Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Αντίο φιλαράκο...


Όταν ακουγόταν πουθενά κοντά τρυπάνι, μπετονιέρα, κομπρεσέρ, το σκουπιδιάρικο ή σειρήνες περιπολικού, λύσσαγε.
Το καλύτερό του όμως, ήταν η ηλεκτρική σκούπα.
Χαμός!

Δεν γουσταρε την ησυχία, όπου χαμός και φασαρία, έμπαινε με τα χίλια.
Όταν βρισκόταν με άλλους ομοίους του, δεν μίλαγε καθόλου, μόνο κοίταγε και αραιά και που έβγαζε κανέναν ήχο.
Όταν ερχόταν η περίοδος που οι δικοί του έπεφταν στην σιωπή, εκείνος λύσσαγε, εκτός εποχής, τελείως, με τους δικούς του ρυθμούς

Χαβαλές γενικώς, όταν με έπαιρνε χαμπάρι να πίνω καφε και να καπνίζω, με τσίγκλαγε να του μιλήσω και μετά χοροπήδαγε πέρα δώθε.
Το ίδιο και στην σύντροφο, όταν την έβλεπε να βγαίνει στο μπαλκόνι.
Κάθε πρωί είχε τις τσατίλες του και αν τον πολυπλησίζε φούντωνε και αγρίευε, έτοιμος να επιτεθεί αν του πολυκόλλαγες.

Του έμοιαζα αρκετά μάλλον.

Του έχω πει πολλά, σε στιγμές πηξίματος και στοχασμών, ανάθεμα κι αν κατάλαβε ποτέ τίποτα, μόνο κοίταζε.
Μάλλον όμως, περισσότερο γουσταρε όταν τον πειράζανε τα πιτσιρίκια.

Είχε κριτήριο ο μπαγάσας

Τώρα ο Όσκαρ πέθανε, οι καφέδες στο μπαλκόνι θα είναι πιο πικροί, και εμείς χωρίς τα κελαϊδίσματά του

Θα μας λείψεις ρε φτερωτό φίλαράκι

Καλό ταξίδι Όσκαρ, αντίο φίλε…

Ghost Town

Ώρες, ώρες, νομίζω πως ζω σε πόλη φάντασμα, σε χώρα φάντασμα.

Τίποτα ζωντανό, όλα σε σκιές, τα στόματα ραμμένα και εμφανή τα σημάδια λοβοτομής

Μετα κοιτάζω την δικιά μου σκιά και τα χαμόγελα των μικρών και ξαναβρίσκω λίγο ακόμη κουράγιο,παίρνω μια ακόμη ανάσα

Πολύτιμες αυτές οι Ανάσες, ανεκτίμητες κι οι Σιωπές· τις απολαμβάνω στο έπακρο.

Δεν μου βγαίνει αλλιώς το μακροβούτι, δεν αντέχονται οι προκάτ προσόψεις και οι ερημωμένοι δρόμοι

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Επιστολή


Γιαννιτσά, 28.1.2011


Έχουν ήδη περάσει αρκετές μέρες από την καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Γιαννιτσών και την καταδίκη μας σε δωδεκάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή.
Κοντά στο ψυχικό βασανισμό μιας καταδίκης που ακόμα και τώρα εξακολουθεί να μας προκαλεί δυσάρεστη έκπληξη, ήρθαν να προστεθούν κακόβουλα σχόλια στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, που αν δεν ήταν υποβολιμαία προδίδουν ελλιπή γνώση όσων συνέβησαν στο 2ο ΓΕ.Λ. κατά το διδακτικό έτος 2007-2008.
Αλλά τώρα που η σχετική απόσταση από τα πράγματα μας διευκολύνει να τα αποτιμήσουμε πιο νηφάλια, νιώθουμε την ανάγκη να εκφράσουμε τις θερμές μας ευχαριστίες στους παλιούς και νέους μαθητές μας, που σε όλη τη δοκιμασία στάθηκαν δίπλα μας, στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, που έκαναν δική τους υπόθεση τη δική μας ταλαιπωρία, στα μέσα ενημέρωσης, που σε γενικές γραμμές ανέδειξαν το θέμα στις σωστές του διαστάσεις, στους τοπικούς παράγοντες, που από την αρχή έσπευσαν να μας συμπαρασταθούν, στους απλούς ανθρώπους, που σε πείσμα μιας μονόφθαλμης και προκατειλημμένης κριτικής είχαν πάντα μια καλή κουβέντα, και ασφαλώς στους δικηγόρους μας για τον ωραίο και έντιμο αγώνα που έδωσαν, έστω και αν απευθύνονταν σε ώτα μη ακουόντων.
Η στάση τους, η στάση σας μας δίνει κουράγιο, για να συνεχίσουμε να κρατάμε το κεφάλι ψηλά και να συνεχίσουμε να κοιτάμε τους μαθητές μας ίσια στα μάτια.



