτό δεν είναι δημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο ότι χθες όλοι μιλούσαν για τα στημένα παιγνίδια, ενώ για το στημένο πολιτικό παιγνίδι, για το στήσιμο στο… στήσιμο δεν μιλούσε κανείς.
Ο στόχος, εν προκειμένω, του σχεδίου είναι να καταπνιγεί ή να ματαιωθεί η έκδηλη πλέον αμφισβήτηση των «αξιών» και των συμφερόντων αυτών που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Με άλλα λόγια αναπτύσσεται ένας μιντιακός μηχανισμός που επιδιώκει να εξαφανίσει τις αντιδράσεις στα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος πριν καν διατυπωθούν, να τα εξουδετερώσει πριν αυτά κερδίσουν δύναμη ή πρόσβαση στους συναφείς με τη λήψη των αποφάσεων χώρους –στο εσωτερικό δηλαδή της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.
Αν δηλαδή τα παλιά αυταρχικά καθεστώτα λειτουργούσαν με βάση την «παραγωγή της άγνοιας»(λογοκρισία), τα σύγχρονα βασίζονται στο παραπλανάν, στην κατασκευή ή τη διαμόρφωση των προτιμήσεων που συντελούν στην εκούσια συμμόρφωση ή υποταγή στην αθέμιτη κυριαρχία των ισχυρών, που ασκείται κυρίως στο συμβολικό πεδίο της επικοινωνίας, των ιδεών, των πεποιθήσεων και της κοινωνικοποίησης(σχολείο). Σ’ αυτό διαδραματίζει μεγάλο ρόλο η βιομηχανία της συνείδησης(ΜΜΕ) και των κατόχων-βαρόνων της. Τα μεγάλα μίντια και δη η τηλοψία έχουν καταστεί ο τόπος συνάντησης οικονομίας και πολιτικής(διαπλοκή), με τη δεύτερη να έχει απολέσει το παιγνίδι από την πρώτη, εξαρτώμενη πλήρως από αυτή. Έτσι όλα καταλήγουν σε μία ήπια, συμβολική βία, που είναι ανεπαίσθητη και αφανής ακόμη και στα θύματά της. Όλα καθίστανται φυσικά ακόμα και η εξόντωση των «κάτω». Συνεπώς, γινόμαστε, σήμερα, μάρτυρες ενός επικοινωνιακού σχεδίου που κυμαίνεται από την καθαρή λογοκρισία και την παραπληροφόρηση μέχρι τους ποικίλους και ιδιαίτερους τρόπους απομώρανσης της κρίσης καθώς και την προαγωγή και συντήρηση κάθε είδους παραλογισμού και απατηλής σκέψης, μεταξύ των οποίων είναι και η φυσικοποίηση της αδικίας.
Αυτό όμως το οπλοστάσιο επιτήρησης και ελέγχου της εξανάστασης των «κάτω» έχει σήμερα έναν μεγάλο και παραδοσιακό αντίπαλο, το «δρόμο» με την επικοινωνιακή έννοια του όρου, ή την «πλατεία» με την πολιτική. Εκεί σήμερα ακυρώνεται ο έλεγχος του μεγάλου θυμού. Γι’ αυτό ενδέχεται στην «πλατεία» να ασκηθούν οι παραδοσιακές μορφές βίας προκειμένου να εξαλειφθεί ως θεσμός επικίνδυνης αμφισβήτησης.


ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, gpapaso.blogspot.com

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Προσωπικές γραμμές άμυνας






Νερό, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, εκδ. Κέδρος, 2011, σελ. 129





Μου ’ρχονται στο μυαλό τα λόγια μιας κατοίκου της Κερατέας στα πρόσφατα επεισόδια. «Βγείτε στο δρόμο για να γιατρευτείτε» είπε μεταξύ άλλων με την αφοπλιστική απλότητα της λαϊκής θυμοσοφίας, που σε πείσμα της μιντιοκρατούμενης σκέψης επιμένει να παράγει λόγο. Χωρίς να παραγνωρίζω τα συγκεχυμένα όρια μεταξύ απλότητας και απλοϊκότητας, νομίζω ότι η διαπίστωση αυτή κομίζει, τώρα που οι άνθρωποι αναζητούν στο διαδίκτυο, στις πλατείες και στους δρόμους να συν-υπάρξουν σε νέες συλλογικότητες, έναν καίριο προβληματισμό που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορη ούτε τη λογοτεχνική γραφή. Δεν αναφέρομαι μόνο στο αυξανόμενο πεζογραφικό ενδιαφέρον για ό,τι συμβαίνει στον κοινωνικό και πολιτικό χώρο αλλά και στο νέο τρόπο θεώρησης της ιδιωτικής σφαίρας.


Η λογοτεχνική αποθέωση ενός αυτάρεσκου και αλαζονικού εγώ, που κυριάρχησε στα πεζογραφικά πράγματα των προηγούμενων δεκαετιών, φαίνεται πως έχει εξαντλήσει το ούτως ή άλλως περιορισμένο δυναμικό της και αρχίζει σταδιακά να εκφυλίζεται. Ο στενός οικογενειακός, επαγγελματικός, ερωτικός χώρος, που είτε υφίσταται ερήμην του κοινωνικού πλαισίου είτε οργανώνεται μέσα σε ένα αποστειρωμένο κοινωνικό περιβάλλον, παύει να παράγει ιδιωτικούς παραδείσους και να υπόσχεται ατομικές διεξόδους. Η αφηγηματική επεξεργασία του αναδεικνύει το συγκρουσιακό στοιχείο από το οποίο αντί να βγαίνει ωριμότερος ο ήρωας, τις πιο πολλές φορές καταβυθίζεται σε μια κατάσταση ψυχικού και πνευματικού ευνουχισμού, που κάποτε προσλαμβάνει ακόμη και τη μορφή της απόλυτης διάλυσης. Της διάλυσης του εγώ. Από τα πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα μιας τέτοιας προσέγγισης είναι Το θαύμα της Αναπνοής του Δημήτρη Σωτάκη. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με ακόμη πιο αποκαλυπτικό τρόπο στο Νερό του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου. Εδώ η διάλυση εξωθείται στις έσχατες υπαρξιακές διαστάσεις της: καθίσταται ενσυνείδητος και διαρκώς αυτοτροφοδοτούμενος παραλογισμός.


Περιληπτικά: Κάθε φορά που ο ήρωας τραβάει το καζανάκι της τουαλέτας του ένας αντίστοιχος ήχος ακούγεται από το διαμέρισμα του πάνω ορόφου. Το αρχικό ξάφνιασμα μετατρέπεται σε ενόχληση που καλλιεργεί φόβο. Αρχίζει να νιώθει ότι κάποιοι τον παρακολουθούν, ότι κάποιοι τον περιπαίζουν, ότι κάποιοι τον πολιορκούν. Προσπαθεί να καταλάβει ποιοι και γιατί. Ίσως να είναι οι ένοικοι του κάτω διαμερίσματος, μια που το πάνω δεν κατοικείται από καιρό. Αλλά αν είναι άδειο, τότε πώς εξηγείται όλη αυτή η συγκέντρωση ανθρώπων, που θυμίζει μνημόσυνο; Και αν πράγματι είναι μνημόσυνο, ποιον άραγε πενθούν;


Από τη σκηνογραφία της αφήγησης λείπει ο εξωτερικός χώρος. Τα πάντα εξελίσσονται στους τέσσερις τοίχους ενός διαμερίσματος, που από οικείος και προσωπικός χώρος αποβαίνει εχθρικός και απειλητικός. Από την πλοκή της αφήγησης λείπει η εξωτερική δράση. Αν εξαιρέσουμε, κάποια θραύσματα πράξεων, ό,τι εξιστορείται είναι σκέψεις, εικασίες και μνήμες ενεργειών. Από την ανθρωπογεωγραφία της αφήγησης λείπει το ακέραιο πρόσωπο. Ανθρώπινες φιγούρες έρχονται και παρέρχονται κι όσες ανάμεσά τους διεκδικούν έναν πιο σταθερό ρόλο διατηρούνται ανώνυμες, θαμπές, σχεδόν ασώματες.


Μέσα στο κλειστοφοβικό αυτό σύμπαν αρθρώνεται συγκεχυμένη, απορημένη και αμήχανη η αφήγηση του ήρωα, που ταμπουρωμένος στον μικρόκοσμο του διαμερίσματός του προσπαθεί να υπάρξει μπροστά στον κίνδυνο της έλλειψης που τον κυκλώνει. Από την υποτιθέμενη έλλειψη διακριτικότητας των ενοίκων της πολυκατοικίας μέχρι την πραγματική έλλειψη λογικού νοήματος, όλα κατατείνουν προς την έλλειψη του εγώ. Ενός εγώ, που με τη σταθερή επανάληψή του ως υποκειμένου διεκδικεί τη γλωσσική υπόστασή του στη μορφή των προτάσεων, τη στιγμή που το περιεχόμενο αυτών των προτάσεων ακυρώνει την πνευματική, ψυχική και σωματική του υπόσταση, αποδίδοντας από την αρχή ως το τέλος της αφήγησης την κατηφορική του πορεία προς τα πιο σκοτεινά έγκατα αυτής της έλλειψης: την τρέλα.


