Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Μέγας Καζαμίας του 2012


Ιανουάριος
Σε πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, ο χερ Χορστ Ράιχενμπαχ χαιρετίζει τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού και υπόσχεται ακόμη μεγαλύτερες, προκειμένου η χώρα να βαδίσει αποφασιστικά στον δρόμο της υγιούς απορρύθμισης της οικονομίας της. Η ομιλία του σκιώδους πρωθυπουργού της Ελλάδας κλείνει με την εμβληματική προτροπή: «Εμπρός πληβείος Έλληνος, αποντείξτε γκια μια ακόμη φορά, πως ξέρετε να πεταίνεται σαν πρακγματικοί ήρωος!»
Οι κ.κ. Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης επισκέπτονται τις Βρυξέλλες, με αμφίεση Γκασπάρ, Μελχιόρ και Μπαλτάσαρ. Στη συνάντησή τους με τους εκπροσώπους της Ε.Ε. της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ, οι τρεις άνδρες παραδίδουν συμβολικά χιλιάδες τίτλους ιδιοκτησίας κρατικών επιχειρήσεων, ακινήτων, γαιών και υδάτων. Τα χρηματιστήρια χαιρετίζουν το γεγονός με κάθετες απογειώσεις των δεικτών τους. Τα σπρεντς του ελληνικού χρέους καταποντίζονται από τις 17.236,8 στις 16.955,3 μονάδες.
Τη φιλοδοξία του να καθαρίσει την πρωτεύουσα από τους εξαθλιωμένους άστεγους που υποβαθμίζουν το ιστορικό της κέντρο ανακοινώνει ο Δήμαρχος Ευκατάστατων και Απαστραπτόντων Αθηναίων κύριος Γιώργος Καμίνης.

Φεβρουάριος
Χίλιοι περίπου οικονομικοπολιτικοί νταβοτζήδες συζητούν και φέτος στο Νταβός για την κατάσταση και τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας. Κεντρικό θέμα του Φόρουμ είναι η ενίσχυση της δημιουργικής απειθαρχίας των αγορών, μέσω της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας των κρατών.
Την επ’ αόριστον αναβολή των βουλευτικών εκλογών ανακοινώνει ο πρωθυπουργός κύριος Λουκάς Παπαδήμος, διευκρινίζοντας ότι η συμφωνηθείσα ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου δεν αναφερόταν σε κάποια συγκεκριμένη χρονιά.
Υπόκωφη ένταση χαρακτηρίζει την εξελισσόμενη κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Στα σχετικά γκάλοπ οι υποψήφιοι δίνουν μάχη στήθος με στήθος, επιτυγχάνοντας ατομικά ποσοστά τα οποία κυμαίνονται μεταξύ 10 και 11% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Οι τελευταίοι αντιπροσωπεύουν πλέον δημοσκοπικώς το διόλου ευκαταφρόνητο 7,3% του συνόλου των ψηφοφόρων.

Μάρτιος
Εκατοντάδες χιλιάδες ανήλικοι και ενήλικοι διαδηλωτές παρεμβαίνουν δυναμικά στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, αντιτιθέμενοι στην πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος βεβαιώνει πως οι οχλοκρατικές αυτές εκδηλώσεις υποκινούνται από τραμπούκους της αριστεράς, μαλάκες και ανορεξικούς.
Μεταξύ των νέων μέτρων δημοσιονομικής σωτηρίας της χώρας που ανακοινώνει η κυβέρνηση, περιλαμβάνεται και η επιβολή έκτακτου τέλους κατοχής ιδιωτικών κινητών αξιών (κρεβάτια, είδη υγιεινής, τραπεζοκαθίσματα, υπολογιστές, ρουχισμός και εσωρουχισμός κ. ά.). Το τέλος θα εξοφλείται ανά έτος σε δυο δόσεις, μέσω του λογαριασμού της ΕΥΔΑΠ, και σε περίπτωση μη αποπληρωμής του, ο υπόχρεος θα στερείται των δικαιωμάτων ύδρευσης και αποχέτευσης. «Ούτε να χέσουν δεν θα μπορούν πλέον οι τζαμπατζήδες», δηλώνει χαρακτηριστικά ο υπουργός Οικονομικών.
Η διαβεβαίωση του Φίλιππου Πετσάλνικου ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί στρατιές ψηφοφόρων σε εκδηλώσεις ανείπωτης οδύνης.

Απρίλιος
Εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας εορτάζουν και φέτος το Πάσχα, σουβλίζοντας εθιμοτυπικώς τα αρνιά από πεπιεσμένο χαρτί που τους μοίρασε, έναντι συμβολικού αντιτίμου, η κυβέρνηση. Τα εν λόγω εικονικά σφάγια είναι πασπαλισμένα με ειδικά ενισχυτικά γεύσης, προκειμένου οι καταναλωτές να αισθανθούν ότι όντως απολαμβάνουν το παραδοσιακό έδεσμα των ημερών.
Ελαφρά απόκλιση από τις δημοσιονομικές εκτιμήσεις της τρόικας και της κυβέρνησης διαπιστώνει ο υπουργός Οικονομικών, κύριος Ευάγγελος Βενιζέλος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, και με αναγωγή σε ετήσια βάση, το δημοσιονομικό έλλειμμα ανέρχεται στο 24, 7% και η ανεργία στο 32, 6 %, ενώ το ποσοστό του δημοσίου χρέους έχει ξεφύγει, και αναζητείται επιμόνως από τις αρμόδιες αρχές.
Σε κοινή τους καταγγελία , πενήντα έξι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας αποκαλύπτουν ότι τα τρόφιμα τα οποία εκτοξεύονται από διαδηλωτές εναντίον τους (γιαούρτια, αυγά, αλλαντικά, ζαρζαβατικά κ.ά) είναι συνήθως ληγμένα, πράγμα επιβλαβές για την υγεία τους. Ο υπουργός Υγείας κύριος Λοβέρδος διαβεβαιώνει ότι θα ερευνήσει το θέμα, και σε περίπτωση επιβεβαίωσης των καταγγελιών θα στερήσει ισοβίως τους ενόχους από τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα.

Μάιος
Με το άσμα «Γουάτ γουί χαντ, γουάτ γουί λοστ, γουί έιτ κάβιαρ, γουί ίτ κομπόστ» η Ευλαλία Ψυχοπονίδου, ανεψιά του Άδωνι Γεωργιάδη, κατακτά την ένατη θέση στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Γιουροβίζιον.
Ο Γιώργος Παπανδρέου συντρίβει το μέχρι πρότινος θεωρούμενο ως ακατάρριπτο ρεκόρ του Κώστα Σημίτη, επιτυγχάνοντας εξήντα δυο σαρδάμ επί συνόλου εκατό λέξεων. (Η επίδοση του προκατόχου του ήταν μόλις 55/100). Ενδεικτικό απόσπασμα: «Είμαι αντισεξουσιαστής και αντιποθώ τις καλέκρες, αλλά δεν πρόκειται να παρατηθώ όσο η παρτίδα έχει ανάγκη το παρτιωτική μου σθένος. Θα παλαίψω ενάντια στα ρεγάλα συμφρέοντα, δίνοντας και την τελευταία αρνίδα του αίματός μου στην υπέθεση της σωτηρίας της χώρτας μας».
Αποστομώνοντας τους συνήθεις διαστρεβλωτές της κρυστάλλινης γραμμής του κόμματός του, ο Αντώνης Σαμαράς διευκρινίζει για πολλοστή φορά ότι η ΝΔ δεν συμπολιτεύεται με την κυβέρνηση, ούτε την αντιπολιτεύεται, δεν συμμετέχει στο υπεύθυνο έργο της, αλλά ούτε και απέχει από αυτό.

Ιούνιος
Σε μια εντυπωσιακή επίδειξη αυτοάμυνας οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ καταστέλλουν διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων σε διάφορες πόλεις, με αποτέλεσμα την ακαριαία αύξηση του αριθμού των νοσηλευομένων στα νοσοκομεία του ΕΣΥ κατά 53.647 άτομα, γεγονός που εξοργίζει τον Ανδρέα Λοβέρδο. «Εγώ προσπαθώ να πείσω τον κόσμο ότι οι νοσοκομειακές κλίνες είναι πολλαπλάσιες των πραγματικών αναγκών του, κι εσύ πασχίζεις να αποδείξεις το αντίθετο», επισημαίνει ο υπουργός Υγείας στον Χρήστο Παπουτσή, υπουργό ΠΡΟΠΟ.
Περίπου δέκα χιλιάδες διακεκριμένοι πολίτες της χώρας διαβεβαιώνουν σε κοινή τους ανακοίνωση πως πράγματι υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, ο εκπρόσωπός τους διευκρινίζει ότι το προαναφερθέν τούνελ βρίσκεται στις Ελβετικές Άλπεις, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δεν μπορεί να ανακοινωθεί, για λόγους επενδυτικής ασφαλείας.

Ιούλιος
Την επιβολή φόρου απροσδόκητης επιβίωσης μελετά η κυβέρνηση, προκειμένου να ελέγξει τους καθυστερημένους θανάτους, οι οποίοι εκτοξεύουν στα ύψη το προσδόκιμο επιβίωσης, αλλοιώνοντας τα δημογραφικά χαρακτηριστικά και απειλώντας με κατάρρευση τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με πληροφορίες το σχετικό νομοσχέδιο υπό τον εύγλωττο τίτλο «Καιάδας 2011», επιβάλλει σε όσους υπερβαίνουν τον στατιστικό μέσο όρο ζωής ένα τέλος Υπερημερίας, το ύψος του οποίου κλιμακώνεται προιόντος του χρόνου επιβίωσης του υπόχρεου. Το τέλος θα εξοφλείται μέσω του λογαριασμού του ΟΤΕ και των άλλων επικοινωνιακών παρόχων.
Οι ανοιχτές κοινωνίες της Δύσης επιβάλλουν οικονομικό εμπάργκο στο Ιράν, μειώνοντας δραματικά τα ελληνικά αποθέματα πετρελαίου. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρουν τον πρωθυπουργό να διαβεβαιώνει τους υπουργούς και βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση πως ουδείς λόγος ανησυχίας υφίσταται, καθώς οι δεξαμενές τροφοδοσίας των ελικοπτέρων εκτάκτου ανάγκης είναι υπερπλήρεις.