Καταδικασθέντες καθηγητές του 2ου ΓΕ.Λ. Γιαννιτσών

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Σε λένε Άννα

Σε λένε Άννα. Είσαι τριάντα δυο χρονών, ανύπαντρη. Διαθέτεις πτυχίο Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου καθώς και μεταπτυχιακό τίτλο με θέμα τις ιδιοτυπίες της μεταπολεμικής κοινωνικής διαστρωμάτωσης στην Ελλάδα. Όταν συζητάς με τους φίλους σου γελάτε όλοι μαζί για τις ευφυείς και διέξοδες επιστημονικές σου επιλογές. Εσχάτως, πάντως, σαρκάζετε και τις δικές τους, όποιες κι αν είναι, ό,τι κι αν υπόσχονταν πριν. (Πως τον λένε, που να πάρει, εκείνο τον συμπαθή πρώην συμφοιτητή σας, που τα κατάφερε να γίνει γνωστός δημοσιογράφος στα πολιτιστικά του «Βηματοδότη»; Α, ναι Πέτρο τον λένε και απολύθηκε εν μια νυκτί, μαζί με καμιά ογδονταριά άλλους. Πάπαλα, άνευ επιστροφής).
Δουλεύεις ταμίας στο Hardfure Γαριδόπουλος. Ταμίας, τρόπος του λέγειν. Γιατί κάθε φορά που επισκέπτομαι το μαγαζί για να ψωνίσω, σε αντικρίζω σε διαφορετικό ρόλο: τη μια χτυπάς τα πλήκτρα στην ταμιακή μηχανή, την άλλη κουβαλάς και τοποθετείς τα εμπορεύματα, την τρίτη πετάγεσαι σαν ακρίδα από τα τυριά στα αλλαντικά και τούμπαλιν, ώστε να βγαίνει ταυτόχρονα η δουλειά δύο πωλητών, σε συσκευασία ενός. Και σε τιμή ενός, εννοείται: εφτακόσια σαράντα ευρώ μικτά, με το συμπάθειο. Προς το παρόν, γιατί τρέχα γύρευε τι έχει να γίνει και με τον βασικό.
Με πόνο ψυχής- και ελλείψει πλέον επαρκούς ρευστού- εγκατέλειψες τη γκαρσονιέρα που νοίκιαζες και επέστρεψες στους γονείς σου. Με τους γονείς του ζει και ο flexicurity φίλος σου. Οπότε, οι ιδιωτικές σας στιγμές λαμβάνουν πλέον χώρα σε σπίτια φίλων, ή παρκάκια, όπως συνέβαινε στα δεκαοχτώ σας.
Ο δευτεροκλασάτος γιάπης που σε επιτηρεί στη δουλειά είναι άκρως απαιτητικός. Η εταιρεία σού προσφέρει το ψωμί που τρως, και για συνεχίσεις να το κερδίζεις πρέπει να δείξεις εμπράκτως τη ευγνωμοσύνη σου. Μην ξεχνάς, άλλωστε, πόσοι θα’ θελαν να βρεθούν στη θέση σου σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.
Εκτός των άλλων, ο γιάπης ενοχλείται γιατί αποκρούεις εμφατικά το φλερτ του. Κάποια στιγμή θα σου δείξει. Μια λάθος τιμολόγηση, ένα εσφαλμένο χτύπημα στα πλήκτρα της ταμιακής και την έβαψες. Δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίσα, που σου’ λεγε κι το καθοίκι ο λυκειάρχης σου.
Σε λένε Άννα, Ελένη, Χριστίνα, Γιάννη, Δημήτρη, Χρήστο. Δουλεύεις σαν είλωτας στον Γαριδόπουλο, τον Φτερόπουλο, τον Φασουλόπουλο, τον Βιγιανόπουλο, τον Κρόκαλη, τον Γαρδινογιάννη. Αυτοί που βρίσκονται ψηλά, προσπαθούν να σε πείσουν πως ό,τι κι αν κάνεις, δεν έχεις στον ήλιο μοίρα. Πρόκεινται για ένα αισχρό, κοπρίτικο ψέμα της εξουσίας: ο ίδιος ο ήλιος τους διαψεύδει, θερμαίνοντας ήδη τους δρόμους της Τύνιδας και του Αλγερίου, κι ανυπομονώντας να αφιχθεί λίαν συντόμως και στα δικά σου μέρη.
Υ.Γ. Στη χιλιοστή πρώτη ληστρική της επίθεση η κυβέρνηση αυξάνει το εισιτήριο στα ΜΜΜ κατά 40%. Δεν προτίθεμαι να αποδεχτώ οικειοθελώς την κλοπή. Από 1ης Φεβρουαρίου θα πληρώνω μισό, και θα αρνούμαι να δώσω τα προσωπικά μου στοιχεία ή να ακολουθήσω τους ελεγκτές.

Ν. Κουνενής, kounenik@yahoo.gr

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Διαβούλευση για το κλείσιμο και τις συγχωνεύσεις σχολείων





 Λήγει σήμερα στις 23:59 η 4ημερη προθεσμία για την "δημόσια διαβούλευση" για τα κριτήρια συγχωνεύσεων και κλεισίματος σχολείων

Η ιστοσελίδα είναι εδώ και όπως μπορεί να δει κανείς, έχει 4 "ερωτήματα" που ζητείται η "γνώμη" των πολιτών.
Ήταν μεγάλος ο "πειρασμός" και ενέδωσα.
Δεν ξέρω αν θα "δημοσιευθεί" τελικά, (ούτε που με νοιάζει δηλαδή), αλλά το έστειλα έτσι· για να ηρεμήσω το "μέσα" μου
Ιδού:

Ερώτημα 1: Ποιοι είναι κατά τη γνώμη σας οι λόγοι που συνθέτουν την αναγκαιότητα για Συνενώσεις – Ιδρύσεις Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και ποιοι βασικοί στόχοι πρέπει να επιδιώκονται;


23 Ιανουαρίου 2011, 00:38 | Σπύρος

Μάλιστα.
Πρέπει δηλαδή να σας γράψουμε έκθεση ιδεών, πάνω σε ένα ερώτημα που εξ΄αρχής μας το δίνετε σαν κάτι το οποίο είναι τετελεσμένο και προαποφασισμένο. Με άλλα λόγια, μας ζητάτε να νομιμοποιήσουμε αυτά που ήδη έχετε προ-αποφασίσει, δίνοντας μια επίφαση «διαλόγου» με τους πολίτες στο διαδίκτυο, επιλογή εξαιρετικά ευφυής, μιας και είναι πασίγνωστο πως, ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΜΕΣΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ.
Άσε δε που έχουμε και άπλετο χρόνο (4 μέρες) για να εκφράσουμε τις απόψεις μας. Μετά, οι «σοφοί» θα αξιολογήσουν το τι είναι «αληθές» και τι όχι, το «τι θέλει ο κόσμος» και θα «αποφασίσει».
Ωραίο το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο.

