Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Πολυβολητής!!.... Πυρ!!!...



Που λες, βρέθηκα σε μια κατάσταση σήμερα, να πρέπει να «αμυνθώ» επαγγελματικά.

Είχα να το κάνω καιρό, δεν χρειαζόταν δηλαδή, είχα τις «περγαμηνές» μου, είχα το «ονόρε» μου, ήμουν «αποδοτικός», ήμουν «αποτελεσματικός», είχα μια «φήμη» να με ακολουθεί και έναν χαρακτήρα που «φίλοι, φίλοι, άμα μου κάνεις κουτσουκέλα σου γαμώ και το καντήλι» που λένε, είχε δημιουργηθεί έτσι ένας αθέατος κλωβός προστασίας γύρω μου και όλα ήταν ήρεμα.

Όλα ήρεμα, που σημαίνει όλα τακτοποιημένα, όλα τελματωμένα, όλα σε μια ρουτίνα του καθημερινού, πρωινό ξύπνημα, καφές, αγώγι και διανομή του άμαχου πληθυσμού στα σχολεία τους, άναμμα τσιγάρου, οδήγημα μέχρι το σχολείο, δέκα καλημέρες οι πέντε γκελάρανε σε σκαλιά, τοίχους και ντουβάρια-συναδέλφους και μετά έπεφταν κάτω μόνες και ντροπιασμένες, μάθημα,(τα γνωστά, μην τα λέμε πάλι), σχόλασμα, ανασύνταξη του άμαχου πληθυσμού επιστροφή σπίτι, φαΐ, κανένα αγώγι σε μπαλέτο-κιθάρα-αγγλικά-ποδόσφαιρο, επιστροφή, κατέβασμα κανενός τραγουδιού, ύπνος και πάλι από την αρχή…

Νοικοκυραίος κανονικός δηλαδή, με κρεμασμένες όλες τις ελπίδες στο «τυχαίο», ξέρεις εσύ, ...κατάντια…

Μέχρι σήμερα το πρωί…

Έσκασε λοιπόν το τηλέφωνο πως έπρεπε να πάω «πάνω» να δώσω «διαπιστευτήρια»

(Δεν θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένος, υπερασπίζομαι το δικαίωμα της ανωνυμίας)

Έπρεπε λοιπόν να πάω «πάνω», πράγμα που σήμαινε πως σίγουρα έπρεπε να ετοιμάζομαι για «μεταστέγαση», πράγμα που σήμαινε πως θα έχανα το ελάχιστο της ουσίας που μου έχει απομείνει στην δουλειά μου. Γιατ «μεταστέγαση» θα σήμαινε: «σε θέλουμε για γιουσουφάκι, έλα δω και χόρεψε για μας μαϊμουδιάρη…»

… και πήγα…

… κι όσο περίμενα απ’ έξω το ‘νιωθα να ξυπνάει μέσα μου· αργά, άτσαλα αλλά ξυπνούσε…

Σαν εκείνες τις ταινίες που βλέπεις το θαμπό μάτι να αρχίζει να γυαλίζει και να κινείται, υπονοώντας πως κάτι βγαίνει από τα αβυσσαλέα βάθη, πάλι στην επιφάνεια.

Το μυαλό λειτουργούσε σε πυρετώδης ρυθμούς πάλι μετά από καιρό, οι τρίχες στον σβέρκο ξανά όρθιες, η ακοή διαπερνούσε τοίχους, οι άκρες των ματιών έπιαναν το παραμικρό θρόϊσμα στις γλάστρες του μπαλκονιού…

Αναμονή με την αδρεναλίνη να κατακλύζει ακόμα και τα ακροδάκτυλα, αλλά με την παλιά αυτοσυγκράτηση και ήρεμη υπεροχή να ακτινοβολεί μέσα μου…

Η πόρτα άνοιξε και μπήκα…

Δύο αυτοί, ένας εγώ, χαζογέλασα, κουφάλες σας έχω, χαιρετούρες, μέτρημα στο σφίξιμο της παλάμης και κάρφωμα κατευθείαν στην ίριδα, πρώτοι πόντοι δικοί μου.