Αύγουστος
Η εταιρεία του Κατάρ που ανέλαβε την ανάπλαση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού ανακοινώνει πως το διεθνές πάρκο αναψυχής το οποίο θα κατασκευαστεί στην περιοχή θα περιλαμβάνει εικοσιεφτά καζίνα, δεκαπέντε εμπορικά κέντρα, εικοσιένα ξενοδοχεία, δεκαεφτά χιλιάδες εξακόσιους κουλοχέρηδες, δεκατρείς χιλιάδες μπαρμπουτιέρες, τριάντα ένα στριπτιζάδικα και σαρανταέξι μπορντέλ.
Μεγάλες πυρκαγιές αφανίζουν πολλά δάση της ελληνικής επικράτειας. Η κυβέρνηση αντιδρά ακαριαία, αναθέτοντας την αξιοποίηση των πληγεισών περιοχών στο γαλλογερμανικό κονσόρτσιουμ Μπετόν Αρμ Άκσιον.
«Δεν θα υπάρξουν άλλες οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων», διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός, κύριος Λουκάς Παπαδήμος. Τα οικονομικά επιτελεία της κυβέρνησης και της τρόικας συσκέπτονται ήδη πυρετωδώς, προκειμένου να επινοήσουν κάθετες, διαγώνιες, καμπυλόσχημες και ζιγκ ζαγκ εισοδηματικές περικοπές.

Σεπτέμβριος
Μετά από αλλεπάλληλες πτώσεις, ο Γενικός Δείκτης Τιμών του Χρηματιστηρίου Αθηνών μηδενίζεται. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κύριος Προβόπουλος χαιρετίζει το γεγονός, διαβεβαιώνοντας ότι από δω και στο εξής η ανοδική αντίδραση της κεφαλαιαγοράς αποτελεί μονόδρομο.
Ατομικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, με υπολογισμό της αμοιβής ανά δευτερόλεπτο, σχεδιάζει το υπουργείο Εργασίας. Ο κατώτατος μισθός δεν μπορεί να είναι μικρότερος των 187,3 ευρώ μηνιαίως, υπό την προυπόθεση ότι ο εργαζόμενος δεν κωλυσιεργεί περισσότερο από 12 δευτερόλεπτα την ημέρα. Σε περίπτωση μεγαλύτερων κωλυσιεργιών προβλέπεται απόλυση του μισθωτού, ο οποίος υποχρεούται να αποζημιώσει τον εργοδότη με ποσό διπλάσιο αυτού το οποίο είχε λάβει κατά το διάστημα της εργασίας του.

Οκτώβριος
Τα ονόματα σαράντα εφτά ελλήνων και ελληνίδων πολιτικών περιλαμβάνονται στην τελική λίστα των εκατό υποψηφίων για το διεθνές διαδικτυακό βραβείο «Δωσίλογος της χρονιάς».Έγκριτοι βρετανοί μπουκμέικερς εκτιμούν πως το έπαθλο θα καταλήξει και φέτος σε ελληνικά χέρια.
Στο πλαίσιο Διεθνούς Συνεδρίου για τη σωτηρία του παραπαίοντος ελληνικού πιστωτικού συστήματος, ο υπουργός Οικονομικών ανακοινώνει νέο σχέδιο κρατικής ενίσχυσης των τραπεζών, ύψους εκατόν εξήντα δισεκατομμυρίων ευρώ. Τα διοικητικά συμβούλια των περισσοτέρων εξ αυτών αποφασίζουν να τετραπλασιάσουν τα μπόνους των ανωτάτων στελεχών τους, προκειμένου να ενισχυθεί η ρευστότητα των τελευταίων, και κατ’ επέκταση της αγοράς.
Ο πρώην συνταξιούχος ο οποίος είχε διαβεβαιώσει τον Γιώργο Παπανδρέου πως παραχωρεί τη σύνταξή του στο κράτος προκειμένου να σωθεί η χώρα, αυτοκτονεί στο παγκάκι της πρωτεύουσας στο οποίο διανυκτέρευε τους τελευταίους μήνες. Στην τσέπη του αυτόχειρα εντοπίζεται λιτό χειρόγραφο σημείωμα με το εξής περιεχόμενο: «Υπήρξα ηλίθιος. Μαζί με φάγατε.»

Νοέμβριος
Εκατομμύρια αποφασισμένοι διαδηλωτές ξεχύνονται στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, καταγγέλλοντας την πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης. Η μαζικότητα και ο δυναμισμός των διαδηλώσεων αναγκάζει την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Στη θέση της ορκίζεται κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας με πρωθυπουργό τον Φίλιππο Πετσάλνικο και αντιπροέδρους την Έλσα Παπαδημητρίου και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το γεγονός δεν καθησυχάζει τους διαδηλωτές, που συνεχίζουν να κατακλύζουν δυναμικά τους δρόμους και τις πλατείες.
Φήμες, σύμφωνα με τις οποίες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναχώρησε αιφνιδίως από τη χώρα μεταφέροντας μαζί του την προεδρική καρέκλα, το λάπτοπ και το κανό του, διαψεύδονται κατηγορηματικά από την κυβέρνηση, το Κίνημα και τη μαμά του.
Τρία ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα χρεοκοπούν. Η κυβέρνηση, η οποία για λόγους ασφαλείας συνεδριάζει πλέον σε μυστική τοποθεσία, καθησυχάζει τους καταθέτες που διαμαρτύρονται στα κατά τόπους τραπεζικά υποκαταστήματα, διαβεβαιώνοντάς τους πως τα λεφτά τους βρίσκονται σε σίγουρα χέρια.

Δεκέμβριος
Με αυξανόμενη μαζικότητα και ένταση εκατομμύρια διαδηλωτές συνεχίζουν να συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, απαιτώντας την απαλλαγή της χώρας από την κυβέρνηση και την τρόικα.
Ένα πρωτοφανές ντόμινο λαικών εξεγέρσεων στις χώρες του ευρωπαικού νότου και την Ιρλανδία, αναγκάζει τα μέλη των κυβερνήσεών τους σε εσπευσμένη αναχώρηση με ελικόπτερα, προς άγνωστες κατευθύνσεις.
Επιχειρώντας να διαφύγουν με τον ίδιο τρόπο, δεκάδες στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης και των κομμάτων που τη στηρίζουν κατευθύνονται, λίγα λεπτά πριν από την έλευση του νέου έτους, προς το V.I.P. ελικοδρόμιο του Γ.Ε.Σ. Επιτροπές πολιτών ακινητοποιούν τις πολυτελείς λιμουζίνες και συλλαμβάνουν τους επίδοξους φυγάδες. Λόχοι κληρωτών, οι οποίοι διατάσσονται να σπεύσουν να απελευθερώσουν τους δεσμώτες, ενώνονται με τους διαδηλωτές. Οι εξελίξεις που ακολουθούν είναι ραγδαίες και θα περιληφθούν στην ύλη του Μεγάλου Καζαμία του 2013.

Νίκος Κουνενής

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Γιορτινή ατμόσφαιρα (υπό πίεση), ξεκούραση σε Fa δίεση (μινόρε)

Από αυτό:




και από αυτό:

μέχρι στιγμής, έχουμε αυτό 
(από Θεσσαλονίκη. Αθήνα ακόμη τίποτα....)


Είναι νωρίς ακόμη βέβαια, θα δείξει...

Λοιπόν, ο Πάνος έχει μείνει χωρίς κομπιούτερ (ποιός ξέρει που πήγε και μπήκε, να κατεβάσει ποιός ξέρει τι, και έπαθε τρέχα γύρευε), οπότε το μπλοκ μένει στην απόλυτη δικαιοδοσία μου .

Χο χο χο.

Με εξουσιοδότησε να δώσω ευχές, μελομακάρονα, ζεστά εγκνογκς και άλλα τέτοια σχετικά του εθιμικού των ημερών
Πολλές καλικαντζαρίστικες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, να του κάνω ένα διαδικτυακό χουνέρι -σαν εκείνα τα παλιά- αλλά πάλι, είμαι αρκετά κουρασμένος
(Πάντως η σκέψη με ιντριγκάρει, δεν ξέρω, θα δώ...)

Έχουμε δυο βδομάδες να χαλαρώσουμε λίγο τώρα που τα σχολεία είναι κλειστά, να δούμε πως διάολο θα γεμίσουμε λίγο μπαταρίες για το "μετά" των "εορτών", να στοχαστούμε περί της σημειολογίας της απώλειας του χαμόγελου στο επαναστατικό γίγνεσθαι, να διαβάσω κάτι μπροσούρες (που στο διάολο πάω και τις πετυχαίνω το φελέκι μου μέσα...), να κάνουμε τέλος πάντων πολλά πράγματα σε λίγο χρόνο, αλλά ΚΥΡΙΩΣ να βρούμε τρόπους για να σταματήσουμε επιτέλους να αγκομαχάμε κλαίγοντας την μοίρα μας.

Δεν έχω καμία χρυσή συνταγή, δεν έχω πρόταση, με ένα ένστικτο πάω και με μια διαίσθηση κι όπου βγει.
Είπαμε το χιούμορ ασπίδα και πάμε όσο πάει κι ακόμη παραπέρα

Που λες, έχω όρεξη, αφενός γιατί θα ΚΟΙΜΗΘΩ  λίγο γαμώτο μου, αφετέρου επειδή ανέβηκα σε σκηνή μετά από 20 περίπου χρόνια και καραγούσταρα ξανά.
Η όρεξη υπάρχει ακόμη, το ταλέντο δεν το συζητάμε, η μουσικότητα τσακίζει κόκαλα, η ομορφιά διάχυτη 
(χο χο χο, θα λυσσάξει ο Πάνος μόλις τα δει ετούτα). 
Λίγη προπόνηση θέλω και με βλέπω να αρχίζω να βγάζω κανένα μεροκάματο  εξτρά .
Pas mal, pas mal....

