Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Κάποιες βιαστικές σκέψεις για τους "αγανακτισμένους"

Από θέση αρχής στέκομαι θετικός απέναντι σε κάθε μορφή αυτοοργάνωσης και συλλογικής δράσης. Μπροστά στο βάλτωμα του καναπέ, του τηλεκοντρόλ και του πληκτρολογίου, προτιμώ την εφαρμοσμένη σε δράση σκέψη. Ακόμη και στην πιο πρωτόλεια έκφρασή της, η δεύτερη αναδεύει τα κοινωνικά, ιδεολογικά και πολιτικά νερά, η πρώτη τα λιμνάζει.

Κάπως έτσι βλέπω και τον αυθόρμητο ξεσηκωμό των "αγανακτισμένων". Όμως δεν τρέφω αυταπάτες.

Ίσως είναι η πιο απολίτικη συλλογική δράση των τελευταίων δεκαετιών. Που εκφράζει μια κοινή αγωνία χωρίς να τις προσδίδει πολιτικά χαρακτηριστικά. Που διοχετεύει μια κοινή αγανάκτηση, αλλά δεν παράγει ιδεολογικό όραμα. Που στεγάζει διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, χωρίς να αναδεικνύει την ευθύνη των κυρίαρχων ανάμεσά τους. Που αντιδρά στη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία, μουντζώνοντας δικαίους και αδίκους.

Αναπόφευκτα. Πέρα απ' όλα τα άλλα, ο αυθόρμητος ξεσηκωμός των "αγανακτισμένων" προδίδει και την εγγενή αδυναμία της αριστεράς να παραγάγει λόγο, να προτείνει εναλλακτικά σενάρια, να εμπνεύσει αγώνες. Ως τέτοιος έρχεται να καλύψει ένα πολιτικό κενό. Ένα κενό που μπορεί κατά μία έννοια να δρομολογήσει εξελίξεις στην αριστερά και γενικότερα στην κοινωνία.

Αλλά, πράγματι, μπορεί;

Αμφιβάλλω. Όσο οι "αγανακτισμένοι" συνεχίζουν να συγκεντρώνονται στις πλατείες, οι πολιτικές εξελίξεις συνεχίζουν να τρέχουν, χωρίς να συνυπολογίζουν τις μούντζες τους. Ό,τι μένει είναι ένα ασυνήθιστο θέαμα, που τα κυρίαρχα τηλεοπτικά μέσα αγκαλιάζουν με ιδιαίτερη στοργή. Όχι τυχαία: η λαϊκή διαμαρτυρία εκφράζεται χωρίς κανείς να ενοχλείται και ο αποφορτισμένος λαός μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του με την ψευδαίσθηση ότι άσκησε τον πολιτικό του ρόλο.

Για να έρθει αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα πολύ χειρότερη από αυτή που άφησε όταν συγκεντρώθηκε στις πλατείες.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Αφιέρωμα στον Νίκο Νικολαΐδη


Αφιέρωμα στον Νίκο Νικολαΐδη από αύριο μέχρι 1 Ιουνίου

Περισσότερες (και καλές) πληροφορίες στο ρεμάλι εδώ που τα λέει καλύτερα, ή στην επίσημη ιστοσελίδα για τον Νίκο Νικολαΐδη

Όσοι ξέρουν, ξέρουν και γιατί θα πάνε.
Για όσους δεν έτυχε να μάθουν, να η ευκαιρία

Τα λέμε εκεί.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Αδιέξοδο;

Δεν ξέρω τι γίνεται πια.