Προσπαθείτε άτσαλα και χωρίς στάλα ντροπής να καλύψετε το ότι απλά ζητάτε από τους πολίτες να δώσουν άλλοθι «δημοκρατικότητας» σε –απ’ ότι μπορεί να καταλάβει κανείς- σχεδιασμούς «επί χάρτου», ανθρώπων που έχουν ευτελίσει την Παιδεία σε «εκπαίδευση», ανθρώπων που δεν έχουν κολλήσει ένα ένσημο στην ζωή τους και έχουν θαρρείς στο DNA τους το γονίδιο του χαρτογιακά-διεκπεραιωτή, ανθρώπων που δείχνουν να μην έχουν επαφή με την ελληνική πραγματικότητα των σχολείων της χώρας και του τρόπου λειτουργίας των, οικονομολόγων και τεχνοκρατών που βλέπουν και προσπαθούν να αποτιμήσουν την Παιδεία με «δείκτες παραγωγικότητας», με «σχέσεις κέρδους-κόστους», με την οπτική της προσαρμογής στις «επιταγές και τάσεις της αγοράς», με την λογική της «εξοικονόμησης και ορθολογιστικής χρήσης των πόρων».
Το ζητάτε αυτό, δήθεν για την «αναβάθμιση» της Παιδείας, την ώρα που έχετε συμβάλλει ποικιλοτρόπως και εσείς στην απαξίωση και το τέλμα της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ και την έχετε καταντήσει εμπόρευμα και εμπορευματική αξία, επενδυτική «ευκαιρία» και συναλλακτικό μέσο, απομυζώντας την ουσία της.

Είμαι καθηγητής δευτεροβάθμιας, με 10ετή προηγούμενη εργασιακή εμπειρία εκτός Παιδείας και 13 μέσα σε αυτήν.
Με μεταπτυχιακό που η ίδια η «υπηρεσία» πλήρωσε μέσω εκπαιδευτικής άδειας αλλα και που ποτέ δεν «αξιοποίησε», (κι ούτε που με ενδιαφέρει πλέον) επειδή ποτέ δεν χτύπησα «πόρτες», ούτε βρέθηκα σε προθαλάμους γραφείων και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να το πράξω.
Λόγω (πρώιμης και αφελούς) συνδικαλιστικής ιδιότητας, βίωσα πολύ νωρίς την λογική του Υπουργείου και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (και με τις δύο κυβερνήσεις), αλλά ακόμη και την συνδικαλιστική-συντεχνιακή λογική του ευρύτερου καθηγητικού κλάδου και γι’αυτά ακριβώς και παραιτήθηκα από όλα.

Κύριοι,
Ως απλό καθηγητή, με ενδιαφέρει πλέον μονάχα ένα:

-         Να μπορώ να κοιτάζω τους μαθητές μου στα μάτια.

Αυτό και μόνο αυτό.
Ευτυχώς που όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό, ανακαλύπτω και άλλους συναδέλφους με την ίδια οπτική.
Το παλεύουμε καθημερινά και αυτό είναι που δίνει -ψήγματα έστω- οράματος και ελπίδας σε εμάς και τους μαθητές μας. 

Όσες συγχωνεύσεις και καταργήσεις κι αν αποφασίσετε λοιπόν, κάποιοι από εμάς τους καθηγητές και τους δασκάλους, θα εξακολουθήσουμε να βασιζόμαστε στα χαμόγελα των μαθητών μας, να αναζητούμε και να παλεύουμε για το πραγματικό νόημα της Παιδείας μέσα στις αίθουσες που θα στοιβάζετε όλο και περισσότερες παιδικές ψυχές και όνειρα, με οδηγό και πυξίδα το φιλότιμό μας και την αξιοπρέπειά μας
Μόνο αυτό μας έμεινε και θα συνεχίζουμε, να το πράττουμε, ακόμη κι αν έχουμε την τύχη των 40 συναδέλφων στα Γιαννιτσά που διώκονται γιατί λειτούργησαν σαν παιδαγωγοί και όχι σαν δημόσιοι υπάλληλοι.

Δεν περιμένουμε τίποτα από εσάς, μας αρκεί η από καρδιάς καλημέρα των μαθητών μας κι όσο αντέξουμε.