Έλεγα λοιπόν να βάλω μουσική υπόκρουση σχετική με το πνεύμα των ημερών, κάτι σαν κι αυτό

Όμως επειδή το συγκεκριμένο είναι πολύ underground για τα γούστα του ΠιΧι, τελικά συμβιβάστηκα με κάτι πιο mainstream, πιο κοντά στις αισθητικές και μουσικές επιλογές και των δυό μας
Ε, τι σκατά "κολλεκτίβα" θα ήμασταν αλλιώτικα;

Καλά να περνάτε ρε, ευχές κι από τους δυό μας για ΥΓΕΙΑ και όλα τα υπόλοιπα τα φτιάχνουμε ή τα γκρεμίζουμε στην πορεία

Φιλιά στα μούτρα όσων εξακολουθούν και περνάνε από εδώ, αφιερωμένο ΤΟ ΑΣΜΑ:

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Κι όμως, κάτι θα γίνει

Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι/ είσαστε χαμένοι.
Φίλος σας είναι η αλλαγή/ η αντίφαση σύμμαχός σας.
Από το τίποτα κάτι πρέπει να γίνει/ μα οι δυνατοί πρέπει να γενούνε τίποτα.
Μπ. Μπρεχτ

Σε ξαναείδα στην περσινή πορεία του Πολυτεχνείου, κι από τότε συναντιόμαστε και πάλι συχνά- όπως τότε - σε δρόμους και πλατείες. Ως είθισται σε παρόμοιες περιπτώσεις, σε ρώτησα «τι κάνεις;», μα εσύ σχεδόν παρεξηγήθηκες. «Τι θες να κάνω ρε μαλάκα, βουλιάζω», ήταν η πληρωμένη, και ως συνήθως στερούμενη κάθε αίσθησης του σαβουάρ βιβρ, απάντησή σου.
Πορευτήκαμε κάμποση ώρα μαζί, μιλώντας ακατάπαυστα για κείνα που ζήσαμε τότε, και τούτα που μας συμβαίνουν σήμερα. Τριάντα ένα ολόκληρα χρόνια είχαμε να ειδωθούμε, και η τελευταία φορά ήταν στο αμφιθέατρο, όπου διασταυρώσαμε, ως συνήθως, τα ξίφη μας για το κλάσμα του κλάσματος της σωστής γραμμής, την οποία ο καθείς εξ ημών κατείχε, κατ’ αυθαίρετη και άκρως προνομιακή αποκλειστικότητα.
Έκτοτε χάθηκες. Από κοινούς γνωστούς μάθαινα πως αποσύρθηκες αιφνιδίως, προσχωρώντας στον αμείλικτο πραγματισμό που ήδη άρχιζε να απλώνει το πέπλο του πάνω από τα κοινά μας όνειρα, σκοτεινιάζοντάς τα με τις απαστράπτουσες φωταψίες του. Έφυγες έντιμα, ωστόσο. Χωρίς χολερικές μνησικακίες για τους αμετανόητους (κι ανόητους, όπως ίσως τους χαρακτήριζες τότε), αιθεροβάμονες, που άφηνες πίσω σου. Το κυριότερο: δεν εξαργύρωσες κανένα από τα αγωνιστικά σου funds, όπως τόσοι και τόσοι το έπραξαν έκτοτε, ανεβάζοντας στα ύψη τον γενικό δείκτη του νεοσύστατου, τότε, Χρηματιστηρίου Πολιτικών Αξιών.
Η επιστροφή σου ήταν επίσης έντιμη, αν και απολύτως απαισιόδοξη. «Φωνάζω γιατί δεν έχω άλλο τρόπο ν’ αντιδράσω. Έχω χάσει, όμως, κάθε ελπίδα», απάντησες στην ερώτησή μου, τη σχετική με το πώς βλέπεις τα πράγματα. Η κουρασμένη επιχειρηματολογία μου περί του αντιθέτου, κάθε άλλο παρά μετέβαλε τη γνώμη σου. Δεν είχες ξεχάσει, πάντως, τον Γκράμσι. Κι ας τον αντέστρεφες μελαγχολικά, γνωμοδοτώντας με βεβαιότητα πως η Απαισιοδοξία της Γνώσης κατισχύει ήδη θριαμβευτικά της Αισιοδοξίας της Θέλησης.
Σε ξαναπέτυχα προ ημερών τυχαία, σ’ ένα παράδρομο της Σόλωνος. Με ρώτησες παιχνιδιάρικα αν συνεχίζω να ελπίζω, και προβόκαρες εκ νέου την ψυχαναγκαστική εμμονή μου στο προαναφερθέν γκραμσιανό μότο. Κουρασμένος κι ο ίδιος από τις ωδύνες των καιρών, σου απάντησα με τον απλοικό και στερούμενο κάθε επιχειρηματολογικής στήριξης ισχυρισμό πως «δεν μπορεί, κάτι θα γίνει».
Δεν το πιστεύω την κάθε ώρα, ούτε την κάθε μέρα. Τις στιγμές που με παίρνει από κάτω, οικτίρω τον εαυτό μου για τον απλοικό τρόπο με τον οποίο τροφοδοτώ τις ελπίδες μου, παρά το γεγονός ότι δεν στερούμαι συγκεκριμένων ιδεών, δανεισμένων κατά μείζονα λόγο από ιστορικά υποδείγματα- παραδείγματα νικηφόρας μαζικής αντίστασης. Αλλά κάθε φορά που ξαναμαζεύω τα μυαλά μου και πασχίζω να ανακτήσω την φευγάτη αισιοδοξία μου, δεν παύω το επαναλαμβάνω: Δεν γνωρίζω με ακρίβεια ούτε το τι, ούτε το πώς, ούτε το πότε, παλιόφιλε. Μα δεν μπορεί, κάτι θα γίνει. Αλλιώς, είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε χωρίς χρονοτριβή στον μακαρίτη τον Μπρεχτ πως, ναι, τα πράγματα θα μείνουνε όπως είναι. Και πως εμείς είμαστε κιόλας χαμένοι.

Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Oι μέρες είναι πονηρές




Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς
Από τον δίσκο "Αθανασία" (1976)

Γυναίκα σκύψε τo κεφάλι
γιατί έρχεται σαρακοστή
και θα σταυρώσουνε και πάλι
τον άγγελο και το ληστή.

Λένε πως πήγανε την Τρίτη
και πήρανε το Γιακουμή
μες απ' το ίδιο του το σπίτι
την ώρα που 'τρωγε ψωμί.

Κλείσ' το παράθυρο γυναίκα,
κοντεύει δώδεκα και δέκα,
σου το 'χω πει τόσες φορές,
οι μέρες είναι πονηρές.

Γυναίκα χάθηκαν οι φίλοι,
έγινε φίδι ο αδερφός,
κόψε την κάφτρα στο καντήλι
να 'χουμε απόψε λίγο φως.

Πες μου τον όρκο του προπάπου,
κι αν δε γυρίσω μια βραδυά,
να με θυμάσαι κάπου κάπου
και να προσέχεις τα παιδιά.

Κλεισ' το παράθυρο...





(Προσοχή ε; Δεν μασάμε, αλλά έχουμε και τον νου μας...)

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Για να μας δω...



Εκλογοαπολογιστική συνέλευση.
Από 4000 εκπαιδευτικούς, παρόντες κάπου 300 συνολικά.
Μέχρι τις δυόμισυ ζήτημα αν είχαμε μείνει 100 νοματαίοι.
Κι όμως…

Αίσθηση πως κάτι αρχίζει και κινείται, έστω και σε επίπεδο σκέψης-προβληματισμών.
Σύγκλιση όλων των ομιλητών στο οτι δεν πάει άλλο με την πολυδιάσπαση της αριστεράς (ότι κι αν σημαίνει αυτό τελικά) και των αριστερών παρατάξεων.
Μέχρι και παλιός ΠΑΜΙΤΗς που κοντεύει να συνταξιοδοτηθεί, αυτό εννόησε, σχεδόν κινούμενος εκτός γραμμής, αλλά κανένας «δικός του» δεν του αγρίεψε.
Τουλάχιστον όχι φανερά.
Της παλιάς σχολής φαινότανε, ψημένος, δεν πρέπει να μάσαγε.
Πήγα σήμερα καρφωμένος να πάρω τον λόγο και να τα κάνω σάλα τραπεζαρία ένα
Δεν χρειάστηκε
Μου έμεινε το χαρτί με τις σημειώσεις στην τσέπη, αφού όσοι μίλησαν είπανε λίγο πολύ αυτά που θα ήθελα να αναφερθώ κι εγώ.
Το ύφος άλλαζε λίγο και το λεξιλόγιο, αλλά το ζουμί ήταν περίπου το ίδιο.
Σαν κάτι να πάει να δημιουργηθεί.
Αγωνιστικές Κινήσεις και Παρεμβάσεις, κοινό απολογισμό, πρόταση για Πρόεδρο παμίτη και άλλα παρασκηνιακά που δεν πρόλαβα να μάθω λεπτομέρειες

Ιδέες – προτάσεις σχετικά με το «κοινωνικό», δείχνουν να είναι ο μόνος οδηγός που θα ξεκολλήσει τα πράγματα
Ζυμώσεις που μπορεί και να αμβλύνουν την καχυποψία δεκαετιών
Πρόταση για δίκτυο συνεργασίας για μαθητές που υποσιτίζονται, για βοήθεια σε οικογένειες μαθητών με οικονομικά προβλήματα, για άλλες δράσεις.
Ανεπίσημα ακόμη αλλά γίνονται κι αυτό λέει κάτι
Από φέτος λέει, θα κρατηθεί κι ένα μικρό ποσό από την συνδρομή για το «απεργιακό ταμείο»
Κάλλιο αργά παρά ποτέ που λένε, αλλά το παρακρατηθέν ποσό είναι μικρό, δεν θα φτάσει ούτε για ζήτω.
Μετά από χρόνια που κάποιοι φωνάζαμε, τουλάχιστον έγινε μια αρχή, να δούμε που θα οδηγήσει.

Άντε γιατί δεν έχει πάτο το βαρέλι απ΄ ότι φαίνεται.

Αν είναι να σωθεί κάτι, αυτό πρέπει να γίνει ΤΩΡΑ

Φτάνει πια με το σούρσιμο πίσω από τις τεχνοκρατικές και οικονομίστικες επιλογές της «αγοράς» και το αγκομαχητό άμυνας ενός παραιτημένου και κατακερματισμένου κλάδου
Καιρός να παίξουμε επίθεση, να πέσουν στο τραπέζι όλα τα θέματα που θα προτάσσουν το κοινωνικό και θα απαγκιστρώσουν ράθυμες συνειδήσεις από μικροπολιτικές και πελατειακές νοοτροπίες ανάθεσης, θα ξαναδημιουργήσουν όραμα, θα γεννήσουν ελπίδα, θα κάνουν την προσωπική εμπλοκή δομικό στοιχείο δημιουργίας, θα δοκιμάσουν νέα χαρμάνια με τα ήδη ιστορικά γνωστά υλικά, θα εξετάσουν νέους τρόπους και νέους δρόμους

Αχαρτογράφητους, απροσδόκητους, αναπάντεχους.