Νοιώθω σαν τον θεατή που έφτασε καθυστερημένος και μετά την έναρξη της παράστασης και δεν μπορεί πια να παρακολουθήσει τις σκηνές του έργου.
Βασικά όλο το έργο, κατά έναν παράξενο τρόπο, μου αφήνει μια αίσθηση πτωμαΐνης, τόσο από σκηνοθετικής πλευράς, όσο και από σενάριο, διανομή ρόλων, πρωταγωνιστές, σκηνικά.
Αυτό μάλλον μοιάζει με τραγική ειρωνεία, αφού αν το σκεφτείς λιγάκι, κάθε πράξη αυτής της παράστασης έχει άμεσο αντίκτυπο στη ροή της ζωής, σε οτιδήποτε θελήσω ή πρόκειται να κάνω τις επόμενες δεκαετίες, εγώ, τα παιδιά μου και όλοι οι γύρω μου

Μάλλον κουράστηκα, μπορεί και να βαρέθηκα, δεν ξέρω
Αυτό που ξέρω είναι πως νιώθω να μετατρέπομαι σιγά-σιγά σε ζόμπι, να με πνίγουν τα πράγματα και να φρακάρουν οι λέξεις στον νεκρωμένο φάρυγγα

Όλα τα μετράω πλέον σε χρηματικές αντιστοιχίσεις και σε χρονικούς περιορισμούς, εκεί που πριν λίγο καιρό, έστω και ασυναίσθητα, τα ζύγιζα με την έκταση της (επίπλαστης) αίσθησης «ευτυχίας» που θα μπορούσαν να κουβαλούν πάνω τους και το βαθμό των θετικών εσωτερικών αναταράξεων που θα μπορούσαν να μου προσφέρουν όσα επέλεγα να κυνηγήσω, από εκείνα που γίνονταν γύρω μου

Πάνε αυτά πια

Από μια άποψη, ίσως και να είναι καλύτερα γιατί πολύ παραμύθα είχαμε δεχτεί να κυκλοφορεί και να μας καλλωπίζει την ασχήμια.
Τα βάζαμε όλα κάτω από το χαλί ή στο βάθος της ντουλάπας και λέγαμε πως αν τα ξεχάσουμε εκεί, θα μας ξεχάσουν κι αυτά

Αμ δε!

Οι δρόμοι αδειάζουν πια νωρίς, οι ήχοι παύουν σχεδόν με το ηλιοβασίλεμα, μόνο αντανακλάσεις οθόνης στα γύρω διαμερίσματα, κλειστά τηλέφωνα και σφραγισμένα στόματα, σφίγγω το σουγιά στην τσέπη μου για να βεβαιωθώ πως είναι εκεί, και ρίχνω βλέμματα απελπισίας στους λογαριασμούς στο ψυγείο

Τώρα πια κοιτάμε πως θα βγάλουμε την μέρα, πως θα φτάσουμε στο σπίτι μας –το κάστρο μας- για να κλειστούμε στους τέσσερις τοίχους, περιμένοντας τι άραγε;
Μάλλον το να αρχίσουμε να μετράμε νεκρούς και πεθαμένες στιγμές και να επιβιώσουμε άλλο ένα βράδυ

Σφαγμένος για μια κάμερα ο ένας, δύο άτομα δίνουν μάχη για την ζωή τους αυτή την στιγμή, ο Γιάννης Καυκάς που χτυπήθηκε από «άγνωστο» ματατζή και ένας επαγγελματίας που είχε κιόσκι σε λαϊκή, από επίθεση με μολότωφ άγνωστου «επαναστάτη» και οι πακιστανοί που μένουν κοντά στο σπίτι μου να έχουν γυάλινο το βλέμμα από τον φόβο και να φοβούνται να πουν καλημέρα σε άνθρωπο.
Έγινε η ανθρωπιά μας πόρνη της οθόνης και του διαδικτύου, πωλείται σε τιμή ευκαιρίας αρκεί να έχει το χρώμα εκείνο που μας "ταιριάζει", μια πλαστή αίσθηση του "ανήκειν", μια απελπισία για κάτι σταθερό, κάτι οικείο, κάτι που να σε δένει επιτέλους με τους άλλους, να μην νοιώθεις μόνος. Κι ας είναι ο ξεφτιλισμένος ο φόβος αυτό το "κοινό".
Εγκλωβισμός και παραζάλη
Κάποτε κάποιοι είχαμε την ψευδαίσθηση πως θα διαμορφώναμε τα γεγονότα, τώρα τρέχουμε να ξεφύγουμε από αυτά.

