Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Ευχές

Ό,τι και να πω, θα ακουστεί τετριμμένο। Ό,τι πρωτότυπο κι αν ψάξω, θα ακουστεί κοινότοπο. Χρόνια σας πολλά, λοιπόν. Τίποτα άλλο.

-------------------------------------------------------------------


(Έκτακτη απαλλοτρίωση ανάρτησης από τον
Vlaxo)
Χρόνια καλά, χρόνια ζωντανά, χρόνια γεμάτα και να φύγουμε όρθιοι .
Φορτείστε μπαταρίες, μαλλον θα χρειαστούν .
Ευχές κι από το Βλαχοκονάκι.

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Μέγας Καζαμίας του 2011

Ιανουάριος
Η οικονομική κρίση επιβάλλει μικρές αλλαγές στο πατροπαράδοτο εορταστικό τραπέζι. Το μενού περιλαμβάνει πλέον βραστή γαλοπούλα σε φέτες για τοστ, γαρνιρισμένες με τριμμένη μπομπότα και λεπτοκομμένες λεμονόκουπες και σωταρισμένες με αραιωμένη μουστάρδα.
Στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει νέα μέτρα για τη στήριξη της οικονομίας. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η επιβολή φόρου κινητής περιουσίας, η μετατροπή των μηνιαίων αποδοχών σε δομημένες επενδύσεις πιθανής μελλοντικής εκπλήρωσης και η υποχρέωση καταβολής τέλους τεκνοποίησης στα ζευγάρια που επιμένουν να κάνουν παιδιά στις κρίσιμες σημερινές συνθήκες. Κατόπιν σκληρής κυβερνητικής διαπραγμάτευσης με την τρόικα, η επιβολή φόρου χρησικτησίας στα παγκάκια στα οποία διαμένουν οι άστεγου μετατίθεται για το δεύτερο εξάμηνο του έτους.
Ο Ανδρέας Λομβέρδος ανακοινώνει δακρυσμένος πως παρά την σθεναρή αντίστασή του έναντι των δανειστών της χώρας, το 30% των νοσοκομείων θα κλείσει. Ενθαρρύνει δε τους πολίτες να ακολουθήσουν έναν υγιεινότερο τρόπο ζωής, ώστε να μη χρειαστεί να ριψοκινδυνεύσουν στα εναπομείναντα, και πλήρως εξυγιανθέντα, νοσηλευτικά ιδρύματα.
Μετά από αλεπάλληλες διαψεύσεις, η Πορτογαλία προσφεύγει στον ευρωπαικό μηχανισμό στήριξης. Η ελληνική κυβέρνηση χαιρετίζει τον νέο της εταίρο, και προσφέρεται να τον εκπαιδεύσει στην απαραίτητη τεχνογνωσία.

Φεβρουάριος
Χίλιοι περίπου οικονομικοπολιτικοί νταβοτζήδες συζητούν και πάλι στο Νταβός για το παρόν και το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας. Κύριο θέμα της φετινής συνάντησης είναι η προστασία των επιχειρηματιών από το κράτος, υπό τον έλεγχο των επιχειρηματιών.
Στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση ο κ. Κανένας εκδηλώνει την πρόθεσή του να μονομαχήσει με τους κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά για την πρωθυπουργία. Ο φιλόδοξος πολιτικός, ο οποίος συγκεντρώνει πλέον στις δημοσκοπήσεις ποσοστά ανώτερα του 80%, προτίθεται να εξαγγείλει σύντομα την ίδρυση του κινήματος των Κανενίστας, με στρατηγικό στόχο την οικοδόμηση του εγχώριου και παγκόσμιου κανενισμού.
Σε κοινή τους ανακοίνωση οι κ.κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Τάκης Μίχας, Γιάννης Μαρίνος και Στέφανος Μάνος χαιρετίζουν το κυβερνητικό έργο καταπολέμησης της εργασιακής οκνηρίας, καταγγέλλουν κάθε είδους κρατική παρέμβαση στην οικονομία και απαιτούν την άμεση υλοποίηση της θεωρίας της Δημιουργικής Καταστροφής, διατυπωμένης από τον περίφημο κλασικό οικονομολόγο Γιόζεφ Αλόις Σουμπέτερ.

Μάρτιος
Η Ισπανία προσφεύγει στον ευρωπαικό μηχανισμό στήριξης. Ενθουσιασμένη για το γεγονός, η κυρία Μέρκελ δηλώνει πως επιτέλους οι PIIGS περιορίστηκαν στα χοιροτροφεία τους, προς όφελος της κτηνοτροφικής αναβάθμισης της γηραιάς ηπείρου.
Στο πλαίσιο της όγδοης επί πρωθυπουργίας του μεταρρύθμισης του Κράτους, ο Γιώργος Παπανδρέου εξαγγέλλει μεγαλόπνοο σχέδιο μετατροπής των δημοσίων χώρων σε μη κρατικούς, ηπίως κερδοσκοπικούς. Το πιλοτικό πρόγραμμα περιλαμβάνει, μεταξύ των άλλων, και την επιβολή διοδίων στις αδιέξοδες οδούς.
Οι συνεχιζόμενες μαζικές διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις της χώρας αναγκάζουν την τρόικα να ιδρύσει νέα Αρχή με έδρα την Αθήνα, υπό την επωνυμία Κομμαντατούρ. Στο πρώτο διάταγμά της, υπογεγραμμένο από τον χερ Γκίεμπελς, η Αρχή απαγορεύει την κυκλοφορία μετά τη δύση του ηλίου και επιβάλλει στους διαδηλωτές και ταραξίες να φορούν ειδικό διακριτικό αστέρι στο πέτο τους.

Απρίλιος
Η Ένωση Αμνοεριφίων Ελλάδας καταγγέλλει το βάρβαρο έθιμο του σουβλιστού αρνιού και αντιπροτείνει εορτασμό του Πάσχα με κοψίδια από μπρόκολο, κουνουπίδι και σόγια.
Ριζικός κυβερνητικός ανασχηματισμός, εν όψει της δέκατης τέταρτης επικαιροποίησης του μνημονίου. Η Λούκα Κατσέλη παίρνει τη θέση του Ανδρέα Λομβέρδου, ο Ανδρέας Λομβέρδος ξαναπαίρνει τη θέση της Λούκας Κατσέλη, ο Χρήστος Παπουτσής παίρνει τη θέση του Μιχάλη Χρυσοχοίδη και ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ξαναπαίρνει τη θέση του Χρήστου Παπουτσή. Στους ρόλους του Πάγκαλου και του Παπακωνσταντίνου παραμένουν οι Πάγκαλος και Παπακωνσταντίνου.
Αλυσίδα εγκεκριμένων από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ελληνικό κράτος κολλεγίων προτίθεται να ιδρύσει ο ιδιοκτήτης σούπερ μάρκετ κύριος Φτερόπουλος. Ο γνωστός επιχειρηματίας ανακοίνωσε ότι η πολιτική προώθησης των νέων ανώτατων εκπαιδευτηρίων θα έχει ως αιχμή της το διαφημιστικό σλόγκαν «Είναι κεφάτος, σπουδάζει στου Φτερόπουλου».

Μάϊος
Με το άσμα «Αϊ αμ δε φερστ, γιου αρ δε σέκοντ, ιντίντ» ο Λάκης Ντορβάς κατακτά την δέκατη τρίτη θέση στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Γιουροβίζιον.
Η είδηση ότι ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κύριος Ντέιβιντ Κάμερον πάσχει από σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, οδηγεί τα χρηματιστήρια σε ραγδαία διολίσθηση και το επιτόκιο euribor σε νέα ιστορικά υψηλά. «Δεν τολμώ να φανταστώ τι θα συνέβαινε αν είχε και αρθριτικά», δηλώνει συντετριμμένος ο μπάτλερ του, κύριος Κάμερον Ντέιβις.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας για αναβάθμιση του πολιτικού του λόγου ο Γιώργος Παπανδρέου εγγράφεται σε σεμινάριο με θέμα την ορθή διατύπωση δευτερευουσών προτάσεων. Ενισχυτικά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί και σειρά ιδιαιτέρων μαθημάτων, τα οποία παραδίδουν οι έγκριτοι γλωσσολόγοι Κώστας Σημίτης και Μιλτιάδης Έβερτ.

Ιούνιος
Ο περιφερειάρχης Θεσσαλονίκης κύριος Ψωμιάδης αντιμετωπίζει με γαμοσταυρίδια δημοσιογράφους που τον ρωτούν για πιθανή εμπλοκή του σε νεοπαγές σκάνδαλο, με ενεχόμενους τους μοναχούς εφτά μονών του Αγίου Όρους. «Γιατί παριστάνετε τους έκπληκτους, ρε; Πάντα χρησιμοποιώ το ιερό σύμβολο του σταυρού στους αγώνες μου εναντίον των απάτριδων αμαρτωλών», δηλώνει τρεις ώρες αργότερα σε δεκαεφτά παράθυρα, τα δεκαέξι εκ των οποίων είναι τηλεοπτικά.
Υπουργική απόφαση της υπουργού Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου επιτρέπει σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς να συνεργαστούν με παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων. Ο σταθμός «Μελισσούλα» του Χαλανδρίου ανακοινώνει σχετική συμφωνία με το Πανεπιστήμιο «Στρουμφ Άκι Γιουνιβέρσιτι» της Αλαμπάμα.