(Στα υπόλοιπα ερωτήματα του διαγωνίσματος-«διαβούλεσης» που βάλατε δεν θα απαντήσω, ελπίζω να πιάνω την βάση με τα προφορικά)

Σπύρος
Καθηγητής κάποιας ειδικότητας σε κάποιο ΕΠΑ.Λ. που λόγω μεγέθους, μάλλον δεν θα συγχωνευθεί

Το Σχόλιο(!!!) σας θα δημοσιευθεί μόλις ελεγχθεί από τον διαχειριστή

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Σύγχυση

Ακόμη μία χαμένη μέρα στους διαδρόμους κάποιου γραφείου για κάποια ΕΔΕ. Στο μεταξύ διαβάζω στα πεταχτά για το φράχτη που θέλουν να σηκώσουν στον Έβρο, για τους μετανάστες που δηλητηριάστηκαν από τη γάτα που έφαγαν, για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που παραγράφεται, για την επικείμενη αναδιάρθρωση του χρέους, για τους κοπρίτες του κοπρολάγνου, για.... για...
Και τώρα μόνο καταλαβαίνω ότι το πιο φοβερό απ' όσα τραβάω είναι που μαθαίνω σιγά-σιγά να απέχω, που μαθαίνω σιγά-σιγά να αδιαφορώ, που μαθαίνω σιγά-σιγά να αποσύρομαι.
Γραμμή άμυνας; Εύκολο άλλοθι;
Ιδέα δεν έχω.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Επιστολή

Μπροστά στην απίστευτη λάσπη που δεχτήκαμε υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις. Να, ένα δείγμα. Αποδίδει με καυστική διάθεση τον παραλογισμό όσων συνέβησαν.
Εφημερίδα Πρωινή, 15-16 Ιανουαρίου 2011
Επιστολή
Κύριε Διεθυντά,
τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς γεγονότος στα Γιαννιτσά. Μια ομάδα γιατρών και μια ομάδα καθηγητών εγκλημάτησαν κατά της κοινωνίας της πόλης μας. Ευτυχώς όμως, τίποτα δεν μένει ατιμώρητο σ' αυτόν τον τόπο κι έτσι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους. Κι ενώ όλοι περιμέναμε την παραδειγματική τιμωρία τους, αυτοί κατάφεραν, χωρίς κανείς να καταλάβει το πώς, να "πέσουν στα μαλακά". Τελικά, όπως φαίνεται, έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα, από την Ευρώπη του μεσαίωνα. Οι άνθρωποι τότε ήξεραν να δίνουν λύσεις σε παρόμοια εγκλήματα.
ΥΓ 1: Προσοχή! Από 'δω και πέρα για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, δικαιολογούμε απουσίες στο σχολείο μόνο με βεβαιώσεις μεγαλογιατρών και μεγάλων ιατρικών κέντρων της πρωτεύουσας ή της συμπρωτεύουσας.
ΥΓ 2: Η ζωή, να ξέρετε, σκαρώνει πάντα τις πιο ωραίες φάρσες. Φανταστείτε αυτούς που μέχρι χθες κατακεραύνωναν όλους αυτούς τους ανθρώπους, να παρακαλούν και να γλύφουν για να μπορέσουν να σβήσουν μια απουσία, να προσθέσουν μια μονάδα στο βαθμό κάποιου δικού τους παιδιού. Η πιο γλυκιά εκδίκηση θα είναι να τους γίνει το χατίρι.
ΥΓ 3 (και σπουδαιότερο): Αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί γιατροί και δάσκαλοι, ΨΗΛΑ το κεφάλι. Μη λυγίσετε. Είμαστε όλοι σίγουροι πως θα μείνετε αδιόρθωτοι! Πως όσες φορές και να χρειαστεί, εσείς πάλι το ίδιο θα κάνετε. Άλλωστε, και η Ανθρωπιά εκτός από την Ελευθερία θέλει ΑΡΕΤΗ και ΤΟΛΜΗ!

Ένας ταλαίπωρος πολίτης
και περήφανος γονιός δύο μαθητών
του 2ου Λυκείου Γιαννιτσών (παρελθόντων ετών)

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Μια δύσκολη μέρα...

... ίσως η δυσκολότερη απ' όλες. Με τα τηλέφωνα να βουίζουν ασταμάτητα, με τις άσχημες ειδήσεις να πέφτουν βροχηδόν, με τον αδιόρατο κίνδυνο να μετατρέπεται σε εφιαλτική επίγνωση, με το σταυρουδάκι που σε άφησε κληρονομιά ο παππούς σου να βαραίνει στις πλάτες σου σαν να ΄τανε σταυρός του μαρτυρίου, με τις πλάγιες οδούς να φαντάζουν μονόδρομη πορεία, αλλά... αλλά...
"Έλα" μου είπε μια βραχνή φωνή από το τηλέφωνο. "Είμαι ο Χρόνης". "Ο ποιος;" ρώτησα. "Ο Χρόνης Μίσσιος". "Κόψε τις μαλακίες" αντέδρασα. "Αλήθεια σου λέω" επέμεινε.
Να πω; Τι σκατά να βρω να πω; Αφού ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Κι εγώ ακόμη πιο λίγος. Αρκούμαι στο εξής: τελικά, υπάρχει φως ακόμη και στο πιο πηχτό σκοτάδι.
(Αδελφέ μου, εσύ. Μονάκριβε-εκλεκτέ μου. Ξέρεις εσύ)