Το βλέμμα του ενός, του «μεγάλου», στον τίτλο του βιβλίου που επίτηδες κρατούσα, πετάρισε το φρύδι του, δεύτεροι πόντοι δικοί μου…

«Ξέρετε…», λογύδριο, υπομειδιούσα συγκατάβαση, άλλα περίμενε αλλιώς του βγαίνουν, χα χα χα – όταν ξεκίναγες εγώ είχα επιστρέψει και έπινα και διπλό εσπρέσσο, τίποτα προσωπικό, απλά γεγονότα, το βλέπει στο μάτι μου, αμηχανία για κλάσματα δευτερολέπτου, η ευκαιρία μου…

Επίθεση…

«Θέλετε…», δεν καταλαβαίνουν τι τους έρχεται, η αδρεναλίνη έχει δώσει την θέση της στην ηρεμία του πολυβολητή που έχει πιάσει καλό καραούλι και θερίζει στόχους στ’ ανοιχτά, καπνίζοντας ήρεμα, απλά κουνώντας ένα δάκτυλο…

Σιωπής και προσήλωση, ζύγιασμα λέξεων και αναπνοών, πατάω σκανδάλη

…κι όπως παλιά, στο «χαράκωμα», θερίζω…

… και γουστάρω…

Χαιρετούρες…

Άνοιξα την πόρτα και έφυγα να επιστρέψω στην θέση που είχα επιλέξει εγώ ως βίγλα και όχι αυτή που μου προορίζανε

Και ξέρεις κάτι;

Μου φαίνεται πως κράτησα υπερβολικά πολύ καιρό το «χαμηλό προφίλ» και γέμισε ο τόπος γύρω μου γυμνοσάλιαγκες που ανεβαίνουν και γεμίζουν τον τόπο γλίτσα…

Καιρός να αρχίσω να παίρνω κεφάλια γύρω μου.

Είναι θέμα όχι μόνο άμυνας, όχι μόνο του «περί δικαίου αισθήματος», όχι μόνο επιβίωσης, αλλά και αισθητικής γαμώτο.

Μπούχτισα ήττες και εσωστρέφεια, ώρα να αρχίσω τις μπούφλες ξανά…

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Μην το ψάχνεις

Πολύ μ' αρέσουν οι στοχευμένες αναζητήσεις στο ιστολόγιό μας από τις ΗΠΑ, καλή ώρα τώρα που γράφω, για ορισμένα κείμενα σε ορισμένες ημερομηνίες για ένα ορισμένο θέμα. Εκπαιδευτικής φύσης.
Μάταιος κόπος, φίλε. Δεν πρόκειται να βρεις τίποτα που να ικανοποιεί τη δικομανία σου. Υπάρχει βέβαια και η ελπίδα κάτι να καταλάβεις, αλλά δυστυχώς - και το εννοώ το δυστυχώς - πολύ αμφιβάλλω...
Εδώ δεν κατάλαβες άλλα κι άλλα. Δυστυχώς.

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το βιβλιοπωλείο Π. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη

ΑΣΤΟΧΙΑ ΥΛΙΚΟΥ

την Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010, στις 8:00 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο Π. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
(Αγίας Σοφίας 40, Θεσσαλονίκη).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν
ο Απόστολος Λυκεσάς, δημοσιογράφος-συγγραφέας,
η Φανή Αθανασιάδου, ποιήτρια,
και ο συγγραφέας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο Θωμάς Κοροβίνης, συγγραφέας-τραγουδοποιός.
Τη βραδιά θα κλείσει η μουσική ομάδα των Ιδεοκυμάτων.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Η αριστοκρατικότητα της τέχνης και η αριστερά

Όταν ο Μάνος Ελευθερίου και η Κική Δημουλά ψηφίζουν Ηλία Ψινάκη...