Ιούλιος
Την επιβολή φόρου χοληστερίνης, τριγλυκεριδίων, σακχάρου και ομοκυστεϊνης εισηγούνται από κοινού τα υπουργεία Οικονομικών και Υγείας στο πλαίσιο της κυβερνητικής εκστρατείας κατά των καρδιοαγγειακών παθήσεων. Οι φορολογούμενοι θα είναι στο εξής υποχρεωμένοι να επισυνάπτουν μαζί με τη φορολογική τους δήλωση και τις σχετικές αιματολογικές εξετάσεις.
Μεγάλη αντεπίθεση των νατοϊκών δυνάμεων κατοχής στο Αφγανιστάν. Εξακόσιοι τριάντα τέσσερις αμερικανοί, σαράντα εννέα βρετανοί και δυο ιταλοί πεζοναύτες καταλαμβάνουν θέση στρατηγικής σημασίας σε απόσταση δεκαπέντε χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της χώρας. Στα χέρια των συμμάχων πέφτουν τρία φονταμενταλιστικά ποιμνιοστάσια, δυο τρομοκρατικά βουστάσια και δεκαοχτώ ισλαμικά αγροτεμάχια. Ο πρόεδρος της χώρας κύριος Χαμίντ Καρζάι ευχαριστεί με εθιμοτυπική γονυκλισία τον βρετανό επικεφαλής της μεικτής στρατιωτικής δύναμης, σερ Τζόναθαν Πίτμπουλ.

Αύγουστος
Τρομεροί καύσωνες στους δυο Πόλους οδηγούν ανθρώπους και ζώα στον θάνατο, εξαιτίας θερμοπληξίας. Η έμπρακτη αλληγεγγύη της διεθνούς κοινότητας εκφράζεται με την αποστολή χιλιάδων ηλεκτρικών ψυγειοκαταψυκτών, σε σχήμα ιγκλού.
Μεγάλες πυρκαγιές αφανίζουν τα ελληνικά δάση. Μάχη με τις φλόγες δίνουν οι πυροσβεστικές δυνάμεις προσπαθώντας να διασώσουν τα εκατόν εικοσιτρία πεύκα και τριανταδύο έλατα που αποτελούν τον εναπομείναντα δασικό πλούτο του νομού Ηλείας.
Εικασίες ότι η σοβαρή εγκεφαλική διάσειση που υπέστη ο Γιώργος Παπανδρέου πέφτοντας από παιδικό πατίνι μπορεί να συνεπιφέρει έκπτωση των νοητικών του λειτουργιών, διαψεύδονται από τον ελληνοαμερικανό καθηγητή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ δόκτορα Γκας Καραγκούνις: «Στην περίπτωση του συγκεκριμένου ασθενούς κάτι τέτοιο είναι απολύτως αδύνατο», διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ο διάσημος επιστήμονας.

Σεπτέμβριος
Μετά από αλλεπάλληλες πτώσεις ο Γενικός Δείκτης Τιμών του Χρηματιστηρίου Αθηνών ισορροπεί στο ιστορικό χαμηλό των 0,5 μονάδων. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς κύριος Νικηφόρος Γκλαμουρίτης διαβεβαιώνει πως τα δύσκολα ανήκουν πλέον στο παρελθόν και διαβεβαιώνει πως η ανοδική αντίδραση αποτελεί πλέον μονόδρομο.
Αίσιο τέλος στην υπόθεση του ΟΣΕ, με αγοραστές τους κτηνοτρόφους Αλόις και Ρόζμαρι Στέμπλινγκερ, κατοίκους του χωριού Εμπερσφέλντεν της Βαυαρίας. «Κάναμε αυτή τη μικρή επένδυση για να εξασφαλίσουμε το μέλλον της Άννα- Κριστίνα και του Σεμπάστιαν, των αγαπημένων παιδιών μας», δηλώνουν πανευτυχείς οι νέοι ιδιοκτήτες. Το ενδιαφέρον στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων μετατοπίζεται πλέον στον διαγωνισμό για την εξαγορά της ΕΥΔΑΠ. Για την απόκτηση της εταιρείας έχουν εκδηλώσει μέχρι στιγμής ενδιαφέρον τρεις ιδιοκτήτες βυτιοφόρων από την Αλσατία, τη Λωραίνη και το Τιρόλο, και ένας απόγονος νερουλάδων από το Μαρούσι.

Οκτώβριος
«Είμαστε όλοι ενωμένοι, είμαστε όλοι ορεξάτοι. Όλοι μαζί τους φάγαμε!», δηλώνει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κύριος Πάγκαλος, βάζοντας τελεία στις φημολογίες για διαστάσεις απόψεων και πρακτικών στους κόλπους της κυβέρνησης.
Στο πλαίσιο Πανελληνίου Συνεδρίου για τη σωτηρία του παραπαίοντος πιστωτικού συστήματος της χώρας ο υπουργός Οικονομικών ανακοινώνει νέο σχέδιο κρατικής ενίσχυσης των τραπεζών, ύψους σαράντα τεσσάρων δισεκατομμυρίων ευρώ. Η πλειονότητα των τραπεζιτών αντιμετωπίζει το σχέδιο με σκεπτικισμό, καθώς η πρότασή της να μην υπογραφούν αποδείξεις και άλλα επίσημα έγγραφα σχετικά με την είσπραξη του προαναφερθένος ποσού δεν γίνεται, σε πρώτη φάση, δεκτή από την κυβέρνηση.
Δίνοντας ένα παράδειγμα αυτοσυγκράτησης στους εργαζομένους, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος περικόπτει την επίσημη ετήσια του των 320.000 ευρώ κατά 519 ευρώ, ισορροπώντας την στο ποσό των 319. 481 ευρώ.

Νοέμβριος
Το βραβείο Νόμπελ Χημείας απονέμεται εξ αδιαιρέτου στους ηγέτες των χωρών της Ευρωπαικής Ένωσης. Οι διακεκριμένοι επιστήμονες τιμώνται για τον άθλο τους να μετατρέψουν το σκατό των λαών τους σε παξιμάδι.
Οι πρωτοφανείς βροχές και καταιγίδες που ξεσπούν στο λεκανοπέδιο δημιουργούν μια υδάτινη διαχωριστική γραμμή στη λεωφόρο Λιοσίων, η οποία κόβει στα δυο για είκοσι μέρες την πρωτεύουσα. Ο προσωρινός ποταμός δίνει την ευκαιρία σε χιλιάδες ιδιοκτήτες σκαφών και λάτρεις του ράφτινγκ να ψυχαγωγηθούν στα ορμητικά νερά του, στα οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες, εθεάθησαν επίσης σκυλόψαρα, τσούχτρες και τραπεζίτες.
Ενδεδυμένος με μαύρο κολάν, ο έλλην πρωθυπουργός συμμετέχει για μια ακόμη φορά στον διεθνή μαραθώνιο της Αθήνας και αποσπά τα έπαθλα «Μπάτμαν» και «Ράνιγκ Άβερελ».
Δεκατρείς ακόμη ευρωπαικές και αμερικανικές τράπεζες οδηγούνται στη χρεοκοπία. Στις τελευταίες δραματικές συνεδριάσεις των διοικητικών τους συμβουλίων τα συμμετέχοντα στελέχη επιδεικνύουν απαράμιλλο θάρρος, αποφασίζοντας θεαματική αύξηση των τελευταίων τους μπόνους.

Δεκέμβριος
Ντόμινο λαικών εξεγέρσεων στις χώρες του ευρωπαικού νότου και την Ιρλανδία, αναγκάζει τα μέλη των κυβερνήσεών τους σε εσπευσμένη αναχώρηση με ελικόπτερα, προς άγνωστες κατευθύνσεις. Προς το τέλος του μήνα ο έλλην πρωθυπουργός εντοπίζεται τυχαία από ρεπόρτερ στα νησιά Τόγκα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του δημοσιογράφου, ο Γιώργος Παπανδρέου ασχολείται καθημερινά με τον αθλητισμό, τον αυτοερωτισμό και την υγιεινή διατροφή, προετοιμάζοντας παράλληλα τα απομνημονεύματά του τα οποία αναμένεται να υπερβούν τον αριθμό των δεκαπέντε σελίδων.
Προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν το απρόσμενο κενό εξουσίας, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Γιώργος Καρατζαφέρης, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Φώτης Κουβέλης καταφθάνουν ταυτόχρονα στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου και συμπλέκονται βιαίως μεταξύ τους. Η εκδίωξή τους από το εξεγερμένο πλήθος, τούς αναγκάζει να κατευθυνθούν και αυτοί προς το πλησιέστερο ελικοδρόμιο, από όπου και θα αναχωρήσουν εσπευσμένα προς μυστικούς προορισμούς.
Νίκος Κουνενής (από τον «Δρόμο της Αριστεράς»)

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Με πρόλαβαν

Χρονιάρες μέρες κι άλλα έχω στο νου μου. Είπα ότι θα μιλήσω εν καιρώ, αλλά με πρόλαβαν. Αφού μας έκαναν βούκινο και στις εφημερίδες, δεν έχει κανένα νόημα να σωπαίνω. Είμαι λοιπόν ανάμεσα στους σαράντα. Τιμή μου.

Για τα υπόλοιπα την Τρίτη, όταν πλέον θα έχει - ελπίζω - λήξει αυτή η μάχη. Κοντά δυο χρόνια τραβάει, κι άλλο ένα εφιαλτικό πιο πίσω.

ΥΓ. Καταργώ τα σχόλια, όπως είχα κάνει και στις υπόλοιπες σχετικές αναρτήσεις, για λόγους προστασίας σας. Φαντάζομαι ότι γίνομαι αντιληπτός. Για ό,τι σχετικό, ξέρετε πού θα βρείτε το mail μου.

- Καλές γιορτές -

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Έχουν να λαμβάνουν...



