Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Μνημόνιο = Μνήμα μονό, για μαζικές ταφές;;;




Μού ΄ρθε με mail

Δεν έχω να σχολιάσω τίποτα


Το παραθέτω όπως ήρθε, ακόμη και με τα υστερόγραφα και εύχομαι μονάχα να μην είναι αληθινό...



Φίλος έγραψε:

΄Εχω βαρεθεί να ακούω του κόσμου τις ηλιθιότητες, από τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τα κανάλια, τον κόσμο στα καφενεία, ....παντού....

Κανένας, μα κανένας, δεν έχει καταλάβει, πού βρισκόμαστε και πού πάμε.

Και, προσωπικά, απορώ, διότι ούτε το αγαπημένο μου κάπιταλ δεν δημοσίευσε 5 σελιδούλες, από τον νόμο 3845, δηλαδή το περίφημο Mνημόνιο, για να τελειώνουν οι βλακείες.

Σήμερα, θα παρουσιάσω, μόνο, τον πίνακα 1, σελίδα 1349 του νόμου 3845, ΦΕΚ 65/2010.

Ο Πίνακας λέει τα δημοσιονομικά μέτρα, που περιλαμβάνει το πρόγραμμα.

΄Ο,τι άλλο ακούτε είναι αηδίες.

Πάμε, λοιπόν, να δούμε τα μέτρα, για το 2010.





΄Οπως βλέπετε, από τα μέτρα του 2010, θα εξοικονομήσουμε 5800 εκατομύρια.
Τελειώσαμε; ΄Οχι, βέβαια, έρχεται το 2011.
Πάρτε τα μέτρα του 2011, για να καταλάβετε




Αν δεν καταλάβατε, ακόμα, το 2011, θα εξοικονομήσουμε άλλα 9.650 εκατομύρια, δηλαδή υπεδιπλάσια από το 2010, δηλαδή, το αγγούρι θα είναι διπλάσιο το 2011. Για δείτε:

Αύξηση αντικειμενικών αξιών 400 εκατομύρια

Εξοικονόμηση πόρων, από τον Καλλικράτη, 500 εκατομύρια.

Και, μετά από αυτά, έρχεται το 2012.

Πάρτε και το 2012, να το έχετε.








Ζείτε ακόμα;


Για δείτε, τι λέει, για το 2012.

Μείωση προσλήψεων δημοσίων υπάλλήλων, πέραν του 5 προς 1!!

Αυτό, για όσους σας τάζουν θέσεις στο δημόσιο.

Ανάπτυξη θέλετε.

Πάρτε μείωση δημόσιων επενδύσεων 500 εκατομύρια.

Προσέξτε, τώρα, και το τελευταίο.

ΜΗ καθορισμένα μέτρα, για λειτουργικά έξοδα 900 εκατομύρια!!!

Αντέχετε;;
Ε, πάρτε και το 2013







Βλέπετε τι λέει;

ΜΗ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ 4200 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ,δηλαδή, το 2013, θα πάρουνε μέτρα, που θα πρέπει να αποδώσουν όσο ΟΛΕΣ οι περικοπές του 2010!!!

Ακόμα αναπνέετε, και δεν σας έχουν φορολογήσει;

Δεν πειράζει.

Υπομονή.

Εσείς οι 500.000 Ελληνες που έχετε καταφέρει να ζείτε, θα δείτε τα βάσανα σας να τελειώνουν το .... 2015, γιατί, ακόμα, υπάρχει το 2014, που έχει - και αυτό - μέτρα. Πάρτε, λοιπόν, και το 2014.









Προσέξτε, τώρα.


Το 2014 - και μόνο τότε - θα σταματήσει τη φορολογία των κερδοφόρων επιχειρήσεων, χάνοντας 600 εκατομμύρια, αλλά, προβλέπει εξοικονόμηση, από μη καθορισμένα ακόμα μέτρα, 4.700 εκατομμυρίων!!!



ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΘΟΥΝ 30 ΔΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ, ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΟΥΝΤΑΙ 5,8!!!

Από σήμερα, λοιπόν, ό,τι βλακεία ακούτε, από οποιονδήποτε, θα μπορείτε να ρίχνετε μια ματιά στους λογαριασμούς και να ξέρετε τι σας περιμένει.
Αν έχετε τάσες αυτοκτονικές, διαβάστε όλο τον νόμο, αλλά όχι σαν τους ηλίθιους πολιτικοδημοσιογράφους.
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ!!!
Κι ενώ ο νόμος γράφει όλα αυτά, έχουμε τον έναν και τον άλλον, να διαμορφώνουν γνώμη, για τον 15χρονο, που θα δουλεύει με 400 ευρώ ή τη ποσόστωση ναυτικών στο Ζενίθ, "κρύβοντας", με την έντονη δημοσιοποίηση τέτοιων περιπτώσεων, το εγκληματικό σύνολο.
Ε, λοιπόν.
'Οσοι τα λένε αυτά ή ξέρουν και μας δουλέυουν ή είναι βλάκες ή και τα δύο.
΄Αντε, καληνύχτα, συνάδελφοι κορόϊδα μελλοθάνατοι....
Υ.Γ. ΄Οσοι μπορείτε, διακινείστε τα παραπάνω στοιχεία, με οποιονδήποτε τρόπο. ΄Ετσι κι αλλιώς, δεν μου φαίνεται, ότι θα τολμήσει κανένα επίσημο μέσον να τα δημοσιοποιήσει ευρέως.