Ο στεγανός ιδιωτικός χώρος συρρικνώνει, ακρωτηριάζει, αλλοτριώνει και, τελικά, αφανίζει το εγώ του ήρωα. Στον περίκλειστο μικρόκοσμο του διαμερίσματος η γραμμή άμυνας μπροστά σε ένα επίβουλο οικογενειακό παρελθόν και σε ένα αφιλόξενο κοινωνικό περιβάλλον επιτάσσει τη μη επαφή, τη μη έκφραση και τη μη δράση, ό,τι δηλαδή στοιχειοθετεί την ανθρώπινη ύπαρξη και την ανθρώπινη ζωή. Ό,τι απομένει ως μακρινή ανθρώπινη υπενθύμιση απ’ όλα αυτά τα μη, είναι η σωματική λειτουργία της ούρησης και η πνευματική λειτουργία της σκέψης. Μάταια επιμένει ο ήρωας στην άσκησή τους: οι μνήμες διαλύουν τις σκέψεις του, όπως το νερό από το καζανάκι της τουαλέτας διαλύει το κάτουρό του. Μνήμες και νερά κατακλύζουν το διαμέρισμά του, ξεθεμελιώνουν τα τελευταία ερείσματά του και τον παρασέρνουν στον λασπερό βυθό τους άλλοτε με την ψευδαίσθηση της ανακούφισης και άλλοτε με το βίωμα της απόγνωσης και πάντως με την τραγική και ενσυνείδητη ομολογία του αδιεξόδου: «Εκεί ακριβώς που είχα εγώ ο ανόητος αφεθεί και είχα πιστέψει ότι ορίστε, κάπου ανήκω, ξέσπασαν του νιαγάρα τα νερά» (σελ. 84).


Ο Παπαγεωργίου καταφέρνει και δημιουργεί από το έλασσον το μείζον. Ξεκινώντας από τον ήχο του νερού μιας τουαλέτας συνθέτει ένα πολυεπίπεδο αφήγημα, μέσα στο οποίο ξεχωρίζω τρία απαιτητικά επίπεδα ανάγνωσης: ένα υπαρξιακών διαστάσεων με κεντρικό θεματικό πυρήνα το βίωμα της μοναξιάς. ένα ψυχολογικών διαστάσεων με κεντρικό θεματικό πυρήνα τα ρευστά όρια μεταξύ λογικής και τρέλας. ένα πολιτικών διαστάσεων με κεντρικό θεματικό πυρήνα τη θαμπή μορφή του πατέρα και την αλλοτρίωση της ιδιωτικότητας. Πρόκειται για αλληλοτροφοδοτούμενα αφηγηματικά επίπεδα που χωνεύονται μέσα σε ένα πεζογραφικό όλο, όπου το τι υπηρετείται με απόλυτη επιτυχία από το πώς: από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση, από τους εγκιβωτισμούς, από την έντεχνη ανάμειξη του πραγματικού με το φανταστικό και του ρεαλιστικού με το υπερρεαλιστικό, από την απουσία εξωτερικής δράσης, από τα υπερβατά, τις επαναλήψεις, τις συμφύρσεις και τις αναστροφές της γλώσσας κτλ.


Μίλησα στην αρχή για μια νέα πεζογραφική θέαση της ιδιωτικής σφαίρας. Στην περίπτωση βέβαια του Κ. Γ. Παπαγεωργίου δεν είναι καθόλου νέα. Αλλά η νέα αυτή γραφή του έρχεται την κατάλληλη στιγμή και στις κατάλληλες συνθήκες για να επισφραγίσει μια ευρύτερη τάση, που εδώ και μια δεκαετία εκδηλώνεται ολοένα και πιο ορατά στα πεζογραφικά πράγματα του τόπου και απ’ ό,τι φαίνεται βρίσκει πλέον συνεχιστές και σε νεότερους πεζογράφους.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Ψυχοκάβοι και μυαλοκόμποι


Που λες, προσπαθώ να γράψω και δεν βγαίνει τίποτα
Έχει μπλοκάρει το μυαλό, έχουν φρακάρει όλες οι εγκεφαλικές δίοδοι, έχουν υπερφορτωθεί από καταιγισμό πληροφοριών οι εγκεφαλικές συνάψεις και όλη η ζωντάνια και η ζωτικότητα καταναλώνονται στις καθημερινότητες τις δικές μου και σε εκείνες των κοντινών δικών μου ανθρώπων.
Εκεί που πάνε να δημιουργηθούν εικόνες, την στιγμή που πάνε να πάρουν μορφή, διαλύονται σαν χαρτοπόλεμος στον αέρα
Μέσα σε όλο αυτό τον αχταρμά, κάθε προσπάθεια για να μπουν σε τάξη τα βασικά, τα αναγκαία, προσκρούει πάνω στις ξέρες της πραγματικότητας που όχι μόνο δεν έχει πια καμία σταθερή μορφή, αλλά μεταβάλλεται διαρκώς σε όλο και πιο άγριες μορφές, αποκόπτοντάς οποιαδήποτε προσπάθεια συντονισμού με τον εαυτό μας ή τέλος πάντων με εκείνο το ακαθόριστο πλέγμα θέλω, μπορώ και δύναμαι, που συμαβτικά μάθαμε να ονομάζουμε «εαυτό»
Σαν τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του που λες, γύρω γύρω με την γλώσσα έξω μέχρι να ζαλιστεί.
Κι αυτός τουλάχιστον το κάνει για πλάκα και για γούστο, εμείς το κάνουμε πάνω σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια για επιβίωση.

Προσπαθώ να γράψω που λες, δεν μου βγαίνει· προσπαθώ να διαβάσω, δεν εστιάζω· προσπαθώ να μιλήσω και ανακαλύπτω πως δεν έχω πια και πολλά να πω ή τουλάχιστον δεν έχω να πω κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι ουσιώδες· οπότε σιωπώ.
Καλύτερα έτσι νομίζω, αν δεν έχεις κάτι να πεις απλά κάνεις στην πάντα, καταναλώνεις από τα έτοιμα και ασκείσαι στην άπνοια.

Από την άλλη βέβαια, ίσως και αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση, του ότι δηλαδή δεν έχεις τελικά να πεις κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί, ίσως αυτό ακριβώς να είναι και ο καταλύτης για την εσωτερική αποδέσμευση από την αυτό-πίεση του «να δημιουργείς»· από την εδώ και καιρό ύπουλα και πλαγίως πλασμένη στο μυαλό μιας ψευδαίσθησης υποχρέωσης συμμετοχής (ως ηθικού χρέους ή κάπως έτσι) στα πεπραγμένα του Λόγου και στα τεκταινόμενα του παρόντος.
Ποιος καριόλης μας έπεισε πως αν δεν «συμμετέχεις» δεν είσαι;
Κι εμείς το δεχτήκαμε και τραβάμε όσα τραβάμε τώρα.

Από μια σκοπιά δηλαδή, εδώ μιλάμε για μια αναφορά στην δημιουργία και αποδοχή μιας στάσης ζωής με κύριο χαρακτηριστικό την εθελούσια συνύπαρξη με την Μοναξιά και τις αιτίες της, στο όνομα της αυτογνωσίας, αυτοπραγμάτωσης και διερεύνησης των ορίων της προσωπικής μας υπόστασης ως έλλογα όντα
Λες δηλαδή και δεν μας φτάνει η απ’ έξω μας Μοναξιά που μας αλώνει την δεξαμενή ερεθισμάτων μας και έτσι έμμεσα επηρεάζει και το ποιόν και το ύψος του προσωπικού μας οράματος, αλλά και ότι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει για την προσωπικότητά μας οποιοδήποτε πρόσοδο, κάθε έντονης και συνειδητής προσπάθειας.
Πέρα από αυτό λοιπόν, θα πρέπει εθελοντικά και προγραμματισμένα (με την έννοια καθορισμού σκοπού, στόχων, επιλογών, εναλλακτικών, εφαρμογής και αξιολόγησής τους) να συνδιαλεγόμαστε -στα όρια του μαζοχισμού- και με την  από μέσα μας Μοναξιά.
Εκείνη δηλαδή, που περιγράφεται και αντιμετωπίζεται ή χαρτογραφείται ακόμη πιο δύσκολα, με ντετερμινιστικά απώτερο σκοπό την πνευματική εκσπερμάτωση και το μετέπειτα αίσθημα ευφορίας και ολοκλήρωσης.

Τι να πω; Δεν ξέρω.
Κουλουβάχτα και βάλε

Είναι σαν να μπερδεύεται ο κάβος του πλοίου της φαντασίας με τις προπέλες της προσωπικής μας Αργούς και το Χρυσόμαλλο Δέρας να μας χλευάζει που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε την ορθή απάντηση σε εκείνο το κλασσικό ερώτημα του αν τελικά η ποίηση θρέφει την μοναξιά ή αν η μοναξιά θρέφει την ποίηση. (βασικά χέστηκε το Δέρας για την ποίηση και την μοναξιά, με τον πούστη τον εκδορέα τα έχει, αλλά που να τον βρει; Μπορεί και να διαδηλώνει σαν αγαναχτισμένος σε καμιά πλατεία· το τέλειο καμουφλάζ...)

