Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Δεκαοχτώ μήνες GAPing

Ενάμισης χρόνος συμπληρώνεται από τον καιρό που ο πρίγκηψ Τζιορτζόνε ο Β’, ο Βραχύς, θριάμβευε στις εκλογές, πείθοντας δια των γρυλισμών του τους ψηφοφόρους πως τα μπικικίνια υπάρχουν (και θα διατεθούν με τη σέσουλα στον τιτάνιο αγώνα του σοσιαλισμού εναντίον της βαρβαρότητας). Έκτοτε ακολούθησαν πολλά και εξόχως εμβληματικά: Η κλαυθμηρή διαβεβαίωση του κόντε Αντρίκολο Λοβερντίνο πως η χώρα υποφέρει από οξεία ξηροστομία, οφειλόμενη στο γεγονός πως οι σιελογόνοι της αδένες αδυνατούν να παράξουν ρευστά παράγωγα. Η πανικόβλητη προειδοποίηση του κάπτεν Τζορτζ Παπακωνσταντάιν πως το τιτανιάρικο σκαρί κοντοζυγώνει στο θηριώδες παγόβουνο. Η θριαμβευτική έλευση της τρικέφαλης τερατόικας και η υπευθύνως οσφυοκαμπτική έγκριση του χρυσόβουλου μνημονίου. Η αυστηρή υπενθύμιση του σινιόρι ντι σινιόρε Παγκαλιάρο Σκορνταλία πως όλοι μαζί τα ξεκοκαλίσαμε. Το κούρεμα- γουλί, μέχρι τις παρυφές της ρίζας- μισθών, συντάξεων και βίων (που προκύπτουν πλέον ευνοήτως αβίωτοι). Η αποδόμηση νοήσεων και ψυχών (κατάθλιψη τη λένε οι ψυχίατροι, ψυχοπλάκωμα κι απόγνωση την ονοματίζουν οι πληβείοι).
Στα μεσοδιαστήματα προέκυψαν μαγκιές και θρίαμβοι. Το γεμάτο περίστροφο, που απειλεί τις πανικόβλητες αγορές. Η συγκινητική διεθνής αλληγεγγύη προς τη χώρα, εκφρασμένη σε πατρικές νουθετήσεις και φάπες, εγκάρδια δάνεια και απολαυστικά τοκοχρεολύσια. Η επιμήκυνση του χρέους και η ανεπαίσθητη μείωση των επιτοκίων, έναντι νέων και αρκούντως ανακαταδιαρθωτικών και εκποιητικών αντιδώρων.
Αχάριστο το πόπολο απέναντι στους ιστορικούς θριάμβους της χρεοπιστωτικής μας δημοκρατίας, εξανίσταται έναντι του άρχοντος και της αυλής του, φασκελώνοντας ταυτόχρονα και τον μεγάλο αντίπαλό του, τον μνημονιακώς αντιμνημονεύοντα κόμητα Αντόνιο Σαμαρίλα. Παραδίπλα η άτυπη ουλτραδεξιοκεντροδεξιοκεντροαριστερή σύμπραξη των νουνεχών και των προθύμων (Καραζαφέρ μπέης, κοντέσα Ντορίτα και βαρωνέτος Φώτιος) προετοιμάζει το έδαφος για τη συμμετοχή της στην πιθανολογούμενη νέα μετοχοποίηση της ιδιοκτησίας του σφαγείου.
Οι γιατροί του Μεσαίωνα (του παλιού, όχι του τρέχοντος) εμπιστεύονταν μια και μόνη θεραπεία δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, την περίφημη αφαίμαξη. Στην περίπτωση που ο ασθενής συνερχόταν γρήγορα, η θεραπεία διεκόπτετο οσονούπω. Αν η ασθένεια επέμενε, οι συνεχείς αφαιμάξεις την εξαφάνιζαν, μαζί με τον δύστυχο φορέα της. Οπότε, και δεδομένης πλέον της τραγικής πορείας της πειραματικής θεραπείας, δυο και μόνον επιλογές μάς απομένουν: Η όλοι μας μαζί θα ορθώσουμε « ατίθασο τείχος απέναντί τους», όπως το οραματιζόταν ο ποιητής, ή όλοι τους μαζί θα μας καταβροχθίσουν, κατά πως το ονειρεύεται ο βουλημικός κυνοδοντοφόρος Παγκαλιάρο.



Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Παρουσίαση βιβλίου



Το βιβλίο του Μιχάλη Πιτένη, «Η προφητεία του Μότσαρτ», θα παρουσιάσουν την Πέμπτη 5 Μαίου, η Β΄ ΕΛΜΕ Πέλλας, η ΔΕΠΑ Γιαννιτσών και οι εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ.






Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Μαίου 2011, στις 8 το βράδυ, στην αίθουσα του Κέντρου Πληροφόρησης Νέων, του Πνευματικού Κέντρου Γιαννιτσών.



Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης και ο συγγραφέας του.
Την παρουσίαση συντονίζει και διαβάζει αποσπάσματα του βιβλίου η Έλσα Σίσκου.



Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα: «Ο ρόλος της λογοτεχνίας σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης».

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Το δάγκωμα της Πασχαλίτσας



Αν σου έχουν μείνει τίποτα Αναστάσιμες Λέξεις,
              σούβλισέ τα για κοκορέτσι γιατί πολλή Νηστεία έπεσε

Αν σου έχουν απομείνει τίποτα Αναστάσιμες Σκέψεις,
βάλε τους Φωτιά, να έχουμε Στάχτες για καμουφλάζ στων Δακρύων τη γυαλάδα

Αν κατάφερες και διέσωσες τίποτα Αναστάσιμες Εικόνες, από εκείνες τις Παλιές,
            ήρθε μάλλον η ώρα να τις ψήσουμε για Αρνί, κι ας μας φάει το Μυαλό και την Ψυχή η Θράκα τους

Αν σου έχει ξεμείνει κανένα Πασχαλινό Αυγό, από εκείνα τα κόκκινα τα μικρά και γερά, μην το σπας,
            κράτησέ το για τον Δρόμο· είναι και βαρύ – ότι πρέπει

Αν περισσέψει καμιά Πασχαλινή Λαμπάδα, ακόμη κι από τίποτα παλιές-φυλαγμένες στην Αποθήκη,
            Φύλαξε κάπου το κερί τους για τ’ αυτιά μας, αλλά και το φυτίλι…

Και κοίτα· φέτος, σε όποιον πεις Καλή Ανάσταση, κοίταξέ τον ΒΑΘΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ.

Αν τρεμοπαίζουν Φλόγες Κεριών στην Ίριδα, τότε η Άνοιξη έχει κάθε λόγο να έρχεται
Αν πάλι το Βλέμμα σε αποφύγει, τότε χρόνια πολλά· ας φάμε τουλάχιστον μερικά εντόσθια στη μαγειρίτσα μας, συνταγή των Προγόνων
Μπορεί βέβαια να μην είναι αυτά ακριβώς που θα γουστάραμε να φάμε τώρα, αλλά εμείς θα κρατήσουμε Ελπίδα από την Σημειολογία κι ας μην χορτάσουμε

Άλλωστε κι οι Πασχαλίτσες  και φέτος φύλλα θα τρώνε

… ή μήπως όχι;


Τα λέμε παίδες
(κι αν αναγκαστούμε να μασήσουμε, ας δαγκώσουμε γερά πρώτα…)

Έστω και για λίγο


Ύστερα από έναν χειμώνα που προμηνύεται μακρύς, η φύση επιμένει πεισματικά να ανασταίνεται. Ας φυλάξουμε αυτή την εικόνα ανθοφορίας. Όσο και όπως μπορούμε.





Καλές αναστάσεις

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Έφυγε ο Νίκος Παπάζογλου...


... και μαζί ένα μεγάλο κομμάτι του συναισθηματικού μας κόσμου
Ένα τεράστιο βάρος πάνω στο στήθος και μια τεράστια τρύπα στις στιγμές των ονείρων μας, σαν Βαρδάρης να διαγράφει τον χρόνο που μας έκανε ότι γίναμε, ότι καταφέραμε, όσα αγαπήσαμε, και όσα χάσαμε.

Σιωπή...

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

101 ευχές

Όλα αυτά μου θυμίζουν άλλες εποχές. Τότε που αυτόκλητοι σωτήρες έβαζαν τον τόπο στον γύψο για να γλιτώσουν από τους κομουνιστές. Ένας άλλος αυτόκλητος σωτήρας ήρθε τώρα για να σώσει με το μνημόνιο που υπέγραψε τον τόπο από τους κοπρίτες. Μαθαίνω ότι μέχρι το 2060 (;) προβλέπεται η οριστική εκκαθάριση. Αθροίζω τα χρόνια μου και συμπεραίνει ότι μόλις θα έχω πατήσει τα 101. Καινούρια δόντια θα φυτρώνουν και ένα ευοίωνο μέλλον θα προαναγγέλλεται μπροστά μου. Ναι, μετά τα 101 μπορεί και να ζήσω. Να ζήσω για να χαρώ όσα στέρησαν από τον τόπο αυτοί που τρεις συναπτές δεκαετίες τον κυβέρνησαν. Τον κυβέρνησαν λαϊκίζοντας, ευνοιοκρατώντας, εξαπατώντας και αίφνης καθυβρίζοντας.