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Για έναν πρώτο απολογισμό

Τώρα που μπορώ να συμμαζέψω επιτέλους τη σκέψη μου, τώρα που έπαψαν να ηχούν ασταμάτητα τα τηλέφωνα, τώρα που μπορώ ξανακούσω τις κόρες μου να μαλώνουν, ήρθε η ώρα για κάποιες πρώτες σκέψεις. Με διάθεση αποστασιοποίησης από το προσωπικό πρόβλημα, μπορώ πλέον να κρίνω πως ό,τι έγινε σε εκείνο το δικαστήριο:
- ήταν μια έκφραση κατάφωρης αδικίας που δεν αφορά τόσο ή μόνο εμάς. Το ζήτημα που εγείρεται είναι πολύ ευρύτερο, κι ως τέτοιο πολιτικό: αν λήφθηκε μια τέτοια απόφαση για σαρανταπέντε ανθρώπους που έχουν τα μέσα και τους τρόπους να πουν τον πόνο τους και να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους, ποια μέσα και ποιους τρόπους έχει ο απλός άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με ανάλογες μορφές αδικίας;
- ήταν ένα μήνυμα προς τον εκπαιδευτικό κόσμο και την ελληνική κοινωνία. Ένα αυτιστικό μήνυμα που επαναφέρει τη δοκιμασμένη συνταγή του αυταρχισμού ως τεχνική ελέγχου, πειθαναγκασμού και καθυπόταξης του κοινωνικού σώματος και προσφεύγει στην απειλή της θεσμικής βίας μπροστά στα γενικευμένα κοινωνικά προβλήματα,
- τελικά, ήταν ένα μάθημα για όλους εμάς. Ότι αποδώ και πέρα, που τα πράγματα δυσκολεύουν, πρέπει να ακουμπήσει ο ένας πάνω στον άλλο, για να αναζητήσουν παρέα το χαμένο υφάδι της από κοινού ύπαρξης και να στήσουν μορφές συλλογικότητας. Μια τέτοια υπάρχει στο εξής εδώ.
Μπορεί το θέμα πλέον να ξεθύμανε. Αναπόφευκτα. Ετοιμάζεται όμως κάτι, που αν πάρει τη μορφή που περιμένουμε θα τα ξαναπούμε στο δρόμο.
ΥΓ. Για όλους εκείνους τους παλιούς μαθητές που με κατέκλυσαν με μηνύματα, για όλους εκείνους τους ξένους που νοιάστηκαν, για τον συνιχνηλάτη - έστω κι αν μόνο εγώ ξέρω τι δουλειά έκανε -, για τον Παναγιώτη Κ. - που επίσης μόνο εγώ ξέρω τι δουλειά έκανε, για τον Απόστολο, το Θωμά, τον Κώστα, τον Γιώργο Δ, τον Θωμά Μπ., τον Φώτη Κ., το Θέμη, που έδωσε μαθήματα δικηγορίας, και τον Ζήση, που τον συνέλαβα να διαβάζει Καββαδία, και κυρίως για τους τωρινούς μαθητές, που μας στάθηκαν, ένα πολύ θερμό ευχαριστώ.

ΛΟΥΣΗ

Έμαθα από ένα σχόλιο στο tvxs εδώ (στο σχόλιο με αριθμό #458846 - "ανοίξτε" τα σχολια γαι να το δείτε), για ένα video στο youtube με μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη ενός από τους "πρωταγωνιστές" της δίκης των Γιαννιτσών.

Το link ήταν αυτό: http://www.youtube.com/user/pellatv#p/a/u/1/Rl4PCpVikwE

Δυστυχώς όμως το βιντεο έχει αφαιρεθεί.
Ψάχνοντας στο youtube μπας και βρω κάτι άλλο, βρήκα αυτό το ωραίο τραγουδάκι
Άσχετο με το θέμα;
Μπορεί και ναι μπορεί και όχι.
Πάντως, αν υπάρξουν κι άλλοι που ψάχνουν όπως κι εγώ, μπορεί να πέσουν σε ετούτη την ανάρτηση.
Καλώς ήρθατε λοιπόν και απολαύστε το τραγουδάκι...



Υ.Γ.
Επειδή σε ετούτο το blog γράφουμε δύο και επειδή ο Πάνος έχει ένα Εφετείο μπροστά του, πρέπει να είμαι προσεκτικός στο τι γραφω, αλλά και το πως το γράφω, επειδή ΚΑΠΟΙΟΙ μπορεί να επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ για όφελός τους.
Ιδιοσυγκρασιακά, με "ζορίζει" αυτό, αλλά πρώτα ο φίλος και το δίκιο του και μετά τα υπόλοιπα
Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός...