Άντε λοιπόν, ταξίδεψε εσύ με τους κάβους μπερδεμένους στον μόλο και στις προπέλες μέσα στην μούργα.
Και είναι οι κάβοι όλων των ειδών μπερδεμένοι με κόμπους απίστευτης ποικιλίας και πολυπλοκότητας.
Κάθε είδους μοναξιά ένας κόμπος από μόνος του, το ίδιο και κάθε είδους ποίηση, πάνω στον Μόλο της Ζωής μας, σε αμέτρητους συνδυασμούς, σ’ ένα απίστευτο κουβάρι, σε ένα χαοτικό ερωτικό σφιχταγκάλιασμα, να προσπαθούν να δεθούν μεταξύ τους, να μπουν το ένα στο άλλο, να γίνει το ένα το άλλο και όλα μαζί ένα.
Μια προσομοίωση μιας οργιώδους  ερωτικής πράξης, του αχαλίνωτου, του διαρκούς, του απερίγραπτου, του χωρίς φραγμούς, της ίδιας της διαδικασίας δημιουργίας με άλλα λόγια.
Εκείνου το σμιξίματος πα να πει, που μπορεί μεν να δημιουργήσει νέους απογόνους και να αναδείξει τρομερούς «ποιητές», αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τους κατακάψει και να εξαϋλώσει τον άνθρωπο μέσα τους.

Μάλλον φαντάζομαι τι θα μου πεις· ένας καμένος ποιητής μπορεί να αποτελέσει ορόσημο και σημείο αναφοράς, έμπνευση και κίνητρο, αποκούμπι και φαντασιακό φυτίλι, αλλά από την άλλη σου λέω κι εγώ πως, κι ένας καμένος άνθρωπος μπορεί να είναι συνειδητά ή ασυνείδητα, πυρπολητής των άλλων γύρω του, μια διαρκής άσκηση αντοχής σχέσεων και συναισθημάτων και τελικά -για λόγους επιβίωσης όσων βρίσκονται στην ακτίνα δράσης του- σημείο προς αποφυγή.
Και τα δύο αληθή είναι και δεν είναι και τα μόνα ξέρεις

Όλα αυτά για να φτάσεις στο αμφιβόλου εγκυρότητας και αξιοπιστίας συμπέρασμα πως, αν η ανθρώπινη υπόσταση είναι το Ένδυμα του Λόγου, τότε η Μοναξιά είναι η Ντουλάπα του

Ευτυχώς όμως που έρχεται η ώρα της αποσυμφόρησης, η ώρα που για μερικές βδομάδες, ξεκόβω από όλα, η ώρα που σακβουαγιάζω καμιά εικοσιπενταριά βιβλία και μαζί με τους Μικρούς Ιππότες, την Πριγκίπισσα και την Σύντροφο (μπαγάσα Χρόνη, ακόμη παλεύω με την αφομοίωση του «όρου»), πάμε ξανά να φτιάξουμε ένα εφήμερο παραμύθι, από εκείνα που γράφονται σε βλέμματα, αγκαλιές, γέλια και βόλτες.

Άντε λίγες μέρες έμειναν ακόμη, για να φτιάξουμε νέες στιγμές και να τις βιώσουμε μαζί

Και για κάτι τέτοιες στιγμές, ποιος τα γαμεί ενδύματα, τις ντουλάπες και τις Γκαρνταρόμπες ολάκερες και ποιος δίνει δυάρα για κάβους και κόμπους…

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

The athens prize for literature

Στα δέκα των δεκάτων η "αστοχία" μου.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Το λουρί

Τη βλέπω κάθε απόγευμα να βγάζει το σκυλάκι της για βόλτα. Στέκομαι με φθόνο και παρατηρώ την ανέμελη εφηβεία της. Μια ανέφελη ζωή προμηνύεται μπροστά της. Έτσι, τουλάχιστον νομίζει.


Παιδί παλινοστούντων, ρωσοπόντια επί το ρατσιστικότερον. Πατέρα δεν έχει, η μάνα της κάνα μεροκάματο από εδώ και από εκεί. Το καλοκαίρι την πέτυχα σε ένα μαγαζί. Μου σέρβιρε τον καφέ. Ύστερα κλείστηκε στο σπίτι της. Φθινόπωρο, χειμώνα, άνοιξη διάβαζε από το πρωί ως το βράδυ με κύριο αντίπαλο τη γλώσσα και τα οικονομικά της.


Σήμερα το απόγευμα δεν την είδα. Δέκα χιλιάδες μοριάκια κατάφερε μόνο να μαζέψει κι όλα τα βλέμματα θα της υπενθυμίζουν την αποτυχία.


Κατά τα άλλα, τέλειωσε χωρίς παρατράγουδα και η φετεινή παρωδία των εξετάσεων με την αστική αρχή της αξιοκρατίας να επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά περίτρανα. Το γνωστό: οι άξιοι και οι επιμελείς πετυχαίνουν, ενώ όλοι οι άλλοι μένουν πίσω για να σέρνουν εσαεί με το λουράκι του σκύλου τους το άχθος της προσωπικής τους ανικανότητας.

Συναίνεση, όπως συνενοχή

Διάβασα μετά από παρακίνηση του Νίκου το "τι είδε η γυναίκα του Λωτ" και, παρά το χρόνο που μεσολάβησε, εξακολουθώ να το αναγνωρίζω ως ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων. Να, λοιπόν, που η Μπουραζοπούλου συνεχίζει να μας ξαφνιάζει ευχάριστα. Η βιβλιοκριτική που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις Αναγνώσεις της Αυγής (19.6).




ΙΩΑΝΝΑ ΜΠΟΥΡΑΖΟΠΟΥΛΟΥ

Η ενοχή της αθωότητας, μυθιστόρημα, εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 400