"Προχωρώ με όσους θέλουν να αλλάξει η χώρα" δήλωσε ο ατσαλάκωτος πρωθυπουργός μας. Να, λοιπόν το νέο μανιφέστο του ιδεολογικού διλήμματος: ή μαζί με εμάς και εμπρός ή χωρίς εμάς και πίσω.

Αγύριστο κεφάλι μια ζωή εγώ, δηλώνω με τους άλλους. Με τους κακούς. Δε θέλω λοιπόν να αλλάξει. Δε θέλω να αλλάξει, όπως θέλει ο ατσαλάκωτος πρωθυπουργός μας. Δε θέλω στα 101 μου χρόνια να πληρώνω χρυσάφι το νέρο που θα πίνω, να αγοράζω τον αέρα που θα αναπνέω, να εξαργυρώνω με εξηντάωρο ελαστικό ωράριο εργασίας τη διά βίου μάθηση που θα λαμβάνω.

Θέλω στα 101 μου χρόνια μια θέση στο νεκροταφείο, χωρίς τέλη παραμονής και χαρτόσημα ιδιοχρησίας, έχοντας ήσυχο το κεφάλι ότι τα παιδιά των παιδιών μου θα ζουν καλύτερα από ό,τι έζησα εγώ, θα κυβερνιούνται από καλύτερους απ' αυτό το συρφετό που κυβέρνησε εμένα, θα έχουν καλύτερα μέσα ενημέρωσης από αυτή την κουστωδία των πληρωμένων που ανέλαβε εργολαβικά τη διαφώτισή μου.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Για τον Θωμά Κ.

Δεν έχω γράψει ακόμη για το τελευταίο βιβλίο του (Ο γύρος του θανάτου, εκδ. Άγρα), έστω κι αν ξεχωρίζει με απόσταση. Θα γράψω μόνο για το Σάββατο. Που τον βρήκα κάπου στο προσωπικό του ησυχαστήριο. Όχι ότι ειπώθηκε κάτι πολύ σημαντικό. Ο Θωμάς συνομιλεί κυρίως με τις χειρονομίες. Το γλυκό του κουταλιού, τα ρούχα της δουλειάς, τις αφημένες σημειώσεις. Ό,τι είναι, ό,τι έγινε, ό,τι προφταίνει προκύπτει όχι σαν φορεμένη εικόνα, αλλά σαν κατάσαρκο βίωμα. Κι ως τέτοιο δε χρειάζεται φτιασίδια. Πριν απ' όλα γιατί μιλάει τη γλώσσα μιας παλιοκαιρίτικης ανθρωπιάς, που ακόμη κι όταν δε μιλάει παράγει πολιτισμό.

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Μύρισε άνοιξη (;)

Κάτι σαν παρατεταμένο λαχάνιασμα, από τον Νοέμβριο ακόμα. Πρώτα εκείνη η δίκη-παρωδία κι ύστερα οι ήσσονες γραφές. Ατέλειωτες ώρες, ξοδεμένες σε μια χαμένη από την αρχή υπόθεση κι ακόμη πιο πολλές μπροστά σε μια αδειανή γεμάτη οθόνη. Στο μεταξύ ο χρόνος να γλιστράει ανάμεσα σε ίντριγκες και κριτήρια αξιολόγησης, σε ένθεν κακείθεν παρασκήνια, σε τεχνικές πειθούς και παραθετικές αναφορικές προτάσεις.

Και τώρα που ανοίγω σιγά σιγά τα μάτια μου, βλέπω χαμηλωμένα πρόσωπα. Μια αμίλητη απόγνωση, μια ένοχη αμηχανία, μια θλιμμένη προσμονή πλανάται. Η Δ. που έμεινε άνεργη, η άλλη που απονέμει για δεύτερη φορά καθ' υπόδειξη το δίκαιο, ο φίλος που μετράει δεκαρίτσες, η επτάχρονη Μπόλα που περιμένει τα αποφόρια των παιδιών μου, ο αυτογελοιοποιούμεος αντιπρόεδρος, οι βόμβες που πέφτουν, τα ραδιενεργά αέρια που εκλύονται, ο χειροκροτούμενος στο συνέδριο των πάλαι ποτέ συντρόφων πρωθυπουργός...