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Οι καθηγητές των Γιαννιτσών

«Δίκιο έχει ο Δήμαρχος Στυλίδας, αλλά ο τρόπος που το διεκδίκησε δεν είναι σωστός». Αυτό ισχυρίζονταν, χθες, δημοσιογράφοι και αναλυτές, φανατικοί της… νομιμότητας και του «καθώς πρέπει». Ο Απ. Γκλέτσος θα δικαστεί τον Απρίλιο, αλλά οι 40 καθηγητές των Γιαννιτσών, που «παρανόμησαν» γιατί δέχτηκαν εκπρόθεσμα τη δικαιολόγηση των απουσιών μαθητών με κινητικά προβλήματα, καταδικάστηκαν σε 12 μήνες φυλακή με τριετή αναστολή! Είχε προηγηθεί η σφοδρή σύγκρουσή τους με τον τότε λυκειάρχη του σχολείου τους, που είναι και ο μηνυτής. Τι, άραγε, όφειλαν να κάνουν οι καθηγητές; Σύμφωνα με τον λυκειάρχη, τους δικαστές αλλά και τους δημοσιογράφους(στην περίπτωση Γκλέτσου) έπρεπε να κινηθούν σύμφωνα με το νόμο, κι εκείνο το απάνθρωπο και δήθεν αταξικό dura lex sed lex, ή, ακόμα, κατά το παράδειγμα του Σωκράτη. Οι δάσκαλοι μπροστά στο δίλημμα υποταγή στο νόμο ή ανυπακοή; Δέχτηκαν την άποψη της Αντιγόνης, δηλαδή την ανυπακοή, και δεν θέλησαν να καταδικάσουν τους μαθητές τους, που είχαν προβλήματα υγείας, σε απώλεια της χρονιάς -μόνο και μόνο επειδή καθυστέρησαν να καταθέσουν τα δικαιολογητικά των απουσιών τους!
Η πράξη των καθηγητών αλλά και η καταδίκη τους διδάσκουν. Ο δικαστής και ο λυκειάρχης θεωρούν ότι το πρότυπο για τα παιδιά μας είναι ο Σωκράτης. Οι 40 δάσκαλοι θεωρούν ότι κάθε φορά πρέπει να βλέπουμε την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, που ενδεχομένως διαφεύγει του νόμου, εξ ου και η ανάγκη για τη διασταλτική ερμηνεία του. Μπορεί κάποιος να μην υπακούει στο νόμο; Ναι, αρκεί η πράξη του να συνάδει με την ευρύτερη έννοια της δικαιοσύνης. Συνεπώς, όταν ο νόμος υπηρετεί την αδικία μπορεί να τον παραβαίνει κανείς. Αυτό μπορεί να συμβεί πολύ περισσότερο όταν έχουμε παραβίαση του νόμου για κοινωνικούς σκοπούς. Συνεπώς, το ανώτατο κριτήριο για να κρίνουμε μία συμπεριφορά δεν είναι ο νόμος αλλά η δικαιοσύνη. Υπ’ αυτή την οπτική ότι «είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό». Άρα, όχι μόνο ό,τι έκαναν οι καθηγητές, αλλά κι ό,τι έκανε ο δήμαρχος Στυλίδας, δεν είναι «παρανομία», αφού μία ορισμένη βία έρχεται να θεραπεύσει την αδικία και να αποκαταστήσει κατά ένα ορισμένο μέρος τη δικαιοσύνη. Συγκεκριμένα, γιατί η πολιτεία δεν στράφηκε εναντίον των εταιριών των δρόμων-διοδίων που παραμελούν βασικές τους υποχρεώσεις, όπως είναι η κατασκευή παράδρομων; Γιατί πληρώνουμε πανάκριβα διόδια για να ταξιδεύουμε σε δρόμους-χωράφια; Ποιος θα αποκαταστήσει αυτή την αδικία, η οποία, παραδόξως, καλύπτεται τόσο από το νόμο όσο και από το κράτος; Πάντως, χαρήκαμε, χθες, που είδαμε τους καθηγητές των Γιαννιτσών να καταδικάζονται για χάρη των μαθητών τους και οι τελευταίοι να στέκονται στο πλευρό τους.

ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Διάφορα αδιάφορα

Ακούω διάφορα, διαβάζω διάφορα.
Καθένας να πει τον πόνο του, να διατυπώσει τον προβληματισμό του, να εκφράσει την οργή του. Ενίοτε δε, εναντίον μας. Τα ακούω και τα διαβάζω με προσοχή.
Αλλά υπάρχουν κι ορισμένοι που δίχως να ξέρουν το τι και το πώς έχουν ήδη συμπεράνει την ενοχή μας, και τις πιο πολλές φορές όχι για ό,τι κατηγορηθήκαμε. Έχουν μάλιστα το σθένος να τη διακηρύσσουν με τον πιο απερίφραστο τρόπο.
"Ισόβια" διάβαζα κάπου. Έτσι είναι. Στο πρόσωπό μας βρήκαν το εύκολο θύμα για να φτύσουν όλη την απαξίωση που νιώθουν για το εκπαιδευτικό σύστημα.
Κανιβαλίστε μας λοιπόν, γιατί αρνηθήκαμε να κανιβαλίσουμε τέσσερα παιδιά. Αν έτσι αντιλαμβάνεστε το δίκαιο, τότε ναι: κανιβαλίστε μας.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Ένοχοι!

Πολύ σύντομα η υπόθεση έχει ως εξής: το Μάιο του 2008 κλήθηκε ο σύλλογος διδασκόντων του 2ου ΓΕΛ Γιαννιτσών να κρίνει, ως είθισται στο τέλος κάθε χρονιάς, τη φοίτηση των μαθητών του σχολείου. Η διαδικασία «σκάλωσε» σε τέσσερις μαθητές, μια που ερήμην του συλλόγου και εφαρμόζοντας το γράμμα του νόμου, ο τότε διευθυντής του σχολείου, Μιχαήλ Λούσης, επέμενε για την απόρριψή τους. Σύσσωμος ο σύλλογος διδασκόντων αντέδρασε και δέχτηκε τα δικαιολογητικά που προσκομίστηκαν, αφού αφορούσαν μαθητές με πολύ σοβαρά προβλήματα (κωλύομαι να αναφερθώ εκτενέστερα). Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η δικαστική διένεξη, ως αποτέλεσμα της παντελούς αδυναμίας συνεργασίας που από την αρχή υπήρχε στην επαφή του διευθυντή με το σύλλογο διδασκόντων.
Με μηνυτήρια αναφορά σε βάρος όλων των διδασκόντων του σχολείου ο πρώην διευθυντής έκανε λόγο για παράβαση καθήκοντος και νόθευση δημόσιου εγγράφου. Η υπόθεση εκδικάστηκε τις τελευταίες μέρες και ύστερα από μια εξουθενωτική ακροαματική διαδικασία δώδεκα συνεδριάσεων σαράντα καθηγητές του 2ου ΓΕΛ καταδικάστηκαν για την πρώτη κατηγορία με ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή.
Μια μέρα μετά την απόφαση, η εκπαιδευτική κοινότητα και η τοπική κοινωνία των Γιαννιτσών προσπαθεί ακόμη να καταλάβει τι έγινε.
Το σίγουρο είναι ότι σαράντα άνθρωποι βγήκαν από την αίθουσα του δικαστηρίου, για να επιστρέψουν με σκυμμένο το κεφάλι στην αίθουσα διδασκαλίας. Στο εξής θα κουβαλούν το στίγμα της ενοχής που τους αποδόθηκε από ένα δικαστήριο που χωρίς τις αναγκαίες προσλαμβάνουσες για ό,τι ισχύει στη σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα προτίμησε να μείνει στο γράμμα του νόμου και να χάσει την ουσία του.
Αναφέρομαι σε έναν νόμο που στην τυφλή εφαρμογή του δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι επιλύει και γι’ αυτό έχει εν πολλοίς ξεπεραστεί από την καθημερινή εκπαιδευτική πράξη των περισσότερων σχολείων. Λίγο πολύ το ξέρουν όλοι οι εκπαιδευτικοί, κυρίως των λυκείων.
Εύλογη λοιπόν η απορία μου: αν η απόφαση αυτή δεν είναι ένα μήνυμα κατατρομοκράτησης της εκπαιδευτικής κοινότητας, αν δεν είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής να εφαρμοστεί στρατιωτικό καθεστώς στη λειτουργία όλων των σχολείων, μήπως πρέπει η ιθύνουσα εκπαιδευτική ηγεσία αφενός να πάρει θέση για την καταδίκη των εκπαιδευτικών και αφετέρου να επανεξετάσει, έστω και τώρα, το καθεστώς δικαιολόγησης των απουσιών;

