Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Επάνοδος

Εξήντα μέρες πέρασαν, κι ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πώς. Αν θα 'πρεπε να τις συμπυκνώσω σε μία και μόνη εικόνα, θα έλεγα 26 Αυγούστου, 7:00μμ., σε ένα ξεχασμένο από τον κόσμο χωριό της ορεινής Ευρυτανίας. Ο Κ.Φ. αφηγείται την προσωπική του ιστορία: αντίσταση, εμφύλιος, στρατόπεδο Λάρισας, Μακρόνησος. Ξεκινάει χαμηλόφωνα σαν να φοβάται μην του κλέψουν λόγια από δίπλα που έστησαν αυτί. Είναι στιγμές που τον ακούω να βραχνιάζει. Και τώρα; τι έμεινε από όλα αυτά; τον ρωτάω όταν τελειώνει. Άστα, μου απαντάει και χαμηλώνει το κεφάλι, τώρα ένα χάος.

Καλό χειμώνα να έχουμε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Καλοκαιρινή Ανάθεση Εργασίας για Ρεμάλια (και οχι μόνο)



Ε ναι, η καλοκαιρινή ραστώνη (παπάρια ραστώνη δηλαδή, που σκέφτεσαι τι σε περιμένει μολις γυρίσεις πίσω και σε πιάνει μάυρη απελπισία, τέλος πάντων) σε συνδυασμό με τα ερεθίσματα του εξωτερικού περιβάλλοντος και μια έμφυτη τάση για προβοκατόρικο χιούμορ, με έκαναν να στείλω μήνυμα σε μερικά "ρεμάλια" και να ζητήσω την συνδρομή τους, προσφέροντάς τους πλήρη ανωνυμία και εχεμύθεια, αναζητώντας τις σουρεαλιστικές - ή μη- εκείνες πινελιές, που θα με βοηθούσαν να την βγάλω στο υπόλοιπο των διακοπών, αλλά και να διαπιστώσω ποιοί από τους προαναφερθέντες αντέχουν τις προκλήσεις

Ζήτησα λοιπόν την συνδρομή - φαντασία τους σε ένα θέμα με τίτλο:

"ΚΑΤΟΥΡΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ"

Είχα ενδιαφέρουσες απαντησεις του στυλ "Μην με προκαλείς ρε", "ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, δεν υπάρχεις λέμε...", "Αποδέχομαι την πρόκληση και θα σου στείλω το κάτουρό μου σύντομα", "Πάρτα ρε άρρωστε" και τέτοια

Κάνουμε λοιπόν συλλογή από "Ουροσυλλέκτες" φίλων και τους παραθέτουμε με την σειρά που έφτασαν στο mail.

Φυσικά δεν αναφέρονται οι "κατουρήσαντες" και αν έρθουν και άλλοι "ουροσυλλέκτες" θα δημοσιευθούν σε επόμενη ανάρτηση
(Η ουροσυλλογή αυτή είναι "prive" και δοκιμαστική, αν έχει επιτυχία μπορεί να κάνουμε κάτι ανάλογο στο μέλλον σε μεγαλύτερη κλίμακα.Φανταστείτε το δηλαδή σαν να λέμε, κάτι σαν ομαδικό κατούρημα μια συγκεκριμένη μέρα και ώραΠω ρε ούπστη μου αμμωνία...)

Πάμε λοιπόν:

ΟΥΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Νο 1

Κατουρώντας στη θάλασσα.

Η θάλασσα είναι πολύ ωραία। Μοιάζει με λεκάνη. Τουαλέτας. Μόνο που δεν κάθεσαι. Επιπλέεις. Είναι σα να έχεις μπει μέσα στη λεκάνη της τουαλέτας και κάνεις βουτιές, φοράς μάσκα και βλέπεις τα όμορφα πράγματα που έχει εκεί, πίνεις λίγο νερό καμιά φορά αλλά δεν πειράζει. Βγάζεις το κεφάλι λίγο έξω, φτύνεις το νεράκι σαν συντριβανάκι και ξαναβουτάς.

Η θάλασσα μοιάζει με λεκάνη γιατί μπορούμε να κατουράμε μέσα, να χέζουμε, να τραβάμε μαλακία και γενικά να κάνουμε ότι μας αρέσει। Μόνο περιοδικό δεν μπορούμε να διαβάζουμε εκεί γιατί θα βραχεί. Εκτός φυσικά αν έχουμε εφοδιαστεί από κείνα τα ωραία πλαστικά αδιάβροχα καλύμματα που υπάρχουν για διάφορες χρήσεις.

Στη θάλασσα μπορούμε και πρέπει να κατουράμε γιατί έτσι αλατίζονται περισσότερο τα ψαράκια και άλλα μαλάκια οπότε κάνουμε οικονομία όταν αυτά έρχονται στο πιάτο μας, αφού δε χαλάμε έξτρα αλάτι, μιας και είναι ήδη νοστιμότατα από τα ούρα μας। Τώρα, αν χέζουμε κιόλας, πάλι βοηθάμε, γιατί τα ψαράκια τρώνε τα σκατά μας και μεγαλώνουν πιο γρήγορα κι έτσι πάλι κάνουμε καλό γιατί έρχονται πιο γρήγορα στο πιάτο μας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το καλό που κάνουμε στη θάλασσα το παίρνουμε και από τα συννεφάκια. Όταν θα πάρουν νεράκι από τη θάλασσα για να το στείλουν πάνω στα κεφαλάκια μας και να ποτίσει τα χωραφάκια μας, θα έχουμε φροντίσει να ενισχύσουμε αυτό το νεράκι με χιλιάδες βιταμίνες που και πάλι θα καταλήξουν στο πιάτο μας.

Η θάλασσα είναι μια ωραία λεκάνη σε συνδυασμό με χωματερή μιας και μπορούμε να πετάμε εκεί ό,τι μας αρέσει। Αυτοκίνητα, πλυντήρια, ψυγεία, γαϊδούρια, τη γιαγιά μας, κομότες, κρεβάτια, τσιγάρα, σακούλες, κονσερβοκούτια, πετρέλαια, λάδια, πυρηνικά απόβλητα και άλλα πράγματα που δεν μας χρειάζονται και βαριόμαστε να ψάξουμε που θα τα στείλουμε. Όλα αυτά μαζί με τα κάτουρα και τις κουράδες μας, βοηθάνε το θαλάσσιο οικοσύστημα να αναπτυχθεί, κατόπιν να μεταλλαχθεί σε τέρας και τέλος να μας φάει μπας και ησυχάσει.