Διαφορετικά απλά θα καθόμαστε να διαφωνούμε διαλεκτικά για το ποια στάση θα κάνει τον βιασμό μας, λιγότερο επώδυνο.
Η ταξικότητα ως καθαρή έννοια και ως συνειδησιακό φίλτρο, είναι στάση ζωής, χαρακτηριστικό σκέψης και αυτοπροσδιορισμού ίσως, αλλά όχι κολυμπήθρα του Σιλωάμ.
Κι αν υπάρξουν απώλειες στην πορεία, μέσα στο παιγνίδι είναι κι αυτό, αλλιώς ας λιώσουμε στην μιζέρια μας ο καθένας μόνος του

Η ομελέτα γίνεται πάντα με σπασμένα αυγά.

Παιδιά θα ταϊστούν από αυτήν, οι μαθητές μας τα ίδια μας τα –βιολογικά- παιδιά.
Τα πάσης κατηγορίας τσόφλια δεν έχουν θέση μέσα της

Να προλάβουμε να οργανωθούμε.

Άλλωστε, ο συνδικαλισμός ήταν ανέκαθεν εργαλείο και μέσο, όχι αυτοσκοπός
Ναι;
ΝΑΙ! να λες


Να μην ξεχνάμε και κάτι βασικό:

ο ΦΟΒΟΣ και η ΜΠΙΧΛΑ μπορούν να ευνουχίσουν

Για να μας δώ…


Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Δεν είναι ώρα για ντροπές

Όταν φτάνει κανείς σε εκείνο το κομβικό σημείο αντίληψης που κατανοεί πως:


-         οι γεννεσιουργές αιτίες είναι κοινές

-         ο χώρος και ο χρόνος είναι κοινός

-         οι προσωπικές εξαρτήσεις-διαφοροποιήσεις  προσεγγίζονται χωρίς αναστολές και στα πλαίσια της συνύπαρξης

-         οι συμβάσεις καταπέφτουν στο χαράκωμα της ανάγκης

-         οι βασικές ανάγκες κάποτε φτάνουν στο οριακό εκείνο σημείο της απαιτητής εκπλήρωσης, στο δρόμο χωρίς επιστροφή

-         όταν κατανοήσεις πως και οι δίπλα σου είναι εκεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο με εσένα

-         όταν σκεφτείς όλα τα θετικά της ομαδοσυνεργατικής χωρίς αγκυλώσεις

τότε συνειδητοποιείς πως

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα



Λοιπόν, τι λέει;
Πως πάει; Όλα καλά;
Σαν να μπαίνουν στην θέση τους όλα σιγά – σιγά.Ε;
Νομίζω δηλαδή
Έχω την έντονη αίσθηση πως αν κάποιος ρίξει μια ψύχραιμη ματιά γύρω του, θα μπορέσει εύκολα να το αντιληφθεί.
Όλα βαίνουν προς μια από καιρό αναμενόμενη κατάσταση.

Πλησιάζουμε τον πάτο του βαρελιού και το φως από πάνω όσο πάει και μειώνεται.

Γιατί δείχνεις έκπληκτος;
Τι θα πει δεν το περίμενες;
Δεν μπορεί, κάτι θα είχες πάρει μυρωδιά.
Εκτός αν σε είχε πλακώσει τόσο πολύ η κουβέρτα της ευημερίας τα προηγούμενα χρόνια, που τώρα που ανακάλυψες πως δεν ήταν κουβέρτα αλλά μια τρύπια παλιοκουρελού, ε, όσο και να το κάνεις, μια φρίκη θα την έχεις πάθει.
Ας πρόσεχες φίλε, ας κράταγες καμιά πισινή, ας σκεφτόσουν λίγο παραπάνω, ας έβλεπες και την φάκα και όχι μόνο το τυρί.
Τώρα είναι ζόρικα, σε νιώθω.
Εδώ κι εμείς που κάτι ψιλοβλέπαμε και περιμέναμε να σκάσουν οσονούπω όλα τα χύμα μαζί με τα τσουβαλάτα, και πάλι η φάκα μας έχεις γδάρει γερά κι εμάς, κομμάτια μας έχει κόψει.
Κι από τυρί τίποτα
Δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις τα χτυπήματα, όλο νοκ-ντάουν είμαστε

Οι άνεργοι αυξάνονται καθημερινά και φτάσανε πια το ένα εκατομμύριο, τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ρευστότητα στην αγορά αποτελεί κακό αστείο και οι πτωχεύσεις από πιθανότητες έγιναν νομοτελειακές στο επιχειρείν, οι πόρτες για αναζήτηση εργασίας είναι όλες κλειστές –ακόμη και για δουλειές απίστευτες- απλά δεν υπάρχουν, οι συνταξιούχοι βλέπουν την σύνταξή τους να μειώνεται σε επίπεδα εξευτελισμού και να χάνουν συνεχώς χρηματικά ποσά από εκείνα που δούλεψαν τριάντα και σαράντα χρόνια για να αποκτήσουν το δικαίωμα να τα εξασφαλίσουν και τώρα δεν τους φτάνουν ούτε για τα φάρμακα που αναγκάζονται να τα πληρώνουν ξανά από την τσέπη τους, οι κοινωνικές παροχές σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού όπως ΑΜΕΑ, νεφροπαθείς, χρόνια άρρωστοι κλπ, παγώνουν ή εντελώς ωμά καταργούνται και απλά εξαφανίζονται, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ριχθεί σαν μάρτυρες στην αρένα, βορά στα λιοντάρια που δεν είναι άλλα παρά οι ίδιοι εκείνοι που λίγο καιρό πριν έψαχναν να βρουν έναν δημόσιο υπάλληλο που να τα παίρνει για να κάνουν την δουλειά τους, εκείνοι που πρώτα έδιναν το φακελάκι και μετά παραπονιόνταν για την διαφθορά που οι ίδιοι συντηρούσαν.
Ομορφιές ε;
Σαν να γέμισε ο τόπος ξαφνικά αδέκαστους και τίμιους πολίτες, δεν νομίζεις; Έχει κι άλλα όμορφα όμως
Οι πολιτικοί λέει παραπονιούνται πως δεν μπορούν πλέον να κυκλοφορήσουν και να συμμετάσχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις χωρίς τον βάσιμο και υπαρκτό φόβο πως θα δεχθούν κάποια αισθητική περιποίηση με αυγά-γιαούρτια-ντομάτες ή ακόμη και πως θα αναγκαστούν να δεχτούν από πολύ κοντά τις εκδηλώσεις λατρείας και ευγνωμοσύνης των πολιτών της χώρας που σιγά-σιγά συνειδητοποιεί αλήθειες, τα συσσίτια απόρων και ανήμπορων των δήμων και των εκκλησιών αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι νεοάστεγοι αυξάνουν με απίστευτους ρυθμούς,
Δευτέρες και Τετάρτες μεσημέρι που τα μαγαζιά κλείνουν, αν περάσεις από εμπορικό δρόμο νομίζεις ότι είναι Κυριακή ή αργία-δεν κυκλοφορεί ψυχή, με την δύση του ηλίου, σε πολλούς δρόμους δεν κυκλοφορεί ούτε γάτα, ο κόσμος πιθανά να κάνει το κλασικό κόλπο του στρατού  (νωρίς για ύπνο, δεν σκέφτεσαι πολύ, δεν έχεις έξοδα και ο καιρός περνάει γρηγορότερα), Σαββάτο και σε κεντρικούς δρόμους από δέκα – ένδεκα το βράδυ κυκλοφορούν μόνο τίποτα απελπισμένοι ταξιτζήδες και λίγοι βιαστικοί οδοιπόροι που επιδίδονται σε ανελέητο αυτιστικό καμάκι προς τις μύτες των παπουτσιών τους.
Υπάρχουν σνακ μπαρ που δίνουν 1€ τον καφέ και ένα μπουκάλι νερό και πάλι δεν καταφέρνουν να δώσουν πάνω από δέκα καφέδες όλη μέρα, τα ψιλικατζίδικα παρουσιάζουν μια εικόνα λες και τους έγινε διάρρηξη· ούτε τα μισά πράγματα από παλιότερα δεν έχουν στα ράφια και τις βιτρίνες τους, ξεμένουν από τσιγάρα γιατί παίρνουν από τους προμηθευτές τους μόνο από ένα – δύο πακέτα και μόνο από τις γνωστές μάρκες, ο Χρήστος ο μανάβης μου μπαίνει σόλο μέσα αλλά δεν το κλείνει αφού δεν έχει άλλη επιλογή, δεν έχει τι άλλο να κάνει, η απελπισία μονόδρομος και ο εγκλωβισμός μια καθημερινότητα: «αν το κλείσω, πάω φυλακή» μου λέει, το ίδιο και η απέναντι κάβα-πρατήριο άρτου· «Σπύρο θα τρελαθώ» μου λέει ο Σταύρος και τα μάτια του έχουν γίνει μαύροι κύκλοι, με ένα παιδί τρίτης λυκείου με φροντιστήρια και ένα που σπουδάζει εκτός Αττικής και που μάλλον θα τα παρατήσει αφού δεν βγαίνουν, οι τράπεζες δεν του δίνουν ρευστότητα ούτε μπλοκ επιταγών πια, πελάτες του χρωστάνε κάπου 80000€ και δεν έχουν να του δώσουν, «πάρε τις καρέκλες, τα κομπιούτερ, την ταμειακή» του λένε, και τα μάτια του κάνουν όλο και πιο μαύρους κύκλους.
Η εγκληματικότητα (πραγματική και δυνητική) αυξάνεται απίστευτα, έκαναν διάρρηξη 2 φορές στο ψιλικατζίδικο και μια στο σπίτι της ιδιοκτήτριάς σύνολο τρις σε έναν μήνα, άλλες δύο φορές ένα μικρό ζαχαροπλαστείο, επίσης 2 φορές σ’ ένα κομμωτήριο, 2 φορές σ’ ένα μικρό πρατήριο ψωμιού-ζαχαροπλαστείου, μια φορά το προποτζίδικο, μια φορά το μανάβικο – για2€ ρε, αν είναι δυνατό!-. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα τετράμηνο σε μια ήσυχη-τυπική γειτονιά
Στο δρόμο με το αυτοκίνητο πρέπει να προσέχεις διπλά και τριπλά το πως οδηγείς, ο κόσμος πάει σαν χαμένος, πάνε ανάποδα σε μονόδρομους χωρίς να το καταλαβαίνουν, βγαίνουν από στενά στα τυφλά, στρίβουν έτσι, στο χάσιμο, σταματάνε ξαφνικά, πεζοί κατεβαίνουν από τα πεζοδρόμια χωρίς να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν που βρίσκονται, οδηγοί που τα μάτια τους στάζουν απόγνωση και τρέλα, μοτοσυκλετιστές που θέλουν να πετάξουν –μερικοί μάλιστα το καταφέρνουν-, σιδηρογροθιές που βγαίνουν για μια λοξή ματιά ή ένα κορνάρισμα.
Έχουν αυξηθεί τ’ ακουστικά της μοναξιάς στο δρόμο και οι σκυμμένοι ώμοι και ειδικά στις νεότερες ηλικίες.
Κάποιες μέρες κάνει σκατόκρυο αλλά δεν έχουμε ανάψει ακόμη καθόλου καλοριφέρ για να μην ξεφύγουμε στα κοινόχρηστα, γυρνάω το σπίτι και σβήνω λάμπες στα δωμάτια των μικρών, άλλαξα πάροχο για να γλυτώσω 20€τον μήνα, δεν πλένω το αυτοκίνητο, θέλει φτιάξιμο ο προφυλακτήρας και οπωσδήποτε ένα σέρβις αλλά δεν περισσεύει τίποτα, χρωστάω δύο μήνες στα αγγλικά των παιδιών κι ας έκανα διακανονισμό το καλοκαίρι, οι ασφάλειες ζωής έχουν πάει ένα μήνα πίσω (σκατά αποταμίευση δηλαδή, τι να λέμε;), με το ενιαίο μισθολόγιο μου κλέβουν 22 μήνες και δεν θέλω να υπολογίσω πόσα μου κόβουν ακόμη, καπνίζω λιγότερο ενώ θέλω να καπνίσω πολύ περισσότερο, έκανα αίτηση για διακανονισμό της δόσης του στεγαστικού δανείου στο Παρακαταθηκών & Δανείων· μου είπαν πως θα πρέπει να περιμένω τουλάχιστον δέκα μήνες γιατί οι αιτήσεις είναι πάρα πολλές και το προσωπικό πάρα πολύ λίγο – σε δέκα μήνες μπορεί να έχω μπουκάρει σε καμιά τράπεζα ή να πουλάω κλεμμένα στο πάρκινγκ του Carefour (αν δεν κλείσει πρώτα κι αυτό), ξέθαψα κάτι βιβλία αυτοάμυνας και κάτι άλλα από το ιντερνετ και το youtube και κάνω μόνος μου προπόνηση, για άμυνα σε επιθέσεις με μαχαίρι, με ρόπαλο, με ελβετικό σουγιά, με λογαριασμό της ΔΕΗ, ποτέ δεν ξέρεις τι όπλο μπορεί να κουβαλάει ο άλλος.
Σαλταρισμένοι φίλοι, απελπισμένοι γνωστοί, τα μάτια των μαθητών μου να μου λένε «δώσε ρε δάσκαλε, δώσε ότι μπορείς, δώσε γιατί τα βλέπουμε τα άσχημα να έρχονται» κι εγώ να δίνω και να δίνω, να ξεραίνεται το στόμα μου κι αυτά να ρουφ΄ναε, σφουγγάρια τα σκασμένα αλλά και να μην ξέρω αν αρκεί, και να πρέπει κάποιες στιγμές να το παίζω άγριος και βράχος, να παίζω και επικοινωνιακά παιγνιδάκια προσπαθώντας να βρω το σενάριο για να ενσωματωθώ σαν υποβολέας-σκηνοθέτης κάποιας από τις ασυνείδητες σημειολογικές σταθερές τους, π.χ. του μουρλαμένου με τα μαύρα που ζαλίζει το σχολείο γύρω γύρω και φωνάζει σαν λαχαναγορίτης, όχι όμως  για εμένα, ούτε για την «υπηρεσία», ούτε καν για την παρωχημένη «δεοντολογία», αλλά γι΄ αυτά τα ίδια  τα παιδιά κι ας μην το πιάνουν αμέσως.
Κι όλα αυτά για το «καλημέρα δάσκαλε» του πρωινού  και τα συνωμοτικά κλεισίματα των ματιών τους, ελάχιστο σημάδι αποδοχής σε ένα μικρό σημείο, σε μια γωνιά της εφήμερης εφηβικής μνήμης τους.
Εγωιστής ωφελιμιστής.
Για κοίτα! Και δεν μου το ‘χα!

Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα λοιπόν

(Δεν μασάμε όμως, έτσι ρε;
Ποτέ δεν μασήσαμε και δεν είναι καιρός να το κάνουμε τώρα.
Πάμε γερά, έστω και για το ονόρε μονάχα)




*ντάρμα = Dharma = Στον Ινδοϊσμό και στον Βουδισμό, σύμφωνα με κάποιες από τις εξηγήσεις μπορεί και να σημαίνει μεταξύ άλλων,
-την Αρχή ή τον Νόμο που διέπει το Σύμπαν,
-το προσωπικά κατεχόμενο επίπεδο άνεσης κάποιου με αυτή την Αρχή ή τον Νόμο,
-την πραγματική ουσιώδη λειτουργία / φύση κάποιου πράγματος,
- τον Λόγο 
- το μονοπάτι της Δικαιοσύνης, ο αξιοπρεπής τρόπος να ζήσει κάποιος την ζωή του. Ο Βούδας το περιέγραψε σαν το μονοπάτι της αυτοπειθαρχίας για να φτάσει κανείς στην διαφώτιση, νιρβάνα 
(προσθήκη μετά από υπόδειξη.Ευχαριστώ elfstone)

κλπ κλπ



Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Λεκτική βία

Aυτός που εκτοξεύει ύβρεις που ζέχνουν εναντίον των «αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος, αυτός που μετέρχεται τη βία του λόγου και την περιφρόνηση κατά ανθρώπων που υφίστανται τα πάνδεινα ένεκα της κρίσης, την ίδια στιγμή παραπονιέται στο όνομα της κατάλυσης της δημοκρατίας ότι οι υβριζόμενοι τον λοιδορούν! Μόνο που η δημοκρατία δεν είναι ένα καθεστώς «αλα καρτ», αλλά μία συνθήκη σεβασμού και ανοχής στη διαφορετικότητα του άλλου. Αντιθέτως, ο λαϊκισμός είναι όταν ο λόγος περιορίζεται σε κλισέ που δεν αφήνουν περιθώριο στο διάλογο, στο λόγο του άλλου και πολύ περισσότερο στον άλλο λόγο. Ο λαϊκισμός αυτός υπό ορισμένες συνθήκες καταλήγει να ταυτίζεται με την απόλυτη βία του φασισμού. Και είναι φασισμός όταν τα σπασμένα της κρίσης τα πληρώνουν μόνο οι ίδιοι πάντα ως μη όφειλαν, δηλαδή οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Είναι βάρβαρο να υπάρχουν άνθρωποι χωρίς στέγη και τροφή, αλλά είναι φασισμός όταν κάποιοι αποφασίζουν να ξηλώσουν τα παγκάκια για να μην γίνονται «κρεβάτια» των αστέγων και προσβάλλουν το βλέμμα των «καθωσπρέπει» περιπατητών. Είναι δε φασιστική τρέλα όταν τιμωρούν τους χωρίς στέγη με… πρόστιμο και φυλάκιση, όπως συμβαίνει στη Βουδαπέστη! Τελικά, είναι φασισμός ο χωρισμός στα δυο της γης, του ουρανού και των ανθρώπων. Γιατί στα δύο είναι διαιρεμένος ο κόσμος, από τη μια ο κόσμος του χρήματος και από την άλλη ο κόσμος της απελπισίας. Γι’ αυτόν το χωρισμό έγραφε η «ανατολικογερμανίδα» Κρίστα Βολφ που «έφυγε» χθες οριστικά από αυτόν τον… διεφθαρμένο κόσμο, έχοντας ως κέντρο της διαφθοράς του σύμφωνα με την έκθεση της «Διεθνούς Διαφάνειας» την Ελλάδα και την Ιταλία! Εμείς, λοιπόν, ευθυνόμαστε για την παγκόσμια κρίση χρέους! Αυτή η αξιολόγηση, όμως, από την περίφημη Οργάνωση αποκρύπτει τους πραγματικούς υπαίτιους της κρίσης, που είναι το κυνήγι του κέρδους και η αλόγιστη συσσώρευση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Παραδόξως, μάλιστα, οι άνθρωποι που εμπιστεύονται σήμερα οι αγορές είναι οι ίδιοι που εισήγαγαν στην Ελλάδα και προώθησαν πριν μία 15ετία την «κοινωνία του ρίσκου», νομιμοποιώντας τη διαφθορά. Την ιδεολογία, δηλαδή, σύμφωνα με την οποία ο διεφθαρμένος πολιτικός, ο παρανομών επιχειρηματίας(ακόμα και οι νονοί της μαφίας) καθώς και ο βαγαπόντης πολίτης δεν είναι παρά κάποιοι που αναλαμβάνουν τους «κινδύνους» των ενεργειών τους. Αυτή η αντίληψη εξάλειψε τα ιδεολογικά όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, μεταξύ ηθικότητας και ανηθικότητας. Όλα επιτράπηκαν καθώς βυθίστηκαν στον απόλυτο σχετικισμό. Κι όσοι έκρουαν από τότε τον κώδωνα του κινδύνου είχαν χαρακτηριστεί γραφικοί ηθικολόγοι και ότι βρίσκονται στα όρια της φασιστικής ιδεολογίας. Τώρα, παρότι οι πρώτοι επιβεβαιώθηκαν κατηγορούνται πάλι από εκείνους που είναι πάντα στον αφρό, ως «ηλίθιοι»! Οι τελευταίοι, φαίνεται ότι αυτή τη φορά δεν έχουν αξιολογήσει σωστά, μη λαμβάνοντας υπόψη, ή υποτιμώντας, την οργή της κοινωνίας.

Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, http://gpapaso.blogspot.com

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Διεκδικώντας το αυτονόητο

Είναι η ομιλία που εκφώνησε ο Ματθαίος την Κυριακή, 27.11.2011, στη Θεσσαλονίκη. Με την άδεια του ίδιου και της μητέρας του αναδημοσιεύω το κείμενο.