Ήμουν κι εκεί

Ένας όγκος που πρέπει να βγάλω από το κεφάλι μου. Όχι...
Όχι, για όλους αυτούς που ήταν, επίσης, εκεί.
Όχι, για το Θέμη, που αγόρευε σε ώτα μη ακουόντων.
Όχι, για τον άλλον που έφυγε από την πίσω πόρτα, συνοδεία κουκουλοφόρων της αστυνομίας.
Όχι, για τα διακόσια άτομα που μεσάνυχτα μιας Δευτέρας προσπαθούσαν έξω από τα σκαλοπάτια ενός δικαστηρίου να καταλάβουν τι έγινε.
Όχι, για το ακριβοπληρωμένο χαμόγελο και τα ανατριχιαστικά σαρδάμ του λόγου της.
Όχι, για αυτούς που μισό μέτρο πάνω από τα κεφάλια μας νόμιζαν ότι απέδιδαν το δίκαιο.
Όχι, για τους σαράντα καθηγητέςς που αυτοβούλως ήθελαν να βγάλουν τη νύχτα στο κρατητήριο.
Μόνο για τον Πέτρο. Ναι, μόνο για τον Πέτρο. Για τον «χωλό», όπως τον αποκάλεσε. Γι’ αυτόν είναι η γραφή.
Κι αυτό είναι το πρώτο, το ακρωτηριασμένο κεφάλαιό της.
Τώρα κλείνομαι στον εαυτό μου, συστρέφομαι στα γαμώτο μου, κι αρχίζω.
Λοιπόν, ήμουν κι εγώ εκεί.

Θα σκάσω

Ό,τι έγινε εκεί μέσα ήταν ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Ό,τι έγινε εκεί μέσα γκρέμισε την κοινή περί δικαίου αίσθηση. Στο βωμό τίνος; Κωλύομαι, γαμώτο, να απαντήσω. Κι ας ξέρω πολύ καλά.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Χωρίς πολλά λόγια...




Φίλος, σιωπηλός με μια φωνάρα "ΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑ" (με το συμπάθειο)

Όσα ψάχνουμε πολλοί να πούμε, τα βγαζει με ένα κολλάζ, με μια εικόνα।

Τελευταία, έχει διαολεμένη έμπνευση (όχι πως δεν είχε και πριν, αλλα πλέον έχει ανέβει σε άλλες σφαίρες), τσακίζει κόκκαλα, συνειδήσεις, εγκεφαλικά κύτταρα, τα (κατα προσέγγιση) 21 γραμμαρια του καθενός που θα τύχει να κλικάρει πάνω του (ψάξε να βρεις τι εννοώ, μην τα θέλεις όλα έτοιμα)

Μερικές φορές, αυτό που νομίζεις πως βλέπεις κρύβει κάτι άλλο από κάτω που σε οδηγεί "αλλού", σε ένα απίστευτο λαβυρινθώδες παιγνίδι ("αδόκιμος" ο χαρακτηρισμός λες; Αδιαφορώ...)

Πολύ καιρό τώρα ήθελα να του κάνω "δώρο" μιαν ανάρτηση, αλλά κόλλαγα στο οτι θα ήθελε ίσως την ησυχία του
Έχει όμως τα κότσια και την ικανότητα να την διασφαλίζει και να δημιουργεί, οπότε, πάρτε τζούρες πατώντας εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ


ΧΩΣΕ ΦΙΛΕ, ΧΩΣΕ!.....


(Η "φωτό" της ανάρτησης, είναι clopy paste από το blog του....)

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Κάτι ακόμα...