Σε ότι έρχεται απροσκάλεστο

σε ότι ξυπνάει αγνό κι αμόλυντο μετά από μιας βραδιάς ανομολόγητα πάθη

σ’ αυτά που άφησα να δεις και σ’ ότι κατάφερα να σου κλέψω

σ’ ότι μου χάρισες επειδή δεν χρειαζόσουν και σ’ ότι δανείστηκα για να μην το έχεις

σ’ ότι ζωντανό αλιεύεται από χιλιομπαλωμένα δίχτυα σε ωκεανούς ασχήμιας

σ΄ ότι βογκάει από πόνο κι όχι από συνήθεια

στα κομμάτια ονείρου που καρφώνουμε –χρόνια τώρα- σε δανεικούς ουρανούς,

στα παιδικά παπουτσάκια που έχω στο αυτοκίνητο, να τα κοιτάζω και να γαληνεύει το τιμόνι, να αλαφραίνει το πόδι στο γκάζι της ζωής μου



Στο περιεχόμενο των κλειστών σεντουκιών, των σκονισμένων ντοσιέ και των σφραγισμένων φακέλων

στα κιτρινισμένα κείμενα τα παραχωμένα στα πιο κρυφά συρτάρια

σε ότι κερδίθηκε χωρίς να απαιτηθεί και σ’ ότι χάθηκε από αμέλεια και θλίψη

σε όσα λασπωμένα λόγια φτύσανε τα μεθυσμένα μας λαρύγγια σε πολυφωτισμένους δρόμους και πανσκότεινες φιγούρες

στους μπάτσους που σκύβανε το κεφάλι στα βρισίδια

στους κάφρους που λακίζανε στα πρώτα κλωτσίδια



Στα χαμόγελα των σπόρων και τα γέλια των μωρών στις αλάνες και τα πάρκα που μετρήσαμε με πασατέμπο και μπύρες ρεφενέ

στα κλεφτά φιλία εφήβων σε σχολικές εκδρομές που μας κάνουν να κοκκινίζουμε

στην ανατριχίλα των παππούδων όταν κλέβουν αγκαλιές από τα εγγόνια

στο αίμα που δεν πήζει και κυλάει κι ας μην ξέρω τι ζητάει· ξέρει αυτό

στους γεννήτορές μου και στα ξέφτια ψυχής τους που ράβουν διαρκώς τα ρούχα μου

στο γυμνό χέρι που δίνει γροθιά σε ασπίδα και στην γιαγιά που σηκώνει το μάρμαρο και το πετάει με όση λύσσα σηκώνουν τα γέρικα οστά της

σε όσους γνωρίζουν οτι πολεμούν για να χάσουν και σ’ αυτούς που χάνουν αλλά συνεχίζουν, γιατί δεν αντέχουν στις νίκες χωρίς τιμή, ακόμη κι όταν δεν είναι οι δικές τους



Στις ατελείωτες νύχτες μπαλκονιού με την σιωπή τσιγάρο και τις σκέψεις αναπτήρα,

στο τυχαίο που προκαλέσαμε και τις προκλήσεις που μας έτυχαν

σε όσα αντίο δεν ξεστομίσαμε αλλά τα ζήσαμε σαν υποχρέωση και τιμωρία

στις αγκαλιές που έμειναν μετέωρες την ώρα που εμείς φεύγαμε, αγέρωχα διαλυμένοι

στον εγωισμό μας που μας στήριξε για να αντέξουμε άλλη μια ξεφτίλα, την ξεφτίλα του εγωισμού μας

σε ότι κουρδίζει φάλτσα το μυαλό μας, σαν χαλασμένο μουσικό κουτί να βγάζει μελωδίες άηχες, χαρισμένες νότες από πλανόδιους οργανοπαίχτες, σήμερα εδώ, αύριο ποιος ξέρει και μπαλαρίνα γριά και ζαρωμένη η σκέψη μας γυρίζει και γυρίζει και γυρίζει, με τα τούλια της να πέφτουν ένα ένα