Κι εγώ αναρωτιέμαι τι να λέω στους μαθητές μου, τι να λέω στα παιδιά μου, πώς να στηριχθώ που καθημερινά διαμελίζομαι ψυχικά και συναισθηματικά, πώς να μειώσω τις εκρήξεις θυμού, μην την πληρώσει κανένας που δεν φταίει

Δηλητήριο το στόμα μου από τα τσιγάρα και δαγκώνω συχνά τα χείλια μου πλέον κι η πουτάνα η άνοιξη τον χαβά της, ξανά στο παιγνιδάκι του να μας γεμίσει ελπίδα και κουράγιο.
… κι εγώ να σφίγγω τον σουγιά όλο και πιο σφιχτά στην τσέπη, περπατώντας σε δρόμους που όλο και ερημώνουν…
Δεν παραδίνομαι όμως κουφάλες, ούτε στον εαυτό μου δεν παραδίνομαι

Ένα ανέλπιστο, ευχάριστο, σπάνιο και λυτρωτικό διάλειμμα τα απίστευτα προχθεσινά γέλια, γέλια πραγματικά με την καρδιά μου, έπεσα και κυλιόμουν στα πατώματα, τρέχανε τα μάτια μου.
Το τυχαίο πυροδότησε και πάλι ζωή και κίνηση –έστω και σε προσωπικό επίπεδο- αλλά δεν έχει τόση σημασία η αιτία, όση σημασία έχει η τραγικότητα της μετέπειτα θλιβερής συνειδητοποίησης· του ότι το γέλιο, έγινε πια «άξιο αναφοράς».

Τόσα και τόσα απεμπολήσαμε και τόσα αναγκαστήκαμε να αφήσουμε στην λήθη

Αν ξεχάσουμε και πως να γελάμε, αυτό θα είναι και η ταφόπλακά μας



Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Νερό

Έχω μια εικόνα: με είχε οχτάχρονο η μάνα μου στο καρότσι δίπλα στον ξεροπόταμο του χωριού, πριν ή μετά τα καπνά - ούτε που θυμάμαι - κοιτούσα τα αστέρια, και πρώτη φορά ένιωσα αυτό το φόβο.
Ό,τι δηλαδή σε τραβάει απότομα από την αθωότητα για να σε μπάσει βίαια στην αγωνία.
Από όταν με θυμάμαι διαχειρίζομαι την αγωνία, με την κρυφή ελπίδα να ξαναβρώ την αθωότητα.
Στο μεταξύ το νερό συνεχίζει να ρέει. Άλλοτε κρυστάλλινο κι άλλοτε αφρισμένο από τα οικιακά λύματα των παραπάνω χωριών.
Αναρωτιέμαι αν είναι το νερό που αλλάζει ή το βλέμμα που το παρατηρεί να αλλάζει και παραμένω με την απορία.
Η μόνη βεβαιότητα για την οποία μπορώ να δηλώσω σίγουρος είναι τα κοάσματα. Τα κοάσματα των βατράχων που επιμένουν να πανηγυρίζουν με ερωτικά καλέσματα τη ζωή. Είτε πλέουν σε κρυστάλλινα νερά είτε πνίγονται μες τη σκατίλα.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Fast fuck