Σε μια μελλοντική Ευρώπη, που ελάχιστα θυμίζει τη σημερινή, τοποθετεί την υπόθεση του τέταρτου μυθιστορήματός της η Ιωάννα Μπουραζοπούλου. Τα γνωστά κρατικά μορφώματα του παρόντος έχουν αντικατασταθεί από εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους πόλεις-κράτη, η κάθε μια εκ των οποίων κατοικείται από μια επαγγελματική κάστα, αποτελούμενη από επί μέρους εξειδικευμένες συντεχνίες. Κάθε κάστα ρυθμίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της οργανωμένης στο πλαίσιο της πόλης κοινωνικής ζωής: σε διάφορα σημεία της ηπείρου συναντάμε πόλεις-θεραπευτήρια, πόλεις-εργαστήρια, πόλεις-βιβλιοθήκες, πόλεις-θέατρα, πόλεις-μοναστήρια, πόλεις-οίκους ανοχής κ.ά., που αποτελούν τα διακεκριμένα κομμάτια του παζλ μιας ιδιότυπης δημοκρατίας, διοικούμενης από μια ομοσπονδιακή αντιπροσωπευτική κεντρική διοίκηση, ενώ η ιδιότητα του επαγγελματία έχει καταλάβει τη θέση αυτής του πολίτη.
Στο πλαίσιο του παράδοξου αυτού μετακαπιταλιστικού κοινωνικοπολιτικού σχηματισμού, και ενώ η κεντρική εξουσία βρίσκεται ενώπιον μιας πρωτοφανούς πολιτικού κρίσης, δυο φίλοι -ένας φύλακας που διέπραξε την ύβρη της αποστασίας από την κάστα των φυλάκων, μετατρεπόμενος σε καλλιτέχνη, και ένας υποβαθμισμένος διανοούμενος- αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας ένα παράξενο έργο. Η αποστολή τους συνίσταται στο να συνοδέψουν από πόλη σε πόλη έναν άγνωστο στους ίδιους αλλά και στο σύνολο των κατοίκων της Ευρώπης κρατούμενο. Η δίκη διεξάγεται δημοσίως και το κατηγορητήριο είναι απολύτως ασαφές. Κατά την παραμονή του κρατουμένου σε κάθε πόλη-κράτος οι κάτοικοι θα πρέπει να αποφασίσουν περί της αθωότητας ή της ενοχής του. Μία και μόνη ψήφος είναι αρκετή ώστε να αθωωθεί ο κατηγορούμενος, ο οποίος δικαιούται επίσης να συμμετάσχει στην ψηφοφορία. Η όλη διαδικασία εντάσσεται στην απόφαση των μηχανισμών εξουσίας να οργανώσουν μια ελεγχόμενη «επανάσταση μέσα στην επανάσταση», η οποία θα λειτουργήσει αναζωογονητικά για το ευρισκόμενο σε κρίση σύστημα.
Η μεταβίβαση της συνολικής ευθύνης για την έκβαση της δίκης από την κεντρική εξουσία στο σώμα των ψηφοφόρων αφαιρεί από τους τελευταίους κάθε δικαιολογία σχετικά με το μικρό ειδικό βάρος του δικού τους ρόλου εντός του πλαισίου της ιεραρχικής κοινωνικοπολιτικής δομής: κατά το διάστημα των λίγων ημερών της μετακίνησης του κατηγορουμένου και της μαζικής απόφανσης των κατοίκων της κάθε πόλης-κράτους περί της αθωότητας ή της ενοχής του, η επιλογή των επαγγελματιών κατοίκων (αλλά και των πόλεών τους ως συλλογικών οντοτήτων-φορέων διακριτών απαιτήσεων πρωτοκαθεδρίας μέσα στο όλο σύστημα) είναι φοβική: προκειμένου να μην επωμιστούν τις άγνωστες συνέπειες της απόφασής τους ουδείς κάτοικος ή πόλη αρνείται τη συναίνεση στο έγκλημα της καταδίκης ενός αθώου. Αντιθέτως, η όλη διαδικασία της δίκης αξιοποιείται υποκειμενικά από τους μετέχοντες, προκειμένου να επαναπροσδιορίσουν προς όφελος των καστών τους τούς συσχετισμούς των δυνάμεων. Μια σειρά από κατασκευασμένα και αρκούντως αποπροσανατολιστικά διλήμματα διευκολύνουν τόσο τη στάση τους όσο και τις επιδιώξεις του κοινωνικοπολιτικού συστήματος: το τελευταίο επιτυγχάνει να οδηγήσει την κοινωνία σε μια ευφυή διαδικασία συναίνεσης-αυτοχειραγώγησης, ενισχύοντας την ιδεολογική και δομική του ακαμψία και επανεφευρίσκοντας τις ισορροπίες που θα εγγυηθούν τη διαιώνισή του. Ανάμεσα στο πλήθος των κατασκευασμένων διλημμάτων, κυρίαρχο αναδεικνύεται εκείνο της σύγκρουσης ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και τη διανόηση, το οποίο και εσωτερικεύεται από τους ήρωες που μεταφέρουν τον κρατούμενο από πόλη σε πόλη, γεννώντας μέσα τους την καχυποψία και οδηγώντας τους κλιμακωτά σε όλο και σκληρότερες συγκρούσεις. Ο επιζητούμενος από την εξουσία αγώνας αλληλοεξόντωσης του πάθους από το πνεύμα, και αντιστρόφως, αναδεικνύεται σε θεμελιώδη αναγκαιότητα για το σύστημα. Στον αντίποδα, η δυνατότητα συνειδητής δημιουργικής συμπόρευσής τους αναζωογωνεί την ελπίδα για μια άλλη, λυτρωτική προοπτική.
Συνεχίζοντας τη δημιουργική συνεισφορά της στο χώρο του μυθιστορήματος πολιτικής φαντασίας, συνεισφορά που, κατά τη γνώμη μου, την τοποθετεί διεθνώς δίπλα στους σημαντικούς δημιουργούς του είδους, η Ιωάννα Μπουραζοπούλου ανεβάζει για μία ακόμη φορά τον πήχυ, οικοδομώντας ένα πολυσύνθετο και εξαιρετικά πειστικό -τόσο στις θεμελιώδεις δομικές συντεταγμένες του όσο και στο πλήθος των λεπτομερειών του- κοινωνικοπολιτικό σύμπαν. Εντός αυτού τοποθετεί μια ελκυστική ιστορία, που αν και εξελίσσεται στο πλαίσιο ενός απολύτως επινοημένου από την ίδια παράδοξου μέλλοντος, μιλά με σαφήνεια για τα ψεύτικα διλήμματα και τις «αθώες συνενοχές» που τα διαιωνίζουν στους αρκούντως δύσμοιρους καιρούς μας, διερευνώντας παράλληλα τη δυνατότητα υπέρβασής τους, μέσα από την αναζήτηση μιας ενοποιητικής διαδικασίας, εστιασμένης στο αίτημα του διπλού παντρέματος της συνείδησης με το πάθος και τη γνώση.


Νίκος Κουνενής

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Μικρές αγγελίες


ΑΑΡΩΝ: Ευκατάστατος κύριος μέσης ηλικίας, με διακεκριμένη θητεία στην πρωθυπουργία μικρής χώρας, αναζητεί μόνιμη κατοικία εκτός της επικρατείας της, με εγγύηση ασφαλούς διαμονής του ιδίου και της οικογενείας του (συζύγου, τέκνων, μητρός, οικονόμου, κηπουρού, πεταλωτού). Απαραίτητα στοιχεία ακινήτου: ευρυχωρία, περιμετρική υδάτινη τάφρος, σύγχρονο σύστημα συναγερμού, ψηλός μαντρότοιχος με πολεμίστρες, ελικοδρόμιο, χώροι άθλησης, μεταμφιέσεων και περισυλλογής. Απαιτείται πλήρης εχεμύθεια. Κος Γαπάρας Τ.Θ.3067.
ΑΑΤΟΣ: Εταιρεία εμπορίας απασχoλήσιμης σαρκός προμηθεύει σοβαρές επιχειρήσεις με μια μεγάλη ποικιλία εργαζομένων, σε εκπληκτικές τιμές και με άκρως συμφέροντες όρους. Μισθωτοί πλήρους απασχόλησης, αμοιβή 500 ευρώ μηνιαίως (μεικτά), με ατομική σύμβαση προνομιακής μίσθωσης και δωρεάν παροχή υπερωριακής εργασίας, απεριορίστου χρόνου. Εργατουπάλληλοι περιορισμένης απασχόλησης, με ωριαίες μη δεσμευτικές συμβάσεις και χρονοχρέωση λεπτού ανά πεντάλεπτο. Κι ακόμα: ενοικιαζόμενοι, ελαστικοί, παρτάιμερς, φλεξικιουριτάδες, ψυχοπαίδια, δουλοπάροικοι, είλωτες, με όρεξη για δουλειά και αισθήματα επιχειρησιακού αλτρουισμού, χωρίς συμβατικές και λοιπές δεσμεύσεις ή απαιτήσεις, σε τιμές που δεν θα ξανασυναντήσετε. Σε περιπτώσεις νέων αναδιαρθρώσεων των εργασιακών σχέσεων, εγγυόμαστε φαστ τρακ προσαρμογή όρων, χωρίς την παραμικρή σας επιβάρυνση. «Ενωμένοι δουλέμποροι ΕΠΕ», πλατεία Λ. Κατσέλη.
ΑΒΑΔΙΣΤΑ: Μόνιμος δημόσιος υπάλληλος παραιτείται οικειοθελώς, από την υπηρεσία του, χωρίς απαίτηση λήψης εφάπαξ και σύνταξης, προκειμένου να σωθεί η πατρίδα. Μοναδική του παράκληση η δημόσια εμφάνιση και φωτογράφισή του στο πλάι του πρωθυπουργού ή του υπουργού οικονομικών. Κύριος Μ. Αλάκας, Εθελοδούλων 19 και Αιωνίων Θυμάτων 45, γωνία.
ΑΒΑΚΟΥΜ: Σε ταλαιπωρούν οι σπαζοκεφαλιές των νέων μέτρων; Απελπίζεσαι μπροστά στα έγγραφα για τον ΛΑΦΚΑ, την έκτακτη εισφορά, τον φόρο ακίνητης περιουσίας, τις επιβαρύνσεις κινητής περιουσίας, το επίδομα αλληλεγγύης, τις παρακρατήσεις υπέρ τρίτων κ.λπ; Η «αναδιανομή ΕΠΕ» σου λύνει μια για πάντα το πρόβλημα: εσύ μας δίνεις κάθε μήνα τον μισθό σου, κι εμείς τον διαμελίζουμε και τον καταθέτουμε υπευθύνως στα αρμόδια κρατικά ταμεία. Αμοιβή μας, ό,τι απομείνει.
ΑΒΑΞ: Απελπιστήκατε από τους δύσκολους λεκέδες; Η εταιρεία μας σας προσφέρει μια μεγάλη συλλογή συνθετικών ειδών ένδυσης που αποβάλλουν αυτομάτως τα εκτοξευόμενα είδη που απειλούν καθημερινά την εμφάνισή σας (πτύελα, γιαούρτια, αβγά, ντομάτες, νεράντζια, μουστάρδες κ.ά.) και διατηρούν αλώβητο το κύρος και ελκυστική την εμφάνισή σας. Minister’s Dressing, the real solution.
ΑΒΑΡΙΑ: Τριάντα δυο διακεκριμένοι δημιουργοί από τους χώρους τουπνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης συνιστούν ομοψυχία, αυτοσυγκράτηση, ηρεμία, νηφαλιότητα, υπευθυνότητα, αναστοχασμό, συναίνεση, σύμπραξη, ομόνοια, αδελφοσύνη, συμπόρευση με την εξουσία, σεβασμό στους νόμους. Πληροφορίες: www yesmen- yeswomen. gr.
ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ: Κύριος μεγάλης ηλικίας εξαφανίστηκε προχθές το απόγευμα. Τις τελευταίες ημέρες παρουσίαζε διάσπαση προσοχής και συμπτώματα αμνησίας και έντονης επιθετικότητας. Γείτονες τον είδαν να τρέχει αναστατωμένος στον δρόμο επαναλαμβάνοντας το σύνθημα «Το ΠΑΣΟΚ είναι ‘δω, ενωμένο δυνατό»! Παρακαλείται όποιος τον συναντήσει να αποφύγει να του φέρει αντιρρήσεις, και ειδοποιήσει τηλεφωνικώς τη σύζυγό του, κυρία Παγκαλιάρου.


Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr


Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Η Πλατεία είναι γαμάτη





Δι-ιστολογικό αφιέρωμα


Έγραφα, έγραφα, έγραφα.
Δύο σελίδες χειρόγραφες και πυκνογραμμένες γέμισα και την ώρα που πήγα να τις πληκτρολογήσω, το μυαλό πήρε ανάποδες.

Πάλι εσωτερικές μαλακίες θα έβγαζα, πάλι ηττοπάθειες, πάλι την ίδια πίκρα, πάλι το δικό μου Εγώ να φιλτράρει και να αναμοχλεύει τα γεγονότα και τα ερεθίσματα για να δημιουργήσω το προσωπικό άλλοθι, το προσωπικό μου Μαυσωλείο.

Δεν πάει έτσι όμως τώρα.

Αν είναι να γίνει κάτι, αν είναι να βγει κάτι από όλον αυτόν τον κόσμο που γεμίζει τις πλατείες, πρέπει να αλλάξει και η εστίαση και η ουσία της κριτικής θεώρησης των πραγμάτων, δεν πρέπει να αρκεστούμε στο να ξαναανακαλύψουμε την αρχή του Μίτου αλλά στο να γκρεμίσουμε ολάκερο τον Λαβύρινθο, πρέπει επιτέλους να αναζητήσουμε και να αποδεχτούμε την ανατροπή της φόρμας και της γραμμικότητας

Να πάρει ο διάολος, τόσο καιρό για κάτι τέτοια φωνάζαμε κάποιοι.
Κατεβαίναμε σε πλατείες και ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι, περιθώριο, αιώνια ρομαντικοί και χωρίς ρεαλιστική σκέψη.
Τώρα που όλα ήρθαν τούμπα, τώρα που επιτέλους κάτι συμβαίνει θα αρχίσουμε το ψιλοκοσκίνισμα και τους εκλεκτισμούς;
Όχι λοιπόν, να πάνε να πηδηχτούν και οι δύο σελίδες μου (και οι εκατοντάδες άλλες-άλλων) και η φροντίδα για δομημένα κείμενα, οι νομοτέλειες και οι ντετερμινισμοί.



Αυθόρμητο κι ετούτο το κείμενο λοιπόν.

Ναι, κατεβαίνω όποτε μπορώ και αισθάνομαι κι άσχημα που δεν πάω συχνότερα.
Ναι υπάρχουν αρκετά που δεν μου κολλάνε και κάποια που με έχουν ενοχλήσει
Ναι θα μπορούσε να ήταν πιο οργανωμένα, πιο «πολιτικά» και πιο «ουσιω΄δη» τα τεκταινόμενα.
Για αρχή όμως μια χαρά είναι, αρκετά με τις μίζερες κριτικές

Κάποτε στις πλατείες σύχναζαν οι αργόσχολοι και οι ρομαντικοί.
Τώρα τις έχουν καταλάβει οι απελπισμένοι και εκείνοι που διεκδικούν το δικαίωμα να ονειρεύονται και να χαμογελούν.

Ας είναι και λύκοι με προβιές ανάμεσά τους, ας είναι και αμνοερίφια, φιδέμπορες και σιχαμένα μαυρόψυχα ζόμπι που προσπαθούν να καπελώσουν ότι  βγάζει ο κόσμος από μέσα του, εδώ και πάρα πολύ καιρό καταπιεσμένο και αλλοτριωμένο.

Αν είναι να ξεπηδήσει κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, κάτι «άλλο», ε, τότε θα πρέπει να βρει και τους τρόπους να αμυνθεί απέναντι σε τέτοιες ύαινες. Διαφορετικά δεν έχει νόημα καμιά προσπάθεια και όλο αυτό που συμβαίνει τώρα, θα εκπέσει σε έναν συλλογικό θρήνο για το χαμένο lifestyle ενός ολόκληρου λαού.
Και τότε θα είμαστε πραγματικά άξιοι της μοίρας μας

Γιατί το θέμα δεν είναι πλέον να βρεις το γουρουνάκι εκείνο με το σπιτάκι από τούβλα που θα σου προσφέρει ασφάλεια, αλλά να αποκτήσεις Λόγο και Συνείδηση για ότι συμβαίνει γύρω σου και να φροντίσεις να πάρει μια και καλή πούλο ο κάθε επίδοξος Κακός Λύκος

Για να δούμε λοιπόν, μπορεί άραγε μια πλατεία εκτός από γεμάτη, να γίνει και γαμάτη;




Υ.Γ.
Ετούτη η ανάρτηση όπως και η προηγούμενη του Πάνου, εντάσσεται στο ιστολογικό αφιέρωμα της 14ης Ιουνίου 2011, με την λέξη «Πλατεία / ες» στον τίτλο, που συμμετέχουν όσοι blogers το επιθυμούν.
Μερικοί από αυτούς (και μάλλον όχι οι μόνοι) είναι και οι:

1. Ψαροκόκαλο: Η δημοκρατία στις πλατείες....(;)
2. Αναγεννημένη: Για την πλατεία (και την κάθε πλατεία)
3. Krotkaya: επανοικειοποίηση της πλατείας
4. Κυνοκέφαλοι: Στην πλατεία αλαφιάζονται οι μικρές παρέες
5. Ιχνηλασίες (px): Η δημοκρατία στις πλατείες
6. Ιχνηλασίες (Vlaxos): Η πλατεία είναι γαμάτη
7. ο Βιβλιοθηκάριος: Η πλατεία Δημοκρατίας και τα αγάλματα
8. Εξεγερμένο το 2009: Πάμε πλατεία;
9. Rubies and Clouds: Πλατεία πλατιά
10. Κουπέπκια ατάκτως τυλιγμένα: Οι πλατείες κι οι πορείες
11. Ο Δύτης των Νιπτήρων: Στην πλατεία
12. Silentcrossing's Blog: Το '29 σε μια πλατεία
13. Roadartist... in Athens: Πλατείας λέξεις
14. Μπαμπάκης: το πληθος στην πλατεία
15. Latecomer: Της πλατείας μου η σημαία
16. Του κανενός το ρόδο: μισό αιώνα, μισό ζευγάρι, στην πλατεία
17. Χώρα του ποτέ-ποτέ: η πλατεία ήταν γεμάτη...

Η δημοκρατία στις πλατείες

Δι-ιστολογικό αφιέρωμα






«Η πλατεία», φέρνω στο μυαλό μου τους στίχους από το γνωστό τραγούδι «είναι γεμάτη» - όχι ασφαλώς το συνθέτη του. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε η γενιά μου, εννοώ όσους σήμερα είναι από 35 μέχρι 50, τη γέμισε με αξιώσεις ανάλογες ως προς το πλήθος, ως προς το δυναμισμό, ως προς την αποφασιστικότητα του ΄70, του ΄60 ή ακόμη πιο πίσω. Σπάω το κεφάλι μου και το μόνο που ανακαλώ είναι κάτι αποσπασματικές εικόνες από γεμάτες κερκίδες ποδοσφαιρικών γηπέδων και πλαστικές σημαίες προεκλογικών συγκεντρώσεων.
Τρεις δεκαετίες τώρα με άδειες πλατείες και γεμάτους καναπάδες. Άδειες από τον ιδεολογικό προβληματισμό και γεμάτες από τη συναισθηματική ερημιά μιας γενιάς, που αρνήθηκε τον ιμπεριαλισμό για να διαχειριστεί τη μοναξιά της και βρέθηκε εγκλωβισμένη σε μια νοσηρή ιδιωτικότητα, που κατασκεύαζε ατομικούς παραδείσους σε αυθαίρετες παραθεριστικές κατοικίες και διεκπεραίωνε τον ιστορικό της ρόλο ανταλλάσσοντας την ψήφο της για μια θέση στο δημόσιο.
Ο Μένιος ο Κουτσόγιωργας και το Μητσοτάκ του Σαββόπουλου, η λογοτεχνία της ιδιωτικής διαστροφής και ο Νταλάρας, η ανάδειξη των συνδικαλιστών σε υπουργικούς θώκους και η συντριπτική υπερίσχυση της ΔΑΠΝΔΦΚ, το «έξω αποδώ» και ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη, το χρηματιστηριακό ντελίριο και ο ξιπασμός της Αθήνας 2004 είναι όψεις μιας ευρύτερης παθογένειας που στη βάση της έχει ως αιτία και την υποκατάσταση της πολιτικής από την επικοινωνία, των ενεργών πολιτών από τους εφησυχασμένους τηλεθεατές, του πολιτικού εμείς από το ιδιωτικό εγώ.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, όσοι πολιτικά, πνευματικά και καλλιτεχνικά επέμειναν στον αντίλογο συνέστησαν μια δεύτερη γενιά της ήττας. Μια γενιά που σιτιζόταν ιδεολογικά από δάνεια οράματα και ξεθωριασμένες μνήμες, αλλά στριμωχνόταν ολοένα και περισσότερο στο κοινωνικό περιθώριο ελλείψει κοινωνικών ερεισμάτων, κουβαλώντας τη μύχια βεβαιότητα του μάταιου. Πρόκειται για την απογοήτευση που εκφράζει στις αναρτήσεις του ο ακριβός μου ο συνιχνηλάτης, πρόκειται για την απογοήτευση που διακρίνει όποιος έχει την υπομονή να διαβάσει κάποιο από τα βιβλία μου.
Το ωραίο είναι ότι σφάλαμε. Σε πείσμα της ηττοπάθειάς μας, ό,τι συνέβη το 2008, ό,τι συμβαίνει το 2011, πυκνώνει μέσα στην αντιφατικότητα κινηματικές διαδικασίες που ανακαλούν το πνεύμα των πιο ηρωικών στιγμών της αριστερής παράδοσης. Και απ' ό,τι φαίνεται είναι μόνο η αρχή. Γιατί αν ο υποφαινόμενος μορφώθηκε ιδεολογικά στις ψοφοδεείς φοιτητικές καταλήψεις του 1987, δικαιούται πλέον να τρέφει την αισιοδοξία ότι όσοι μορφώνονται ιδεολογικά μέσα στις λαϊκές συνελεύσεις της κάτω πλατείας του Συντάγματος θα είναι και πολλοί περισσότεροι, και πολλοί καλύτεροι από τον ίδιο.
Ίσως αυτό να είναι και η κρυφή ελπίδα της γενιάς των σημερινών σαραντάρηδων. Ότι δηλαδή η νέα γενιά, που αναλαμβάνει σιγά σιγά τα κινηματικά ηνία, θα πάψει να αυταρέσκεται, κοιτώντας το είδωλό της στον καθρέφτη του διαμερίσματός της.