Όλοι την αγαπάμε τη θάλασσα γι’ αυτό τη φροντίζουμε τόσο। Και πρέπει να το έχουμε στο νου μας πάντα και να μην σταματήσουμε επουδενί την τακτική που τόσα χρόνια ακολουθούμε για ένα και μόνο λόγο. Κάνει καλό στη θάλασσα και το περιβάλλον. Βέβαια, αν κάποιος κακός και αγνώμων άνθρωπος δε θέλει να κάνει καλό στη θάλασσα και κατά συνέπεια στην τροφή του, μπορεί να πάει στην καφετέρια και στο beach bar να αφήσει τα σκατά και τα τσίσα του, να φτιάξει και λίγο το μαλλί στον καθρέφτη γιατί γίνεται χάλια με τον αέρα και τη θάλασσα και μετά να επιστρέψει ακμαιότατος στην πετσέτα του. Αλλά αυτός είναι ηλίθιος και μαλάκας και δεν ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, οπότε δεν τον σχολιάζουμε περαιτέρω.

Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί λοιπόν, και αυτό το καλοκαίρι, να φροντίσουμε τη θάλασσα όπως της αξίζει। Αφού θα το βρούμε μπροστά μας, γιατί να μην το κάνουμε; Ας φάμε λοιπόν μπόλικο καρπούζι, ας πιούμε δώδεκα καφέδες και τρία μπουκάλια νερό ο καθένας και μόλις παρκάρουμε το αυτοκίνητο, ας τρέξουμε όλοι μαζί στη θάλασσα να αδειάσουμε τη φούσκα μας! Κάνουμε καλό!


ΟΥΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Νο 2


Μάτια μισόκλειστα, ένας ήλιος με γυαλιά ηλίου τύπου shades,από Μπαγκλαντεσιανούς λαθρομικροπωλητές, σκάει χαμόγελα συνενοχής την ώρα που οι τρίχες του σβέρκου ανασηκώνονται μέσα στην αλμύρα.


Ζώσα ψευδαίσθηση αμνιακού σάκου, ζέστη και δροσιά ταυτόχρονα, αίσθημα απελευθέρωσης και ενοχής, εκούσια παράβαση στερεοτυπικών συμπεριφορών και ηθικών αναστολών του συρμού (που μπορεί έτσι να φέρει το άλλοθι του “καλώς καμωμένη”), μη καταγεγραμμένη και άρα μη αξιολογηθείσα που σημαίνει ανάξια Λόγου συνεισφορά στο πανομοιότυπο κύμα του συλλογικού ασυνείδητου, αφήνω ελεύθερο τον Γνώμονα να αυτοσχεδιάσει υπολογίζοντας γωνίες πρόσκουσης πάνω στην γνωστή ρότα αυτοθυσίας και χλεύης προς τα απότομα αρμυροφαγωμένα μοναχικά βράχια και τις πολυσύχναστες και πολύβουες παραλίες της ξαπλώστρας, των tribe tatoo και των best seller βιβλίων.



Ανιχνεύοντας τα αισθητήρια του εγκεφάλου, βάζω το σώμα σε λειτουργία, ο νους ψάχνει διόδους πραγμάτωσης αρχέγονων ενστίκτων απενοχοποιώντας το φυσικό ως φυσιολογικό, ζυγίζοντας ταυτόχρονα σε μερικές εγκεφαλικές κυψέλες το αν άραγε κάθε τι ηθικό θα μπορούσε ίσως να είναι και νόμιμο, παίζοντας έτσι με την αντιστροφή της Βουλγαράκιας συλλογιστικής κι όλα αυτά σε ιδανική θερμοκρασία.


Συντονίζω τις χορδές μου για την στιγμιαία και άρα σημαντική απόλαυση του Αισθήματος της Απώλειας, της Μοναδικότητας της Στιγμής Πραγμάτωσης της Απόρριψης, της "Έργω" Παραδοχής των Περιορισμών της Βιολογικής Ύπαρξης.



Η επιλογή του Χώρου και του Χρόνου, είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει εύκολα και με ελαφρότητα.



Θέλει σπουδή και σωστό κριτήριο, υπολογισμό των κυματισμών, αξιολόγηση των ιδιαίτερων συνθηκών και των αποστάσεων από τους Άλλους.



Βλέπεις, κάποια πράγματα είναι από την φύση τους μοναχικά, δεν μοιράζονται, δεν συλλογικοποιούνται, δεν γνωστοποιούνται, δεν αποζητούν την αποδοχή των Άλλων, δεν μπορούν να ενταχθούν σε κάποιο βιογραφικό, δεν μοριοδοτούνται.



Φτάνω στο Τέρμα της Σκέψης, της Ανάλυσης και ίσως του Λόγου.

Διαλύομαι μέσα της, ενώ αυτή είναι παντού γύρω μου..



Χαμογελώ σαρδόνια με μισόκλειστα μάτια, προνοώντας να «κυματίζω» εξαφανίζοντας τυχόν ίχνη, προς αποφυγή εντοπισμού του Γνώμονα και του Έργου του.



Δεν είναι εποχές να καρφωνόμαστε άλλωστε.



Αν για κάποιους το καλοκαίρι τους αρχίζει και τελειώνει σε δύο ξαπλώστρες, μια ομπρέλλα και δύο φρεντουτσίνο, το δικό μου εξισορροπιστικό μοτίβο είναι η ευχαρίστηση του να τους κατουρώ την θάλασσα

…κι ας είναι γνωστό πως “όποιος κατουρά στην θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι”.



Κομμένο και το αλάτι στην τελική.



ΟΥΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Νο 3

Μια προδιαγεγραμμένη ούρηση


Να ξέρετε, εγώ δεν έχω καμία θέση εδώ πέρα. Άλλα ας όψεται αυτός ο μαλάκας που νομίζει ότι είναι συγγραφέας κι έχει αδυναμία στον άλλο το μαλάκα, που νομίζει ότι δεν είναι συγγραφέας. Μπέρδεμα, ε; Σάμπως εγώ καταλαβαίνω τίποτα; Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι τη μια έτρεχα για να σωθώ από τους χίτες και την άλλη κοιτάω γύρω και βλέπω ολόγυμνα πιπίνια. Σκέφτομαι:

Ίσως να είμαι στον παράδεισο, αλλά, ως γνωστόν, μας τελείωσε ο παράδεισος – γαμώ τη μαρξιστική μου θεωρία μέσα.

Ίσως να ήπια κόκα-κόλα, αλλά τότε η Ευτέρπη είναι η Σβετλάνα, οι χίτες οι επίλεκτες δυνάμεις σωτηρίας και ο πατερούλης Στάλιν ο ρώσος αρχιμαφιόζος.