Με προεκλογικές δηλώσεις τους, ο στιχουργός και μυθιστοριογράφος Μάνος Ελευθερίου και η ποιήτρια Κική Δημουλά ετάχθησαν δημοσίως υπέρ της υποψηφιότητας του Ηλία Ψινάκη, ο οποίος, ως ήτο φυσικό, με τέτοια υποστήριξη, επρώτευσε εις τη σταυροδοσία στο συνδυασμό του κ. Κακλαμάνη, ενώ αν επρώτευε και ο συνδυασμός, ο πνευματώδης ανήρ ήτο βέβαιο ότι θα κατελάμβανε, αυτοδικαίως, τη θέση του Αντιδημάρχου επί θεμάτων Πολιτισμού.
Μετά όμως την (μη αναμενόμενη...) ήττα του συνδυασμού Κακλαμάνη, θα πρέπει να πάψουμε να ανησυχούμε. Η δημοκρατική και αισθητική τάξη απεκατεστάθη και μπορούμε πλέον να κοιμούμαστε ήσυχοι. Ο πολιτιστικός μας πολιτισμός δεν κινδυνεύει. Άλλωστε, το εγγυώνται η ποιότητα του έργου των δύο δημιουργών, του Μάνου Ελευθερίου και της Κικής Δημουλά.
Έτσι δεν είναι; Μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει το έργο τους; Ποιος θα τολμήσει κάτι τέτοιο, αφού αυτό έχει ήδη εγγραφεί με χρυσά γράμματα στις σελίδες του νεοελληνικού πολιτισμού; Ποιος έχει το κουράγιο να πάει κόντρα στην πάνδημη λαϊκή αποδοχή τού εν λόγω έργου; Με τι κουράγιο θα αρθρώσει τον αντιρρητικό λόγο του;
Επιπλέον δε, είναι δυνατόν κάποιος, σήμερα, να συνδέσει τη δημόσια στάση ενός συγγραφέα με το έργο του; Εκατομμύρια σελίδες τυπωμένου χαρτιού χρειάστηκαν για να γίνει αυτή διάκριση. Είναι δυνατόν κάποιος, σήμερα, να απαιτεί από έναν συγγραφέα, και εν γένει καλλιτέχνη, να έχει σαφή πολιτική τοποθέτηση, ακόμα και στις δημοτικές εκλογές; Άλλα τόσα εκατομμύρια σελίδων έχουν γραφεί για την «ελευθερία» του καλλιτέχνη. Και, τέλος πάντων, δεν παίζουν ρόλο οι διαπροσωπικές σχέσεις; Και, κυρίως, ο καλλιτέχνης δεν δικαιούται να έχει τη δικιά του, «προσωπική» γωνία θέασης των πολιτικών και κοινωνικών δρώμενων;
Να λοιπόν που όλα συνηγορούν υπέρ της ελευθερίας του λόγου και των προσωπικών πολιτικών προτιμήσεων των συγγραφέων, και δη του Ελευθερίου και της Δημουλά. Μάλιστα, είναι τόση μεγάλη η ισχύς αυτής της «ελευθερίας», που θα ήταν μάταια, και ιδεολογικά «ύποπτη», κάθε απόπειρα να εισαγάγει κάποιος και άλλες παραμέτρους για να εξηγήσει τη στάση των δύο συγγραφέων. Δηλαδή, παραμέτρους κοινωνικές, δημοσίων σχέσεων, καιροσκοπισμού και άλλες συναφείς.
Και το έργο τους; Δεν συνεχίζει να λάμπει; Αμαυρώθηκε, έστω και λίγο, από αυτή τη στάση τους; Δεν νομίζω. Άλλωστε, συνηθίζεται οι συγγραφείς, στο πλαίσιο της «πολυσημίας» του έργου τους, να έχουν και μια «πολύσημη» δημόσια στάση. Π.χ., πριν από λίγο καιρό ο Ελευθερίου υπέγραφε υπέρ της Δημοκρατικής Αριστεράς, ενώ οι σχέσεις και επαφές της «αποστασιοποιημένης» ποιήτριας με τους εκάστοτε κυβερνώντες είναι παροιμιώδεις.
Ναι, αλλά η κοινωνία θα συνεχίζει να διαβάζει, να εκτιμά και να τιμά τον Ελευθερίου και τη Δημουλά. Έτσι είναι. Είμαστε όλοι συνένοχοι λοιπόν; Όχι, αλλά το μόνο που μπορώ να επικαλεστώ είναι πως εδώ, στις «Αναγνώσεις», στα οκτώ χρόνια που υπάρχουν, για τα πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα του Μάνου Ελευθερίου δεν έχει γραφεί ούτε λέξη (καθ’ ότι πρόκειται για παραλογοτεχνία και κανείς συνεργάτης μας δεν προσφέρθηκε να κάνει και τη στοιχειωδέστερη κριτική...), ενώ για το όλο έργο και τα εκδοθέντα βιβλία της Κικής Δημουλά υπάρχει μόνο ένα, κι αυτό αντιρρητικό κείμενο, που αμφισβητεί ευθέως την ποιητική τους αξία.