*************************************************

Σαν χτες το θυμάμαι. Τότε που μου διαγνώστηκε λέμφωμα hodjkin. Ήμουν δεν ήμουν 7 χρονών. Έκανα χημιοθεραπείες για 9 μήνες στο Ιπποκράτειο. Αφού τέλειωσα, άρχισα τους ελέγχους. Βγήκαν όλοι αρνητικοί.

Λίγο μετά ξεκίνησα το ποδόσφαιρο. Επί οκτώ συνεχόμενα χρόνια δεν είχα ενοχλήσεις. Η προηγούμενη ιστορία έμοιαζε να ξεθωριάζει στο μυαλό μου, έκανα πλέον μια φυσιολογική ζωή.

Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής προετοιμασίας ένιωσα τον περασμένο Αύγουστο πόνους στο αριστερό μου γόνατο. Δεν έδωσα σημασία. Έβαζα θερμαντική και το περιέδενα με επιδέσμους. Ήθελα να τελειώνω τους αγώνες. Στα μέσα του Νοέμβρη, η κατάσταση επιδεινώθηκε κι αναγκάστηκα να ενημερώσω τους γονείς μου. Πίστεψαν, ή ακριβέστερα ήλπισαν, ότι θα ήταν κάτι ασήμαντο. Αλλά δεν ήταν.

Ο ορθοπεδικός συνέστησε εξωτερικό. Κατά προτίμηση, Λονδίνο. Από κει και πέρα, ξεκινάει η πρόσφατη Οδύσσειά μου.

Στο Λονδίνο έμαθα τι ακριβώς έχω. Λέγεται «οστεοσάρκωμα». Συνέλεξα πληροφορίες από το διαδίκτυο και από τον Έλληνα ορθοπεδικό του λονδρέζικου νοσοκομείου, που με τον καιρό έγινε φίλος και σύμμαχος στον αγώνα. Έμαθα για τα ποσοστά θνησιμότητας (1 στα 3 παιδιά) και τους τρόπους αντιμετώπισης (ακρωτηριασμός, αφαίρεση όγκου και τοποθέτηση κατασκευασμένου μοσχεύματος). Ενημερώθηκα από τον παιδογκολόγο ότι θα έπρεπε να κάνω δέκα χημιοθεραπείες πριν και άλλες τόσες μετά την εγχείρηση. Τα έβαλα κάτω και τα υπολόγισα. Από τη φύση μου αισιόδοξος, άρχισα ξανά να αισιοδοξώ. Θεωρούσα δεδομένο ότι θα γίνουν όλα όπως μου τα είπανε.

Ο συνολικός απολογισμός περιλαμβάνει είκοσι χημειοθεραπείες και τέσσερα χειρουργεία.

Το πρώτο βήμα έγινε στις 7/12/2010 με τη βιοψία στο Λονδίνο. Τέσσερις μέρες πριν από την Πρωτοχρονιά μπήκα στο χειρουργείο του Ιπποκράτειου για την τοποθέτηση του καθετήρα hickman. Από την επόμενη κιόλας μέρα άρχισα να κάνω ενυδάτωση για την πρώτη μου θεραπεία. Μπήκα στο χορό και θα χόρευα, επέλεξα λοιπόν να το διασκεδάσω.

Θυμάμαι όταν η νοσηλεύτρια έφερε το πρώτο μπουκαλάκι. Ρώτησα αν είναι βαρύ φάρμακο, αν προκαλεί στομαχικές διαταραχές (θυμόμουν από μικρός που είχα συνέχεια ανακατωσούρες). Με διαβεβαίωσε πως θα βοηθούσαν τα αντιεμετικά. Άλλωστε, στα πιο πολλά παιδιά εκεί μέσα χορηγούσαν το ίδιο φάρμακο. Έβλεπα με δέος το κίτρινο υγρό να εισέρχεται για έξι ολόκληρες ώρες από τον καθετήρα στον οργανισμό μου. Η όρεξή μου μειώθηκε, είχα μια απαίσια γεύση στο στόμα, ένιωθα στις φλέβες μου την διαφορά θερμοκρασίας από το παγωμένο φάρμακο.

Την πρώτη φορά κατάφερα να μην κάνω εμετό, αλλά τις επόμενες αρκούσε η είσοδος της νοσηλεύτριας για να αρχίσουν οι στομαχικές διαταραχές. Έτρεμα στην ιδέα, αλλά σιγά σιγά κατάφερα να ελέγχω τον εαυτό μου. Φτάνοντας στην τελευταία θεραπεία πριν από το χειρουργείο έκανα εξετάσεις. Ένιωθα τον όγκο να έχει λιώσει σχεδόν απόλυτα κι έτρεφα την ελπίδα ότι όλα θα πήγαιναν καλά στο Λονδίνο. Μια εγχείρηση ρουτίνας. Έτσι ήθελα να πιστεύω.

Οι γιατροί όμως δεν είχαν την ίδια γνώμη. Ο όγκος ήταν πολύ κοντά στην κεντρική αρτηρία, αν δεν είχε ήδη ενωθεί μαζί της. Η πρώτη περίπτωση μου έδινε μια ελπίδα να σώσω το πόδι, η δεύτερη έθετε ως προϋπόθεση να ακρωτηριάσω το πόδι για να σώσω τον εαυτό μου.

Το χειρουργείο κλείστηκε για τις 9/3/11. Με θυμάμαι την παραμονή, που ήθελα να περπατήσω στο τεράστιο πάρκο του Αγγλικού νοσοκομείου για να αισθανθώ τα πόδια μου. Προσπαθούσα να το βγάλω από τη σκέψη αλλά ήταν σφηνωμένη στο μυαλό μου: Οι πιθανότητες να φύγω με τεχνητό μέλος ήταν μεγαλύτερες.

Το επόμενο πρωί άρχισαν οι ετοιμασίες. Έβαλα την ποδιά και περίμενα τον τραυματιοφορέα, αλλά του αρνήθηκα ευγενικά να με μεταφέρει. Ήθελα να περπατήσω, κι ας ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι και μια διάθεση για εμετό μεγαλύτερη κι απ’ όταν έκανα χημιοθεραπείες! Όταν ξάπλωσα στο χειρουργικό κρεβάτι και μού χορηγήθηκε το αναισθητικό, όλα άλλαξαν. Μεμιάς επικράτησε σιγή, απόλυτη γαλήνη.

Έξι ολόκληρες ώρες διήρκεσε η επέμβαση κι όταν με συνέφεραν, ούτε καν μου πέρασε η ιδέα να κοιτάξω τα πόδια μου. Μου αρκούσαν τα χαμόγελα που έβλεπα.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ξανάρχισα τις χημειοθεραπείες. Κατά βάθος φοβόμουν πως το σώμα μου θα ήταν αδύναμο δεχθεί ξανά όλα αυτά τα φάρμακα, αλλά η θέλησή μου για ίαση ήταν τόσο μεγάλη που η ψυχή μου βοηθούσε και το σώμα μου. Ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα για να γίνω καλά.... Κοιτούσα έξω από το παράθυρο και αυτό που παλιά το έβλεπα στο βάθος πλέον ήταν κοντά μου.

Στο νοσοκομείο καθόμουν περίπου μια βδομάδα για κάθε θεραπεία. Όταν όμως τα στοιχεία μου δεν ήταν καλά μπορούσα να φτάσω και τις δέκα μέρες. Θυμάμαι ότι όταν πρωτομπήκα ήμουν αντιδραστικός και απόμακρος. Έκρυβα πίκρα και παράπονο, νόμιζα ότι δε μου έδιναν την απαιτούμενη σημασία. Η σκέψη ότι είχα καρκίνο και αυτοί βρίσκονταν στον κόσμο τους καρφώθηκε στο μυαλό μου.

Με τον καιρό αντιλήφθηκα ότι προέβαλλα πάνω τους ό,τι άσχημο ένιωθα και γινόμουν άδικος μαζί τους. Όχι μόνο αυτοί, αλλά κι εγώ θα έπρεπε να τα μάθω όλα από την αρχή: να ξανοίγομαι, να εμπιστεύομαι, να ζω. Μέσα σε δύο βδομάδες νομίζω ότι άλλαξε ολοκληρωτικά η συμπεριφορά μου. Άρχισα να βγαίνω από το δωμάτιο και να συχνάζω στην αίθουσα δραστηριοτήτων, έγινα αυτό που λέμε «η ψυχή της παρέας».

Τα πρωινά όπως όλα τα υγιή παιδιά, πήγαινα σχολείο, ακριβέστερα το σχολείο ερχότανε σε μένα. Δυο φοβερές δασκάλες που εκτός από την στήριξη που μου παρείχαν στα μαθήματα, μου ’διναν ταυτόχρονα ψυχολογική βοήθεια, έτσι που στο τέλος να τις αντιμετωπίζω σαν φίλες.

Τα σαββατοκύριακα όμως ένιωθα μόνος. Μπορεί να έρχονταν εθελοντές φοιτητές που ήθελαν να κάνουν κάποια εργασία ή πρακτική για την σχολή τους, αλλά δεν ήταν αυτό που έψαχνα για το σαββατοκύριακο μου. Πέρασε αρκετός καιρός, ώσπου να το βρω. Μαζευόμασταν λοιπόν όλα τα παιδιά τα βράδια, κάναμε πάρτι καραόκε, βλέπαμε ταινίες, παίζαμε επιτραπέζια κι όταν πιο αργά έφευγαν οι γονείς και οι μεγάλοι, δεν κάναμε τίποτα, εκτός από το να γεμίζουμε το δωμάτιο με όνειρα, χαμόγελα και πείσμα για την επόμενη μέρα.... κι ήταν το πιο όμορφο, το πιο συναρπαστικό από όσα έχω κάνει εκεί μέσα.

Στις 27/7/11 έβγαλα τον καθετήρα, άφησα οριστικά το νοσοκομείο και γύρισα στο σπίτι. Τέλειωσε η Οδύσσειά μου και θαρρώ πως έγινα σοφότερος.