ΥΓ: Το φως υπάρχει, ενώ το σκοτάδι είναι απλώς η απουσία του φωτός.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε...



Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε
Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους
Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες
Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες.
Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι
Λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,
Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα
Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους
Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες

Ἐσὺ στοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους χώσου
Στὶς δαιδαλώδεις κρύπτες ποὺ δὲν προσεγγίζει
Οὔτε φωνὴ ἀγριμιοῦ ἢ ἦχος τυμπάνου·
Ἐκεῖ δὲ θὰ σὲ βροῦν. Γιατί ἂν σ᾿ ἀφορίσουν
Κάποιοι –ἀναπόφευκτα– στὰ χείλη τους θὰ σὲ προφέρουν
Οἱ σκέψεις σου θ᾿ ἀλλοιωθοῦν, θὰ σοῦ ἀποδώσουν
Ψιθυριστὰ προθέσεις, θὰ σὲ ὑμνήσουν.
Μὲ τέτοιες προσιτὲς ἐπιτυχίες θὰ ἡττηθεῖς.
Τεντώσου ἀπορρίπτοντας τῶν λόγων σου τὴν πανοπλία
Κάθε ἐξωτερικὸ περίβλημά σου περιττὸ
Καὶ τῆς Σιωπῆς τὸ μέγα διάστημα, ἔτσι,
Τεντώσου νὰ πληρώσεις συμπαγής.


Μανόλης Αναγνωστάκης


(Γιατί μόνο η σιωπή μας έμεινε κι ας στενεύει κι αυτή σαν δανεικό παπούτσι...)



Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Ο αγιασμός στο πρωτοδικείο



Ο αγιασμός που πραγματοποιήθηκε στις 21-9-2010 στο Πρωτοδικείο Γιαννιτσών, ενόψει την έναρξης του νέου δικαστικού έτους, ξανακάνει επίκαιρο τον προβληματισμό για τις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας.

Ο αγιασμός δεν αποτελεί μια απλή κοινωνική εκδήλωση, αλλά είναι πράξη θρησκευτικής λατρείας. Γι’ αυτό, όταν τελείται σε δικαστικό κτήριο, υπονομεύει την αρχή της «κοσμικότητας» των πολιτικών θεσμών, αλλά και θέτει σε αμφιβολία τη θρησκευτική ουδετερότητα του δικαστηρίου, καθώς εμφανίζει το βασικό εγγυητή της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, δηλαδή τη Δικαιοσύνη ως θεσμό, να θρησκεύεται. Τα δικαστήρια όμως οφείλουν να είναι ανεξίθρησκα, διότι, κατά το Σύνταγμα, απονέμουν τη δικαιοσύνη στο όνομα του λαού και των νόμων και όχι του Θεού. Αυτό είναι που διακρίνει ένα κοσμικό κράτος από ένα θεοκρατικό.

Γενικότερα, κατά την άποψή μας, στους χώρους του Δημοσίου δεν είναι θεμιτό να τελείται καμιά θρησκευτική τελετή, από κανένα θρησκευτικό δόγμα, ούτε να υπάρχουν σύμβολα που υποδηλώνουν θρησκευτικό χρωματισμό· διαφορετικά πλήττεται η ουδετερότητα που οφείλει το κράτος να τηρεί έναντι όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων.

Στα πλαίσια μιας τέτοιας θεώρησης, το μεν Κράτος επιβάλλεται να είναι «κοσμικό», δηλαδή θρησκευτικά ουδέτερο, ώστε να παρέχει τα εχέγγυα για μια αξιόπιστη προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας, η δε επίσημη Εκκλησία οφείλει να απέχει από κάθε ενέργεια που την εμφανίζει, είτε άμεσα είτε έμμεσα και διαμεσολαβημένα, σαν προέκταση της κρατικής εξουσίας.

Η σαφής και αυστηρή διάκριση των ρόλων Κράτους και Εκκλησίας δεν αποτελεί αίτημα των καιρών, εξ αιτίας μόνο της διαπλοκής μεταξύ εκκλησιαστικής, πολιτικής, δικαστικής κ.λπ. εξουσίας, όπως μαρτυρούν τα πολλά και πρόσφατα σκάνδαλα, αλλά είναι βασικό γνώρισμα κάθε σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας· η θεσμική εμπλοκή τους, αντίθετα, συνιστά δημοκρατικό έλλειμμα.

Θέμης Αχτσιόγλου



(Το παραπάνω κείμενο διακινείται για υπογραφή από τους δικηγόρους των Γιαννιτσών)

Οι διαδικτυακοί φίλοι

Έχω ξαναμιλήσει κι άλλες φορές για το ίδιο θέμα. Επανέρχομαι, κι ας γίνομαι κουραστικός.
Τι κέρδισα τόσα χρόνια στο λογοτεχνικό και διαδικτυακό κουρμπέτι; Πέρα από την δυνατοτητα της έκφρασης, κέρδισα ανθρώπους. Κάποιους ανθρώπους που αντιστάθμισαν την ασχήμια που όχι μόνο με περιβάλλει απέξω αλλά μπορεί να πηγάζει κι από μέσα μου.
Κι είναι, ευτυχώς, πολλοί.
Ανάμεσά τους και ο πατριάρχης Φώτιος. Το λέω, κι ας ξέρω ότι μπορεί να μη γίνω πιστευτός: η αναφορά μου δεν έχει να κάνει με τα καλά του λόγια.