Και τι έγινε; θα μπορούσε να πει κάποιος. Οι αναγνώστες, φυσικά και πολλοί αναγνώστες της Αυγής, τους διαβάζουν, και η κοινωνία τούς επιδαψιλεύει τιμές. Το δε έργο τους είναι τόσο σημαίνον, για τη σύγχρονη νεοελληνική κουλτούρα, που η σιωπή κάποιων σελίδων είναι ασήμαντη. Ναι, έτσι είναι.
Ναι, έτσι θα ήταν, αν η συνθήκη της τέχνης ήταν «δημοκρατική». Η κυρία Λένα Μαντά (των 150.000 αντιτύπων για κάθε βιβλίο της) θα ήταν ήδη κάτοχος του Νόμπελ, και όχι η κ. Δημουλά, που επί έτη πολλά πασχίζει. Ο δε Μάνος Ελευθερίου θα έπρεπε, με τα τόσα πολυτραγουδισμένα στιχάκια του, να έχει ήδη ανακηρυχθεί ύπατος των ποιητών, έστω μαζί με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Ο δε κ. Ψινάκης θα δικαιούτο όχι τη θέση του Αντιδημάρχου Πολιτισμού, αλλά τον ίδιο το θώκο του Δημάρχου Αθηναίων, αφού αυτό επιτάσσουν τα νούμερα της τηλεθέασης και, όπως έλεγαν παλιά, «βοή λαού»...
Μόνο που η συνθήκη της τέχνης δεν είναι «δημοκρατική», αλλά αριστοκρατική, χωρίς εισαγωγικά. Ναι, λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες του Ελευθερίου και της Δημουλά, η καλλιτεχνική αξία του όποιου έργου τους δεν κρίνεται από τη δικιά σας αποδοχή, αλλά από τις κριτικές αποτιμήσεις του, και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Η δικιά σας αποδοχή αποτελεί απλώς έναν δείκτη της νεοελληνικής ιδεολογίας, των αισθητικών προτιμήσεων της κοινωνίας στα χρόνια αυτά κλπ κλπ. Σίγουρα, δε, αυτή η αποδοχή θα αποτελέσει το αντικείμενο μιας σχετικής διδακτορικής διατριβής, σε ένα Τμήμα Πολιτισμικών Σπουδών κάποιου Πανεπιστημίου. Και μιας ακόμη διατριβής, γιατί η δικιά σας αποδοχή συνιστά ένα ισχυρό τεκμήριο της σημερινής, γενικευμένης κρίσης της νεοελληνικής κοινωνίας.
Ναι, αλλά οι σελίδες βιβλίου μιας εφημερίδας της αριστεράς, ακόμα κι αυτό εδώ το κείμενο, πώς μπορεί να αδιαφορούν για τη γνώμη της κοινωνίας, πόσο μάλλον να τη χλευάζουν; Μπορούν, αλλά η απάντηση δεν βρίσκεται στα πολιτικά κιτάπια αλλά μόνο στο χώρο της τέχνης. Ο φίλος μου πεζογράφος Τάσος Γουδέλης μου έλεγε προσφάτως ότι οι αριστεροί είναι εξ ορισμού εστέτ, η δε σχέση τους με την κοινωνία αριστοκρατική. Γιατί, απλούστατα, δεν αποδέχονται και δεν σέβονται την εικόνα που έχει η κοινωνία για τον εαυτό της, δεν την «εκφράζουν», όπως κάνουν οι άλλοι πολιτικοί χώροι, αλλά επιχειρούν να της αλλάξουν αυτή την εικόνα που έχει για τον εαυτό της...
Γι’ αυτό άλλωστε η σχέση της αριστεράς με την κοινωνία, άλλοτε ισχυρή άλλοτε αναιμική, είναι μια ποιοτικά διαφορετική πολιτική σχέση. Η σχέση της αριστεράς με την τέχνη; Ας το αφήσουμε... ίσως για μια άλλη φορά...
Κώστας Βούλγαρης, Αυγή-Αναγνώσεις, 21.11.10