Ξέρω πως οι σχετικές αναρτήσεις δεν αφορούν πολύ κόσμο. Ξέρω ότι δε συγκλίνουν με το πνεύμα των ημερών. Ξέρω ότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα που εδώ και μέρες αφήνω ασχολίαστα. Συγχωρήστε με, λοιπόν.
Από την άλλη, ό,τι συνέβη σε εκείνο το σχολείο κι ό,τι συμβαίνει σε αυτή τη δίκη ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του προσωπικού προβλήματος και αναδεικνύουν ζητήματα παιδείας, δημοκρατίας και δικαίου, που δεν περιορίζονται στη στενή εκπαιδευτική κοινότητα του 2ου ΓΕΛ Γιαννιτσών.
Σε πιο προσωπικό επίπεδο, τώρα, ας το πω κι αυτό: η δικαστική δοκιμασία με βοήθησε να φιλτράρω καλύτερα. Να φιλτράρω καλύτερα τους ανθρώπους. Έχουμε λοιπόν και λέμε:
- Υπήρξαν αυτοί που χωρίς να προσδοκούν τίποτα και χωρίς να έχουν ιδιαίτερο λόγο βγήκαν μπροστά και μας στήριξαν.
- Υπήρξαν κάποιοι άλλοι που λούφαξαν, κρύφτηκαν στην ασφάλεια της σιωπής και αρκέστηκαν σε εθιμοτυπικές επισκέψεις.
- Υπήρξαν, τέλος, κάποιοι λίγοι που άδραξαν την ευκαιρία, για να βγάλουν στη φόρα τη χαιρεκακία, τη μικροπρέπεια και τα συμπλέγματά τους.
Αλλά ως γνωστόν, οι άνθρωποι κρίνονται στα δύσκολα. Κάποιοι λοιπόν εξετάστηκαν και απέτυχαν. Ανάμεσά τους κι ορισμένοι που κάποτε θεωρούσα φίλους. Τόσο ηλίθιος.
Έμειναν όμως όλοι οι άλλοι. Κι ευτυχώς που δεν είναι καθόλου λίγοι.

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Γράμμα σ' ένα φίλο διευθυντή ("ένοχες σκέψεις")

Ήθελα να γράψω κι εγώ, αλλά με πρόλαβε η Ζωή. Μιλάω για ό,τι εξουθενωτικό ζούμε εδώ και πολλές πολλές μέρες. Κι ακόμη δεν τέλειωσε. Οι κουρτίνες θα πέσουν την επόμενη Δευτέρα. Οι δικές μου θα ανοίξουν την ίδια μέρα. Η δίκη αυτή μου έδωσε μπόλικο υλικό. Και ναι, για πρώτη φορά στη ζωή του θα είναι επιτέλους πρωταγωνιστής, αλλά όχι σε δίκη αυτή τη φορά. Γιατί εγώ δεν είμαι τόσο μεγαλόψυχος όσο η Ζωή. Ο "χωλός", έτσι θα ονομάζεται το διήγημα, και θα είναι όλο δικό του (px).
ΥΓ. Για τους γνωστούς λόγους αποκλείω ξανά τη δυνατότητα σχολίων.

Τα Χριστούγεννα πέρασαν. Το ίδιο κι η Πρωτοχρονιά. Τι κρίμα! Έκανα τόσο καλή επανάληψη αγαπημένων αναγνωσμάτων, χωρίς ν' ανοίξω καν μία σελίδα! Τέρμα οι ανούσιες συζητήσεις αδερφοξαδέλφων, συμπεθέρων και λοιπών υποχρεωτικών χριστουγεννιάτικων συνδαιτυμόνων γύρω από πολυφορτωμένα τραπέζια γευμάτων και δείπνων! Η διαφορά αισθητή, αισθητότατη!
Χριστούγεννα στο δικαστήριο! Τι ωραία! Τι πρωτότυπα!
Άσκηση υπομονής για γερά νεύρα. Άσκηση μνήμης για λεπτομέρειες ξεχασμένες παρελθόντων σχολικών χρόνων. Άσκηση θάρρους για πολλούς από 'μας. Άσκηση αυτοκυριαρχίας για όλους.
Η δοκιμασία πέρασε. Πολλοί στάθηκαν δίπλα, αρωγοί, αγωνιστές. Λίγοι στάθηκαν παράμερα, απλοί παρατηρητές, άβουλοι. Ένας στάθηκε απέναντι, τιμωρός, εκδικητής!
Από πάντα αγαπούσα τη λογοτεχνία. Οι 12 μέρες της δίκης με πήγαν κατευθείαν στη "Δωδεκάτη νύχτα" του κορυφαίου του ελισαβετιανού θεάτρου, Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Η εικόνα του κατηγορούμενου καθηγητή στον ανθρωπάκο που συνθλίβεται κάτω απ' την άτεγκτη εξουσία στον "Πύργο" του Κάφκα, αλλά και στην περίφημη "Δίκη" του. Οι σκηνές του σχολικού βίου μας το σωτήριο έτος 2007-2008 στον "Τρόμο και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ" του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Όλα αυτά θα φάνταζαν ασύνδετα, μετέωρα και ξεκομμένα, αν δεν υπήρχε - ευτυχώς - ο Ευγένιος Ιονέσκο. Το θέατρο του παραλόγου συνέδεσε σκηνές και μνήμες, εξήγησε και δικαιολόγησε, φόρτισε κι αποφόρτισε.
Πέρασα καλά, πολύ καλά! Τόσο δυνατές συγκινήσεις χριστουγεννιάτικα πού θα τις έβρισκα; Οργή και ενθουσιασμός, γέλιο και δάκρυ. Ας είναι καλά ο κατήγορός μας που δε μας στέρησε από τίποτε. Ας είναι καλά για την πρωτόγνωρη αλληλεγγύη που καλλιέργησε ανάμεσα στους συναδέλφους (κατηγορουμένους τε και μη). Ας είναι καλά γενικώς. Του εύχομαι από καρδιάς καλή χρονιά!
Ζωή Δεμερτζίδου