Τα έχω εντελώς χαμένα. Τα παίρνω απ’ την αρχή, μπας και βρω την άκρη.

Είμαι ο Αποστόλης Χλωρός του Ιωάννη και της Ελευθερίας, γεννηθείς το 1933 και επιστρατευθείς στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας το 1948. Βρίσκομαι σε μια παραλία της Κατερίνης, Ιούνη μήνα του αυτού έτους. Εξετάζω προσεκτικά το χώρο και διαπιστώνω ότι είναι άφαντοι οι χίτες που με καταδίωκαν. Ο κόσμος εδώ λιάζεται αμέριμνος στον ήλιο. Μια μαμά ταΐζει έναν Κωστάκη, δυο ξανθές παίζουνε ρακέτες κι ένας χοντρός βυθισμένος στον άμμο με κοιτάει με το μάτι σαν χαμένος.

Τόση χαρά, τόση ευτυχία δεν τη χωράει που δεν τη χωράει ο νους μου. Μία και μόνη η λογική εξήγηση, συμπεραίνω: Ο Δημοκρατικός Στρατός νίκησε. Το Κ.Κ.Ε έχει την εξουσία.

Αποθέτω το ντουφέκι και βγάζω τη χλαίνη μου. Ανασαίνω βαθιά τον αέρα της ελευθερίας. Ο χοντρός ακόμα με κοιτάει:

- Τι είναι, ρε συναγωνιστή; τον ρωτάω ενοχλημένος.

- Μπίχλα, μου απαντάει.

- Είναι σοβαρό; επιμένω, μπας και καταλάβω τίποτα.

- Διάγω το τελευταίο στάδιο της επικής συνείδησης, τον ακούω να μονολογεί σαν χαμένος.

Ξύνω το κεφάλι μου και τον κοιτάω με συμπάθεια. Πάντως κάτι τέτοιους στο χωριό μου δε θα τους αφήναμε να κυκλοφορούν ελεύθεροι στον κόσμο. Πάω να φύγω από κοντά του, αλλά ακούω το τραγούδι: «Πόσο μ’ αρέσουν οι καραμελίτσες…» και τον βλέπω με ένα ματσούκι κολλημένο στο αυτί να μιλάει μόνος του με κάποιες διακοπές:


Είμαι στο Λουτράκι… Άσ’ τα, με παράτησε ο Μήτσος… Το πρωί μπανιστήρι τους ναυαγοσώστες, το μεσημέρι βραζιλιάνικες σειρές στην τηλεόραση, το βράδυ… το βράδυ δεν κάνει να σου πω τι κάνω μόνος μου… Θέλω ένα κείμενό σου με θέμα «κατούρημα στη θάλασσα», αν μπορείς στείλ’ το σε καμιά βδομάδα να το ανεβάσω στις Ιχνηλασίες, γύρω στον δεκαπενταύγουστο…


Κάτι δεν μου πάει καθόλου καλά με όλα αυτά που ακούω. Γιατί αν δεν είμαι στην Κατερίνη κι αν δεν είναι Ιούνιος, αν δεν έχει θεραπευτεί από την αρρώστιά του ο κάθε Μήτσος κι αν συνεχίζουν να προβάλλονται στην τηλεόραση βραζιλιάνικες σειρές, τότε…

Τότε πάπαλα νικήσαμε. Μας πήρανε φαλάγγι οι χίτες. Μόνο εγώ σώθηκα, γιατί εγώ δεν είμαι εγώ, θέλω να πω ότι εγώ δεν είμαι τότε, αλλά είμαι τώρα, όχι δηλαδή εκεί που ήμουνα αλλά εδώ που είμαι. Πού;

Εγώ είμαι στο κείμενό του. Εγώ είμαι το κείμενό του. Που σημαίνει, μεταμοντέρνες μαλακίες της γραφής.

Σκυλιάζω από το θυμό μου και λέω μέσα μου «έτσι είστε, ρε καριόληδες;». Βγάζω τον Κάρολο, το πιο μακρύκανο και το πιο αξιόπιστο απ’ τα τουφέκια μου, και αρχίζω να πιτσιλάω με ούρα τον κόσμο. Τα βόλια μου πιάνουν τη μαμά, οι ξανθές τσιρίζουν με λαγνεία, ο χοντρός φωνάζει «καλέ, και μένα - καλέ, και μένα».

Ταχτοποιώ τον Κάρολο, γυρίζω και βάζω ατάραχος τη χλαίνη μου. Κοιτάζω μια τελευταία φορά. Δεν νιώθω θυμό αλλά λύπη. Κι όχι βέβαια για μένα . Παίρνω το όπλο και ξαναπάω εκεί που ανήκω.

Κατερίνη, Ιούνης του 1948. Το καινούριο βιβλίο αυτού του μαλάκα που νομίζει ότι είναι συγγραφέας κι έχει αδυναμία στον άλλον τον μαλάκα που νομίζει ότι δεν είναι συγγραφέας.

Καλύτερα με τους χίτες, σκέφτομαι και παρηγοριέμαι. Εκεί τουλάχιστον είχες τον εχθρό απέναντί σου. Τον έβλεπες. Τον ήξερες.


ΥΓ1.
Το σκίτσο της αναρτησης ειναι αυθεντικό και οχι "πειραγμένο" από την Ελευθεροτυπία της 7/8/2010
Πάω βουνό λέμε...
ΥΓ2
Τα λάθη στη μορφοποίηση ήταν αναπόφευκτα, όσες φορές κι αν το επεξεργάστηκα (px).

Δεύτερον διάγγελμα της κατοχικής κυβερνήσεως προς τον ελληνικόν λαόν


Ελληνικέ λαέ!

Ελάχιστον χρονικόν διάστημα παρήλθεν αφ’ ότου αι κατοχικαί δυνάμεις, υπό την εμπνευσμένην ηγεσίαν των στρατηγών Αγγέλα Μέρκελ, Ντομινίκ Στρος Καν, Ζαν Κλοντ Γιουγκέρ, Ζαν Κλοντ Τρισέ, και την συνεπικουρίαν του καουντίλιο Χοακίν Αλμούνια ανέλαβον την διακυβέρνησιν της χώρας. Κατά το διάστημα αυτόν και παρά την λυσσαλέαν αντίδρασιν των αντεθνικών, αναρχοκομμουνιστικών, συνδικαλιστικών και λοιπών ανατρεπτικών λαικών δυνάμεων κατεδάφισαν πληθώραν κεκτημένων υπό των πληβείων, επαναφέροντες την χώραν εις τας δοξασμένας, πλην ημιτελείς, περιόδους της Διεθνούς Εποπτείας, του Τρίτου Ράιχ και του σχεδίου Μάρσαλ.