σ΄ όσους αέρηδες μου περόνιασαν το κόκαλο μοναξιά

σε αυτό που μένει πίσω, κομμάτι δικό μου πριν από λίγο

στις απολογίες μπροστά σε καθρέπτες

στην σπορά μου που με κοιτά κατάματα και μου δίνει νόημα

σε σένα που ακούς τις σιωπές μου και βαστάς την ανάσα σου να πάρω αέρα


Σ’ όλα αυτά και σε περισσότερα ακόμα…


… Χρωστάω…

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Το ψαράκι του Χάκκα

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, εγώ δεν το ήθελα. Ένεκα το ψαράκι του Χάκκα. Που γυρίζει ξημερώματα στην Καισαριανή, για να το ταΐσει. Τίποτα όμως το κοινό την περίπτωσή μου. Ούτε Καισιαριανή ούτε χούντα. Μόνο μια φυσική απώθηση απέναντι σε κάθε μορφή εγκλεισμού, ακόμη κι αν αυτή αφορά ένα ψαράκι.
Αλλά πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και σκέφτηκα να ξεμπερδέψω από νωρίς με τα δώρα τους, και αν ήταν να μου βγουν φτηνά ακόμη καλύτερα. Κατά βάθος ήλπιζα ότι θα γλίτωνα και από τη γκρίνια που τους φαρμάκωσαν το καλοκαίρι το σκύλο, τον Dady. Τέλος πάντων, άφησα στην άκρη τις αναστολές μου, πήγα και το πήρα. Ακριβέστερα, τα πήρα. Περιττό να πω ότι προτίμησα πλαστικό ενυδρείο κι όχι γυάλα.
Το πιο μικρό ονομάστηκε Ελένη και το μεγαλύτερο Νικολέτα, αφού προηγουμένως κλήθηκα να διαπιστώσω το φύλο τους. Είναι κορίτσια, είπα με απόλυτη βεβαιότητα, κάνοντας ότι τα περιεργάζομαι. Κι εσύ πού το ξέρεις; με ρώτησαν με δυσπιστία. Το ξέρω. Και δεν θα πνιγούν; επέμειναν. Ομολογώ ότι κάποιες φορές το μητρικό γονίδιο αυτών των παιδιών υπερισχύει έναντι του πατρικού, αλλά ελπίζω ότι μεγαλώνοντας θα αλλάξουν οι συσχετισμοί. Ως τότε μόνο υπομονή μπορώ να κάνω. Δεν πνίγονται τα ψάρια. Και εσύ που το ξέρεις; Το ξέρω. Ναι, αλλά το σπιτάκι τους δεν είναι πολύ μικρό;
Πράγματι, ήταν πολύ μικρό. Που σημαίνει ότι το «θα πνιγούν» που είπαν, το εννοούσαν προφανώς μεταφορικά. Όπως ακριβώς κι η μάνα τους που με παράτησε. «Πνίγομαι» μου είπε, κι ας μην την είχα σε πλαστικό ενυδρείο, πόσο δε σε γυάλα. Τώρα πώς είναι δυνατόν, ένα τετράχρονο και ένα επτάχρονο παιδί να αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στην κυριολεκτική και τη μεταφορική σημασία των λέξεων, μόνο αυτές το ξέρουν. Θέλω όμως να πιστεύω ότι στη σιωπηλή μάχη της επιβολής τα πατρικά γονίδια παίρνουν πού και πού την εκδίκησή τους.
Από την άλλη, ίσως και να μην ίσχυε τίποτα απ’ όλα αυτά. Εννοώ, άλλη ερώτηση η μία άλλη, άλλη ερώτηση η άλλη, οπότε πάει περίπατο η μεταφορική σημασία. Το μόνο που απομένει είναι αυτή η διαστροφική εμμονή μου με τις λέξεις. Σαν την άλλη φορά που έφαγα ένα ολόκληρο απόγευμα να αναζητώ δάκτυλο της μάνας τους ή ψυχολογικές μεταθέσεις των παιδιών πίσω από το όνομα του σκύλου, για να καταλάβω ύστερα από λίγες μέρες ότι έτσι έλεγαν το σκύλο στα κινούμενα σχέδια που έβλεπαν.
Σημασία έχει ότι ακόμη κι αν το εννοούσαν μεταφορικά είχα και πάλι δίκιο. Ως γνωστόν, τα χρυσόψαρα διαθέτουν ελάχιστη μνήμη. Έτσι, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι εκεί που βρίσκονται ύστερα από πλεύση ενός δευτερολέπτου βρίσκονταν και πριν από δύο δευτερόλεπτα. Για μια στιγμή ένιωσα να τα ζηλεύω. Ήταν εκεί μέσα, κλεισμένα σε ένα μικρό πλαστικό ενυδρείο, κι ούτε που μπορούσαν να αντιληφθούν τον περιορισμό τους. Άλλοι, ή για να είμαι πιο σαφής άλλες, που δεν ήταν καθόλου περιορισμένοι νόμιζαν ότι πνίγονται μέσα σε διακόσια πενήντα τετραγωνικά μιας πλήρως εξοπλισμένης και επιπλωμένης μεζονέτας.
Πέντε ολόκληρα λεπτά κράτησε η σκηνή της οικογενειακής ευτυχίας. Καθόμασταν αμίλητοι μπροστά στο πλαστικό ενυδρείο και τα βλέπαμε να κολυμπούν. Κουνούσαν τα πτερύγιά τους πήγαιναν έρχονταν, πάνω κάτω, οριζόντια, στέκονταν για μια στιγμή απορημένα μπροστά σε τρία ζευγάρια μάτια που τα κοιτούσαν, και αμέσως απομα-κρύνονταν τρομαγμένα. Αχ, τι όμορφα είναι! Το μικρό κολυμπάει πιο γρήγορα! Όχι, το μεγάλο. Όχι, το μικρό. Όχι… Κάτι θα έπρεπε να βρω, για να ξεκολλήσουν. Να τα ταΐσουμε, είπα. Τι το ’θελα;
Πρώτα θα έπρεπε να διευθετήσω το ποιος θα τα ταΐσει. Αναγκάστηκα να υποχωρήσω. Ύστερα ανέκυψε το μείζον μαθηματικό πρόβλημα της ποσότητας. Τρία φυλλαράκια – όχι παραπάνω, για να μην σκάσουν, όπως μου υπέδειξαν από το κατάστημα – διά δύο ίσον ενάμισι. Και καλά με το ένα, αλλά το μισό όσες φορές κι αν το έκοψα δε μου έβγαινε στα ίσα. Τη μια δήλωνε αδικημένη η μεγάλη, την άλλη η μικρή. Με τα πολλά, το ξεπεράσαμε κι αυτό.
Πάει να ρίξει το ενάμισι φυλλαράκι η μεγάλη, όχι εγώ πρώτη λέει η μικρή, όχι εγώ λέει η μεγάλη. Κι οι δυο μαζί, παρεμβαίνω πυροσβεστικά. Πιάνω τα χεράκια τους, και τα απελευθερώνω πάνω από το νερό την ίδια ακριβώς στιγμή. Ορμάει στην τροφή η Νικολέτα, βαράει απέξω το ενυδρείο η μικρή, νευριάζει η μεγάλη. Ορμάει στην τροφή η Ελένη, βαράει απέξω το ενυδρείο η μεγάλη, νευριάζει η μικρή.
Ησυχάστε γιατί θα τα κάνω μεζέ για το τσίπουρο, προσπαθώ να σώσω την κατάσταση, αλλά φαίνεται ότι δεν έχουν την ίδια αίσθηση του χιούμορ. Τσιρίζει η μικρή που της τραβάει τα μαλλιά η μεγάλη, ουρλιάζει η μεγάλη που την σπρώχνει η μικρή. Στέκομαι ανήμπορος και τις κοιτάω. Κάθε μέρα έχουμε τα ίδια και τα ίδια. Προσπαθώ να μείνω ήρεμος, αλλά δεν είναι εύκολο. Εδώ ο κόσμος χάνεται, κι εμείς μαλώνουμε για την τροφή δύο χρυσόψαρων.
Παίρνω βαθιές ανάσες και στο μυαλό μου έρχονται οι κόρες μου, όπως ήταν στους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους, τότε που όλη μέρα κοιμούνταν, αλλά τραβάει το ενυδρείο η μεγάλη, κι ένα χρατς με επαναφέρει στη σκληρή πραγματικότητα. Σκύβω πάνω από το τραπέζι με την ελπίδα ότι δε θα δω αυτό που φοβάμαι. Κι όμως, μια τεράστια γρατζουνιά χαράζει το λούστρο.
Πιάνω από τον ώμο τη μεγάλη και την ταρακουνάω. Τι έκανες, παιδί μου! Μαμά! αρχίζει να ξεφωνίζει, αποπίσω κι η μικρή.
Με πιάνουν τα διαόλια μου. Μαμά; Αυτή που πνιγόταν έξω από το νερό και με άφησε αβοήθητο μαζί σας; Αποφεύγω, βέβαια, να το πω φωναχτά, αλλά από μέσα μου βράζω.
Αν κάτι δεν αντέχω καθόλου, είναι η αχαριστία. Όπως τότε που με εγκατέλειψε στα καλά καθούμενα η άλλη. Καλός καλός, αλλά αν μου πατήσεις τον κάλο γίνομαι άλλος άνθρωπος. Φεύγεις, κυρία μου; Φόλα στο κοπρόσκυλό σου. Ναι, δεν ντρέπομαι να το πω: εγώ το έκανα. Άκου εκεί Dady. Παίρνω λοιπόν το ενυδρείο και χωρίς δεύτερη σκέψη χύνω όλο το περιεχόμενό του στη γλάστρα. Κοιτάνε αποσβολωμένες οι μικρές κι ύστερα τρέχουν στα ψαράκια τους. Τα παίρνουν στα χέρια τους που σπαρταράνε, αλλά χάνουν χρόνο μέχρι να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν. Είναι ήδη πολύ αργά.
Ως τα μεσάνυχτα πλάνταξαν στο κλάμα κι από όσα τους είπα το μόνο που έπιασε τόπο ήταν η υπόσχεσή μου για μια εξόρμηση στην κινέζικη πλαστικουριά των χριστουγεννιάτικων δώρων. Στην περίπτωση πάλι που ξαναρχίσουν στα καλά καθούμενα τη γκρίνια, υπάρχει λύση: ένας βαλσαμωμένος λαγός σε όρθια στάση, ή καλύτερα δύο, για τα δωμάτιά τους. Είναι ωφέλιμο για την ομαλή συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, λένε οι ψυχολόγοι, να έχουν κάποια επαφή με τα ζώα.
Αν το μετάνιωσα; Όχι, δεν το μετάνιωσα καθόλου. Δεν είναι τόσο που πρέπει να μάθουν ότι όλα έχουν το κόστος τους, πολύ δε περισσότερο η αχαριστία. Υπάρχει κάτι ακόμα, πιο βαθύ. «Δε γίνεται» σκέφτηκε ο ήρωας του Χάκκα «πρέπει να πάω». Τη μέρα που κατέβηκαν τα τανκς στο κέντρο της Αθήνας, το μόνο που είχε να κάνει ήταν να νοιαστεί για το ψαράκι του.
Εγώ λοιπόν ψαράκι δε γίνομαι. Ούτε σε γυάλα ούτε σε πλαστικό ενυδρείο.
Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης
Επανέρχομαι ύστερα από πολυήμερη σιωπή. Όχι, δεν ήταν μόνο τεχνικοί οι λόγοι. Ελπίζω όταν τελειώσουν όλα αυτά (και Δευτέρα και Τρίτη και Τετάρτη!), να μπορέσω να μιλήσω για ό,τι (παράλογο) συνέβη.
Στο μεταξύ προσφεύγω στη γραφή. "Και η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε", όπως λέει ο ποιητής. Σε ένα τέτοιο καταφύγιο βρέθηκα χθες το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι η επόμενη ανάρτηση.
Καλές γιορτές, συνοδοιπόροι,
Πάνος Χ.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Οι διανοούμενοι

Ο μαέστρος στη Σκάλα του Μιλάνου σηκώνει τη μπαγκέτα του και σταματάει την ορχήστρα. Ύστερα, απευθύνεται στον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας και στο πλήθος, ζητώντας να μην περικοπούν από την κυβέρνηση τα χρήματα για τον πολιτισμό. Επευφημείται. Στην Ελλάδα κανείς διανοούμενος δεν αντιδρά στον κανιβαλισμό που υφίστανται οι εργαζόμενοι, κανείς δεν καταγγέλλει αυτούς που κατήλθαν στις εκλογές με το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και, σήμερα, βυθίζουν την ελληνική κοινωνία όλο και περισσότερο στη βαρβαρότητα. Μόνο ο αειθαλής Μίκης Θεοδωράκης σήκωσε και πάλι φωνή «ανυπακοής» και αντίστασης. Οι άλλοι; Που είναι οι υποδέλοιποι; Ποιος θα αντισταθεί στις στρεψοδικίες και τις ψευτιές του Γ. Παπανδρέου και της κυβέρνησής του; Ποιος θα απαντήσει στον απίθανο κυνισμό τους, σύμφωνα με τον οποίο η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων είναι για το καλό των εργαζομένων; Απολύουν, περικόπτουν τους μισθούς, διαλύουν ζωές και, συγχρόνως, έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι έρχονται να άρουν την προϋπάρχουσα «ανομία»! Αλλά που είναι οι συνδικαλιστές, που είναι οι άνθρωποι της τέχνης, που είναι οι ποιητές να πετάξουν λέξεις-χειροβομβίδες, λέξεις-φωτιά για να ξορκίσουν το κακό; Ποιος θα πει στους… σοσιαλιστές «συνένοχο στο φόνο δεν θα με ’χετε»;
Στις συνθήκες κοινωνικής κρίσης και ζόφου, όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα - όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού- διατυπώνεται το ερώτημα: που είναι οι άνθρωποι του πνεύματος, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες; Που βρίσκονται εκείνες οι «φωνές» που θα εξηγήσουν την κρίση και θα παράσχουν την ελπίδα της εξόδου; Ε, λοιπόν, οι διανοούμενοι βρίσκονται στις «αυλές» των κρατικών και κομματικών πρυτανείων, προσδοκώντας τα οφέλη των επιδοτήσεων, επιδιώκοντας «πωλήσεις» ή ένα βραβείο, ή ακόμα προσδίδοντας με το αζημίωτο κύρος σε εκδηλώσεις νεόπλουτων. Όσοι έχουν αντέξει και δεν έχουν καταστεί άνθρωποι των εξουσιών ή «ουροβόροι», αυτοί που αηδιάζουν τον συμφυρμό, έχουν καταφύγει στην τρέλα και το αλκοόλ ή αυτοχειριάζονται. Σε μια ανάλογη εποχή, ο Μπένγιαμιν, ένας Γερμανο-εβραίος, ένας φυγάς των ναζί αυτοκτόνησε όταν συνελήφθη στα σύνορα Γαλλίας-Ισπανίας, φοβούμενος ότι θα παραδοθεί στα χέρια της Γκεστάπο. Σύμφωνα με τον Αντόρνο, πάνω στον Μπένγιαμιν «πέφτει η σκιά του χιτλερικού Ράιχ», εξ ου και ο μέγας τρόμος. Αυτό κατ’ αναλογία παραπέμπει στη σημερινή τρομοκρατία που επιβάλλεται στους Έλληνες εργαζόμενους, καθηλώνοντάς τους κυριολεκτικά και επιβεβαιώνοντας τη θέση του Μπένγιαμιν ότι πάντα στη ζωή θα υπάρχουν «δύο ορχήστρες χάλκινων οργάνων»: μία θα είναι η στρατιωτική μπάντα που θα παίζει μια μουσική με απάνθρωπο και αδιάντροπο χαρακτήρα, ρυθμίζοντας το ρεύμα των ανθρώπων και μία άλλη ορχήστρα που είναι «αισθησιακή και σαγηνευτική», ευαίσθητη, ανθρώπινη. Σήμερα, περνάει η καμουφλαρισμένη στρατιωτική μπάντα, ηχώντας τους άγριους και βάρβαρους ήχους της. Τα χάλκινα όργανα της άλλης ορχήστρας περιμένουν τους βιρτουόζους τους.
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου

Καλώς τον

Κάποια φαντάσματα ποτέ δεν ησυχάζουν. Φεύγουν, ξεχνιούνται, αλλά ακόμα εδώ ανάμεσά μας είναι. Άλλοτε σαν μια βρυκολακιασμένη ανάμνηση που αρέσκεται να ακούει τη φωνή της, κι άλλοτε σαν όνομα, σαν εγγραφή που βρίσκεις στα καλά καθούμενα να τριγυρνάει ξεψαχνίζοντας το ιστολόγιό σου.
Καλέ μου, το ξέρω που σου έλειψα.
(Συγχωρήστε με για το άσχετο. Φτάνει που ξέρω εγώ. Κι ο Βλάχος)

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Περί Σκιών...


Νύχτες διαδικτύου.

Αρκετές ώρες. Ψεύτικες ώρες. Νεκρές ώρες.

Η ανεξήγητη αγωνιά μπας και τυχόν η οθόνη αποδείξει πως υπάρχει ζωή.

Έχει μεγάλη δόση αρρώστιας από μια άποψη, αλλά γίνεται κατανοητό όταν στις εξόδους βλέπεις σβησμένα βλέμματα και θολούρα στο μάτι.

Ποια ζωή; Ξεραΐλα.

Σήμερα συνάντησα δυο διαφορετικούς ανθρώπους που μιλάγανε μόνοι τους περπατώντας. Όχι σε κινητό, όχι σε hands free, μόνοι τους.

Με πίκρα Με παράπονο Με θλίψη

Ανατρίχιασα

Όσο κρατούσε ακόμη η καλοκαιρία, κοίταγα να πηγαίνω τα παιδιά κάπου να παίζουνε, να ξεδίνουν αυτά, αλλά και για να ακούω εγώ παιδικές φωνές.

Πονοκέφαλος μεν, ζαλάδα, αλλά κάλυπτε βασική ανάγκη

Να πιστέψω πως κάτι ακόμη υπάρχει να ελπίζει κανείς, μια συνέχεια ένα άλλοθι

Τώρα μπήκε ο χειμώνας για τα καλά και το «έξω» μας τελειώνει, οπότε θα αυξηθεί ο χρόνος αναζήτησης σε οθόνες και γρήγορες συνδέσεις για τυχόν ξεχασμένες ανάσες ζωντανών

Το ξέρω πως είναι μάταιο, τίποτα αληθινό δεν μπορεί να σου δώσει μια οθόνη, εκτός ίσως από αντανακλάσεις σε δεύτερο και τρίτο χρόνο

Άσε που κι εκεί, στην τελική, σβησμένες υπάρξεις βρίσκεις

Δύο φορές σβησμένες μάλιστα, μια που δεν ζούνε «έξω» και μια που συνδεθήκανε «μέσα» (… καλή ώρα δηλαδή…)

Και περισσεύει πια η αίσθηση, πως όλοι έχουν μπει σε μια διαδικασία συντήρησης δυνάμεων, σαν την ακούσια δραστηριότητα της αρκούδας, που αποθηκεύει λίπος πριν πέσει σε χειμερία νάρκη.

Μάλλον κάπως έτσι νοιώθουμε όλοι μας


- «Χιονίζει. Χειμέρια τα πράγματα»

- «Χιονίζει. Αρχίζουνε τα θαύματα»

Μας μείνανε αμανάτι παλιοί στίχοι, δίσκοι, περιοδικά, προκηρύξεις και ατάκες


Τραβάω την κουρτίνα να ανασάνει λιγάκι το βλέμμα.

Ανοίγω την μπαλκονόπορτα να μπει αέρας, να κάνει κανα ρεύμα, να πάρει την σκόνη που κάθεται στα πράγματα, να πάρει τα ίδια τα πράγματα, να τα εκσφενδονίσει έξω στο δρόμο, όλα έξω στο δρόμο, εμείς έξω στο δρόμο, οι ψυχές μας έξω στο δρόμο, μπας και βρούμε τον δρόμο μας.

Δεν αντέχεται άλλη κλεισούρα.

Κι έχει και άπνοια. Όχι έξω, μέσα.

Δεκέμβρης χωρίς βροχές και άπνοια.

Ποια σταθερή έμεινε γαμώτο;

Όχι πολλές, δεν θέλω πολλές, μία μόνο, να μπορέσω να πατήσω.

Όλο μυρμηγκιάσματα οι νύχτες, όλο παγωμένους χρόνους οι μέρες.

Σαν τα ποντίκια σε βιτρίνα μαγαζιού με ζωάκια, ζωάκια κι εμείς, γύρω-γύρω στο κλουβί μετράμε βήματα· πέντε προς τα εδώ, δέκα προς τα εκεί, και πάλι πίσω.

Εκείνα μάλιστα, τα ορίτζιναλ ζωάκια, σηκώνουν και την μουσούδα να μυρίσουν ουρανό, να ζητήσουν την Θεία Χάρη (τον θείο Χάρη, θα σε γελάσω…) να τους βοηθήσει, να πάρουν μια ανάσα πριν ξαναρχίσουν το πήγαινε έλα.

Εμείς, κόψαμε και τις ανάσες, θείο Χάρη ποτέ δεν είχαμε, βαρίδι το μυαλό και πως να σηκώσεις κεφάλι, σκυμμένα τα μάτια να στραγγαλίζουν την θλίψη με τα φθαρμένα κορδόνια των παπουτσιών μας, σέρνουμε αμήχανα βήματα στη βιτρίνα της καθημερινότητας που μας πούλησαν για ζωή.

Κι εμείς οι μαλάκες αγοράσαμε και νομίσαμε πως ήταν και ευκαιρία.

Τόσο μαλάκες λέμε.



Βγαίνω μια βόλτα μόνος, πάει ο νους κι εγώ ακολουθώ, πολλά τρακαρίσματα στο μυαλό κι εκείνο το τρέμουλο στα χέρια ,που εμφανίζεται όλο και πιο συχνά τελευταία, με κάνει να ακουμπήσω την πλάτη στον τοίχο, οικειοθελώς αυτή την φορά, πιάνω να στρίψω τσιγάρο μα το μετανιώνω, θα χυθεί όλος ο καπνός, δεν έχω και πολύ και φράγκα δεν υπάρχουν

Μετά από χρόνια κάνω τράκα σε περαστικό

Φοράει μαύρα κι αυτός, περπατάει και κοιτάζει κάτω

Γι' αυτό τον διάλεξα

Μπορεί γι' αυτό επίσης, να έτυχε να περάσει εκείνη την ώρα από μπροστά μου

Δεν σηκώνει βλέμμα, βγάζει και μου δίνει.

Μου δίνει και φωτιά, ανάβει κι αυτός, κοιτάμε σιωπηλά ο ένας τα παπούτσια του άλλου, ίδια μου φαίνονται, τα κορδόνια μας αλλάζουν λίγο και ο τρόπος που είναι φαγωμένα τα τακούνια, παίρνουμε αμίλητοι ο καθένας την μοναξιά του προς άλλη κατεύθυνση, κάθε τσιγάρο κι αδιέξοδο, κάθε γόπα κι υπογραφή



Δεν βγαίνει όμως έτσι ρε φίλε, δεν βγαίνει.

Πρέπει να βγω από την βιτρίνα, να διακτινιστώ, να την σπάσω, δεν γουστάρω να είμαι άλλη μια κούκλα για να προβάρουν πατρόν οι κοπτοραπτούδες, κόψε από εδώ, ράψε από εκεί, μια ζωή ρούχα δανεικά τα λόγια άλλων και τι να πρωτοσκεπάσουν.

Πρέπει με κάποιον τρόπο να αντιστρέψω την ροή και τα φορτία στις εγκεφαλικές συνάψεις, να επανακαλωδιώσω τις περιοχές εκείνες που κάνουν πάρτι τα ερεθίσματα, με εκείνο το κέντρο του εγκεφάλου που πάνω του παίρνονται οι αποφάσεις, δολιοφθορά, σαμποτάζ, να βγει επιτέλους από μέσα αυτό το «αχ», να ξορκιστεί στον αέρα, να εξαγνιστεί στην φωτιά, να βαπτιστεί στο νερό, και τρέχα γύρευε τώρα πως διάολο γίνονται αυτά.

Η αποστασιοποίηση λένε πως είναι μια καλή συνταγή, ένα τέχνασμα, η απομάκρυνση από τον ίδιο τον εαυτό και τα όριά του, η υπόδυση ενός ρόλου δηλαδή, πως τάχαμου γίνεσαι ένας τρίτος που σε κοιτάει, ή καλύτερα κάτι άϋλο και διάφανο, σαν ένας καθρέπτης που σε καθρεπτίζει, και που ναι μεν τα βλέπει όλα αντεστραμμένα, αλλά τα αντιλαμβάνεται σωστά, με την ορθή φορά και προς την ορθή κατεύθυνση.