Απίστευτες προσφορές λίγο προ του τέλους εποχής, με την σφραγίδα του κύρους μας και την εγγύηση των διεθνών επιτηρητών και αξιολογητών μας: Μετοχές ΔΕΗ μόνο 9,99 ευρώ το τεμάχιο, με 30% έκπτωση στις στρατηγικές προσφορές, συν το απόλυτο πλεονέκτημα στο γενικό κουμάντο. Μετοχές ΟΣΕ, ΟΤΕ, ΟΑΣΑ, ΔΕΣΠΑ, ΔΕΣΦΑ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΕΛΠΕ, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Αγροτικής Τράπεζας και άλλων ελκυστικών επιχειρήσεων σε τιμές έκπληξη κάτω του κόστους, με εξασφαλισμένο το μάνατζμεντ και απολύτως προνομιακή συμμετοχή στην κερδοφορία. Έκταση πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, μετατρέψιμη σε μετοχές ουρανοξυστών, εμπορικών κέντρων, ξενοδοχείων, ελικοδρομίων, καζίνο, κουλοχέρηδων, μπαρμπουτιερί, κυνοδρομίων, στριπτιζάδικων, οίκων ανοχής, πλυντηρίων λεκιασμένου χρήματος και λοιπών ψυχαγωγικών και κερδοφόρων επενδύσεων, σε ενιαία προσφορά, γενναιόδωρα διαπραγματεύσιμη με σοβαρά ενδιαφερόμενους επενδυτές. Βραχονησίδες, χωματονησίδες, πλαγκτονησίδες, λίμνες, λιμνοθάλασσες, ποταμοί, χείμαρροι, ρυάκια, καταρράκτες, πάρκα, κρημνοί, αγροτεμάχια, βραχότοποι, έλη, ποιμνιοστάσια, βουστάσια, πτηνοστάσια, παράκτιες και παραλίμνειες ζώνες (με πλήρη εξοπλισμό τραπεζοκαθισμάτων,, ομπρελοξαπλωστρών, αποδυτηρίων και ντουσιέρων), γέφυρες, μνημειοτεμάχια, δάση και δασικές εκτάσεις, με απίστευτα ευνοικούς όρους δόμησης και φαστ τρακ περαίωση εκρεμμοτήτων, σε τιμές- έκπληξη. Σχολικά, νοσοκομειακά και ιδρυματικά κτίρια άρτι εκκενωθέντα, μαζί με τους εξοπλισμούς τους, σε συμβολικά αντίτιμα, μετρητοίς ή με άτοκες ετήσιες δόσεις.
Κι ακόμα: Λιμενοβραχίονες, σταθμοί εμπορευματοκιβωτίων, αεροδρόμια, εθνικές οδοί (μετά σταθμών διοδίων), τοπικές οδοί (με δυνατότητα κατασκευής και εκμετάλλευσης σταθμών διοδίων), μεταλλεία, λιγνιτωρυχεία, αλατωρυχεία, χρυσωρυχεία, λατομεία, πολυτελείς παραθεριστικές κατοικίες, αστικά και περιαστικά ακίνητα (νόμιμα ή αυθαίρετα με φαστ τρακ περαίωση), ακτογραμμές, κορυφογραμμές, αερογραμμές, οροπέδια, υψίπεδα, χώροι υγειονομικής ταφής απορριμμάτων, νεκροτομεία, κοιμητήρια, συστοιχίες πεζοδρομιακών δένδρων με δικαίωμα ξεριζώματος και μεταφύτευσης πλησίον οικειών, ζαρντινιέρες, κολώνες και λάμπες δημοσίου φωτισμού, παγκάκια, οδοκάγκελα, οδονησίδες, κάδοι σκουπιδιών, σωλήνες ύδρευσης και αποχέτευσης, αμαξώματα, λάστιχα, καθίσματα και λοιπός εξοπλισμός δημοσίων οχημάτων, ξυλεία και μέταλλα σιδηρογραμμών και αμαξοστοιχιών και χιλιάδες ακόμα προσφορές σε τιμές που αποκλείεται να ξανασυναντήσετε. Προλάβετε, πριν σας προλάβουν.

Γ. Γαπάρας- Γ. Παπακοπροντίνου και Σύμβουλοι, Γενικές Εκποιήσεις ΕΠΕ, Μεγαροξίμου 2011 και Τσολάκογλου 1941, γωνία. Με την εγγύηση της Τroika Internasional και της Vermacht Securities.


Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Είναι όλα ίδια παππού

Σκυμμένα πρόσωπα με άδεια βλέμματα, ακροδεξιό παρακράτος και κυνηγημένοι μετανάστες, δολοφονημένοι περαστικοί και ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτών, σπληνεκτομές, κλωτσιές, μνημόνια, οι ρήσεις του Πορτοσάλτε και του Καψή, τα ρεπορτάζ του Μέγκα, οι δηλώσεις του Πεταλωτή για τους πολιτικά υποκινούντες και στεγάζοντες τα επεισόδια, ο Πέτρουλας, ο Κουμής και η Κανελοπούλου, ο Καλτεζάς και ο Γρηγορόπουλος, ο αποκλεισμένος από τα μέσα Θεοδωράκης, ο λογαριασμός της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και του νερού, οι 80.000 αιτήσεις για εργασία στο εξωτερικό...

Τίποτα δεν άλλαξε. Όλοι και όλα είναι εδώ. Όλοι και όλες είμαστε εδώ. Ακόμη και ο τόπος. Ίδιο ρημάδι.

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Καλή σας επιτυχία

Ο συνήθης επετειακός λόγος, που εν μέσω του κοινωνικού ζόφου, ηχεί στα αυτιά μου άχαρος κι ανούσιος.

Κι όμως νιώθω ξανά την ανάγκη να τον εκφράσω.

Απ' αύριο λοιπόν ξεκινάει για κάποιους μια άλλη μάχη. Μια μάχη σιωπηλή κι αμίλητη, αγχωτική κι απελπισμένη. Αναφέρομαι στον αγώνα που δίνει η ξοδεμένη νιότη στο πεδίο της λευκής σελίδας με αντίπαλο τον παραλογισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, εχθρό τις μηδενισμένες επαγγελματικές προοπτικές και με ουσιαστικό διακύβευμα την προστασία του μυαλού και της ψυχής. Όσου μυαλού κι όσης ψυχής διασώθηκαν από το ως τώρα χάλασμα.
Σκέφτομαι να τους ευχηθώ «καλή επιτυχία» κι ακούω μέσα μου κάτι να ουρλιάζει. Τι να πω;

Καλή σας επιτυχία, λοιπόν.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Ο σκοτεινός κόσμος



Η προφητεία του Μότσαρτ, Μιχάλης Πιτένης,
εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2011, σελ. 507