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Synchronicity



Ρεμάλια γύρω μου παντού· Φίλοι ρε,

Άνθρωποι με επίγνωση της Φθαρτότητά τους και τσαμπουκά να γελάνε στα δύσκολα και να ρουφάνε το Μεδούλι της Στιγμής σουλέω


Εραστές Λέξεων και Επίδοξοι Κορτάκηδες του Τυχαίου.


Απίστευτα νέοι Μέσα κι Έξω, τόσο Θνητοί, όσο και οι Τυπωμένες Σελίδες των Αναπνοών τους.


Ηθελημένα και χαρούμενα ματαιόδοξοι με άποψη

κατ' εξακολούθηση χαβαλεδιάζοντες σκεπτικιστές της Απόρριψης ,

σε αναλογία τέτοια,

όση απαιτείται για να αυταναφλέγονται

και να ζεσταίνουν τον περίγυρο με τα ηχηρά τους γέλια ·

χλευάζοντας στον Χρόνο την Λήθη

κι ανάποδα.


Γνώστες του ατελέσφορου και Κυνηγοί του Αναίτιου,

στα αγγίγματα των βλεμμάτων τους πιστοί

και Εθελοντές Δωρητές Αύρας σ’ αγνώστους·

εκείνους που ψαχουλεύουν άλλοθι σε χάρτινους κόσμους

και πληκτρολογούν μοναξιά

σε Ανύπαρκτες Κοινωνίες


Κοίτα ρε πούστη μου που πάει και βρίσκει δύναμη και φυτρώνει η Ελπίδα…


Ανοίγουν μόνα τους τα βλέφαρά μου και βλέπω σε τι κοιτάνε:

Στον Πάνο, στην Μαρία, στον Κώστα, στον άλλο τον Πάνο, στον Μιχάλη, στον Γιάννη, στην Μάγδα, στην Ευσταθία, στον Βαγγέλη, στον Νίκο, στον Γιώργο, στην Δόμνα, στην Δήμητρα,

Και σ’ άλλους και σ’άλλες, όλους στην μια πλευρά

να μου Χαμογελούν γνέφοντας, Χαμογελάω κι εγώ


Κι είναι να θαυμάζει κανείς,

πως μπλέκονται οι Χορδές του Χρόνου μεταξύ τους

και πως συνταιριάζουν Ήχους, Αρμονίες, Παύσεις, Άρσεις, Διέσεις, Υφέσεις, Ρυθμό και Συγχορδίες,

σε χρήζουν Μαέστρο της Στιγμής, όπως και τους άλλους γύρω σου,

και να ‘μαστε ξάφνου όλοι στο Podium

και πάνε τα χέρια μόνα τους

σαν να συντονίζουν

σαν να ενορχηστρώνουν

και να που βγαίνουν Ακούσματα που ούτε ήξερες πως μπορούσαν να ταιριάξουν

και γελάς γιατί δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις,

αλλά είναι και που γουστάρεις και αφήνεσαι


Μάγκα, θέλει πολύ μαγκιά να μην αφήνεις αλλά να αφήνεσαι,

όπως πάλι, θέλει τριβή κι υπομονή να μάθεις να αναγνωρίζεις Συγχρονισμένες Στιγμές ενώ ταυτόχρονα τις ζεις.


Από εκείνες τις στιγμές ήταν, τόσο οι χθεσινές όσο και οι σημερινές

Φαίνεται ότι δουλεύει, τελικά, το μοτίβο


Ξέρεις τώρα,

κούνημα φτερών πεταλούδας αλλού – σεισμός εδώ


Χάος στο μυαλό μας σου λέω, μην το ψάχνεις…. ωραία πράγματα …


Synchronicity λέμε ρε

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Λίγο πριν...

Καμία πίεση. Έχουν περάσει πλέον οι εποχές που θόλωνε το κοινό μπροστά στα μάτια μου. Τώρα πια οι τέτοιου είδους εκδηλώσεις έχουν αποκτήσει άλλη αξία για μένα, που καμία σχέση δεν έχει με λόγους συγγραφικής αυταρέσκειας, προβολής, εμπορίας κτλ. Ζω αποκομμένος από τους λογοτεχνικούς κύκλους, κι όπως τώρα αποτιμώ την κατάστασή μου το ισοζύγιο κλίνει προς την ωφέλεια. Οπότε η μόνη μου έγνοια είναι να γνωρίσω ανθρώπους και κυρίως να δω φίλους. Υπάρχει βέβαια και κάτι ακόμη: ο φόβος μήπως τους απογοητεύσω. Αλλά γι' αυτά, θα υπάρξει ανάρτηση λίγο μετά...
(Αναθεώρηση: Το μετά ανήκει σε όποιον ήταν εκεί. Πάντως ήταν ωραία. Νομίζω πολύ ωραία.)

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

19/11, 8:00 μ.μ.,
Πολυχώρος ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118)


Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν την παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη, "ΑΣΤΟΧΙΑ ΥΛΙΚΟΥ".


Θα μιλήσουν:

- ο Κώστας Καλημέρης, κριτικός λογοτεχνίας-συγγραφέας,

- ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, ποιητής-κριτικός λογοτεχνίας.

Συντονίζει ο Κώστας Βούλγαρης, κριτικός λογοτεχνίας-συγγραφέας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο ηθοποιός Μανώλης Μαυροματάκης.

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Μια "φυσική" προσαρμογή

Θυμάμαι ότι τέτοιο καιρό πέρσι και πρόπερσι τα ίδια ακριβώς έγραφα: μια πολλά υποσχόμενη άνοιξη μεσούντος του Νοέμβρη. Με τη διαφορά ότι σιγά σιγά αρχίζω να το συνηθίζω. Το πιο πιθανό μάλιστα είναι ότι του χρόνου θα το έχω πάρει απόφαση: με τα JUMBO να μετρούν ανάποδα τις μέρες για τις γιορτές και τις πρώτες χριστουγεννιάτικες βιτρίνες να στολίζουν ήδη το κέντρο της Θεσσαλονί­κης, εγώ θα φοράω τις μέρες κοντομάνικα και τις νύχτες θα ξυπνάω από τα κουνούπια. Ό,τι δηλαδή κάνω εδώ και αρκετά χρόνια.

Στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών, τα λαγωνικά του STAR έψαχναν δικαίως να βρουν τον κόσμο στις παραλίες. Εικόνες με λουόμενους που κάνουν ηλιοθεραπεία, λένε αστειάκια, πίνουν το φραπέ τους. Καμία έκπληξη στη δημοσιογραφική αποτύπωση της πραγματικότητας, που ανακάλεσε αντίστοιχες απεικονίσεις από τον περσινό Οκτώβριο, τακτοποιήθηκε βολικά ανάμεσά τους, για να αποτελέσουν από κοινού τη νομιμοποιητική βάση για τα μελλοντικά ρεπορτάζ: ένας Άι Βασίλης που έρχεται όχι με έλκηθρο από τους πάγους του βόρειου πόλου αλλά με ταχύπλοο από τις παραλίες της Χαλκιδικής, μια ανθισμένη φλαμουριά στη θέση του έλατου, οι «ευχούλες» αντί για τα χιόνια στο καμπαναριό.

Μία και ενιαία η πραγματικότητα, μία και ενιαία η κυρίαρχη σύλληψή της, που επιχειρεί μέσα από τέτοιες απεικονίσεις να εξηγήσει όχι μόνο το παρόν, αλλά να ορίσει και έναν τρόπο ερμηνείας και κατανόησης του παρελθόντος και του μέλλοντος: όλα είναι όπως ήταν, όλα θα συνεχίσουν να είναι όπως ήδη είναι.

Οι χαριεντιζόμενοι λουόμενοι της παραλίας δίνουν το μέτρο της ανθρώπινης στάσης μπροστά στη σύλληψη αυτή. Εδώ αναστρέφεται ο γνωστός νόμος των φυσικών ειδών: ο κανόνας της προσαρμογής παύει να ρυθμίζεται από την εξέλιξη, αφού, απ’ ό,τι φαίνεται, η εξέλιξη στα ανθρώπινα πράγματα ρυθμίζεται πλέον από τον κανόνα της προσαρμογής.

Το να εκλαμβάνεις ως καλοκαιρία την αρρωστημένη άνοιξη αυτού του Νοέμβρη δεν απέχει καθόλου από το να αναγνωρίζεις ως σωτήρες του τόπου όσους τον οδήγησαν σε αυτά τα χάλια. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: δίχως συλλογικά κρατήματα και δίχως ηχηρό αντίλογο, η ατομική μνήμη και η ατομική κρίση εκφυλίζονται. Απομένουν κάτι ξεφτίδια μνήμης και κάτι υπολείμματα κρίσης που στην καλύτερη περίπτωση κατατείνουν στην αμήχανη σιωπή ή σε άναρθρες κραυγές και στη χειρότερη ανακουφίζονται με την ιδέα ότι θα μειωθούν τα κοινόχρηστα για το πετρέλαιο θέρμανσης ή βαυκαλίζονται με τις διακηρύξεις για την πράσινη ανάπτυξη που, ύστερα από τρεις δεκαετίες κοινωνικής δράσης, συμπεριέλαβαν τα κόμματα εξουσίας στο πρόγραμμά τους.

Α, ναι! Απομένουν και κάτι τέτοια κείμενα, που όπως πάνε τα πράγματα δε θα έχουν στο εξής κανένα λόγο να γράφονται. Είπαμε: ο κανόνας της προσαρ­μογής.

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Ιστοσελίδα με άποψη

Από το γνωστό και αφοριστικό "αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι" μέχρι τη σημερινή δημοσιογραφική πραγματικότητα, η απόσταση μπορεί να είναι άλλοτε μεγαλύτερη κι άλλοτε μικρότερη. Το βέβαιο είναι ότι σ' αυτό τον ακανθώδη επαγγελματικό χώρο υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις που σώζουν τη χαμένη τιμή της δημοσιόγραφίας. Είχα την τύχη να γνωρίσω κάποιους ανάμεσά τους. Ανθρώπους, ως επί το πλείστον, αφανείς, που επιμένουν, ακόμη και σε βάρος της επαγγελματικής τους πορείας, να κρατούν ακέραια τη γραφή τους. Γιατί τα γράφω;
Μια νέα ιστοσελίδα δημοσιογραφικού χαρακτήρα απ' αυτές που περιποιούν τιμή για το δημοσιογραφικό χώρο κοσμεί το διαδίκτυο.
Επισκεφτείτε τους. Στηρίξτε τους.
Θα τους βρείτε στο http://www.pressinaction.gr/

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Είναι όλα ίδια παππού...

Διαβάζω, ομολογουμένως με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, τους Καπετάνιους του Dominique Eudes, εκδόσεις Εξάντας 1970. Στέκομαι στις δηκτικές (αδίκως;) αναφορές του συγγραφέα στο πρόσωπο του Γεωργίου Παπανδρέου για το ρόλο που διαδραμάτισε στη συνθήκη του Λιβάνου, για τη σιωπή του μπροστά στις διεκδικήσεις των δημοκρατικών αξιωματικών του ελληνικού στρατού μέσης ανατολής, για την εκβιαστική στάση του απέναντι στους απεσταλμένους της Π.Ε.Ε.Α., για τη συνδρομή του στο σχέδιο Μάννα, για τους πολιτικάντικους ελιγμούς του στην υπόθεση της ανάδειξης του Σκόμπυ σε αρχηγό των στρατιωτικών δυνάμεων της Αθήνας, για… για… για… και μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Σεφέρη από τον Τελευταίο Σταθμό (στο Cava dei Tirreni δεν ήταν κι ο Παπανδρέου με τα ανδρείκελά του, υποδυόμενος ακόμη το ρόλο του πρωθυπουργού;):
«Ερχόμαστε απ’ την άμμο της έρημος απ’ τις θάλασσες του Πρωτέα,
ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες
καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του»
.

Αλλά αυτό που με παγώνει είναι η βεβαιότητα πως ζούμε την επανάληψη της ελεεινής αυτής ιστορίας. Κι έχει όλα τα στοιχεία μιας τραγωδίας.


Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Σουρεάλ συνθηματολογία και εκλογική αντιστοίχιση




ΘΕΜΑ ΠΡΩΤΟ (και μοναδικό)

ΚΑΝΤΕ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΣΤΗΝ ΔΕΞΙΑ ΕΓΧΡΩΜΗ ΣΤΗΛΗ.


Χρόνος: μέχρι 7 Νοεμβρίου

Επιτρέπονται δημιουργικές προσθήκες και απαντήσεις, αρκεί να είναι συνειδησιακά τεκμηριωμένες και πρωτότυπες

(Προσοχή στο μέτρο και την ομοιοκαταληξία)





Α) Στα χέρια του η πολιτική, Ι) ΠΑΦΙΛΗ
γίνεται από μπάλα-μπίλια
είναι ψηλός, γελαδερός,
ψηφίζουμε …

Β) Πολλά λαμόγια στον Πειραιά, ΙΙ) ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟ
να τους κοπεί ο βήχας,
πολλοί υποψήφιοι Δήμαρχοι,
ένας μπορεί ο …

Γ) Βιβλία κι εγκυκλοπαίδειες, ΙΙΙ) ΚΙΚΙΛΙΑΣ
πουλάει και στον Άδη,
τσιρίζει και σχίζεται ο ντουνιάς,
ψηφίζω …

Δ) Το κίνημα τα κανε σκατα, ΙV) ΜΙΧΑΣ
πριν τα βουνά να πάρεις,
ας πιούμε ένα παρηγοριάς
κι ας είναι και …

Ε) Για να έχουν οι Αθηναίοι V) ΨΩΜΙΑΔΗ
ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΑ καυσόξυλα,
το δικό τους τσιμέντο,
την δικιά τους αστική κατάθλιψη,
ψηφίζουν…

ΣΤ) Στα τέτοια μας και εμάς, VI) ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ
μονοκούκι …

Ε) Θέλω Δήμαρχο ανεξάρτητο, VII) ΠΛΕΥΡΗ
να πιάνει απ΄τα κέρατα τον βουβαλο,
ψηφίζω …

Ζ) Με φόρα πάνω στα μούτρα τους VIII)ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ
να σκάσω ένα σκαμπίλι,
μια μονάχα επιλογή,
ψηφίζω τον …

Η) Εφάπαξ δεν προβλέπεται, IX)ΔΗΜΑΡΑΣ
με μαδήσαν σαν κοτόπουλο,
μπας και σώσω λίγη σύνταξη,
ψηφίζω τον …

Θ) Τρώει γύρο με μπούκοβο, Χ)ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ
βλέπει και στο σκοτάδι,
εμόν παιδίο 'ναι'τον
ψηφίζω ...

Ι) Ρίζα έχει ασπόνδυλου, ΧΙ) ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ
κακό που τον 'χει έβρει,
μα είναι νιός, γλυκός, εκμεκ,
ψηφίζω trendy ...


(Γμώ την μορφοποίηση του blogger, δεν μου βγαζει καλά τις στήλες... Ας είναι...)

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Απολογισμός μέρας

Κάνω τον απολογισμό μου. Μια ακόμη μέρα, ύστερα από μια άλλη και πριν από την επόμενη. Με πιάνουν τα διαόλια μου νυχτιάτικα και αναρωτιέμαι τι αφήνει πίσω της η 1.11 του 2010, που όπου να 'ναι φεύγει. Πιάνω το νήμα από το πρωί και το τραβάω: δουλειά, τρεξίματα, δουλειά, τρεξίματα.
Τι έχει μείνει; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Μόνο μια ευθεία γραμμή σαν το τεντωμένο σχοινί του σχοινοβάτη ή καλύτερα σαν το οριζόντιο καρδιογράφημα αρρώστου. Και το χειρότερο από όλα είναι που ξέρω ότι έτσι ήταν, ότι έτσι είναι εδώ και πολλά πολλά χρόνια.