Έτσι, μπορώ να με αντιλαμβάνομαι ως κάτι άλλο από εμένα στα μάτια των άλλων, περισσότερο απενοχοποιημένα, σαν εμένα στα μάτια τα δικά μου, να με έχω ταυτόχρονα αθέατο αλλά και μέσα στο οπτικό μου πεδίο, όπως όταν κοιτάζαμε στα στέκια τα παλιά τις γκόμενες, μέσα από τους καθρέπτες, να τις βλέπουμε εμείς, αλλα να μην μας βλέπουν αυτές –νομίζαμε- και κριτικάρμε και γδύναμε με τα μάτια, φτιάχναμε κόσμους με την φαντασία μας και μετά το δύσκολο· κοιτάγαμε πως θα τους ζήσουμε.



Κλείνω την πόρτα και βγαίνω μέσα.

Κατεβαίνω πάνω και ρίχνω μια κρυφή ματιά από το πλαϊ της κουρτίνας·

όλα στην θεση τους και οι σκιές λευκές, φωτίζουν τον μαύρο τοίχο, δίνοντας ουσία στο περίγραμμα αντιστρέφοντας τους ρόλους.

Στο μαυρο των ρούχων μου ασπρίζει λευκή η σκιά τους, εύκολα εντοπίσιμη από τα μάτια μου, να μην μπερδεύομαι με τις άλλες.

Είπαμε· άσπρες οι σκιές των ηρώων, μαύρες οι δικές μας



Που λες, ζορίζομαι

Αντιστρέφονται οι θέσεις και οι έννοιες των πραγμάτων ή στρεφει αλλού το μυαλό μου κι αλλού βογκούν οι έννοιες;

Πείσμα θέλει και επιμονή

Και τύχη

Έχω και κάτι τυπωμένα γράμματα, στοιχειοθετημένα και εκδομένα, που κόβουν βόλτες στο δωμάτιο γύρω από την λάμπα και φτιάχνουν Σκιές στον τοίχο του δωματίου

Άλλες Σκιές ετούτες.

Συγγενικές με τις προηγούμενες, αλλά άλλης φύσης.

Είναι και τα ίχνη γραμμάτων που μπαίνουν στο σκηνικό και γίνεται το καθρέπτισμα βαρύ και ασταθές.

Δυσκολεύει κι άλλο η εστίαση

Απ’ έξω γράμματα, από μέσα γάμα τα, άντε να αποφασίσεις αν τελικά κοιτάς από καθρέπτη ή έτσι είναι η σωστή οπτική, η πραγματική , η real life που λένε …



Προχθές, πήρε το μάτι μου στην οθόνη - ενός άλλου είδους καθρέπτη που λέγαμε παραπάνω, να περνούν φωτογραφίες και πλάνα, χωρίς «μωσαϊκό».

Αν ήταν για άλλους, όμως …

Νέα παιδιά, πότε πρόλαβαν να κάνουν Σκιά ρε γαμώτο;

Βρήκανε θεμα τα κοράκια, βγάλανε οι έμποροι τα νεα σφάγεια στο Εκδορείο, φρέσκα ακόμη , με όλο τους το αίμα, να κάνουν πασαρέλα, να δει ο κόσμος να θαυμάσει όσους κρατανε τις βουκέντρες και σαλαγάνε πρόβατα, να νοιώσει πως όλα είναι σε σειρά, όλα καθώς αρμόζει.

Όλα στο Φως διαλαλούν, πουθενά Σκιές, όλα υπό έλεγχο. Τον δικό τους έλεγχο.

Καμιά Σκιά δεν μπορεί να διεκδικεί να υπάρχει αφ’ εαυτού της, μόνη της, χωρίς να της καθορίζεται προς τα πού θα ξεδιπλωθεί, θα ξεκινά και θα τελειώνει μέσα σε αυστηρά καθορισμένα και ελεγχόμενα πλαίσια. Τα δικά τους πλαίσια.

Όποιος θελήσει να δώσει ζωή και αυτονομία στις Σκιές του, δεν θα έχει καλά ξεμπερδέματα…

«Να!! Δείτε! Ετούτοι είναι οι μπαμπούλες που στοιχειώνανε τον ύπνο σας, αυτοί είναι οι κακοί, αυτοί φταίνε για τα δεινά σας, δείτε τους πόσο άσχημοι είναι, χαλασμένα κομμάτια που πρέπει να αποσυρθούν, απειλούν την ομαλή παραγωγή μαζικών σκίαστρων, δείτε τι παθαίνει όποιος θέλει να έχει λόγο στην Σκιά του ή να την κάνει να αλλάξει χρώμα· την χάνει τελείως την Σκιά του, δεν θα την ξαναδεί, μας ανήκει, εμείς την έχουμε κι εμείς θα την κάνουμε ότι θέλουμε। Καμιά Σκιά δεν επιτρέπεται εφεξής, μόνο λιοπύρι, ιδρώτας, σκύψιμο, αποδοχή και θάνατος। Δικός μας κι αυτός, με τους όρους που ΕΜΕΙΣ θέλουμε, όταν και όσος θέλουμε। Δεν επιτρέπονται οι Σκιές, δεν επιτρέπονται τα φεγγοβολήματα, δεν επιτρέπεται να αντιδράτε με άλλους τρόπους από αυτούς που εμείς σας μάθαμε, δεν επιτρέπεται να σκέφτεστε με άλλον τρόπο από αυτόν που εμείς σας μάθαμε και σας επιτρέψαμε, δεν επιτρέπεται να κάνετε οτι κάνουμε, μόνο ότι σας λέμε। Ό’τι σας δώσουμε και να λέτε και ευχαριστώ κιόλας। Δεν έχετε δικαίωμα να έχετε δική σας Σκιά, θα σας δώσουμε εμείς μια, one size είναι, σας κάνει σίγουρα, έχουμε προβλέψει για όλους»

Κοιτάζω την σκιά μου στον τοίχο ή στον δρόμο όταν περπατώ· μαύρη, άντε σκούρα γκρίζα στην καλύτερη περίπτωση, πάει αυτή μπροστά και εγώ τρέχω ασθμαίνοντας να την προλάβω, μην ξεκολλήσει από πάνω μου κι αρχίζει να χάνει το σκούρο της το χρώμα, αφού ότι ξεβάφει δηλώνει παραίτηση και δεν θέλω να σκέφτομαι παραιτήσεις

Γιατί τί είναι ένας άνθρωπος χωρίς σκιά (έστω, ακόμη κι αν είναι σκια-φασόν);

Τίποτα δεν είναι

ή Τίποτα, ή πέρασε από την άλλη μεριά του φάσματος.

Πέρασε πια σε εκείνη την μεριά που, για να ανέβεις πρέπει να μαθεις να κατεβαίνεις σκάλες ετοιμόρροπες, για να βγεις έξω πρέπει να κλείνεις παράθυρα και πόρτες από την μέσα μεριά με γυρισμένο το κεφάλι ανάποδα και που Σκιά και αντικείμενο είναι ένα και το αυτό

Αρχίζω και παραληρώ πάλι

Δεν μου πάει ο σουρεαλισμός αυτή την περίοδο, μου πέφτει ελαφρύς κατά μια παράξενη έννοια, αφού ξαφνικά όλα τα σουρεαλιστικά φαντάζουν ξεπερασμένα



Έχω γινει πολύ καχύποπτος σε όλα. Σε σημείο που δεν το φανταζόμουν μερικούς μήνες πριν

Δεν πήγα «κάτω» προχθές, δεν μου πήγαινε

Πορείες μνήμης λέει, ένα βολικό άλλοθι λέω, συμμετοχή κραυγάζουν, αποχή ψιθυρίζω.

Δεν με αφορούν οι εκδηλώσεις μνήμης, δεν θέλω, δεν πρέπει να με αφορούν

Πράξεις ουσίας είναι το ζητούμενο

Πέφτει πολύ υποκρίσία και εκμετάλλευση πάνω από τα ανοιχτά φέρετρα και εμένα το βλέμμα μου καταλήγει πάντα να κοιτάζει τα μάτια του νεκρού και τα σφγμένα του χείλη και σκέφτομαι διαρκώς πως αν αυτά τα χείλη μπορουσαν να βρίσουν θα έβριζαν κι αν μπορούσαν να φτύσουν θα έφτυναν.

Δυό φορές καπηλεία: ζωής και μνήμης είναι βαρύ, όπως κι αν το μετρήσεις

Περίσσεψαν τα επικοινωνιακά δάκρυα, τα λόγια και οι γρυλίζοντες κροκόδειλοι.

Δεν το κάνω, δεν θέλω να συμμετέχω σε κάτι τέτοιο που να κοπανιούνται κάτω κι ας λένε οτι θέλουν· αδιαφορώ για την κριτική τους.

Διατηρώ το δικαίωμα να καθορίζω εγώ τις στιγμές Μνήμης μου, που μπορεί και να’ναι και κάθε μερα, δικιά μου απόφαση είναι, με εμένα θα αναμετρηθώ στα ίσια, δεν μπορώ να συχνωτιστώ με τους παρτάκηδες και τους κάλπηδες, τους αμνήμονες καιροσκόπους.

Έτσι κι αλλιώς για την δική μου ψυχή το κάνω, ή άλλη, η «τιμώμενη» έχει φύγει πια.και δεν ενδιαφέρεται.

Τουλάχιστον ας είμαι ειλικρινής με τον αυτό μου.