Ξεκινώ από την τελευταία φράση του βιβλίου: «αναρωτιέσαι αν είναι μύθος ή πραγματικότητα; Οι μεγαλύτερες αλήθειες κρύβονται μέσα στους μύθους, γιατί μόνον έτσι μπορεί να τις αντέξει ο ανθρώπινος νους…». Με τα λόγια του Τίο, ο αφηγητής κλείνει το μάτι στον αναγνώστη με ένα αναστοχαστικό σχόλιο για ό,τι του εξιστόρησε: από τους μύθους αντλημένη η μυθοπλασία του, στους μύθους κρυμμένες οι μεγαλύτερες αλήθειες της.
Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μύθους που χρωστούν την επιβίωσή τους στους πιο σκοτεινούς φόβους και στις πιο βαθιές ανάγκες: η ανθρώπινη αγωνία μπροστά στο θάνατο στεγασμένη κάτω από το δόγμα της μετενσάρκωσης, το ανθρώπινο δέος μπροστά στη ζωή εκφρασμένο με την αρχετυπική μορφή της γυναίκας. Με βασικό στοιχείο πλοκής την αναζήτηση ενός αιγυπτιακού γυναικείου πορτρέτου, ο συγγραφέας του βιβλίου φιλοτεχνεί έναν κόσμο που πασχίζει να συλλογιστεί το θάνατο και τη ζωή, τη φθαρτότητα της ψυχής και τη δύναμη του έρωτα μέσα και έξω από τους μύθους, που υπάρχουν με και χωρίς τη σύμπραξη της λογικής του.
Πρόκειται κατά βάση για έναν ανυποψίαστο κόσμο. Που άγεται και φέρεται, σκέφτεται και δρα σε ένα ρηχό επίπεδο συνειδητότητας, πίσω από το οποίο κρύβεται η μαγική επίδραση συμβόλων και αριθμών και οι σκοτεινοί σχεδιασμοί θεοσοφικών οργανώσεων και τεκτονικών ομάδων. Χαμένες κάρτες Ταρώ, ιερά αιγυπτιακά βιβλία, μυστικές τελετουργίες, τσιγγάνικες ορχήστρες, θαμμένα σε έργα τέχνης νοήματα και μετενσαρκωμένες γυναικείες μορφές απλώνουν τις ρίζες του κρυμμένου κόσμου πίσω από τον ορατό, νικώντας τον κατά κράτος στους δύο βασικούς άξονές του, το χώρο και το χρόνο. Το διαρκές πήγαινε-έλα της αφήγησης του Πιτένη ανάμεσα σε χρονολογίες και χώρες αναδεικνύει την αδυναμία του εδώ και του τώρα των ηρώων του να ζήσουν και να υπάρξουν απελευθερωμένα από το παντού και το πάντα του μύθου.
Μπροστά στην ολοκληρωτική αυτή επιβολή, οι ήρωες του βιβλίου - όσοι τουλάχιστον δεν είναι μυημένοι ή δεν επιθυμούν να παραμείνουν ανυποψίαστοι – αντιτάσσουν τη δύναμη του λόγου: ρωτάνε, ψάχνουν και διακινδυνεύουν, για να συλλέξουν πληροφορίες, κι ύστερα τις επεξεργάζονται, τις αναλύουν και τις ερμηνεύουν, για να λύσουν το μυστήριο.
Είναι η προαιώνια μάχη του λογικού έναντι του ανορθολογικού, του λόγου έναντι του μύθου, που απ' ό,τι φαίνεται συνεχίζει ακόμη να δίνεται. Γιατί σε πείσμα της αρχαιοελληνικής και της διαφωτιστικής κουλτούρας ο μύθος επιμένει να αντέχει. Το βλέπουμε στην αναβίωση του δωδεκαθεϊσμού, το βλέπουμε στις ιστορικές ακροβασίες της εθνικιστικής αρχαιολαγνίας, το βλέπουμε στην απήχηση των συνομωσιολογικών θεωριών, το βλέπουμε στην εμπορική επιτυχία μυθιστορημάτων όπως ο Κώδικας ντα Βίντσι και οι Πεφωτισμένοι.
Αναπόφευκτα. Σε συνθήκες κρίσης ο μύθος, κι ειδικότερα στις αποκρυφιστικές εκδοχές του, έλκει τον άνθρωπο. Παρέχει ανακούφιση. Υπόσχεται νόημα. Δίνει σκοπό. Ενίοτε, προσφέρει άλλοθι. Υπάρχει κάτι αδιόρατο, έξω και πέρα από σένα, πριν και μετά από σένα, που δικαιολογεί τα πάντα έξω, πέρα, πριν και μετά από σένα, επιφυλάσσοντας ενδεχομένως έναν σημαντικό ρόλο ακόμη και για σένα. Αρκεί να μυηθείς, που σημαίνει να αρνηθείς τη λογική σου στη μάχη με το μύθο.
Στο μυθιστόρημα του Πιτένη, η λογική φαίνεται από την αρχή ακόμη απαρνημένη. Ακόμη κι όταν αρθρώνεται για να αποκαλύψει την αλήθεια μπροστά σε έναν από τους επιμέρους μύθους (κεφάλαιο 27), τελικά υποτάσσεται πειθήνια στον κεντρικό μύθο: τον πλησιάζει, τον ψηλαφίζει, τον ερμηνεύει όχι όμως για να τον απομυθοποιήσει, αλλά για να νιώσει τη σαγηνευτική επίδραση και να μυηθεί στα απόκρυφα μυστικά του. Κάποτε μάλιστα καταλήγει αυτογελοιοποιημένη, όταν διαθέτει τα πιο συμπαγή επιχειρήματά της για να νομιμοποιήσει τη μαγική δύναμη των αριθμών και να ταυτοποιήσει τη μορφή της μετενσαρκωμένης γυναίκας, ή στέκεται ανήμπορη να κατανοήσει ένα σύνολο απίθανων συμπτώσεων, που εκ των υστέρων αποκαλύπτονται μέρος ενός μυστικού σχεδίου, που εν αγνοία των ηρώων κατευθύνει τις ζωές τους.
Από την άλλη, το βιβλίο περιέχει έναν πραγματολογικό πλούτο πληροφοριών που χωρίς να βαραίνουν την αφήγηση ενσωματώνονται δημιουργικά στις ανάγκες της, μετακινείται από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο με αξιοσημείωτη άνεση, πετυχαίνει την κατάλληλη αυξομείωση των ρυθμών κρατώντας σε συνεχή εγρήγορση το αναγνωστικό ενδιαφέρον και κυρίως διαμορφώνει ένα συνεπές στη λογική του και πολυπρόσωπο στη σύνθεσή του αφηγηματικό σύμπαν, αξιοποιώντας ένα σύνολο στοιχείων που ακόμη κι όταν δημιουργούν την αίσθηση του άσκοπου, του τυχαίου ή του ακατάστατου αποκαλύπτονται αμέσως οργανικά κομμάτια μιας αφηγηματικής τράπουλας που μοιράζει στην κατάλληλη στιγμή και στο κατάλληλο σημείο τις κάρτες της.
Ό,τι όμως μένει είναι ένα ανάγνωσμα. Ένα απολαυστικό για τους πιο πολλούς ανάγνωσμα. Αλλά νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Καλό δρόμο ρε Θου Βου...