Αν θα τολμούσα να πυκνώσω την εμπειρία μου θα έλεγα ότι μετά από όλα αυτά έμαθα να ζω. Έμαθα να διακρίνω το αληθινό, να εκτιμώ το σημαντικό, να διακρίνω το όμορφο. Βλέπω γύρω μου τον κόσμο να τρέχει, να στεναχωριέται, να αγχώνεται και να αγωνιά για πράγματα χωρίς καμιά αξία, και με πιάνει το παράπονο. Αν πρέπει να περάσει κανείς ό,τι πέρασα εγώ, για να αντιληφθεί ότι αξίζει να διεκδικεί καθημερινά το αυτονόητο, εννοώ το δικαίωμά του να ζει, τότε θα το πω και θα το ξαναπώ και θα το ξαναπώ: η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζει κανείς και ακόμη πιο πολύ αξίζει να αγωνίζεται για να τη ζει κανείς.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Ποιός ευχαριστεί ποιόν;



Τον έχω συναντήσει καμία δεκαριά φορές.
Πάντα Σάββατο και πάντα έξω από την είσοδο του σούπερ μάρκετ.
Αποστεωμένος, χλωμός, με τα μάτια παγωμένα κομμάτια, και το βλέμμα χαμένο, φαίνεται τριανταπεντάρης αλλά δεν πρέπει να είναι πάνω από εικοσιπέντε, κάθεται σε μια γωνιά πάνω σε κάτι κομμάτια από χαρτόνι και ψελλίζει κάποια λόγια που με το ζόρι ακούγονται. Από όσα λέει, τα πιο κατανοητά είναι τα «σας παρακαλώ».
Κάποιες φορές, προσπαθεί να βοηθήσει τίποτα γιαγιάδες να βγάλουν τα πράγματα από το καρότσι, μα αυτές φοβούνται μόλις τον βλέπουν έτσι διαλυμένο και ετοιμόρροπο και τον διώχνουν.
Αυτός τότε απλά σηκώνει τα χέρια ψηλά, τραβιέται δυο τρία βήματα πίσω και ζητάει ξέπνοα συγγνώμη.
Ξαναγυρνάει αργά στο  πόστο του και συνεχίζει να ψελλίζει τα λόγια του. Μια τραγική φιγούρα που οι περισσότερα αποφεύγουν να αφήσουν την κόρη του ματιού τους να εστιάσει πάνω του, κοιτούν από μέσα του σαν να μην υπάρχει, σαν να είναι διάφανος, ανύπαρκτος, θεωρώντας τον ήδη νεκρό, φάντασμα, ή ακόμη και μίασμα.
Κι αυτός εκεί, στα δικά του σκοτάδια, με το βλέμμα στο τσιμέντο να ψελλίζει.
Μέχρι να βγει κάποιος υπάλληλος και να τον διώξει..

Κάθε φορά του αγοράζω μια δύο σοκολάτες, πάντα σοκολάτες και ποτέ τυρόπιτες και κρουασάν, από τότε που ένας γνωστός που δούλευε στον ΟΚΑΝΑ μου είπε πως έχουν καταγραφεί θάνατοι τοξικομανών από πνιγμό, επειδή τους κόλλησε στον λαιμό φύλλο τυρόπιτας ή κρουασάν.
Αυτό –μου είχε πει- επειδή οι μύες στον λαιμό και τον φάρυγγά τους είναι εντελώς χαλαρωμένοι και δεν μπορούν να καταπιούν, με αποτέλεσμα να πνίγονται.
Του βάζω λοιπόν τις σοκολάτες στο χέρι, τον χτυπάω φιλικά στον ώμο και πριν καλά καλά καταλάβει τι έχει γίνει, παίρνω την ευημερία μου στις πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ και πάω να ζήσω αφήνοντάς τον στο χαρτόνι του.

Είχα καιρό να τον δω και τον ξαναείδα σήμερα.
Το ίδιο αδύνατος, πάλι ψέλλιζε κάποια λόγια, όρθιος αυτή την φορά, χωρίς χαρτόνια και σαν να μου φάνηκε λιγότερο χλωμός, ήταν φρεσκοξυρισμένος και με το βλέμμα λιγότερο χαμένο.
Άφησα τα πράγματα στο ταμείο και πήγα και πήρα μια μεγάλη σοκολάτα.

Βγαίνοντας με το καρότσι, του βάζω την σοκολάτα στο χέρι λέγοντας του «Έλα αδερφέ» και την ώρα που βγάζω τα πράγματα από το καρότσι, τον ακούω δίπλα μου να λέει «Σ’ ευχαριστώ πατέρα» και «κάτσε να σε βοηθήσω».

Έχω ανατριχιάσει, το παλικάρι μου βγάζει τις τελευταίες σακούλες από το καρότσι, μου τις δίνει στο χέρι και μου ξαναχαστουκίζει την ψυχή με ακόμη ένα «Σ’ ευχαριστώ πατέρα».

Το βούλωσα, πήρα την σακουλιασμένη θλίψη μου και έφυγα κοιτάζοντας τις πλάκες του πεζοδρομίου, να πάω να αγκαλιάσω τα πιτσιρίκια μου.

Πίσω μου, κόσμος έμπαινε και έβγαινε από το σούπερ μάρκετ με σακούλες και κουπόνια ευημερίας αποστρέφοντας το βλέμμα 


Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Ο Λύκος Παπαδαίμων και οι αγέλες των Προθύμων

Τον καιρό εκείνο, μεγάλη διχόνοια ξέσπασε ανάμεσα στις αγέλες των λύκων που εξουσίαζαν απ’ άκρη σ’ άκρη τη στέπα της Γιολάντας. Ο αρχηγός της πράσινης αγέλης Γαπάρλυκος και μαζί του οι υπαρχηγοί Μπενίλυκος και Παγκαλιάρλυκος, διαπίστωσαν αίφνης πως τα αδύναμα- και ασυγκρίτως πολυπληθέστερα- ζώα της στέπας όχι μόνο είχαν πάψει να πιστεύουν στις ψεύτικες υποσχέσεις των θυτών τους, που τα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια προς τον αφανισμό, αλλά επιζητούσαν, με ξεχωριστή οργή και πάθος, μια σωτήρια πολυζωική εξέγερση εναντίον τους.

Τρομοκρατημένος από την ανεξέλεγκτη τροπή που έπαιρναν τα πράγματα, ο Γαπάρλυκος έπαιξε το τελευταίο του χαρτί. Εν μέσω διαγγελματικών γρυλισμών ανήγγειλε την απόφασή του να ξεπεράσει την έκρυθμη κατάσταση με έναν δραστικό τρόπο: τη διεξαγωγή δημοψοφίσματος. Σύμφωνα με αυτό, τα εκατομμύρια των υποψηφίων θηραμάτων θα αποφάσιζαν ελεύθερα αν ο βίαιος Ψόφος τους, θα ελάμβανε χώρα με την έγκριση του δικού τους Δήμου, ή άνευ αυτής.

Η αιφνιδιαστική- και συνοδευόμενη από προφανές ρίσκο- απόφαση του Γαπάρλυκου θορύβησε την τριμερή (και τρομερή) Διεθνή Συνομοσπονδία των Αγελών, η οποία τον πίεσε αφόρητα να ανακαλέσει το δημοψόφισμα και να συνεχίσει να πορεύεται βάσει του σχεδίου το οποίο η ίδια είχε επιβάλλει στις τοπικές αγέλες. Ο τρομερός Σαρκοβόρλυκος, μάλιστα, ξέσπασε βίαια, λέγοντας πως ο Γαπάρλυκος είναι τρελός και μανιοκαταθλιπτικός.

Κατόπιν των αφόρητων πιέσεων της τριμερούς, το μεν δημοψόφισμα ανεκλήθη η δε διαταγή της συνομοσπονδίας να επιτευχθεί η άμεση συναίνεση του συνόλου των αγελών, έγινε επιτέλους δεκτή από τους ηγέτες τους. Ξεχνώντας τις διαφορές τους, ο αρχηγός της γαλάζιας αγέλης Σαμαρόλυκος, ο αρχηγός της φαιάς αγέλης Καρά Ζαφέρλυκος και ο Γαπάρλυκος αποφάσισαν να παραμερίσουν τις όποιες διαφωνίες τους και να δημιουργήσουν μια ομοσπονδιακή λυκοηγεσία, στην οποία οι ίδιοι δεν θα συμμετέχουν επισήμως. Την πρόθεσή τους αυτή επικρότησε ενθουσιωδώς και η αρχηγός της μικρότερης γαλάζιας αγέλης, Ντορολύκαινα.

Έμπειροι στις λυκοφιλίες, οι τρεις πρώτοι ηγέτες επιδόθηκαν επί μακρόν σε πυρετώδεις διαβουλεύσεις, στις οποίες επρότειναν πλήθος ηγετών, μεταξύ των οποίων και τα ηλικιωμένα λυκόπουλα Πετσάλυκος και Κακλαμάνλυκος. Τελικώς προέκυψε συμφωνία για τη δημιουργία συλλογικής λυκοδιοίκησης, με τη συμμετοχή δοκιμασμένων στελεχών της πράσινης αγέλης αλλά και ταλαντούχων ηγετών των άλλων δυο, όπως ο Αβραμόλυκος, ο Δημόλυκος, ο Αδωνόλυκος και ο Βοριδόλυκος. Επικεφαλής διοικητής- σωτήρ της Ομοσπονδίας ορίστηκε εν τέλει ένας διακεκριμένος αγελαίος, ο διαβόητος Λύκος Παπαδαίμων. Το επιχείρημα πάνω στο οποίο βασίστηκε η επιλογή αυτή ήταν ότι ο Παπαδαίμων ανήκε στη θρυλική ράτσα των τραπεζόλυκων, οι ατσάλινοι τραπεζίτες της οδοντοστοιχίας των οποίων θα ενίσχυαν με ιδανικό τρόπο τους κοπτήρες των υπόλοιπων μελών των αγελών, στην πρωτοφανώς βουλημική εποποιία τους. Αρκεί, φυσικά, να κατάφερναν να κρατήσουν το εξεγερμένο πλήθος των θυραμάτων υπό έλεγχο. Πράγμα δύσκολο, παρά τις δηλώσεις του αισιόδοξου Παγκαριάρλυκου, που διαβεβαίωνε σε όλους τους τόνους πως μετά τη συμφωνία των αγελών, «μαζί θα τους φάμε».


Νίκος Κουνενής, kounenik@yahoo.gr

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Δεν έχουν backspace



Ξέπνοο κι απέλπιδο το χνώτο
ξεφυσά κάτι θολές ίριδες στο τζάμι,
μισής εισπνοής το αποτέλεσμα
Κρεμάει τις λέξεις ξεκοιλιασμένα γλωσσικά σφαχτάρια
σε αταίριαστα τσιγκέλια, με βιαστικές κινήσεις
λίμνη από κάτω έρπουνε οι ματωμένες έννοιες
και το περιεχόμενό τους
και οι πιο ματωμένες παραδοχές μαζί ένα κουβάρι
μια απελπισμένη φαντασίωση -πέντε ευρώ το πακέτο,
πως τουλάχιστον κάτι από ψυχή ακόμη σώθηκε

Αυτό μονάχα έχω και μια κούφια στάλα παγωμένο χρόνο
να την γεμίσω μ’ ότι χωρέσει κι ότι προλαβαίνω,
πριν νικήσει ξανά η νομοτέλεια του βάρους,
ιριδίζοντας κάλπικες καλειδοσκοπικές ελπίδες και εξόδους
μ’ όλες τις φωτεινότητες του μαύρου και του ουρανίσιου
σε εγρήγορση
σαν την ομορφιά της ματαιότητας
 
Μιαν άκρη ενός Μίτου παίζω διαρκώς στα χέρια μου,
να ξεμπλέξω τα ατάραχα και τα πάντα ασαφή και μέσα στα γνωστά τους πλαίσια
κι ας είναι σκοτάδι,
πάντα ήταν άλλωστε,
κι ο ήλιος εκεί,
να μας τυραννάει
ο αρχέγονος αμνιακός σάκος
που τον τραβάνε σκυλιά οι ανάγκες, αιώνες τώρα
με τα υγρά ξεραμένα σε κόμπους πηχτού αίματος
του λώρου, του Λόγου και του α-λόγου
πλήρους νοηματοδότησης αλλά άνευ νοήματος
σαν την απελευθέρωση της πρόκλησης από τη ντόπα του Αυτόνομου
Να η ρωγμή του χρόνου,
και να ο χρόνος σου ρωγμή
άσκαστη οβίδα στο χαράκωμα του χρέους της Ηθικής·
να είσαι βαθιά ανήθικος πριν χρειαστεί να γίνεις

Ξέφτια παβλοφικών σκέψεων κρέμονται άχυρα και μαστιγώνουν αέρα,
το τσιμπλιασμένο τρίτο μάτι κάνει αντεστραμμένες προβολές,
πως έχω ακόμη μια επανάσταση να κάνω που δεν έχουν κάνει άλλοι,
πως έχω δεσμευτεί στην υποβόσκουσα ανάγκη
να δημιουργήσω λέει μια πέμπτη διάσταση και μια έβδομη αίσθηση,
βλέπεις,
έχω κι εγώ τα χρόνια προβλήματα του τι κατέχω και τι με κατέχει.
Κι όχι, δεν είναι απαραίτητα το ίδιο,
τουλάχιστον όχι πάντοτε
και σίγουρα όχι τις Κυριακές

Υποχρεώσεις, ευθύνες και καθήκοντα έχω,
κι ο ήλιος με καίει Νοέμβρη μήνα,
μοιάζει με τιμωρία που μου λείπουν τα έλατα του Αυγούστου
κι αν νοιώθω τα πόδια μου στο ποτάμι, τους κροτάφους μου τους σφηνώνω στα σύννεφα

Έχω μια γεύση από πραλίνα στα ακρόχειλα
μια αίσθηση αγκαλιάς, έτσι, στο χάσιμο
κι ένα χάδι στο μυαλό ν΄ αντέξω,
με κάτι ξεβαμμένα, παλιά και στεγνωμένα χρώματα της αθωότητας,
να φτιάξω σπίρτο και προσάναμμα,
να κάψω καράβια για να ‘χω απόθεμα από στάχτες και κάρβουνα,
να ταΐζω την πείνα μας
και ν΄ αδειάσω τα άδεια κύπελλα καφέ από το μπαλκόνι
με θέα ενός άρρωστου Ουρανού και μιάς θλιμμένης γκριμάτσας
κι όσα δηλαδή δανειστήκαμε για την φωτογράφηση
έχω να τα βάλω κι εκείνα πίσω στα κουτιά τους

Τελευταία χάνω έδαφος διαρκώς κι απέχω,
κι όλο πίσω μένω αλλά φόβο δεν έχω,
τρέχω,
κατέχω,
απέχω,
αντέχω           

Σιωπηλό αγώγι από καντάρια ματαιοδοξίας
και ακόμη συσκευασμένες αλλά ληγμένες
δόσεις ευτυχίας για κουβάλημα,
σε πάκα προσφοράς –συμφέρει το οικογενειακό μέγεθος,
φορτία ολόκληρα από δαύτα
να τα αμπαλάρω δωδεκάδες και να τα περάσω απέναντι,
αφού κανένας δεν καταδέχεται να τα κοιτά
κι ούτε που τα βλέπει
όσο κι αν μένει τ’ άδικο στην προβλήτα
να κάνει πιάτσα,
να μετράει μπάρκα και πνιγμούς πνιγμένων,
ο κόσμος δίπλα την δουλειά του

Αφημένα στον ντόκο της συνείδησης τα βρήκα όλα ετούτα κι άλλα ακόμη,
τα στοίβαξα
κι εκεί τα έχω
να μουλιάζουν αλμύρα κι ιστορίες
αφρών που ήταν κάποτε κύματα,
δίπλα κολλητά στα συρματοπλέγματα της τρέλας
να ακουμπούν πάνω τους, λοξά και μονόπατα
από ένοχη ντροπή,
να στηρίζονται και να μην πέφτουν
κι αυτά όλο και να σπρώχνουν έξω από τα πλαίσια,
αργά και βασανιστικά,
σαν την ζωή σε αναστολή
τα από την αρχή του Χρόνου συγγνωστά,
που δεν αλλάζουν με την κατάργηση των ρολογιών

Φιδοτόμαρα ανθρωπίλας κι αρχαία κόκαλα γεμάτο το δωμάτιο,
απίστευτοι συνδυασμοί χρωμάτων και μεγεθών
κι όλα ταιριαστά,
όλα σου λέω, όλα,
με το καθημερινό μαύρο ρούχο
και το ντυμένο με μαύρο βλέμμα,
λοξό κι αυτό -πως αλλιώς;
εκείνο το βλέμμα, που για να μην χάνεται ο έλεγχος
στη συνειδητότητα της στιγμής,
επιλέγει να μυρίζει μη αλκοολούχα αλκοόλη,
το βασικό υλικό των βαρειών ποτών
και των ελαφρών συνειδήσεων
Στοχασμοί on the rocks, πάρε κόσμε

Έχω, και τι δεν έχω…

Να ας πούμε, έχω άλλη μια σελίδα να γεμίσω
κι έπειτα ακόμη μια

Με τις ζωές δυσκολεύομαι όμως.
Δεν έχουν backspace

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Πρόσκληση

Το βιβλιοπωλείο IANOS και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή:

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Σάτιρα ηθών και θεσμών

τη Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011, στις 6 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο IANOS (Σταδίου 24, Αθήνα).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν

  • ο Κώστας Βούλγαρης, συγγραφέας,
  • ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος
  • ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφος,
  • και ο συγγραφέας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Σατιρικό, πολιτικό δοκίμιο όπου το επικαιρικό διασταυρώνεται με το διαχρονικό και η ειρωνική πένα του συγγραφέα «πυροβολεί» τις ζοφερές συντεταγμένες της πολιτικής πραγματικότητας των καιρών μας (δικομματισμός, οικογενειοκρατία, ΜΜΕ, διαπλοκή, χρέος κτλ.).

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ

newkoynenis2011Το βιβλίο είναι όντως σάτιρα, «ηθών και θεσμών», όπως αυτοσυστήνεται, αλλά συνεχώς έχεις την αίσθηση πως το άγος της κρίσης ανεβαίνει, ανεβαίνει σαν αίσθηση ασφυκτική, βαραίνοντας και τη σάτιρα, καθορίζοντας την ίδια την αναγνωστική σχέση, βαραίνοντας και το βιβλίο στα χέρια σου. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για ένα βιβλίο της εποχής μας, της ιστορικής στιγμής που ζούμε, ένα βιβλίο-παιδί της κρίσης. […]
Το βιβλίο του Κουνενή είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας, είναι δικό μας παιδί. Και δικό μας, σημερινό «στέκι», όχι μόνο για τις ώρες που διαρκεί η ανάγνωσή του, αλλά και για τις ώρες και μέρες και μήνες και χρόνια που μας περιμένουν. Ένα σημείο συνάντησης, και ταυτόχρονα εφαλτήριο, για τα δύσκολα που έρχονται.

Κώστας Βούλγαρης, Η ΑΥΓΗ της Κυριακής

Πρόκειται για έργο που εκπληρώνει τον στόχο της σάτιρας, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει και ευρύτερη στόχευση. Αποτελεί μια βαθιά και συστηματική ανάλυση της σημερινής πολιτικής και οικονομικής συνθήκης, τόσο της Ελλάδας όσο και της δυτικής κοινωνίας εν γένει. Ο Κουνενής βασίζεται στο σπάνιο συγγραφικό του ταλέντο στη σάτιρα. Αξιοποιεί τις εξειδικευμένες γνώσεις του στα οικονομικά, γνώσεις βάσης αλλά και της σύγχρονης συζήτησης και θεωρίας τους. Επιστρατεύει την πολιτική του ιδεολογία (υπήρχε μόνο εν σπέρματι στα προηγούμενα έργα του). Στέκεται με σκωπτική διάθεση απέναντι στην επείγουσα συνθήκη που επικρατεί και επιχειρεί ανάλυση και ερμηνεία της. […]

Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο το οποίο πρέπει να διαβαστεί επειγόντως. Αξίζει όσο εκατοντάδες άρθρα και βαρετές ομιλίες που βρίθουν δυσνόητους οικονομικούς όρους, με τα οποία μας έχουν βομβαρδίσει τελευταία αυτάρεσκοι κι αυτεπάγγελτοι σωτήρες-ακτιβιστές-οικονομολόγοι-μιντιοκάπηλοι, εκμεταλλευόμενοι το οικονομιστικό κλίμα της εποχής. Ο λόγος είναι απλός: ο Κουνενής, γνήσια φιλοσοφίζων εν προκειμένω, επιλέγει γενναία να επικαλεστεί όχι την εξειδικευμένη γνώση αλλά την κοινή λογική.

Νίκος Βλαντής, bookspottings.blogspot.com