Αυτός μου έμεινε, μην τον χάσω κι αυτόν, φτάνει που σχεδόν χάνω την Σκιά του

Από την άλλη, σκέφτομαι πως μπορεί να μπερδεύω τις οπτικές και μπορεί να είναι η Σκιά μου που με εγκαταλείπει


Κι ίσως τελικά, αυτό να είναι καλο.

Υπάρχει έτσι η ελπίδα πως ο ένας από τους δύο μας να την γλυτώσει από τον άλλο.



Βγαίνω για τσιγάρο στο μπαλκόνι

Φυσάει σαν να μην υπάρχει αύριο.

Ρουφώ τον καπνό σαν να μην έχω χθες.

Σκέφτομαι πώς να ζυγίσω πραγματικότητα με ψευδαισθήσεις και μετρώ την θλίψη του κόσμου στον αριθμό των λαμπιονιών που έχει τοποθετήσει στα μπαλκόνια

Όσο λαμπερά και πολυχρωμα και να είναι τα λαμπιόνια όμως, ένα παραμένει σταθερό: το χρώμα της Σκιάς τους δεν είναι αυτό που θα θέλαμε…

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Ο αγελαδοτυραννόσαυρος

Ο αγελαδοσπουργιτόσαυρος, ένα προφητικά μεταλλαγμένο ον με κεφάλι αγελάδας, κορμί δεινόσαυρου και φτερά σπουργιτιού, ήταν ένα εμπνευσμένο σκιτσάκι, που υποκαθιστούσε προ δεκαετιών την υπογραφή ενός καλού παιδικού φίλου, του σημερινού δημοσιογράφου Αρίστου Γιαννόπουλου.
Ο αγελαδοτυραννόσαυρος είναι ένα λιγότερο χαριτωμένο και σαφώς μεταγενέστερο γενετικώς τροποποιημένο βιοπροιόν της εποχής μας. Φέρει κεφαλήν αγελάδος- κατά προτίμησιν λευκότριχης και μυστακοφόρου- και σημαδεύεται από το αντίστοιχο σπινθηροβόλο βλέμμα. Οι νευρωνικές συνάψεις του εγκεφάλου του θαυμαστού αυτού όντος είναι ευθύγραμμες, και αποκλείουν τη δυνατότητα οποιασδήποτε σύνθετης ή/και αντισυμβατικής σκέψης.
Το κορμί του αγελαδοτυραννόσαυρου είναι γεμάτο μαύρα συνθετικά λέπια, που προβάλλουν αβίαστα από τα ομοιόχρωμα αθλητικά κολάν με τα οποία εμφανίζεται στις μαραθώνιες αθλητικές του δραστηριότητες. Καταλήγει δε σε μια τρομερή ουρά, που όταν συσπάται σπέρνει τον τρόμο στον πληθυσμό και ιδιαίτερα στις εξ ορισμού παρασιτικές κατηγορίες του, όπως αυτές των μισθωτών, των συνταξιούχων, των ανέργων, των μητέρων και των νέων. Η συμπεριφορά του πρωκτοκινούμενου αυτού όπλου διαφοροποιείται αισθητά όταν το συμπαθές ον κουρνιάζει δίπλα στους αγαπημένους αφέντες του: την Αγγέλα, τον Όλι, τον Ντομινίκ, τον Ζαν Κλοντ Ένα και τον Ζαν Κλοντ Δύο. Τότε η τρομερή αυτή ουρά συμπεριφέρεται με την αβρότητα και τρυφερότητα που χαρακτηρίζουν τις ουρίτσες της ευγενούς ράτσας των σκυλιών κανίς.
Οι λέξεις που χρησιμοποιεί το ημινοήμον αυτό ζώον είναι ελάχιστες, για τον απλό λόγο ότι δεν γνωρίζει περισσότερες. Χαρακτηριστικό των ομιλιών του είναι οι διαρκείς εμφατικές παύσεις, συνοδευόμενες από ένα συρόμενο (εξόχως εμβληματικό και αποκαλυπτικό της ιδιότυπης εκφραστικής του ευφυίας), «Ααααααααααααα».
Δέσμιος των υποχρεώσεων τις οποίες επιβάλλει η υψηλή καταγωγή του και οι ιστορικές δευσμεύσεις του έναντι των αγαπημένων αφεντικών του αλλά και των αγελαδοκαρχαριόσαυρων χορηγών και αγελαδοευνουχόσαυρων συνεργατών του, ο αγελαδοτυρρανόσαυρος έχει βαθειά αίσθηση της μοναδικής ιστορικής του αποστολής. Η τελευταία συνίσταται στην κοινωνικογεννετική τροποποίηση του βιοψυχικά ξεπερασμένου είδους του Homo sapiens, και τη βίαιη μετάλλαξη των αντιπροσώπων του σε αγελαδοπληβειόσαυρους, αγελαδομπατιρόσαυρους, αγελαδολουζερόσαυρους και αγελαδοαποχαυνόσαυρους.
Νίκος Κουνενής

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Η σφήκα

(Της Σταθούλας. Τιμή μας που μας εμπιστεύονται φίλοι τέτοια κείμενα)
Μπαίνω στο ξεφλουδισμένο κτήριο που έπαθε εγκαύματα απ’ τη χρόνια έκθεσή του στον ήλιο, άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν τους ορόφους μεταφέροντας τη μπόχα του κτηρίου, όπως οι βεντάλιες τον αέρα. Καλημερίζω την υπάλληλο και μου ανταποδίδει μια στραγγισμένη καλημέρα, ολόκληρη μια στραγγισμένη παρουσία, χέρια στραγγισμένα, πρόσωπο στραγγισμένο, κορμί στραγγισμένο, μια πετσέτα που την έστυψαν επί ώρες και το βλέμμα της άδειο σαν στοιχειωμένο σπίτι, ποιος τρόμος άδειασε αυτό το βλέμμα, σκέφτομαι, παίρνει τα χαρτιά μου κι ανοίγει φακέλους και κλείνει φακέλους, παράταιρα γρήγορα για τη στραγγισμένη παρουσία της και το ξεφλουδισμένο κτήριο και με μιας αφήνει τα χαρτιά μου, βουτά έναν κίτρινο φάκελο και κατευθύνεται στο παράθυρο, …μια σφήκα…, ανεβαίνει ήσυχα προς τα πάνω, κι αυτή προσπαθεί να την πετύχει, η σφήκα ανεβαίνει κι άλλο, αυτή σηκώνεται στις μύτες των ποδιών, κάνει πέρα δώθε το φάκελο, η σφήκα προλαβαίνει κι ανεβαίνει κι άλλο και ξεφεύγει, εγώ είμαι φανερά με το μέρος της, ετοιμάζομαι να της κάνω παρατήρηση και κρατιέμαι, αυτή αγριεύει, παραμορφώνονται τα στραγγισμένα χαρακτηριστικά της, δεν είναι πια ευγενική, αλαφιάζεται, ψάχνει κάτι να σκαρφαλώσει στο παράθυρο. Θα τις φοβάται, σκέφτομαι, όπως άλλες φοβούνται τα ποντίκια ή τις αράχνες, ποντικοφοβία ή αραχνοφοβία, αυτή θα έχει σφηκοφοβία και τη λυπάμαι την καημένη τη σφήκα, αλλά κι αυτήν… Οι σφήκες είναι όμορφες, πιο όμορφες απ’ τις μέλισσες, οι μέλισσες θεωρούνται ευλογημένες, δίνουν το μέλι, γονιμοποιούν καρπούς, άνθη, ακόμα και θεραπεύουν, η γιαγιά μου ούρλιαζε απ’ τους πόνους των ρευματικών και φώναζε, φέρτε μου ένα μελίσσι μέλισσες να με τσιμπήσουν να γιατρευτώ, χρήσιμα έντομα, αλλά άσχημα, άχρωμα και χνουδωτά σαν τις κάμπιες, ενώ οι σφήκες έχουν μια αρχοντιά, έντονα κίτρινες και έντονα μαύρες, έχουν κάτι αγέρωχο, κάτι το αριστοκρατικό και γι αυτό μια έπαρση, που δεν εκπορεύεται όμως από καμιά χρησιμότητα και προσφορά, οι περισσότεροι τις φοβούνται και τις μισούν και τα καλοκαίρια που μαζεύονται σμήνη, όπου υπάρχει φρούτο κι αναψυκτικό, τις στήνουν παγίδες και από λαιμαργία πέφτουν μέσα και τις βλέπουμε παστωμένες μέσα στα πλαστικά μπουκάλια του νερού και των αναψυκτικών, γιατί όλοι φοβούνται το ύπουλο κι οδυνηρό τσίμπημά τους που δεν ωφελεί και σε τίποτα. Αυτής της φιλοσοφίας θα είναι και η γυναίκα, σκέφτομαι κι αν έχει και τη φοβία της, δεν θα ηρεμήσει, αν δεν την εξοντώσει. Ρωτά για τη σκάλα, μια μικρή, λέει, με τρία σκαλιά, αυτή που χρησιμοποιώ για τα ψηλά ράφια, στο τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας είναι, την πήραν χτες. Η σφήκα στο μεταξύ, ανυποψίαστη για τις προθέσεις της, έχει κερδίσει έδαφος κι έχει φτάσει στο τέλος της διαδρομής της και γυρίζει οριζόντια, θέλω να της πω να ηρεμήσει, θα κάνει την οριζόντια διαδρομή της και θα βρει αδιέξοδο και θα πάρει πάλι την κάθετη διαδρομή της, θα κατεβαίνει δηλαδή, μπορεί να την περιμένει με το φάκελο, να τη συνθλίψει, να την πολτοποιήσει και θέλω να κλείσω τα αυτιά μου, γιατί νομίζω ότι ο θόρυβος που θα κάνει συνθλίβοντάς την, μόλο το θόρυβο που επικρατεί μέσα και έξω, σ’ όλα τα γραφεία και σ’ όλο το κτήριο, θα με διαπεράσει ολόκληρη, κι αυτή κάνει να τρέξει να πάρει τη σκάλα απ’ το τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας και ξαναγυρίζει μετανοιωμένη, όχι, όχι, λέει, μέχρι να γυρίσω, μπορεί να έχει φύγει. Δεν είναι επομένως ο φόβος της, σκέφτομαι, αν τη φοβόταν, θα ανακουφιζόταν στην ιδέα της φυγής της. Έχει μίσος, θέλει να την εξοντώσει από μίσος. Και παίρνει την καρέκλα, βγάζει τα παπούτσια της, ανεβαίνει και βυθίζει τα πόδια της στην καρέκλα και αρχίζει να λικνίζει το κορμί της πέρα δώθε, το κορμί της πηγαινοέρχεται με το φάκελο στα χέρια απ’ τη μια άκρη του παράθυρου στην άλλη και η σφήκα δεν παραδίδεται, τη μπερδεύει, αλλάζει πορεία, ανεβαίνει προς τα πάνω και πάλι γυρίζει, ποιος θα ζαλίσει ποιον, κι εγώ πονάω τη σφήκα πια, που βρέθηκε στο γραφείο μιας υστερικής, που μισεί τις σφήκες και δεν τις φοβάται, δεν λέει κουβέντα, αλλά οι κινήσεις της είναι κινήσεις στυγερού δολοφόνου που μισεί το θύμα του, σκέφτομαι, σαν τους serial killer που σκοτώνουν απανωτά γυναίκες από λανθάνουσες απωθημένες πληγές και θέλω να βάλω τις φωνές ότι άφησε στη μέση την υπόθεσή μου και βάλθηκε να εξοντώσει ένα άκακο έντομο και να ουρλιάξω σε όλους γύρω μου που είναι βυθισμένοι στα χαρτιά τους και κανένας δεν ενοχλείται απ’ την υστερία της. Κλείνω τα μάτια, την έχει πετύχει, είναι πλακωμένη με τον κίτρινο φάκελο και κατεβαίνει απ’ την καρέκλα της με ύφος νικητή και η σφήκα κείτεται στο φάκελο μαύρη και κίτρινη, τη φέρνει μπροστά μου, στη μούρη μου, την επιδεικνύει με μια λάμψη στα μάτια που με τρομάζει, το κεφαλάκι της έχει αποχωριστεί του σώματός της, την αποκεφάλισε. Αυτή σκότωσε την κόρη μου, λέει, ήταν εκοσιπέντε χρονών και η μηχανή μόλις ξεκίνησε, δεν είχε προλάβει να βάλει το κράνος της και είδε τη σφήκα, τις φοβόταν, πήγε να την αποφύγει κι έχασε την ισορροπία της, έπεσε κάτω στο ξεκίνημα της μηχανής, έπεσε κάτω…, είχε χαλίκια ο δρόμος, χτύπησε στο κεφάλι κι έμεινε στον τόπο… Δεν πήγε απ’ τη μηχανή, από μια σφήκα πήγε…
Ευσταθία Ματζαρίδου