... που μας αφήνετε ρε γαμώτο ένας-ένας;...

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Νεκρές ζώνες



Οι Λέξεις και ο χαμένος δεσμός τους με τα νοήματα

Τα Νοήματα και η ακρίβειά τους στην περιγραφή της πραγματικότητας

Η Πραγματικότητα και η ικανότητα αντίληψής της

Η Αντίληψη και ο κάματος κατανόησης

Η Κατανόηση και η βούληση επαναδιαμόρφωσης

Η Επαναδιαμόρφωση και η αποδοχή της αναγκαιότητας λαθών

Τα Λάθη και επίπονη διαδικασία εσωτερίκευσής των

Η Εσωτερίκευση και η απόφαση αποδόμησης όλων των επίμονων Εγώ

Τα Εγώ και η ικανότητα συνύπαρξής των

Η Συνύπαρξη και  η διαρκής αναπροσαρμογή του Εμείς

Εμείς, οι Άλλοι και η ομορφιά του μεσοδιαστήματος σιωπής

Η Σιωπή και οι αιτίες της καθημερινότητας

Η Καθημερινότητα και η προσπάθεια απεγκλωβισμού

Ο Απεγκλωβισμός και η γέννηση του χαμόγελου

Το Χαμόγελο και οι αποστάσεις ως τις εικόνες των λέξεων



Μετακινούμενο το επίκεντρο στον Κύκλο των Νεκρών Ζωνών

να ορίζει ως άξιες Λόγου μονάχα τις γραμμές του περιγράμματος

με την απουσία μοναδική ουσία και  μοναδική τέμνουσα εντός κι εκτός



Είναι να απορεί κανείς, στις Νεκρές Ζώνες η γεωμετρία της Ζωής πόσες εφαπτόμενες μπορεί να χαράζει