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Να φύγει...


Δεν πάω καλά αδερφέ.

Δεν πάω καθόλου καλά.

Θυμάσαι εκείνες τις πέτρες που σου έλεγα πως έρχονται από καιρό σε καιρό και βαραίνουν το στομάχι μου;

Επέστρεψαν πιο βαρειές αυτή την φορά.

Πεταρίζουν κιόλας τώρα.

Τις νοιώθω να περπατάνε μέσα μου σαν να ψάχνουν τρόπο να βγουν έξω να κυλήσουν στην άσφαλτο , να βαλουν μπροστά και να φύγουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Αποσυντονίζομαι διαρκώς, δεν μπορώ να εστιάσω σε τίποτα, αρχίζω και έχω κάτι παράξενους πονοκεφάλους και μεταπτώσεις.

Αδειάζω ρε μαλάκα, στεγνώνω πως το λένε.

Αρχίζω και νοιώθω ζόμπι.

Τα μέλη μου κουνιούνται μόνα τους, με πάνε στο σχολείο, με βάζουν στην αίθουσα, το στόμα μου ανοίγει και λέει, λέει, λέει, ούτε ξέρω τι λέει πια, τα μάτια μου κοιτάνε στο κενό, δεν είμαι εκεί πια, έχω φύγει.

Το ανησυχητικό είναι πως δεν μου καίγεται καρφάκι πια.

Αδιαφορώ.

Περπατάω σαν κουρδισμένος, μιλάω σαν κουρδισμένος, κοιμάμαι και ξυπνάω σαν κουρδισμένος, ζω μια κουρδισμένη ζωή

Πως διάολο κουρδίζομαι ρε συ, αφού κουρδιστήρι δεν έχω;

Δεν έχω όρεξη για τίποτα, τίποτα όμως.

Θέλω να καθομαι σπίτι και να κοιτάζω το ταβάνι.

Θέλω να το τρυπήσω το ταβάνι με τα μάτια και να βλέπω ουρανό.

Ουρανό ρε πούστη μου, ουρανό, αέρα, σύννεφα, πουλιά, αστέρια

Αντί γι΄αυτό κοιταζω μιαν οθόνη και ένα πληκτρολόγιο.

Και το ταβάνι.

Θέλω να πάρω τους δρομους, να φύγω, δεν ξερω που θα πάω, αλλά να φύγω, να προχωρήσω, να κινηθώ, να μην καταντήσω έπιπλο στο σπίτι, να μην γίνω διακοσμητικό κερί στο σαλόνι, ούτε βασιλικός στο μπαλκόνι.

Να φύγω.

… και να πάω που;

Από το μέσα του πως ξεφεύγει κανείς;

«Το ‘χεις» θα μου πεις

Ε και που «το ‘χω», τι;

Πώς να τ’ αφήσω να φύγει μου λες;

Να βγει το γαμημένο, να πετάξει, να φύγει, να μου αδειάσει την γωνιά, να ζήσει κι αυτό να ζήσω κι εγώ.

Διαλύομαι μαλάκα, τα χάνω…

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Οι άρρωστες κότες

Oι κότες ήταν ένα κοτέτσι και υπήρχε ένας το πολύ δύο πετεινοί. Οι περισσότερες ήταν υγιείς, έκαναν μπόλικα αυγά, τα κλωσσούσαν και είχαν και τα κλωσσόπουλά τους, κάποια στιγμή οδηγούνταν στο μπαλτά κι από εκεί κατέληγαν στην κατσαρόλα, κάποιες γεννιόντουσαν (ή τους δημιουργούνταν αργότερα, δε θυμάμαι ακριβώς) με κάποιο πρόβλημα στα μάτια, το μισό μάτι τους ή και ολόκληρο ήταν καλυμμένο, πολλές φορές και τα δύο, με μια μεμβράνη, κάτι σαν τον καταρράκτη που παθαίνουν τα μάτια των μεγάλων. Αυτές από μικρά κοτόπουλα κακοποιούνταν απ’ όλα τ' άλλα. Όταν ήταν μικρά κλωσσόπουλα και δεν έβλεπαν καλά να ακολουθήσουν τη μάνα-κλώσσα, χάνονταν και κακάριζαν μόνα τους, μέχρι να τα βρει κάποιος, κι όταν δεν τα έβρισκε, χάνονταν δια παντός. Όταν μεγάλωναν κι έπεφταν οι σπόροι για να φάνε, δεν τους έβλεπαν ή έτσι δυσκίνητα που ήταν, λόγω της περιορισμένης ορατότητας, τους άρπαζαν οι άλλες, τσιμπολογώντας και τις ίδιες για να τις εξουδετερώσουν παντελώς ως αντιπάλους και διεκδικητές σπόρων. Oι πετεινοί, όταν δεν τους κάθονταν οι άλλες κότες, γιατί είχαν κι αυτές τα κέφια τους και την προσωπικότητά τους, εκτονώνονταν πάνω τους, γιατί δεν μπορούσαν να ξεφύγουν τρέχοντας κι ως εκ τούτου ήταν πάντα διαθέσιμες κι απ' τη συχνή χρήση και την ελλιπή όραση, ήταν μονίμως ζαβλακωμένες...΄Oλη τους η φορεσιά ήταν μέσα στη βρώμα, έσερναν με τα φτερά τους ό, τι έβρισκαν, κουτσουλιές, κοπριές ζώων, μπλέκονταν σε σύρματα και μάτωναν, περνούσαν από αγκάθια και τους άφηναν υπολείμματα, με τον καιρό το φτέρωμά τους είχε βρωμίσει και σχεδόν είχαν ξεπουπουλιαστεί, έσερναν το άθλιο κορμί τους από δω και κει και δεν τις πλησίαζαν πια ούτε οι πετεινοί, ούτε και για μπαλτά τις προόριζε κανείς, όλοι θεωρούσαν το κρέας τους άρρωστο, μολονότι δεν έφεραν ίχνος αρρώστιας, τις κρατούσαν μάλλον μόνο για τα αυγά τους....Τις έβλεπα να κόβουν βόλτα στην αυλή απελπισμένες, αποχαυνωμένες απ' τα πάθη τους και τις λυπόμουνα, έλεγα, όταν μεγαλώσω θα βρω έναν τρόπο να γιατρεύω τα μάτια τους, νόμιζα ότι είναι πολύ απλό, κάποιες φορές κιόλας είχα δοκιμάσει να πιάσω τα μικρά πουλάκια και προσπάθησα με ένα λεπτό ξυλάκι να απομακρύνω τη μεμβράνη απ' τα μάτια τους, δεν τα κατάφερα και μάλλον τα πλήγωσα, αν κρίνω απ' τα κακαρίσματά τους μετά. Αν εξέλιπε αυτή η μεμβράνη απ' τα μάτια τους όλη η ζωή τους θα είχε μια άλλη πορεία...Φορές φορές νιώθω μια τέτοια άρρωστη κότα...