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Το αίτημα για μια νέα λαϊκότητα

Η αγανάκτηση στις πλατείες της Ευρώπης


Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοσμοείδωλο διαμόρφωσε μια αποδεκτή ταυτότητα, για τα εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων που έβγαιναν καθημαγμένοι απ’ τον πόλεμο, συνιστούσε μια πειστική αφήγηση, στη βάση της προόδου, που επικυρώθηκε, αν και ως δυναμική ελέγχθηκε πολιτικά, από το «κοινωνικό συμβόλαιο» της σοσιαλδημοκρατίας. Όμως, μέσα σε αυτό το κοσμοείδωλο, μέσα σε αυτή την αφήγηση, κανένας δεν ντρεπόταν που ήταν φτωχός - όλοι πίστευαν πως θα βελτιώσουν τη ζωή τους.
Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο κατέρρευσε απολύτως με την οικονομική κρίση, που ήρθε να επικυρώσει δραματικά το τέλος της μεταπολεμικής εποχής, τέλος που είχε επέλθει, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωπολιτικά, με την πτώση του Τείχους, το 1989. Στα εικοσιδύο αυτά χρόνια, με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, υπήρξε μια τεράστια αλλαγή: όποιος ήταν φτωχός έπρεπε να νιώθει, και ένιωθε, ένοχος (και ξόδευε δανεικά λεφτά, για να κρύψει την ενοχή του). Με αυτή την έννοια, η σημερινή κρίση είναι πρώτα απ’ όλα κρίση αξιών.
Τα μεσαία και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, και οι πολυπληθείς νέοι που όλες αυτές τις μέρες συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες, ελληνικών και ευρωπαϊκών πόλεων, εκφράζουν την αγανάκτησή τους, για πολλά πράγματα συγχρόνως: την οριστική ακύρωση του δεδομένου μέχρι πρότινος «κοινωνικού συμβολαίου», την έκπτωση από την κοινωνική τους θέση, την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους, την αδυναμία τους, οι νέοι, να ενταχθούν στο κλυδωνιζόμενο άρμα της προόδου, την απουσία ελπίδας και προοπτικής.
Όπως είναι φυσικό, ο καθένας πηγαίνει στις πλατείες με όσα κουβαλάει στο κεφάλι του. Και αν το κυρίαρχο ιδεολογικό σχήμα της νεοελληνικής κοινωνίας είναι ο εθνικολαϊκισμός, είναι φυσικό οι περισσότεροι αγανακτισμένοι με αυτό να προσέρχονται. Αυτό το ιδεολογικό σχήμα, που συνοψίζεται με προμετωπίδα του τον Μίκη Θεοδωράκη και το μελοποιημένο «Άξιον εστί», είναι βέβαια πεπαλαιωμένο, αλλά παραμένει ίσως το μοναδικό ισχυρό και συνεκτικό σχήμα που περιγράφει και ταυτοποιεί τη λαϊκότητα, έστω και αν συγχρόνως την ακυρώνει, μέσα από το ιδεολόγημα του «ανάδελφου έθνους» που κατοικεί αυτή τη χώρα: Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια – της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά, στον αιθέρα στέκει να – και στη θάλασσα μόνη της. Γιατί η εθνικολαϊκή αφήγηση υποκαθιστά τη λαϊκότητα: ευνουχίζοντας τη δυναμική της, τη μεταγράφει στους κώδικες της «εθνικής ομοψυχίας», απαλύνοντας κάθε ταξική αναφορά της.
Το θέμα όμως δεν είναι η εύκολη καταγγελία του ιδεολογικού σχήματος του εθνικολαϊκισμού, που, φθάνοντας στην «άνω» πλατεία Συντάγματος, παίρνει ακόμα και αντικοινοβουλευτικές αποχρώσεις, αλλά το ζητούμενο είναι να προσδιορίσουμε τις αιτίες, αφενός της κινητοποίησης τόσων ανθρώπων και αφετέρου της έκφρασής τους με τον εύκαιρο, και έντονα συγκινησιακό εθνικολαϊκό λόγο.
Το αίτημα που αναδύεται από τις πλατείες, αίτημα όχι συγκυριακό, ούτε και οργανωμένο ακόμα ως λόγος πειστικός, αλλά πάντως αίτημα ιστορικό, είναι η διαμόρφωση μιας νέας λαϊκότητας, μέσα σε μια νέα ευρωπαϊκή αφήγηση, που ενδεχομένως θα εκφρασθεί με μια νέα δημοκρατική συνθήκη νομιμοποίησης, που θα καθορίζει τους στοιχειωδώς αποδεκτούς όρους με τους οποίους θα πορευθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες∙ μέσα από τη διαμόρφωση, εν τέλει, ενός νέου κοσμοειδώλου, το οποίο, όπως όλα τα κοινωνικά κοσμοείδωλα, θα έχει τη γενική αποδοχή, αλλά ταυτόχρονα θα είναι πολυφωνικό και θα διαπερνάται από ανειρήνευτες κοινωνικές, πολιτικές, ιδεολογικές, αισθητικές αντιθέσεις...
Εδώ, ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών, είναι κρίσιμος. Μια ματιά να ρίξουμε στον μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο, νομίζω πως αρκεί για να πειστεί και ο πιο δύσπιστος, για το πώς αρθρώθηκε η μεταπολεμική λαϊκότητα, ως μια ευρύτατη πολιτισμική διεργασία. Αντίθετα, η αλαζονεία και η αντιπολιτική ρητορεία, όταν μάλιστα εκφέρεται κάτω από τη μαρκίζα των «πνευματικών ανθρώπων» (όπως π.χ. οι 32 «ανησυχούντες»), δεν οδηγεί παρά στην ανατροφοδότηση και τη «δικαίωση» των πιο ακραίων μορφών εθνικολαϊκισμού, του οποίου το «ανώτατο στάδιο» το γνώρισαν πολύ καλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες με τον φασισμό. Ακριβώς για να μην το ξαναζήσουν, έπραξαν ό,τι έπραξαν στις μεταπολεμικές δεκαετίες, όχι βέβαια με «εθνική ομοψυχία», αλλά με αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, πάντως με τη συμφωνία ότι η Ευρώπη και οι κοινωνίες της έπρεπε να πάνε μπροστά, με κοινωνικό κράτος, με ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα. Και πήγαν μπροστά μόνο διά της πολιτικής, όχι με την, δήθεν αφ’ υψηλού, απαξίωσή της.
Το ιστορικό αίτημα για μια νέα λαϊκότητα, η ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου κοσμοειδώλου, αποτελεί το μέγιστο διακύβευμα της παρούσας κρίσης. Όλοι επ’ αυτού ακριβώς κρινόμαστε, και πρώτα απ’ όλα η Αριστερά, που θα πρέπει να νοηματοδοτήσει την κοινωνική αγανάκτηση. Γιατί το θέμα δεν είναι πώς προσέρχεται ο καθένας στις πλατείες, αλλά πώς θα φύγει, και κυρίως πού θα πάει. Οι διαδικασίες των λαϊκών συνελεύσεων που φουντώνουν στην «κάτω» πλατεία Συντάγματος δείχνουν τη διέξοδο. Τη δε προοπτική, θα την αναδείξουν και θα την υφάνουν, ψηφίδα την ψηφίδα, όσοι πνευματικοί άνθρωποι δεν ανησυχούν για την καθεστωτική βολή τους...