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Επιστολή στον πρώην καθηγητή μου, κύριο Προβόπουλο

Κύριε διοικητά
Υπήρξα φοιτητής σας στο Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου επί σειράν ετών διδάξατε Δημοσιονομική Θεωρία και Πολιτική. Η συμπεριφορά σας τότε υπήρξε αρκετά διακριτική, γεγονός που σας επέτρεψε να αποφύγετε τους μπελάδες με το φοιτητικό κίνημα. Είχατε, άλλωστε, καλλιεργήσει τη φήμη ακίνδυνου ανθρώπου και η κεϋνσιανή διδασκαλία σας απείχε αρκετά από τα νεοφιλελεύθερα γρυλίσματα του ένδοξου παρόντος σας, τα αφορώντα στους εκδράμοντες γέροντες των ΚΑΠΗ που απομυζούν τη δημόσια περιουσία, ή στα αναιδή παιδάρια που πράττουν παρομοίως, απαιτώντας δημόσια μετακίνηση από τα απομακρυσμένα χωριά μέχρι τα σχολεία τους.
Προσφάτως ενημερώθηκα για το ακριβές ύψος της επίσημης αμοιβής σας, αντάξιας του τεράστιου ρόλου τον οποίο παίζει το αξίωμά σας και εσείς προσωπικώς στην εθνική μας οικονομία, όπως περίτρανα αποδεικνύεi η ανθηρή κατάσταση της τελευταίας.
Εισπράττετε, λοιπόν, επισήμως, το ποσό των τριακοσίων είκοσι χιλιάδων ευρώ. Αν σε αυτό τον αριθμό προσθέσουμε τα τζάμπα ταξίδια,τις τζάμπα δεξιώσεις και άφθονες ακόμα τζάμπα μαγκιές, ενδέχεται να φτάσουμε σε ένα ποσό διπλάσιο ή και πολλαπλάσιο του προαναφερθένος, όπως δείχνει και πρόσφατη φορολογική σας δήλωση που υπερβαίνει το σεβαστό ποσό των τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ. Ας αποφύγουμε, ωστόσο, τους σύνθετους υπολογισμούς κι ας περιορίσουμε την πρόχειρη στατιστική μας μελέτη στο επισήμως ανακοινωθέν ετήσιο νούμερο.
Έχουμε, λοιπόν, και λέμε: Αν διαιρέσουμε τις επίσημες αποδοχές σας με το δικό μου ετήσιο εισόδημα και αν υποθέσουμε ότι δεν θα ξοδεύω ούτε δεκάρα από αυτό, χρειάζομαι εικοσιένα και κάτι χρόνια για να συμπληρώσω ένα ποσό ίσο αυτού το οποίο ετησίως εισπράττετε. Αν ξοδεύω τα απαραίτητα- και αναφέρομαι αποκλειστικά στις ανελαστικές δαπάνες- θα φτάσω στο ίδιο αποτέλεσμα μετά από πενήντα τρία περίπου χρόνια, στην ενδιαφέρουσα ηλικία των εκατόν έξι ετών.
Ένας λιγότερο προνομιούχος εργαζόμενος, που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, αναμένεται να συγκεντρώσει το ίδιο ποσό σε τριάντα πέντε περίπου χρόνια, αν δεν ξοδεύει τίποτα, και σε περίπου τριακόσια πενήντα, αν καταφέρει να παξιμαδοποιήσει το σκατό του και να αποταμιεύει μηνιαίως το 10% της αμοιβής του.
Τα πράγματα γίνονται, βεβαίως, ακόμα χειρότερα για τους νέους εργαζόμενους των 592 ευρώ (σαράντα κάτι χρόνια αν δεν ξοδεύουν τίποτα και τετρακόσια περίπου σε περίπτωση παξιμαδοποιημένης αποταμίευσης) ή τους αμειβόμενους με την κατώτατη σύνταξη (καμιά εκατοστή χρόνια στην πρώτη περίπτωση και κάπου οχτακόσια στη δεύτερη). Τους ανέργους δεν τους υπολογίζω, διότι η μελέτη μου θα αποκτούσε αναπόφευκτα έναν ορίζοντα χιλιετιών, οπότε θα έχανε τον ρεαλιστικό της χαρακτήρα.
Αυτά σκέφτομαι, κύριε διοικητά, και αγριεύομαι. Επειδή, ωστόσο, τέτοιου είδους στοχασμοί απειλούν σοβαρά την ψυχοσωματική μου υγεία, τους αντικαθιστώ οσονούπω με αισιόδοξες φαντασιώσεις. Σε μια από αυτές τρέχετε έντρομος προς το ελικόπτερο, όπως οι όμοιοί σας στην Αργεντική και αλλού, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρεθείτε μακριά από τη χώρα και την οργή του λαού της. Κι εγώ σκύβω καμαρωτός στους διπλανούς μου και τους λέω: «Βλέπετε αυτόν τον τρομαγμένο λαγό; Υπήρξε καθηγητής μου,
στο Πανεπιστήμιο!»

Νίκος Κουνενής

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Ψήφισμα

Ο.Λ.Μ.Ε.
Ερμού & Κορνάρου 2
ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255
FAX: 210 32 27 382
www.olme.gr
email: olme@otenet.gr Αθήνα, 29/11/2010






5o ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ Γ.Σ. ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (27/11/2010)

Σαράντα καθηγητές που είτε ανήκαν είτε συνεχίζουν - στη συντριπτική τους πλειονότητα - να ανήκουν στο εκπαιδευτικό προσωπικό του 2ου Γενικού Λυκείου Γιαννιτσών και ο Προϊστάμενος του Γραφείου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας καλούνται την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου να λογοδοτήσουν ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Γιαννιτσών για αποφάσεις των θεσμικών τους οργάνων, ύστερα από καταγγελία του πρώην διευθυντή του σχολείου, dr Μιχαήλ Λούση.
Μπροστά στη δικαστική αυτή δοκιμασία εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας με τη συνείδηση ότι, σε αντίθεση με τις σε βάρος τους καταγγελίες, όλες οι αποφάσεις και όλες οι ενέργειες τους κινήθηκαν στο πλαίσιο της κείμενης νομοθεσίας και στο πνεύμα της παιδαγωγικής τους ιδιότητας και υλοποιήθηκαν με αποκλειστικό γνώμονα την προστασία των μαθητών.


Από τη Γ.Σ. των Προέδρων
των ΕΛΜΕ της Χώρας