Απρίλης μήνας και μυρίζει καλοκαίρι. Όχι, δεν εννοώ τη στερεοτυπική εικόνα. Κάψα και ξεραϊλα παντού.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Προχώρα


Αναρωτιέμαι, αν σου δώσω  την λέξη ελπίδα, πόσες λέξεις μπορείς να μου στείλεις πίσω που να μυρίζουν ερείπιο.
Πάω λοιπόν να σου κάνω πάσα το «γέλιο» και μου επιστρέφεις «ενοχή», «απώλεια», «σαπίλα» και «ανεπάρκεια»
Σου ξαναπετάω τη λέξη «ξημέρωμα» και μου κάνεις reverse με «μαυρίλα», «κλειδαριές», «ακαταστασία» και «αχρηστία»

Όταν λοιπόν σου λέω «Άει γαμήσου», τότε μου γυρνάς πίσω χαμόγελο
Στο «σκατόγερε» εμφανίζεις και πάλι ρυτίδες γέλιου
Στο «πάρε πάνω σου φιλαράκι», έχεις βάλει πάνω στους ώμους μου το πελώριο χέρι σου και λες «Φύγαμε για τσίπουρα»

Στη σούρα μας επάνω, όσο εγώ πλακώνομαι με δύο καθίκια ελεγκτές, εσύ αρθρώνεις λόγω περί ηθικής στους πιτσιρικάδες που δεν έβγαλαν εισιτήριο, πριν σκάσεις μπουκέτα στον έναν ελεγκτή

Στο κρατητήριο τραγουδάμε Αγγελάκα όλο το βράδυ και μας αφήνουν ελεύθερους με συστάσεις και λογύδρια.
Βγαίνοντας σου λέω «ξημέρωσε» και χαμογελάς
«Ωρίμασε ρε παπάρα» μου λες, «καταρρέουν όλα γύρω μας και δεν θα έχουμε αύριο»
«Σύνελθε ρε μαλάκα» σου λέω, «καταρρέουν όλα γύρω μας, αλλά έχουμε ακόμη το σήμερα»

Μουτζώνουμε ο ένας τον άλλον σκασμένοι στα γέλια και φεύγουμε για τις δουλειές μας, να φτάνεις εσύ μόνιμα μισή ώρα νωρίτερα κι εγώ μόνιμα ακριβώς.

Ο μπάτσος από πίσω φωνάζει να πάμε να πάρουμε λέει τις ταυτότητές μας που τις ξεχάσαμε.

Νομίζει…

Προχώρα, μας περιμένει κόσμος κι οι μέρες φεύγουν


                                    (Στον φίλο μου τον Γιώργο, που αν και 500 χιλιόμετρα Βόρεια, εδώ γύρω είναι)

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Φτάνει που καταλαβαίνω εγώ

Πέστε μου, κυρία, πόσες ακόμη προδικασμένες απόφασεις για τους χωλούς, τους αυτοάνοσους, τους προπηλακισμένους, πόσα ακόμη παιχνίδια εντυπώσεων με τις υστερικές, τους μεταπτυχιακούς, τους παρασκηνιακούς χρειάζεται για να εξασκηθεί η δίκαιη κρίση σας; Δε θα επικαλεστώ, κυρία, την ώρα που όλοι οι χωλοί, οι αυτοάνοσοι, οι προπηλακισμένοι θα σας καθίσουν στο σκαμνί μαζί με τις υστερικές, τους μεταπτυχιακούς και τους παρασκηνιακούς ενώπιον της δίκαιης κρίσης του γορίλα του Θηβαίου. Το άδειο βλέμμα σας, κυρία. Τη μόνιμη γκριμάτσα σας, κυρία. Το ζαρωμένο δέρμα σας, κυρία. Αυτά θα επικαλεστώ. Όχι, για να σημειώσω το χρόνο, που έτσι κι αλλιώς στέκεται σκληρός για όλους μας. Δικαίους και αδίκους. Αλλά για να υπενθυμίσω ότι πίσω από το άδειο βλέμμα, τη μόνιμη γκριμάτσα, το ζαρωμένο δέρμα υπήρξατε, κυρία, πολύ πριν να εξελιχτείτε σε θεσμό κάτι που δεν είστε σήμερα. Ένας άνθρωπος. Ίσως.


ΥΓ. Πάνω που τελείωνα την ανάρτηση. Λες και το ΄ξερε. Ότι είμαι φουρκισμένος. Ότι θα σκάσω. Ότι θα ουρλιάξω. "Άλλα θέλω κι άλλα κάνω". Του Μάλαμα. Αυτό μου έβαλε να ακούσω από τηλεφώνου. Από κινητού τηλεφώνου. Ύστερα από τη δέκατη πέμπτη γράπα του. Μερικές χειρονομίες, δεν ανταμείβονται, μερικές χειρονομίες δεν περιγράφονται. Μόνο μερώνουν. Μερώνουν τις δύσκολες νύχτες που ακολουθούν. Να είσαι, καλά, αδελφέ. Φτάνει που καταλαβαίνεις κι εσύ.