Κώστας Βούλγαρης, Αναγνώσεις, Αυγή, 12.6.2011

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Ο νέος ανθρωπισμός και το νέο σύστημα αξιών

Οι Indignados της πλατείας Πουέρτα δελ Σολ της Μαδρίτης δεν υπάρχουν πια με την προηγούμενη μορφή δράσης τους. Αλλά και ο σπουδαίος Ισπανός συγγραφέας Χόρχε Σεμπρούν, αυτός που δήλωνε πως «όλη μου η ζωή είναι ένα ταξίδι», έφυγε για το πιο μεγάλο του ταξίδι. Είναι ο ίδιος, ο οποίος σ’ ένα εστιατόριο της Αθήνας έλεγε για τον συμπατριώτη του Μ. Μονταλμπάν πως έφυγε ξαφνικά, αδόκητα, αλλά αυτό «ήταν δικαίωμά του»! Αυτό το δικαίωμα στην ύπαρξη και τη θανή των εργαζομένων αμφισβητείται σήμερα από τις «αγορές». Αλλά γιατί φυλλορρόησε το κίνημα των Αγανακτισμένων της Ισπανίας; Γιατί το κίνημα αν δεν αποκτήσει το πνεύμα του, την αυτοσυνειδησία του, ανατρέποντας το κυρίαρχο σύστημα αξιών και ενοφθαλμίζοντας όλες τις δομές της κοινωνίας, θα χαθεί. Που θα βρεθεί, όμως, αυτό πνεύμα; «Το Πνεύμα μπορεί να σωθεί μόνο ανάμεσα στις ρωγμές της δημοκρατίας, καθώς μόνο εκεί θα μπορέσει να βρει καταφύγιο η φαντασία...» έλεγε ο Μονταλμπάν. Άρα, χρειάζεται να ανθίσει η φαντασία έξω και ενάντια στην αγορά και μέσα στο ίδιο το κίνημα. Οι πλατείες και ο λόγος τους πρέπει να διαχυθούν παντού, μέσω των διαδικτυακών τόπων που θα γίνουν τόποι επικοινωνίας και προβληματισμού. «Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο στη ζωή είναι η επικοινωνία» έλεγε ο Σεμπρούν. Η επικοινωνία αλλά σε ποια βάση; Στη βάση της ανατροπής της χομπσιανής ατομικότητας, του νόμου της ζούγκλας του νεοφιλελευθερισμού και του τεχνολατρικού πολιτισμού των «κοσμοπόλεων», που οδηγεί -λόγω της αφαιρετικής ενοποίησης- σ’ ένα μαθηματικό φάντασμα της πραγματικότητας και μία κοινωνία που αποτελείται από ανθρώπους-πράγματα. Σήμερα, που αυτό το μοντέλο καταρρέει, συμπαρασύρει και την απόλυτη ατομικότητα. Τι αντιπροτείνουμε; Μια νέα συλλογικότητα και την ελπίδα, η οποία βρίσκεται στον αγώνα για μια νέα σύνθεση: στη συμφιλίωση του ατόμου με την κοινότητα· όχι τον εκτοπισμό του ορθού λόγου και της μηχανής, αλλά τον αυστηρό περιορισμό στα εδάφη που τους αναλογούν. Γιατί το βασίλειο του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του ίδιου του εγώ, ούτε η αφηρημένη και καταναγκαστική κυριαρχία της συλλογικότητας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη στην οποία συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα ο έρωτας, η φιλία, η κατανόηση, η συμπόνια και η αλληλεγγύη. «Μόνο η παραδοχή αυτής της αρχής θα μας επιτρέψει να θεμελιώσουμε αυθεντικές κοινότητες, αντί για κοινωνικές μηχανές» (Ε. Σάμπατο).
Επίσης, ο σεβασμός προς τον άλλον, προς τον συνάνθρωπο είναι η μόνη υποχρέωση. Κι αυτή πληρούται όταν ο σεβασμός είναι πραγματικός και όχι αγοραίος ή συμβατικός. Και ο πραγματικός σεβασμός είναι αυτός που καλύπτει τις γήινες ανάγκες του ανθρώπου, που είναι φυσικές(τροφή, στέγη κ.ά.) αλλά κι αυτός που ικανοποιεί τις ανάγκες της ψυχής. Μία ανθρώπινη ύπαρξη έχει μία ρίζα από την πραγματική, ενεργητική και φυσική συμμετοχή της στην ύπαρξη μιας συλλογικότητας, που κρατάει ζωντανούς κάποιους θησαυρούς του παρελθόντος και κάποια προαισθήματα του μέλλοντος. Σε ό,τι αφορά στη συλλογικότητα, αυτή εισχωρεί ήδη στο μέλλον και συντηρείται όχι μόνο από τους ζωντανούς αλλά και από τα παιδιά που θα έρθουν στον κόσμο στους αιώνες που έρχονται. Η συλλογικότητα είναι η μοναδική εγκόσμια κατάσταση που αποτελεί έναν άμεσο σύνδεσμο με τον αιώνιο προορισμό του ανθρώπου. Γι’ αυτό η υποχρέωση απέναντι σε μία συλλογικότητα μπορεί να συναρτάται με την ολοκληρωτική θυσία. Όμως μερικές συλλογικότητες αντί να προσφέρουν τροφή, κανιβαλίζουν τις ψυχές, όπως οι ναζί αλλά και μία ορισμένη χρήση της τηλοψίας, που διαφθείρει ακόμα και τη δυστυχία. Ακόμη υπάρχουν νεκρές συλλογικότητες, που οφείλουμε να τις αναζωογονήσουμε, ξαναζωντανεύοντας τις ρίζες. Η παράδοση, πάντως, δεν είναι αντιδραστική αφ’ εαυτής. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι όλες οι επαναστάσεις άντλησαν το σφρίγος τους από την παράδοση.
Τέλος, η πρωτοβουλία και η υπευθυνότητα, το να αισθάνεται κανείς χρήσιμος και συγχρόνως απαραίτητος είναι ζωτικές ψυχικές ανάγκες. Το παράδειγμα της πλήρους στέρησης των αναγκών αυτών είναι ο Άνεργος, ακόμα και αν βοηθούμενος έχει να φάει, έχει στέγη και δύναται να ντυθεί. Γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να δημιουργεί ούτε καν το φόβο της ανεργίας σε κανέναν. Η ισότητα, κατά προέκταση, είναι ζωτική ανάγκη και συνίσταται στο σεβασμό και στην πραγματική δημόσια αναγνώριση, εκφραζόμενη μέσω των θεσμών και των ηθών. Αλλά σε κάθε περίπτωση ο καθένας πρέπει να είναι ίσος με κάθε άλλον στην ελπίδα τόσο τη δική του όσο και τον παιδιών του
.


ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, gpapaso.blogspot.com

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Βαρέσαμε διάλυση (αλλά κάτω δεν το βάζουμε)

Είναι πρωί, στέκομαι αγουροξυπνημένος μπροστά στο ψυγείο και προσπαθώ να βγάλω άκρη με τους ληγμένους λογαριασμούς.

Τα παιδιά ετοιμάζονται για το σχολείο. 
Ο μικρός περνάει δίπλα μου με την τσάντα στον ώμο, με κοιτάζει και αρχίζει να τραγουδά το ρεφρέν από αυτό το τραγούδι.


Έτσι γεννήθηκε αυτό το βίντεο, που δένει και με την προηγούμενη ανάρτηση του Πάνου.
(Το link στο youtube, εδώ)

(Υ.Γ.
Φίλος με ενημέρωσε πως συγγενής του φαρμακοποιος, έχει καταγράψει αύξηση 150% σε πωλήσεις αντικαταθλιπτικών και ψυχοφαρμάκων. Όχι ρε κουφάλες, δεν θα σας κάνουμε την χάρη...)

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Η πλατεία ήταν γεμάτη

Οφείλω να ομολογήσω ότι η στάση μου εδώ και μια-δυο βδομάδες, όσο δηλαδή κρατάει το κίνημα των αγανακτισμένων, δεν απέχει πολύ από την πολιτική θέση που παραδοσιακά τηρεί το ΚΚΕ απέναντι στις καίριες κινηματικές διαδικασίες των τελευταίων δεκαετιών. Όταν ξεφεύγουν από τη γραμμή ή το σχεδιασμό ή τον έλεγχό του, τις απαξιώνει. Αυτό δεν έγινε στο Πολυτεχνείο; Αυτό δεν έγινε και το 2008;


Πρόκειται για μια βολική στάση. Που τη "βγαίνει" από τα αριστερά, ενώ πάσχει από ιδεολογικό και πολιτικό αρτηριοσκληρωτισμό. Που υπονομεύει τις κινηματικές διαδικασίες, εναποθέτοντάς το όραμα τους σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Που πρακτικά αρνείται την ικανότητα αυτοοργάνωσης των μαζών, όταν θεωρητικά την επικαλείται.