Μετά υψίστης εθνικής ηπερηφανείας οι έπαρχοι αντιπρόσωποι των κατοχικών δυνάμεων Γεώργιος Μεγαρομάξιμος ο Βραχύς, Θεόδωρος Πάγκαλος ο Σιδηρούς, Ιωάννης Λομβέρδος ο κλαυθμηρός και Γεώργιος Παπακωνσταντίνου ο Μνημονίζων εξέθεσαν εις τους σωτήρας της πατρίδος μας τας τεραστίας επιτυχίας των επί τη βάσει του εθνοσωτηρίου μνημονίου και έλαβον επ’ αυτού τα ενθουσιώδη συγχαρητήρια της τριμερούς ευρωατλαντικής διοικήσεως της χώρας. Εντός ολίγων μόλις μηνών αι αποφασιστικαί αρμοδιότηται της βουλής κατηργήθησαν ολοσχερώς, αι προκλητικαί αμοιβαί των δημοσίων υπαλλήλων κατετροπώθησαν, οι αναγκαίοι δια την σωτηρίαν της χώρας κεφαλικοί και καταναλωτικοί φόροι επηυξήθησαν, ο πληθωρισμός και η ανεργία ανεζοωγονήθησαν, το κατά κεφαλήν εισόδημα των πληβείων και των συνοδοιπόρων των κατέρρευσε. Ο ανθός της πατρίδος, βιομήχανοι, τραπεζίται, χρηματισταί, στοιχηματισταί και λοιποί στενάζοντες υπό τα προκλητικά κεκτημένα και τας εξίσου προκλητικάς απαιτήσεις των οκνηρών μισθωτών και των αχρήστων ανέργων και συνταξιούχων επιτέλους ανέπνευσαν μεθ’ ανακουφίσεως εν’ όψει της λήξεως της οδυνηράς αιχμαλωσίας των εκ των εργασιακών νομοθετικών ρυθμίσεων.

Εντός των προσεχών ημερών το ιστορικόν σχέδιον ριζικής αναδιαρθρώσεως του πυρήνος του βίου της αφρονημάτιστης πλειοψηφίας των πτωχών και ανικάνων προς όφελος των δημιουργικών δυνάμεων της πατρίδος θα προχωρήσει εις νέας ιστορικάς κατακτήσεις κατατροπώνοντας τας λυσαλλέας αντεθνικάς αντιδράσεις: αι απεχθείς και απολύτως αντεθνικαί ιδιότητες της μητρότητος, της χηρείας, του γήρατος, της αναπηρίας και των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων θα παταχθούν παραδειγματικώς. Η νεανική αλαζονία των επτακοσίων ευρώ θα τιμωρηθεί με ραγδαίας μισθολογικάς μειώσεις. Αι προκλητικαί εις βάρος των πυλώνων της επιχειρηματικής και εν γένει οικονομικής ταυτότητος της πατρίδος συλλογικαί συμβάσεις εργασίας θα καταργηθούν. Τα ενισχύοντα την αντεθνικήν οκνηρίαν επιδόματα ανεργίας θα περιορισθούν δραστικώς με προοπτικήν την πλήρη κατάργησίν των.

Αι μεγάλαι αλλαγαί τας οποίας υπεσχέθη ο Δούναβις της σκέψεως, ο Αλιάκμων της αποφασιστικότητος, ο Πηνειός της συνέσεως έπαρχος Γεώργιος Ανδρέου Μεγαρομάξιμος ο Βραχύς κατακλύζουν ορμητικώς ολόκληρον την επικράτειαν. Ήδη το πείραμα της εποπτευομένης ελληνικής κυβερνήσεως βρίσκει ενθουσιώδεις μιμητάς εις ολόκληρον την Ευρώπην. Από την Ισπανίαν και την Πορτογαλίαν μέχρι την Βρετανίαν και από την Ιρλανδίαν και την Ιταλίαν μέχρι και αυτήν ταύτην την Δανίαν, αι εθνικαί κυβερνήσεις ακολουθούν με ενθουσιασμόν το ελληνικόν υπόδειγμα οδηγούσαι με επιτυχίαν την γηραιάν μας ήπειρον εις τον ειδυλλιακόν δέκατον ένατον αιώνα. Η κυβέρνησις δεν θα ορρωδήσει προ ουδενός προκειμένου να παραμείνει εις την πρωτοπορίαν της ιστορικής ταύτης αναγεννήσεως. Από την μιαν μέχρι την άλλην άκρην της Ευρώπης ο εξεγερθείς όχλος θα παταχθεί, η αναμόρφωσις θα συντελεστεί με οιοδήποτε κόστος και οιαδήποτε θυσίαν!

Ζήτω το Μνημόνιον!

Ζήτωσαν οι διεθνείς κατοχικοί επιτηρηταί!

Ζήτω ο μέγας έπαρχος Γεώργιος Ανδρέου Μεγαρομάξιμος ο Βραχύς!

Μπούντες Μπανκ, Ντόιτσε Μπανκ, Κρεντί Αγκρίκολε Μπανκ ούμπερ άλλες.


Νίκος Κουνενής (Kounenik@yahoo.gr), «Εναλλάξ», εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς»

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Άνθρωποι εν μεταλλάξει

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Αστοχία υλικού
εκδόσεις Μεταίχμιο, σ. 224, ευρώ 14,07

Πριν από σαράντα χρόνια, Ιούλιο 1970, είχαν εκδοθεί τα «Δεκαοχτώ κείμενα». Ο Μανόλης Αναγνωστάκης συμμετείχε με την ενότητα «Ο Στόχος», που αποτελείται από 16 ποιήματα. Οπως γράφει ο Αλέξανδρος Αργυρίου, δύο από αυτά και το «Ημερολόγιο της Δικτατορίας», που είχε δώσει ο Νίκος Κάσδαγλης, εκτιμήθηκε από τον νομικό σύμβουλο της ομάδας, τον Αναστάσιο Πεπονή, ότι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κατάσχεση της έκδοσης και αφαιρέθηκαν. Το ποίημα του Αναγνωστάκη «Μέρες του 1969 μ.Χ.» είναι το τέταρτο στη σειρά από τα 14 τελικώς δημοσιευθέντα σε εκείνη την έκδοση. Μας το θυμίζει ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης στο καινούριο βιβλίο του, όπου συντάσσει ένα ποίημα στο πρότυπό του, υπό τον τίτλο «Μέρες του 2008 μ.Χ». Το ποίημα του Αναγνωστάκη στοχεύει την Ελλάδα των συναλλαγών, των τουριστικών γραφείων και των πρακτορείων μετανάστευσης. Του Χατζημωυσιάδη υπερβαίνει την Ελλάδα, που είναι, σήμερα πλέον, χώρα θυγατρικών εταιρειών μιας παγκοσμιοποιημένης επικράτειας, και κατευθύνει τα πυρά του στα γραφεία ενοικιάσεως εργαζομένων, στα ενυπόθηκα δάνεια, στις κλιματικές αλλαγές και στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα. Στο ποίημα του Αναγνωστάκη απειλούνται οι ανθρώπινες σχέσεις, στο καινούριο, ο ίδιος ο άνθρωπος ως είδος. Στο πρώτο, μένει ακόμη στους ανθρώπους η ελπίδα να γνωρίσουν καλύτερες μέρες «τα παιδιά των παιδιών τους ή τα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους». Στο δεύτερο, ο στίχος συμπληρώνεται: «αν βέβαια συνεχίσουν να γεννιούνται παιδιά».
Ο Χατζημωυσιάδης γεννήθηκε τη χρονιά που εκδόθηκαν τα «Δεκαοκτώ κείμενα», και εξέδωσε το πρώτο βιβλίο του άνοιξη 2005. Τα τέσσερα βιβλία του, που κυκλοφόρησαν εντός της πενταετίας, μια συλλογή διηγημάτων, μια νουβέλα και δύο μυθιστορήματα, συστήνουν έναν κοινωνικά ευαισθητοποιημένο συγγραφέα. Στο πρόσφατο, δεύτερο μυθιστόρημά του, πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι συνομηλίκων του. Η ηρωίδα εμφανίζεται σαν alter ego του συγγραφέα. Εχει αδυναμία στους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς και διατηρεί ιστολόγιο, που τιτλοφορεί «Ιχνηλασίες», όπως κι εκείνος. Η τελευταία ανάρτηση στο ιστολόγιό της είναι το προαναφερθέν ποίημα του Αναγνωστάκη. Μια προηγούμενη έχει ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 2007 και γράφει για τη δική της γενιά και το Πολυτεχνείο: «Της μεταπολίτευσης τη χαμένη γενιά. Την πιο χαμένη απ' όλες. Την πιο λίγη απ' όλες. Την πιο προδοτική απ' όλες. Πού νόμισε, αλλά δεν πίστεψε. Που αντέδρασε, αλλά δεν αγωνίστηκε. Που γιόρτασε, αλλά δεν τίμησε. Οχι, εγώ αύριο δεν γιορτάζω το Πολυτεχνείο. Εγώ αύριο ξανασκυλεύω το Πολυτεχνείο. Εγώ κι όλοι οι όμοιοί μου». Εν ολίγοις, στο στόχαστρο μπαίνει η γενιά της. Κυρίως, όμως, ο σύζυγός της, η στάση και τα έργα του.
Με το καινούριο βιβλίο του, ο Χατζημωυσιάδης κερδίζει το αναγνωστικό ενδιαφέρον χάρη στο θέμα που επιλέγει αλλά και τη μορφή που υιοθετεί. Εχοντας καλύψει στα προηγούμενα βιβλία του, σε μια πρώτη προσέγγιση, τα λίγο-πολύ πεπατημένα εδάφη, όπως οι μετανάστες και η επιτελούμενη καταστροφή του περιβάλλοντος, προχωρεί σε μια σχετικά ανέγγιχτη περιοχή. Επιλέγει το θέμα των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων, τα οποία, παρότι συνιστούν κυρίαρχη απειλή, δεν έχουν απασχολήσει την εγχώρια πεζογραφία. Οσο, όμως, ερεθιστικό κι αν είναι ένα θέμα, εκείνο που καθορίζει την αναγνωστική του εμβέλεια, κυρίως το λογοτεχνικό του αποτύπωμα, είναι ο αφηγηματικός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεται. Πιστεύουμε ότι στο προηγούμενο μυθιστόρημά του, «Το παραμύθι του ύπνου», ο εγκιβωτισμός της ιστορίας σ' ένα πλαίσιο του τύπου «Χίλιες και μία νύχτες», με τον πατέρα σαν άλλη Χαλιμά να λέει παραμύθια στην κόρη του για να αποκοιμηθεί, απονευρώνει την αφήγηση. Σε αντίθεση με το πρόσφατο, όπου η αφήγηση καλλιεργεί το σασπένς.
Ο ήρωας του μυθιστορήματος συνειδητοποιεί ότι έχει προσωρινή απώλεια μνήμης. Ακριβώς όπως συμβαίνει στο πρόσφατο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη, «Ηλιος με δόντια». Σε μια προσπάθεια να θυμηθεί, αρχίζει να αφηγείται. Του Μακριδάκη ο ήρωας μονολογεί, απευθυνόμενος στο είδωλό του στον καθρέφτη. Του Χατζημωυσιάδη, γράφει στον υπολογιστή, κάτι σαν «απολογητικό υπόμνημα», όπως είναι ο τίτλος του πρώτου κεφαλαίου. Το απευθύνει στη σύζυγό του, που απουσιάζει γι' αυτόν ανεξήγητα. Ο πρώτος πιστεύει ότι διά της επαναλήψεως θα συμπληρωθεί η «μαύρη τρύπα στο κεφάλι του», ενώ ο δεύτερος καταπολεμά τη συσκότιση της μνήμης του με γλωσσικούς συνειρμούς. Κι αυτό, λόγω επαγγελματικής διαστροφής, δεδομένου ότι πρόκειται για έναν επιμελητή κειμένων. Δηλαδή, έναν άνθρωπο που φροντίζει να τηρούνται οι κανόνες της γλώσσας. Είναι «ένας χωροφύλακας της γλώσσας», όπως τον αποκαλεί υποτιμητικά η σύζυγός του, ο οποίος, με το πρόσχημα ότι τιθασσεύει τις λέξεις, επιδιώκει να χειραγωγήσει τις ιδέες των συγγραφέων. Κατ' επέκταση, όμως, και ένας άνθρωπος συνηθισμένος να πειθαρχεί σε κανόνες και κανονισμούς. Η διαφορά από το μυθιστόρημα του Μακριδάκη είναι ότι σε εκείνο η ανατροπή έρχεται από το παρελθόν, ενώ, εδώ, από το παρόν και συγκεκριμένα, από τον περιβάλλοντα χώρο, στον οποίο εργάζεται το ζεύγος. Πρόκειται για μια εταιρεία γενετικών ερευνών, όπου ισχύει ένα απολυταρχικό σύστημα κανόνων, που παραπέμπει στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Οργουελ «1984». Ολοι οι υπάλληλοι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση, δέσμιοι ενός «εσωτερικού κανονισμού», που επεκτείνεται και εκτός εταιρείας, ρυθμίζοντας και τον ιδιωτικό τους βίο. Εκτός από τους πληροφοριοδότες του προϊσταμένου, υπάρχει μια σκιώδης «υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου», που στοιχειώνει τον ύπνο του αφηγητή.
Ο ήρωας, όπως και ο αφηγητής παραμυθιών στο προηγούμενο μυθιστόρημα του Χατζημωυσιάδη, φαίνεται πλασμένος στο πρότυπο ενός μέσου Ελληνα, καθώς επιδεικνύει κάποια χαρακτηριστικά ελαττώματα και συμπεριφορές. Εμφανίζεται ατομικιστής, επαίρεται ότι γνωρίζει να επωφελείται ακόμη και από τα τραγικά περιστατικά που του έχουν συμβεί, όπως ο θάνατος της πρώτης του αγαπημένης με δική του υπαιτιότητα. Κύριο, όμως, μέλημά του είναι η επαγγελματική του ανέλιξη, πατώντας, στην κυριολεξία, επί πτωμάτων. Στο καθεστώς τρομοκρατίας, που αντιπροσωπεύει η Εταιρεία, ένας ευθυνόφοβος και πειθήνιος όπως αυτός, δείχνει ο ιδανικός για τη θέση του διευθυντή, καθώς υπερβάλλει σε ζήλο και πανουργία. Η απειλή που συνιστούν τα μεταλλαγμένα προϊόντα, δηλώνεται έμμεσα. Από τη μια, η Εταιρεία διαφημίζει τη «γεωργική επανάσταση», που θα σώσει την ανθρωπότητα από «το τροφικό τσουνάμι» και από την άλλη, στον κήπο του ήρωα θάλλει μια γενετικώς τροποποιημένη κερασιά, που βγάζει άγευστο καρπό. Ο αφηγητής, ξεκινώντας από τη μελοδραματική ανιστόρηση συμβάντων της εφηβείας του, αποκαλύπτει την τερατόμορφη πλευρά του εαυτού του, αποκρουστική όσο και συνηθισμένη. Μένει η ανατροπή του τέλους, που αιφνιδιάζει. Οχι με όσα αποκαλύπτει ότι είχαν συμβεί, τα οποία, από ένα σημείο της αφήγησης και ύστερα, διαφαίνονταν. Αλλά με το γεγονός ότι ο ήρωας βρίσκει την ευτυχία διαγράφοντας το παρελθόν. Καταλήγει, δηλαδή, στο «βασίλειο της λήθης». Η τελευταία του φράση: «... εγώ συνεχίζω να υπάρχω και θα συνεχίσω για πάντα να υπάρχω, ενώ εσείς... έχετε πάψει να υπάρχετε...», μοιάζει με εφιαλτική προφητεία του νέου τύπου ανθρώπου που εκπροσωπεί. Φτάνει, μάλιστα, να πιστεύει ότι στο τέλος θα επικρατήσει έναντι του προηγούμενου, που διατηρούσε, έστω και στοιχειωδώς, κάποια ανθρωπιστικά στοιχεία.
Μ. Θεοδοσοπούλου, Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία, 7.8.2010

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Της Συντριβής τα SMS ...


Το μήνυμα ήταν το εξής:


Για πες,

η ακούσια ή ακόμη και η συνειδητή διατήρηση της ψυχολογίας της συντριβής


α) αποτελεί συνειδητή υπεκφυγή κάποιων “πρώην” για να αισθάνονται πως ανήκουν στους “ακόμη”;


β)είναι νομοτελειακό στάδιο εσωτερικής ενηλικίωσης όσων κινούνται πολιτικά – κοινωνικά σε μια τροχιά κριτικής αποστασιοποίησης μιας επίπλαστης μαζικότητας με ανθρωποκεντρική οπτική;


γ) είναι ερώτημα παγίδα, αφού τελικά, δεν υφίσταται “συντριβή”, παρά μονάχα διαφορετικές χρονικές στιγμές και οδοί συνειδητότητας μιας επανάληψης στιγμών της ανθρώπινης σκέψης και ιστορίας σε ένα γνωστό μοτίβο;


Τι λες Γιατρέ μου;



Στάλθηκε στα κινητά μερικών φίλων, την ώρα που δίπλα μου, κάτι εξαίσιοι συνδυασμοί ανατολικοευρωπαϊκών γονιδίων νεαρής εξερευνούσαν τις χάρες του Κορινθιακού ήλιου, χυμένα σε ξαπλώστρες παραλίας, βραχυκυκλώνοντας το θολωμένο μου μυαλό και αφήνοντας τελικά το ερώτημα λειψό.


Ας είναι, οι απαντήσεις που με τίμησαν είναι πιο κάτω


Φιλαράκια μου όλοι τους, με διαφορετικά κουρδίσματα αλλά σε ήχο πλάγιο αριστερό και πέρα οι φωνές τους, κάποιοι γνωρίζονται μεταξύ τους, παίρνω τις κορδέλες τους και φτιάχνω ένα γαϊτανάκι σκέψης, λάβαρο για καλοκαιρινούς (και όχι μόνο) χορούς και Χώρους:


- Λέω πως τελικά θέλει επιστροφή στα βασικά “3Μ”। Μπύρες – Μπριζόλες – Μουνιά


- Οτι τα έχεις παίξει

(Όλα δείχνουν εύλογα. Κλίνω προς το Β), αλλά πες μου: Το έχεις ρίξει στο Κάμα Σούτρα; )


- Με απολυτότητα το Γ)

Εξάλλου παρά τα φαινόμενα κοστίζει αβάσταχτα πιο πολύ, αφού ούτε να γίνει ερώτημα δεν μπορεί!

Οι απαντήσεις που δεν τις γέννησαν ερωτήματα πονάνε!

Είναι της Ιστορίας νοήματα ...για Άντρες!

Ρίξε την απάντηση στο ποτήρι σου και κέρνα στην υγειά της Άγνωστης!

Η Αγάπη και η Επανάσταση είναι Γυναίκα και πάντα η Άγνωστη των Ονείρων μας!

Δεν έχουμε περαστικά, ευτυχώς!


- Δυσκολεύομαι να επιλέξω οριστικά κάποιο από τα τρία, αλλά χαίρομαι πολύ που βαδίζεις τον σωστό δρόμο των διακοπών! Είσαι γαμάτος λέμε!


- Νύχτες γυρισμών,

αναπότρεπτες, κι η πόλη νεκρή,

την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά,

κάνε να σ΄ ανταμώσω κάποτε.

Αυτός που αληθινά ένιωσε συντριβή, αναστήθηκε! Τα δάκρυα είναι της χαράς, τα δάκρυα είνια και της λύπης.

Κι οι άλλοι που δεν συνετρίβησαν;

Όσοι στην νίκη δεν είχαν την αγωνία, μας φόρτωσαν την αλαζονία τους

Ενηλικίωση: χαρμοσυντριβίωση!

Αντιβίωση με βιάγκρα!

Δουλεύω!


- Δ) Η Μακάμπι είναι ομαδάρα αν την κερδίσουμε απόψε, ενώ αν χάσουμε, θα πρόκειται για Μασωνικό Κωλοδάχτυλο


Τελικά, όσο κι αν προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου, πως το Διαδίκτυο, αποτελεί άλλο ένα στοιχείο προσωπικής Συντριβής, άλλο τόσο μου γνωρίζει συν-κυνηγούς Ανεμομύλων που με κάνουν να μετράω αλλιώς την βεβαιότητα πως "το βέλος δεν ξεχωρίζει τους Ωραίους από τους Γενναίους..."


Έτοιμος Ροσινάντε;

Πάμε...


Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

ΣΑΡΚΙΝΟ ΦΡΟΥΤΟ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΝΩΛΙΟΣ (Εκδόσεις “Τρίτων”)



Το συγκεκριμένο βιβλίο αγορασμένο σε μια εκδήλωση Δεκέμβριο του 2007, έκανε τρία συνεχή καλοκαιρινά ταξίδια στις παραλίες του Λουτρακίου,ενώ τους χειμώνες επέστρεφε αδιάβαστο στην βιβλιοθήκη.

Η δε ιδιόχειρη αφιέρωση του συγγραφέα στο εσώφυλλο, μου δημιουργούσε μια ηθική πίεση να το διαβάσω (όπως κανά δυο ακόμη βιβλία, ανθρώπων που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά), αλλά ξερετε πως είναι αυτά, αν δεν είναι η ώρα του να γίνει κάτι, ε, απλά δεν είναι η ώρα του

Τελικά, ήρθε η κατάλληλη συγκυρία και βυθίστηκα στις σελίδες του

Λοιπόν παίδες, αυτό που έχω μάθει οτι έχει υπωθεί για τον συγκεκριμένο συγγραφέα, αποτελεί πλέον και δικιά μου πεποίθηση: Αν έγραφε σε άλλη χώρα, (π.χ. ΗΠΑ), θα ήταν σίγουρα “μπεστσελλεράς”

Οκτώ αυτόνομες ιστορίες σε ένα βιβλίο που έχει εκδοθεί το 1999 και που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί ... αύριο

Οκτώ ιστορίες που παρουσιάζουν οκτώ διαφορετικές προσεγγίσεις της ανθρώπινης υπόστασης αλλά και της ανθρωπότητας, σε ένα μέλλον που είναι καθ΄οδόν και θα μπορούσε να είναι έτσι όπως το περιγράφει ο Μανωλιός


Έχω ξαναγράψει εδώ μέσα πως θεωρώ οτι αυτό το “είδος” της γραφής που χαρακτηρίζεται ως επιστημονική φαντασία ή λογοτεχνία του Φανταστικού, είναι (πολύ κακώς σύμφωνα με την ταπεινή μου γνώμη) παραγνωρισμένο και απαξιωμένο από τους “πούρους” ενασχολούμενους με την λογοτεχνία και τα γενικότερα λογοτεχνικά δρώμενα στην χώρα μας

Από κοντά βέβαια και η γενικότερη αντίληψη του κόσμου που (λέει οτι) “διαβάζει”, οι οποίοι θεωρούν πως το συγκεκριμένο είδος αφορά μόνο σε έφηβους και επιφανειακούς αναγνώστες και πως αποτελεί ύβρι να το θεωρηθεί καν κανείς ως “λογοτεχνία”, τουλάχιστον με την παραδοσιακή της έννοια.


ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΤΣΑΡΕΣ ΦΙΛΤΑΤΟΙ


Στην καλύτερη περίπτωση, μια τέτοια απαξίωση προδίδει ελλιπή ενασχόληση με το είδος και άγνοια, ενώ στην χειρότερη ελιτισμό και εμπάθεια.
Το θέμα δεν είναι η φόρμα, αλλά η αίσθηση που αποκομίζει κανείς διαβάζοντας ένα βιβλίο, ακούγοντας ένα μουσικό κομμάτι, βλέποντας έναν πίνακα κλπ
Σταματώ εδώ όμως, δεν είναι αυτό το θέμα της ανάρτησης.

Στο συγκεκριμένο λοιπόν βιβλίο ο Μανωλιός στις οκτώ ιστορίες του, καταφέρνει να τις παρουσιάσει σαν να τις έχουν γράψει διαφορετικοί συγγραφείς, πράγμα που από μόνο του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον।
Έπειτα, κάθε μια ιστορία σε εξωθεί σε μια προσπάθεια νοητικής αναδημιουργίας, σύνθεσης αλλά και κατανόησης τελείως διαφορετικών πραγματικοτήτων - κόσμων που ενέχουν θέση σκηνικού, πάνω στα οποία οι ήρωες συναντούν την μοίρα τους ή οτι άλλο συναντούν τέλος πάντων.

Το γαμάτο στην υπόθεση είναι πως έτσι όπως τα παρουσιάζει ο Μανωλιός τα πράγματα, δεν φαντάζουν ούτε “φανταστικά” ούτε απόκοσμα, με την έννοια πως οι τρίχες του σβέρκου σου μπορούν κάλλιστα να ανασηκώνονται όταν συνειδητοποιείς πως οι αντιδράσεις των χαρακτήρων του παραμένουν καθαρά ανθρώπινες, όσο κι αν οι συνθήκες που τις ώθησαν να εκδηλωθούν είναι “διαφορετικές”

Σχέσεις, κοινωνικο-πολιτικά πλέγματα, τρόμος, αγωνία, έρωτες, ανασφάλειες, α-βεβαιότητες, γέλιο, ομφαλοσκοπήσεις, γλυκά και αλμυρά, απ΄ όλα έχει λέμε.


Ψάχνετε για πιθανές “συνέχειες” της ανθρώπινης φύσης και πιθανούς προορισμούς;


Σας δίνονται οκτώ διαφορετικά μέλλοντα, τολμήστε, βουτήξτε, αφεθείτε και δείτε που θα σας βγάλει

Προσωπικά το ευχαριστήθηκα τόσο, όσο να αποφασίσω να βάλω μπροστά και το δεύτερό του (που το έχει διαβάσει ο Πάνος και έχει γράψει γι΄ αυτό εδώ) και να έχω τον νου μου για την έκδοση του τρίτου, που απ΄ ότι μαθαίνω ετοιμάζεται

Εντάξει, παραδέχομαι πως ετούτη η ανάρτηση θα έπρεπε να έχει γραφτεί τουλάχιστον δυό χρόνια πριν, το άργησα λίγο, αλλά είπαμε: ο Vlaxos μπορεί να αργεί, αλλά δεν λησμονεί

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Ξανά για το τεμάχιο 763

Συγχωρήστε την επιμονή μου, αλλά έχω την εντύπωση ότι το θέμα όζει την αποφορά ενός τοπικού σκανδάλου με βαθιές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις για την περιοχή μου.



31.7.2010

Κοινοποίηση:
Νομάρχης Πέλλας
Κάτοικοι του Δυτικού
Δήμαρχος Πέλλας
Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πέλλας
Τύπος Γιαννιτσών
Ixnilasies.blogspot.com

Σε όσα ανέφερα με το κείμενό μου Το τεμάχιο 763 δεν έχω λάβει μέχρι τώρα καμία απάντηση. Αντ’ αυτού ένα υβριστικό κείμενο, υπογεγραμμένο από κάποια «πράσινη κίνηση», που έρχεται για άλλη μια φορά να βεβαιώσει πως όταν δεν έχεις επιχειρήματα ή όταν θέλεις να αποπροσανατολίσεις την κουβέντα καταφεύγεις σε προσωπικές επιθέσεις. Γνωστή τακτική. Κι ασφαλώς δε θα ξεπέσω στη χυδαιότητά της.
Επανέρχομαι απευθυνόμενος στη δημοτική αρχή, που είναι στα μάτια μου η μόνη αρμόδια να απαντήσει και για να διευκολύνω την κουβέντα υποβάλλω μερικά ερωτήματα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1. Γιατί τέτοια βιασύνη στην (προφορική) έγκριση του σχεδίου; Μια υπεύθυνη πολιτική στάση ορίζει ότι προ των εκλογών η απερχόμενη πολιτική ή δημοτική αρχή δεν έχει την ηθική νομιμοποίηση να λαμβάνει τόσο μεγάλες αποφάσεις. Αν πάλι, δεν είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητά της, τότε ας βγει ενώπιον των δημοτών κι ας ομολογήσει το λάθος της. Στην αντίθετη περίπτωση, δικαιούμαι να εικάσω ότι ακριβώς λόγω αυτών των συνθηκών, κάποιοι βιάστηκαν να τακτοποιήσουν υποθέσεις που ίσως και να μην ήταν τόσο εύκολο να τακτοποιηθούν με τη νέα δημοτική αρχή.
2. Με ποια απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου εγκρίνεται η χρήση του τεμαχίου από τους ιδιώτες; Θυμίζω μόνο ότι οι εργασίες στο χώρο ξεκίνησαν γύρω στις 10 Ιουλίου.
3. Σε ποιο καθεστώς τελεί σήμερα ο χώρος; Είναι δημοτικός χώρος άθλησης ή αθλητικό κέντρο της Αναγέννησης Γιαννιτσών; Αν είναι δημοτικός χώρος, γιατί δεν βγαίνει ο Δήμαρχος να διαψεύσει τα δημοσιεύματα του τύπου Γιαννιτσών για την ίδρυση αθλητικού κέντρου της Αναγέννησης Γιαννιτσών; Αν, πάλι, έχει παραχωρηθεί στην Αναγέννηση Γιαννιτσών, ποια είναι η συμβολαιογραφική πράξη που ορίζει το αντίτιμο αυτής της παραχώρησης;
4. Ποιος είναι ο αριθμός της πολεοδομικής άδειας που επιτρέπει τις εργασίες (περίφραξη) στο χώρο; Αν δεν υπάρχει, μήπως έχει διαπραχθεί ακόμη μία αυθαιρεσία και ποια είναι η θέση της δημοτικής αρχής γύρω από αυτό;
5. Η Αναγέννηση Γιαννιτσών είναι ή όχι ιδιωτικό αθλητικό σωματείο (ΠΑΕ); Γιατί στην περίπτωση που είναι, ποιο επιχείρημα θα αντιτάξει η δημοτική αρχή για να μην παραχωρήσει κι άλλα δημοτικά τεμάχια σε ιδιωτικές επιχειρήσεις;
6. Με ποιον τρόπο θα έχουν πρόσβαση οι επισκέπτες στο εξής το δάσος που βρίσκεται πίσω και δίπλα στο τεμάχιο 763; Θα ζητούν την άδεια από τον κλειδοκράτορα του αθλητικού κέντρου, δεδομένης της δυσκολίας που παρουσιάζει η προσβασιμότητα μετά την περίφραξη του χώρου; Αν ναι, τότε μαζί με το τεμάχιο 763 έχει ουσιαστικά παραχωρηθεί στην Αναγέννηση Γιαννιτσών και το παρακείμενο δάσος.
7. Τι θα γίνει αν σε κάποιον μελλοντικό σχεδιασμό για την αξιοποίηση του Δημοτικού Κλειστού Γυμναστηρίου αποφασιστεί η κατασκευή κολυμβητηρίου ή παιδικής χαράς ή χώρου στάθμευσης;
Δε θέλω να κουράσω. Ό,τι είχα να πω το είπα. Από πολιτική άποψη το θέμα έχει κλείσει για μένα. Αλλά δυστυχώς δεν είναι μόνο πολιτικό. Αν με εννοούν.

Παναγιώτης Σ. Χατζημωυσιάδης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας


ΥΓ1. Προς τους ανώνυμους συντάκτες: ένας ανενεργός πολίτης ευχαριστεί τους ενεργούς πολίτες που με τις αυθαιρεσίες τους τον ξαναέκαναν ενεργό.
ΥΓ2. Προς τους ανώνυμους συντάκτες: ρε παιδιά, αυτό το «πράσινη κίνηση» για αστείο το βάλατε;