Ευσταθία Ματζαρίδου

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Μια τοπική αυθαιρεσία

17.9.2010

Κοινοποίηση:

Δήμαρχος Πέλλας

Δημοτικό Συμβούλιο Δήμου Πέλλας

Τύπος Γιαννιτσών

Ixnilasies.blogspot.com


Πολύ σύντομα, το ιστορικό έχει ως εξής:

Δημοτική έκταση (τεμάχιο 763) στην κοινότητα Δυτικού του δήμου Πέλλας, παρακείμενη στο πλατανόρεμα του χωριού, παρουσιάστηκε το καλοκαίρι στον τοπικό τύπο ως το σχεδιαζόμενο αθλητικό κέντρο της Αναγέννησης Γιαννιτσών. Αμέσως ξεκίνησαν εκσκαφικές εργασίες κι ο χώρος αναπλάστηκε, περιφράχτηκε, σπάρθηκε με γκαζόν και τοποθετήθηκαν εστίες.

Αναγκάζομαι να επανέλθω στο ίδιο θέμα, κωδικοποιώντας τις σημαντικότερες ενστάσεις μου με τη μορφή δύο βασικών ερωτημάτων:

- Από ποια ηθική, πολιτική ή νομική αρχή πηγάζει το δικαίωμα οποιουδήποτε ιδιώτη να θέτει, χωρίς καν να πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος, κάτω από τον έλεγχό του μια δημοτική έκταση και να την εντάσσει στους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς του;

- Από ποια ηθική, πολιτική ή νομική αρχή πηγάζει το δικαίωμα οποιουδήποτε δημάρχου να συναινεί σε μια τέτοια αυθαιρεσία, χωρίς μάλιστα να προϋπάρχει απόφαση δημοτικού συμβουλίου ή να ορίζεται το αντίτιμο της παραχώρησης ή να έχουν εκδοθεί οι σχετικές άδειες για την αλλαγή χρήσης και τις εργασίες;

Ασφαλώς, το πρόβλημα είναι στον πυρήνα του πολιτικό κι έχει να κάνει, όχι μόνο σε τοπικό αλλά και σε πανελλήνιο επίπεδο, με την αυξανόμενη ασυδοσία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μπροστά σε μια αδιάφορη, σε μια φοβισμένη και αποπροσανατολισμένη κοινωνία και την αδυναμία ή την άρνηση (αν δε συμβαίνει κάτι άλλο) της εκάστοτε δημοτικής ή πολιτικής εξουσίας να διασφαλίσει τα κοινωνικά δικαιώματα.

Ένα μήνα μετά την πρώτη δημοσιοποίηση του θέματος, κι ο επικεφαλής της δημοτικής αρχής Απόστολος Τσαλταφερίδης τηρεί επισήμως σιγήν ιχθύος. Στο μεταξύ ο χώρος παραμένει περιφραγμένος, που σημαίνει αποκλεισμένος για την κοινή χρήση, και μια πόρτα ανοιχτή είναι ό,τι απέμεινε από το παραβιασμένο κοινωνικό δικαίωμα. Στο εξής οι κάτοικοι του Δυτικού πρέπει να λογοδοτούν ή να επαφίενται στην καλή θέληση όσων νέμονται το χώρο, προκειμένου να τον αξιοποιήσουν ή να αποκτήσουν πρόσβαση στο δάσος.

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, φιλόλογος-συγγραφέας

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Έπιασε καιρός


Στάζω αλμύρα και φτύνω φύκια, μαύρη άμμο και πικρό καφέ τελευταία, το ξέρω. Θολωμένο το μάτι και ο Πολικός Αστέρας άφαντος, σκοτάδι κι αλμύρα, σαν παστό ψάρι σε βαρέλι άλμης.


Κάτσε και περίμενε πότε θα σε φάνε δηλαδή


Δεν ξέρω πως γυρνάνε πίσω πια, ούτε και που είναι πλέον πίσω και που μπροστά, δεν στρίβει κι ο γιαλός μας, μόνο τα δοκάρια από το ταλαιπωρημένο σκαρί να τρίζουν αισχρά και ρότα για τις ξέρες, με την παλιά την περηφάνια καταξεσχισμένο πανί στο άλμπουρο, αφού πλέον τ’ αρμένισμα το ορίζει ο Καιρός και η Σημαία Ευκαιρίας.


Ξέμειναν και τα πληρώματα κι οι Τιμονιέρηδες, εμπορεύματα δεμένα στα αμπάρια, μόνο εμπορεύματα στο μπάρκο.


Νέοι Καιροί, Άλλοι Άνεμοι, Νέες Θάλασσες, κι όσοι νομίζουν πως ξέρουν να κολυμπάνε, πως το κύμα δεν είναι γι’ αυτούς, πρώτοι δαγκώνουν τον Βυθό.


Κι είναι Θάνατος ο Βυθός· Θάνατος, Αλμύρα και Λήθη


Γέμισαν οι αποβάθρες από την Σιωπή των Κουπιών κι όσοι να λαμνοκοπούν μονάχα έμαθαν, ούτε βάρκα δεν βρίσκουν πια, γεμίζει ο Βυθός μπαταρισμένα πλεούμενα, Φωλιές για Καρχαρίες.


Τόση μα τόση πια η απελπισία


Κι ούτε οιμωγές, ούτε κραυγές, μόνο τα μάτια χαμηλά κι ο σβέρκος ξέσκεπος και τεντωμένος κι όλοι με μια κουβέρτα Αλλότριας Σιωπής, τρύπια κι αυτή και με μπαλώματα λερά και άχρωμα


Και αναρωτιέσαι· όταν πλέον και τις Σιωπές τις ζούμε Αλλοτριωμένες, τότε σαν να σκουραίνουν πιότερο τα φύκια στον Βυθό κι όλο ζυγώνουν, όσο κι αν ξερνούσες σιχασιά στα Βάθη τους κλοτσώντας τα όσο άντεχες, που έβλεπες μεν, αλλά περισσότερα δεν μπορούσες। Αυτό ήταν άραγε το καλυτερο που γινόταν;


Μόνο λέξεις πυγολαμπίζουν στο μυαλό σου, ίδιες φυσαλίδες κενού πια, καταδικασμένες να βγούνε στον αφρό, γι΄ αυτό και πολύτιμες, λαμπυρίζουν, ανεβαίνουν, χάνονται


Μένεις μόνο να κοιτάς, με την αλμύρα μέσα σου να γίνεται βρωμερή ανάσα που σου καίει τα σωθικά


«Για ποιόν τα γραφεις; Ποιος νοιάζεται;»


Σώζεις αναπνοές λες, με την ακινησία τάχατες, μπας κι ήρθε ο καιρός για τις σιωπηλές μάχες, μιας και όσο χάναμε, θόρυβος γύρω μας και χλαπαταγή και εμείς Νίκες νομίζαμε πως βλέπαμε.

(Και χάναμε καιρό πολύ και με πολλούς τρόπους αλλά εμείς εκεί· βαθιά την ανάσα, βαθύ και τον Ύπνο)


Κι έλα πες μου το λοιπόν, γιατί το βουλώνουν όλοι.


… ή μήπως ο Ήχος δεν γεννάει πια;


Ειδικά τώρα, που ενώ όλοι ξέρουν πως πρέπει να πουν τι ς λέξεις τις σωστές, αυτές που φυσαλίδες ξεφύγανε, ουρλιάζουν κλαίνε και οδύρονται αλλά δεν μιλούν, πιάνουν τα μαλλιά τους μοναχά και χτυπάνε τα στήθια τους, Τραγικός Χορός, ασύνδετος, βουβές λαλιές στα βλέμματα· «Εμένα αδίκησες Άρχοντα, εμένα σώσε, που τόσο καλά σε υπηρέτησα. Να ο κακός, ο άχρηστος, ο παρίας, ο δίπλα μου είναι. Αυτός ο Φταίχτης κι Όχι Εγώ…»


Στ’ αποτυπώματα των Λέξεων σκύβω ξανά, εκείνων των παλιών που είχαν μυρωδιά και χρώμα, να βρω ρότα, να βρω Σημάδια, που κουβαλούσαν πάνω τους Φως και Δρόμο, Όνειρο κι Ελπίδα.


Ελπίδα ρε, Ελπίδα και Προσμονή, όχι παστοί μεζέδες, ψόφιοι και με θολό το μάτι.


… και δεν ξέρω πως γυρνάνε πίσω πια, δεν στρίβει κι ο γιαλός μας, πάω ίσια για τις ξέρες…


Έπιασε Καιρός, πέφτουν κορμιά χωρίς Ήχο. Έχεις κάτι χειρότερο;

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Ποιο αύριο; (Αναδημοσίευση)




(Του Σταύρου Σταυρόπουλου, από την σημερινή "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας.
Το blog του είναι εδώ...)

ΟΤΑΝ η κοινωνία μοιάζει απωθητική ποιος φταίει;

Σε ποιο βιβλίο συμβάντων και αναφορών βρίσκεται καταχωρισμένη η λέξη απελπισία; Ποιον ακριβώς κόσμο ετοιμάζουν για αύριο; Τι είδους ταινία είναι αυτή που παρακολουθούμε; Ποιος είπε στον μοντέρ να κόψει τα καλύτερα πλάνα; Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όσα συμβαίνουν χωρίς υποψία ιδεολογίας; Εναντίον ποιου στρέφονται; Ο πολίτης μιας χώρας πότε είναι σε άμυνα; Πάντα; Ή θα πυροβολείται εν ψυχρώ ή θα βλέπει τον θάνατό του; Τι λένε για όλα αυτά τα άρθρα του Συντάγματος; Υπάρχει Σύνταγμα;

ΠΩΣ είναι δυνατόν να επιχειρούν δίπλα δίπλα ένας αντιεξουσιαστής, ένας χρυσαυγίτης, ένας σπάστης, ένας ερωτευμένος, ένας οικονομικός μετανάστης, ένας χούλιγκαν, ένας φιλόδοξος δικηγόρος και ένας αποτυχημένος υπάλληλος; Εναντίον ποιων επιχειρούν; Πώς συνεννοούνται όλοι αυτοί; Σε ποια μητρική γλώσσα; Μήπως είναι το ίδιο πρόσωπο; Γιατί όποιος θέλει, κλείνει όποια ώρα θέλει το κέντρο και κάνει πορεία; Δικό του κέντρο είναι; Μετά θέλουμε να δουλέψουν τα μαγαζιά; Πώς; Πουλώντας σπασμένα για ενθύμια; Κι αν είμαστε μόνο προϊόντα που πωλούν προϊόντα χωρίς προϊόν;

ΤΙ λένε οι διοικούντες γι' αυτά; Οι πολίτες; Ελπίζουν; Πού; Τι πέτυχαν τόσες πορείες; Κερδήθηκε κάτι ή χάθηκαν περισσότερα; Αν αλλάζαμε λιγάκι την πράξη; Αν αντί για διαίρεση κάναμε πολλαπλασιασμό; Γιατί τόσα χρόνια δεν έχει συλληφθεί κανείς; Θα μας πουν καμιά φορά κάτι που να μοιάζει αλήθεια; Τι πλάνο είναι αυτό στην τηλεόραση, με τους μαθητές να ρίχνουν τριαντάφυλλα πάνω στις ασπίδες των ΜΑΤ; Γιατί έγινε αυτός ο χοντρός κύριος υπουργός; Που είναι ο «άλλος»; Τι έγινε ο διαμεσολαβητής του; Αβατον;

ΠΟΙΟΣ θα μας σώσει απ' τον εαυτό μας τώρα; Μήπως τα ρήματα είναι λιγάκι ανάποδα; Οταν λέμε αναπτύσσομαι γιατί εννοούμε καταρρέω; Ολοι λένε σ' αγαπώ; Πριν χρεοκοπήσουν οι ιδέες μήπως είχαν χρεοκοπήσει τα συναισθήματα; Μήπως εργαστήκαμε όλοι μας γι' αυτό; Υπάρχουν κουκουλοφόροι του έρωτα; Ποια αγάπη; Θα τους ξεσκεπάσει κανείς; Πού πήγαν τα βλέμματα; Οι περιοχές της ψυχής; Θα μας πουν; Το θέμα είναι να γλιτώσουμε από αυτό που θα διακοπεί προσωρινά ή χρειαζόμαστε κάτι πιο μόνιμο που να διαρκεί πάντα; Πού είναι η οικογένεια; Υπάρχει κάτι που να διαρκεί; Είναι απελπισμένος αυτός ο κόσμος επειδή φταίει το σύστημα;

ΠΟΙΟΙ είναι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες αναλυτές στην τηλεόραση που μιλούν για σύνταξη; Αυτοί οι επαγγελματίες άνθρωποι; Ποιο Ασφαλιστικό; Θα ζει κανείς τότε; Γιατί κάποιοι νομίζουν πως είναι ο Γκάντι; Ποιοι έχουν κλείσει την Πατησίων; Θα μπουν στο Πολυτεχνείο; Γιατί δεν τους πάει φαΐ ο κόσμος; Μπορεί να κάνουν και ραδιοφωνικό σταθμό; Εχουν αιτήματα; Μήπως έχουμε παρεξηγήσει κάτι εμείς οι ένοχοι σε αυτούς τους αθώους; Εμείς οι μεγάλοι συμβιβασμένοι σ' αυτά τα μικρά παιδιά; Σε ποια δεκαετία ζούμε; Αν σε λίγο δεν έχουμε ούτε να φάμε; Θα μας δώσει το ΔΝΤ; Ο ακριβός έρωτας; Το όλον τού τίποτα; Τι πάει να πει δεν μπορούμε; Ετσι γίνεσαι Λαμπέτη; Γιατί κάθε μέρα αντί για ήλιο ανατέλλουν τέρατα; Τι είναι αυτά που βλέπω στον ουρανό;

ΤΙ σημαίνει δημοκρατία; Τι είναι όλα αυτά τα σενάρια σταθεροποίησης; Ποιου πολιτεύματος; Σταθεροποιείται το τίποτε; Πού πήγε το κράτος; Το φως; Τι μπορεί να πιστεύει κάποιος που λέει μαζί, αλλά εννοεί χώρια; Ποια Μαρία; Γιατί δεν μπορώ να αναπνεύσω; Γιατί ζαλίζομαι; Σε ποια πόλη ζω; Ποιος φταίει; Πώς θα πάω αύριο στο πολιτιστικό κέντρο του δήμου; Ποιους θα δω αύριο; Θα ξημερώσει αύριο; Μπορεί να υπάρξει αύριο γι' αυτήν την πόλη; Υπάρχει ελπίδα αύριο; Θα υπάρχει αύριο αυτή η πόλη; Τι θα συμβεί αύριο; Εμείς, θα υπάρχουμε αύριο;

Σταύρος Σταυρόπουλος



Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Μικρό πολιτικό σχόλιο

Μου το μετέφερε ο Θέμης Α.
Στη διάρκεια της χούντας προσφέρθηκε στους πολιτικούς κρατουμένους η δυνατότητα να φύγουν για τις χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Η Ο. αρχίζει να το σκέφτεται. Μωρό παιδί ο γιος της μεγαλώνει με τα αποφάγια της γειτονιάς κι η ίδια απόκαμε με τις φυλακές και τα ξερονήσια. Πάνω που είναι να το πάρει απόφαση, την πιάνει κάποιος επαναπατρισθείς πολιτικός πρόσφυγας και τη μεταπείθει. Εδώ, της λέει, είναι παράδεισος σε σχέση μ' ό,τι θα βρεις εκεί.
Κοιτάω αποσβολωμένος τον Θέμη.
Αλλά αν ήξερε τι συμβαίνει στον σοσιαλιστικό παράδεισο, τον ρωτάω, πώς άντεχε στη φυλακή;
Έπαιρνε δύναμη από το ΚΚΕ εσωτερικού, μου απαντάει. Έτσι ακριβώς του εκμυστηρεύτηκε.

Τι μου ήρθε και τα λέω; Κι όμως νομίζω ότι έχουν κάποια αξία για τον κόσμο της αριστεράς. Ακριβέστερα για εκείνον τον κόσμο της αριστεράς που αισθάνεται πολύ στενό το κοστούμι του ΚΚΕ κι βλέπει αποκριάτικη την αμφίεση της "Δημοκρατικής Αριστεράς".
Αύριο έχει πορεία κι ανάθεμά με αν ξέρω σε ποιο μπλοκ θα στεγάσω το εναλλακτικό μου όραμα για τον κόσμο. Στον ΣΥΡΙΖΑ, στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, στο ΜΕΤΩΠΟ; Σκατά...

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (Η Τραγική Ύπαρξη) – Τάκης Σιμώτας, 1973, Εξάντας

Κάποτε είχα διαβάσει μια ρήση πως «τα βιβλία μας διαλέγουν δεν τα διαλέγουμε»


Είναι λοιπόν κάποια βιβλία, που σε βρίσκουν κατευθείαν στο «δόξα πατρί»


Είναι κάποια βιβλία, που σκάβουν μέσα σου και σου βγάζουν στην επιφάνεια μερικά τσαλακωμένα και μερικά επιμελώς διπλωμένα χαρτάκια με σπαράγματα σκέψεων, που χρόνια παραχώνεις σε γλοιώδεις σκιερές πτυχές του νου και μετά τα ξεχνάς

Επίτηδες.


Είναι κάποια βιβλία κιτρινισμένα (δεν θα είχε νόημα να είναι αλλιώς), άγνωστα στους περισσότερους, παρακαταθήκη, σημείο αναφοράς, Φάρος και Κατάρα για κάποιους άλλους και που στα δανείζει κανα ανώνυμο ρεμάλι από καμιά 500αριά χιλιόμετρα Βόρεια, έτσι στο χάσιμο και κρυφογελάει με νόημα, για να σε βοηθήσει να ανοίξεις βαθύτερα και καλύτερα το λαγούμι σου και να στεριώσεις την παντιέρα σου, γιατί αν δεν σε βοηθάνε οι φίλοι να χαθείς, τότε ποιος;


Είναι κάποια βιβλία που λες, που οι συγγραφείς τους μπορεί να μην ανακαλύπτουν τον Τροχό, αλλά μπορούν να σε βοηθήσουν να καταλάβεις γιατί γυρίζει έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί είναι στρογγυλός, γιατί γκελάρει στα βράχια, γιατί βουλιάζει στις λάσπες και λερώνεται και γιατί σηκώνει σκόνη στο διάβα του και λερώνει.


Είναι κάποια βιβλία τόσο σύνθετα απλά, που σου κάνουν το μυαλό λάστιχο για σφεντόνα, που τους διαβάζεις δύο τρεις σελίδες, παίρνεις ανάσα, ξεφυσάς, το κλείνεις και για κανα δυο μέρες σκέφτεσαι διαρκώς «τι είπε τώρα το άτομο ρε;;;» ενώ ταυτόχρονα μουντζώνεσαι κρυφά μην σε πάρουν χαμπάρι πάλι πως λάλησες, γιατί αυτά που διάβασες ήταν μπροστά στα μάτια σου και σου ξέφυγαν (ή επίτηδες ήθελες να σου ξεφύγουν), επειδή σε απορρόφησαν γκομενίτσες, αυξησούλες, καριέρες, νησάκια.


Είναι κάποια βιβλία λοιπόν, που κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να στα δανείσουν και από τις πρώτες σελίδες σου δημιουργούν πιεστική την ανάγκη να θες από την μια να το καταβροχθίσεις μονοκοπανιάς όπως τα παιδιά το παγωτό, ενώ την ίδια στιγμή δαγκώνεις λίγο λίγο για να διαρκέσει περισσότερο.


Αρχίζεις και ψάχνεις μανιασμένα να το βρεις, γυρνάς ανάποδα το Internet και τελικά καταφέρνεις να ανακαλύψεις ένα αντίγραφο στην βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. και ένα, μόνο ένα, αντίτυπο σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο με τιμή 45€

Τηλέφωνο, παράκληση να στο κρατήσουν μέχρι τον Σεπτέμβρη που θα επιστρέψεις, ευγενική συγκατάθεση, άγχος μην στο βουτήξει κανένας άλλος.


Εν τω μεταξύ, το έχεις τελειώσει και συμφωνείς πλέον με το φιλαράκι πως η τιμή είναι μικρή γι΄αυτό το βιβλίο. Κάποιοι θα έδιναν ευχαρίστως 100 και παραπάνω για να το πάρουν.

Οι μέρες περνούν, λεφτά δεν υπάρχουν, κόβεις από εδώ κι από εκεί, δεν πας σε άλλες εκθέσεις βιβλίων, δεν αγοράζεις άλλα βιβλία, πάς και το βιβλίο σε περιμένει εκεί.

(Παρένθεση: έχω πάρει μια ώρα πριν, μου λένε το έχουν φυλαγμένο και είναι σε τέλεια κατάσταση, πάω, καλησπερίζω και πριν προλάβω να πω τίποτα άλλο, ο άγνωστος βιβλιοπώλης μου λέει «ξέρω για ποιο βιβλίο ήρθατε». Κόκαλο….)


Στο αυτοκίνητο, μουσική Wishbone Ash από το Argus και γέλιο με την σκέψη πως αυτή την στιγμή έχεις δύο αντίτυπα στην κατοχή σου.


Γελάς από μια παράξενη ευχαρίστηση, επειδή ξέρεις πως θα ανατρέχεις σε αυτό συχνά πυκνά.


Γελάς, γιατί ξέρεις πως θα είναι από τα λίγα διαβασμένα σου, χωρίς υπογραμμίσεις και σημειώσεις στο περιθώριο, δεν θα διαβάζεται σε παραλίες, πάρκα, «ελεύθερο χρόνο», αλλά σε βροχερές μέρες δίπλα στο τζάκι με ένα μπουκάλι κονιάκ, ή σε καλοκαιριάτικα απομεσήμερα σε αυλές με άπνοια


Γελάς γιατί αναγνωρίζεις στην καθημερινότητά σου, την απόσταση σκέψης και πράξης, την μετάβαση μέσω των τεσσάρων σταδίων που λέει μέσα: από την επική ύπαρξη, στην επική συνείδηση, στην τραγική ύπαρξη, στην τραγική συνείδηση


Γελάς, γιατί το 1973 που εκδόθηκε, οτιδήποτε επικό και τραγικό το μάθαινες από τα στρατιωτάκια που έπαιζες στην αυλίτσα με την βερικοκιά


Γελάς πικρά, γιατί αρχίζεις και κατανοείς τι έκανε τον αιχμάλωτο Σπαρτιάτη οπλίτη να πει πως «το βέλος δεν ξεχωρίζει τους ωραίους από τους γενναίους» και τι εννοούσε, γιατί ο Δον Κιχώτης κυνηγούσε Ανεμόμυλους, γιατί χάθηκαν οι Σαμουράι, τι τελικά σήμαινε μια μονομαχία, που εντοπίζεται η πραγματική τραγωδία στην Ιλιάδα, με ποιόν τραγικό τρόπο συνδέονται ο Όμηρος, ο Θερβάντες, ο Τσε, ο Αλκιβιάδης, ο Θουκυδίδης, ο Σπαρτιάτης Οπλίτης, εσύ, εγώ, ο κόσμος ολάκερος.


Και μετά, χαμογελάς με συγκατάβαση, γιατί όσοι γνωστοί φίλοι αλλά και τυχαίοι επισκέπτες δουν αυτή την ανάρτηση, θα κοιτάνε με ίχνη οίκτου την οθόνη, ή θα γελάνε, ή θα μουντζώνουν, άντε ίσως και λίγοι να σιωπήσουν συνενοχικά, γιατί τελικά, κάπως έτσι πρέπει να γίνει. Το τίμημα της προσωπικής τραγικότητας πάντα πληρώνεται έστω και ερήμην μας.


Τέλος, θλίβεσαι που δεν μπορείς να έχεις πέντε – έξι αντίτυπα να τα χαρίσεις σε μερικούς ανθρώπους.


Μην περιμένεις λοιπόν κριτική ή παρουσίαση του βιβλίου.

Αν ήθελες κάτι τέτοιο, δες εδώ...


Ετούτη η ανάρτηση με τα τόσα λόγια, ένα ήθελε να πει:


Μερικές φορές, αισθάνομαι ένας τραγικά τυχερός μπάσταρδος