Από μια τέτοια στρέβλωση κινδυνεύουν όχι μόνο όσοι έχουν αναγάγει το ιστορικό γίγνεσθαι σε πολιτική εργολαβία τους, αλλά κι οι άνθρωποι της γραφής, ακόμη κι όταν αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Και μάλιστα, κινδυνεύουν ακόμη περισσότερο, όταν η όποια εμπειρία τους για ό,τι γίνεται δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μακρινή αντήχηση όσων πραγματικά γίνονται.


Γιατί γίνονται. Κι είναι πρωτόγνωρα. Και παράγουν ιδεολογικές ζυμώσεις. Και διαμορφώνουν κινηματικές συνθήκες.


Το πιο σημαντικό από όσα συμβαίνουν νομίζω ότι είναι το εξής: τη στιγμή που σύσσωμοι οι ιδεολογικοί μηχανισμοί χειραγώγησης με τη συνεργασία της συντηρητικής διανόησης (βλ. το κείμενο των 32) θέλουν να εμπεδώσουν τη βεβαιότητα ότι η πολιτική είναι ζήτημα των ολίγων και ειδικών, οι άνθρωποι στις πλατείες ύστερα από τρεις συναπτές δεκαετίες άνωθεν αποβλάκωσης επιμένουν να διεκδικούν το ρόλο τους ως κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων.


Αν μη τι άλλο, είναι η μόνη ελπίδα που αναγνωρίζω στο ζόφο των ημερών.

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Αποκλειστική συνέντευξη από τον Κανένα


Ν.Κ. Κύριε ή κυρία Κανένα, σας ευχαριστώ για την προθυμία σας να μου δώσετε την πρώτη σας συνέντευξη. Είναι μεγάλη τιμή για μένα.
Κ. Εσείς μου ζητήσατε για πρώτη φορά να σας μιλήσω, σ’ εσάς μιλάω. Παρά το γεγονός ότι εδώ και καιρό κυριαρχώ στις δημοσκοπήσεις ως καταλληλότερος για πρωθυπουργός, τα μεγάλα ΜΜΕ με αγνοούν επιδεικτικά.
Ν.Κ. Το πρώτο μου ερώτημα είναι μάλλον αυτονόητο. Ποιος ακριβώς είστε;
Κ. Εμένα λένε Κανένα, εσείς κάνετε ερωτήσεις άνευ ουδενός περιεχομένου. Κανένας σημαίνει κανένας. Ου τις, που έλεγε και ο πολυμήχανος στους μυθικούς καιρούς του.
Ν.Κ. Εντάξει, λοιπόν, διαφοροποιώ την ερώτηση. Τι ακριβώς εκπροσωπείτε; Γιατί ο κόσμος σάς επιλέγει ως τον καταλληλότερο πρωθυπουργό;
Κ. Εκπροσωπώ την απελπισία, την αγανάκτηση, την οργή, το σιχτίρισμα, το «δεν πάει άλλο». Ως εκ τούτου ενσωματώνω στην υποτιθέμενη ύπαρξή μου δυο σχεδόν ισοδύναμες δυνατότητες: μια για το καλύτερο κι άλλη μια για το χειρότερο.
Ν. Κ. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε αυτό;
Κ. Η καλύτερη δυνατότητα- σύμφωνα πάντα με τα δικά σας κριτήρια, καθώς εγώ, ως ανύπαρκτος, δεν δικαιούμαι να αξιολογώ- είναι η σάρκωσή μου σε μια μάχιμη, αντιστεκόμενη συλλογική οντότητα, ικανή να κατανοήσει πως είναι πλέον ιστορικό της καθήκον να υπερβεί τους αυτοκεντρικούς φραγμούς και να ορθώσει «τείχος ατίθασο απέναντί τους», που λέει κι ο ποιητής. Η χειρότερη είναι μια ακροδεξιά εκτροπή, κάποιο είδος φασίζουσας χειραγώγησης της κοινωνικής αγανάκτησης. Έχει ξαναπαιχτεί αυτό το έργο στην Ιστορία, το ξέρετε καλά. Υπάρχουν βεβαίως και ενδιάμεσες εκδοχές «ρεαλιστικού τύπου», αλλά αυτές δεν θα εκφραστούν μέσω εμού, αλλά δια των συνήθων διαχειριστών, με ευφυώς ανακαινισμένες συνταγές.
Ν.Κ. Τι θεωρείτε πιθανότερο να συμβεί;
Κ. Σας είπα, αν και απέκτησα κάποια κρίση και γνώση τόσον καιρό που υπάρχω μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, στερούμαι του δικαιώματος να κάνω συνολικές επιλογές ή εκτιμήσεις. Σε ό, τι αφορά εσάς τους αριστερούς, για παράδειγμα, νομίζω ότι αποδεικνύεστε μάλλον μαζοχιστές: αυτοακυρώνεστε αδιάκοπα, σε μια περίοδο που θα μπορούσατε να καθορίσετε αποφασιστικά τα πράγματα. Στο χέρι σας είναι η επικράτηση της πρώτης δυνατότητας, αλλά πιστεύω πως δεν αντέχετε να το συνειδητοποιήσετε και ν’ αναλάβετε τη σχετική ευθύνη.
Ν.Κ. Νομίζω πως μηδενίζετε τους αγώνες της Αριστεράς, παλιότερους και σημερινούς. Στους δρόμους είμαστε κάθε τόσο, δεν το βλέπετε;
Κ. Με παρερμηνεύετε. Και τους αγώνες σας γνωρίζω, και την αντοχή σας, και τα επιτεύγματά σας. Αν μη τι άλλο καταφέρατε να κρατήσετε ζωντανές τις ιδέες και τη μάχιμη διάθεση της Αριστεράς περισσότερο απ’ ό,τι συνέβη στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αρκεί όμως αυτό; Μην ξεχνάτε την παράδοσή σας: το ΕΑΜ τον ΕΛΑΣ, το Πολυτεχνείο, τους μείζονες πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες δεκαετιών. Πιστεύετε ότι στις κρίσιμες αυτές ώρες προσεγγίζετε το ύψος τους; Πολλοί από σας διανύσατε ήδη τα δυο τρίτα της ζωής σας και παρά ταύτα αρνείστε ακόμα να απογαλακτιστείτε από τη μακαρίως αυτοδοξαστική περίοδο της φοιτητικής σας ζωής.
Ν.Κ. Μήπως μας αδικείτε λίγο;
Κ. Μήπως δικαιώνετε άνευ λόγου τους εαυτούς σας; Πιστεύετε πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει σωστά χωρίς την δική σας φωτεινή καθοδήγηση, παρά το γεγονός ότι στη διάρκεια του πολιτικού σας βίου καμία από τις κοινωνικές και πολιτικές νίκες που κερδίσατε δεν σχεδιάστηκαν ή καθοδηγήθηκαν από σας. Δεν υποκλίνομαι στο αυθόρμητο, κάθε άλλο. Απλώς θεωρώ ότι έχετε εθιστεί στο δυιλίζετε κώνωπες και να καταπίνετε καμήλους. Δεν νομίζω ότι σήμερα υπάρχουν ανάμεσά σας κάποιοι που θα μπορούσαν να πάρουν τα πράγματα στις φωτισμένες πλάτες τους. Τι να κάνουμε, δεν είμαστε πάντα αυτό που νομίζουμε. Ως Κανένας, νομίζω πως έχω κάθε δικαίωμα να σας βεβαιώσω περί αυτού.
Ν.Κ. Εσείς τι θα προτείνατε;
Κ. Αφουγκραστείτε επιτέλους τις απαιτήσεις των λαών- του δικού σας αλλά κι εκείνων από τις άλλες χώρες που μέχρι χθες πίστευαν πως για αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους (όχι βιοσυναισθηματικά «γονίδια» και άλλα σοβινιστικά φληναφήματα, αλλά παράδοση και «εθισμός» αντίστασης σε συνδυασμό με το μεγαλύτερο, συγκριτικά, πρέσσινγκ που τραβάτε) θ’ ανάψετε πιο σύντομα τη φλόγα, και αναρωτηθείτε γιατί αυτό δεν έγινε ακόμα. Τέλος πάντων αφήνω σε σας τα υπόλοιπα. Είμαι αναγκασμένος να σταματήσω εδώ, γιατί ήδη παραβίασα την ιδιότητά μου, ως ενός εξ ορισμού ανύπαρκτου όντος.
Ν.Κ. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κ. Καλή τύχη.

Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Πλατεία Καταλωνία - Βαρκελώνη

Για δες τι γίνεται στην Πλατεία Καταλωνία στην Βαρκελώνη

Παθητική αντίσταση, αρχικά από 120 μόνο και μετά από τους χιλιάδες "αγαναχτισμένους"  (indignados)

Έπεσε πολύ ξύλο, αλλά τελικά οι ισπανοί "Ματατζήδες" τράπηκαν σε φυγή

Παίρνε ιδέες και πάρε πάνω σου...
(Δες κι εδώ ένα άρθρο στα αγγλικά από ισπανικό site )

Πάρε και μερικά βίντεο να πάρεις γεύση: