Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Το τεμάχιο 763

Πρόκειται για θέμα της περιοχής. Νομίζω όμως ότι έχει την αξία του. Άλλωστε, γνωρίζω ότι κάποιοι συντοπίτες επισκέπτονται την ιστοσελίδα.

Για αθλητικό κέντρο της Αναγέννησης Γιαννιτσών στην κοινότητα Δυτικού του Δήμου Πέλλας διαβάζω στον τοπικό τύπο. Ως εδώ όλα καλά. Την ίδια στιγμή διαπιστώνω ότι μια από τις ωραιότερες περιοχές του χωριού, παρακείμενη στο δάσος, παραδίδεται στο έλεος των εκσκαφέων και αλλάζει ολοκληρωτικά όψη, απ’ ό,τι φαίνεται και χρήση. Υπάρχει πρόβλημα;
Η δημοτική αρχή υποβαθμίζοντας το θέμα μιλάει για μη περιφραγμένα γηπεδάκια, προς κοινή – λογικά – χρήση. Αλλά αυτό που η κοινή λογική αντιλαμβάνεται στην έννοια του αθλητικού κέντρου, για το οποίο κάνει ηχηρό λόγο ο τοπικός τύπος, έχει τη μορφή του περιφραγμένου χώρου και των αθλητικών εγκαταστάσεων (π.χ. αποδυτήρια). Αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση ή αν τα μη περιφραγμένα στην αρχή γηπεδάκια περιφραχτούν στη συνέχεια, για να φιλοξενήσουν στο τέλος ένα σύνολο από αθλητικές εγκαταστάσεις, εξέλιξη που θεωρώ πολύ πιθανή, πιστεύω ότι υπάρχει πρόβλημα, και μάλιστα πολύ σοβαρό.
Τα πράγματα έχουν ως εξής: το τεμάχιο 763, στην κοινότητα Δυτικού του δήμου Πέλλας, ανήκε, ως πρόσφατα τουλάχιστον, στις ονομαζόμενες χορτολιβαδικές εκτάσεις υπό δημοτική κυριότητα, αλλά με τη σύμφωνη γνώμη της δημοτικής αρχής πρόκειται να φιλοξενήσει τις εγκαταστάσεις του αθλητικού, όπως ονομάζεται, κέντρου που σχεδιάζει η διοίκηση μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.
Η πρώτη ένσταση που ανακύπτει είναι ότι στην προωθούμενη αλλαγή χρήσης δεν προϋπήρξε - μέχρι τουλάχιστον τη σύνταξη αυτού του άρθρου - απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Έτσι, στα πρώτα τουλάχιστον στάδια των εργασιών η αλλαγή επιχειρήθηκε από ιδιώτη με την έγκριση («στο μιλητό») του επικεφαλής της δημοτικής αρχής, δημάρχου Απόστολου Τσαλταφερίδη, και χωρίς να τηρηθούν οι άλλοι αναγκαίοι όροι.
Όλα αυτά αποτελούν τη μία όψη του νομίσματος, τη σχετική με τη τυπική, ακριβέστερα με τη νομική διάσταση του θέματος. Υπάρχει μία ακόμη σοβαρότερη, η πολιτική, που έχει να κάνει με το ρόλο της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής και τη δράση της εκάστοτε οικονομικής εξουσίας.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται το ζήτημα του ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενου -αλλά πάντως καθιερωμένου- θεσμού της χορηγίας. Κι αυτό γιατί η όλη διαδικασία δεν προκύπτει μέσα από την απλή οικονομική συνδρομή ενός ιδιώτη σε κάποιο σχέδιο της Δημοτικής Αρχής που έχει εκπονηθεί ύστερα από την επιβαλλόμενη προεργασία (διαβούλευση με την τοπική κοινωνία, περιβαλλοντική μελέτη, έγκριση της αλλαγής χρήσης από τη γεωργική ή άλλη υπηρεσία κτλ.). Αντίθετα, αυτό που βλέπουμε είναι ότι η δημοτική αρχή σύρεται πίσω από το σχεδιασμό ενός ιδιώτη που ενεργεί ως τώρα στο χώρο με δικά του τεχνικά μέσα και χωρίς την απαιτούμενη δημοτική επιστασία.
Όλα αυτά θέτουν στο επίκεντρο δύο βασικά πολιτικά προβλήματα:
- Αφενός ένα κοινό αγαθό κινδυνεύει να χάσει την κοινωνική διάσταση και χρησιμότητά του, προκειμένου να περιέλθει κάτω από τον έλεγχο ενός ιδιωτικού (το τονίζω εμφαντικά: ιδιωτικού) αθλητικού σωματείου. Κι επειδή αρκετή συσκότιση επιχειρείται γύρω από αυτό το θέμα, λέω ότι τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά: ο χώρος αυτός είτε θα είναι αθλητικό κέντρο της Αναγέννησης Γιαννιτσών, όπως δημοσιεύεται κατά κόρον στον τοπικό τύπο, πράγμα που περιορίζει, αν δεν αποκλείει, τη δημόσια χρήση του, είτε δημοτικός χώρος άθλησης, πράγμα που ακυρώνει την αναγνώρισή του ως αθλητικού κέντρου της Αναγέννησης Γιαννιτσών.
- Αφετέρου η δημοτική αρχή δημιουργεί ένα πολύ κακό προηγούμενο, που της αποστερεί την πολιτική και ηθική νομιμοποίηση να παρεμβαίνει και να αντιμετωπίζει ποικίλα άλλα φαινόμενα καταπάτησης της δημοτικής περιουσίας. Τι θα πει στον συνταξιούχο που θα θελήσει να χτίσει το κοτέτσι του σε δημοτικό χώρο ή σε μένα αν αποφασίσω, δεσμεύοντας άλλα δέκα στρέμματα δημοτικής γης, να ιδρύσω ένα «Κέντρο Λογοτεχνικών Σπουδών»; Αν δηλαδή είναι χρέος της δημοτικής αρχής να παρεμβαίνει αποτρεπτικά σε τέτοιες περιπτώσεις, αναρωτιέμαι για ποιο λόγο δεν το κάνει τώρα και ομολογώ ότι διατηρώ βάσιμες αμφιβολίες για το αν και κατά πόσο θα μπορεί και θα δικαιούται να το κάνει από δω και πέρα.
Γνωρίζω τον αντίλογο: ο χώρος ήταν εγκαταλελειμμένος, ο ευτρεπισμός και η ανάδειξή του γίνεται χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση από την πλευρά του δήμου, πρόσθετα οφέλη μπορούν να προκύψουν με την αύξηση των επισκεπτών. Αν είναι έτσι, τότε η έννοια «δημόσιο αγαθό» δεν έχει καμία θέση στην κουβέντα, η δε περαιτέρω συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων στην αξιοποίηση τέτοιων αγαθών μπορεί να υλοποιηθεί, πάντα με το πρόσχημα της στενότητας των δημόσιων οικονομικών, και σε πολλούς άλλους τέτοιους χώρους, από τη λιμνοδεξαμενή του Δυτικού ως τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Θα επανέλθω αν χρειαστεί.

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Καλοκαιρινός αχταρμάς (Extra χαβαλοbonus ανάρτηση)

Ωραία।



Ας υποθέσουμε λοιπόν πως πακετάρησες τις ήττες σου και τα ατελέσφορα που σε πνίγουν, τις ανεπάρκειες, τα ανολοκλήρωτα, τις αναβολές και τα παραχωσίματα του φαντασιακού σου, τα έχωσες σε πολυκαιρισμένα σακ βουαγιάζ με φθαρμένους ιμαντες και ξεφτισμένα γαζιά, στρίμωξες και καμια εικοσαριά απο τα αδιάβαστα που περίμεναν υπομονετικά, έβαλες και την οικογένεια στο αμάξι και πήγες να βιώσεις τα απομεινάρια του αστικού μύθου των “ΔΙΑΚΟΠΩΝ” στα γνώριμα νερά του Λουτρακίου, στο “γυναικοχώρι” δηλαδή.

Θα μου πεις, τι σόϊ διακοπές είναι ετούτες αφού πας πάλι σε μερη που πηγαίνεις για τα τελευταία δέκα χρόνια;

Θα σου απαντήσω να βγάλεις τον σκασμό, γιατί σε τέτοιες εποχές, αποτελεί ύψιστη πολυτέλεια το ότι έχουμε τουλάχιστον κάπου να πάμε.

Διάγω φάση συνειδητοποίησης του τελικού σταδίου Κρίσης της Επικής Συνείδησης και προσπάθειας χαρτογράφησης και κατανόησης της συμπεριφοράς της Τραγικής Ύπαρξης και της σημειολογίας των Ανεμόμυλων.

Ζόρικα κουμάντα, οπότε μην με τσιγκλάς και πολύ.

Το πιάνεις το νόημα ή να στο πω και στα Σουαχίλι;


Να λείπουν επίσης και οι εκ του πονηρού ερωτήσεις περί “μικροαστικών ονείρων και ονειρώξεων”, περί “αυτοαναίρεσης των παθών και συμβιβασμούς του ασυνείδητου”, θα έχουμε καιρό να πούμε γι΄αυτά από τον Σεπτέμβρη (ή να βγάλουμε έναν εκωφαντικότερο σκασμό από αυτόν που βγάζουμε τώρα)।


Πολύ σύντομα και για να μην νομίζεις πως υπεκφεύγω, αν δεν το έχεις καταλάβει, όλοι ως μικροαστοί διαβιούσαμε (λάθρα μάλιστα) εδώ και καιρό, είτε το κατανοούσαμε έιτε όχι, άλλος σε μικρότερο και άλλος σε μεγαλύτερο βαθμό.

Βαρύ ε;

Σκέψου το εσύ, να μου πεις,


Τώρα λοιπόν που τα πράγματα έχουν πάρει την συγκεκριμένη τροπή σε ότι αφορά τουλάχιστον στην πνιγηρή αίσθηση του οικονομικού (και όχι μόνο) στραγγαλισμού που βιώνει η ελληνική κοινωνία, θα έχουμε μάλλον την ευκαιρία να βιώσουμε “ξεχασμένες” καταστάσεις, να δούμε δηλαδή την βιασμένη πραγματικότητά μας να κάνει ένα ταξίδι στον χρόνο, που σημαίνει δηλαδή, οτι θα μας “επιτραπεί” να πάρουμε προσωπική πλέον γεύση της ψυχολογίας του πολίτη πριν από σαράντα και βάλε χρόνια.

Από μια σκοπιά δηλαδή, μιλάμε για μορφή της Κρίσης της Επικής Συνείδησης και της Τραγική Ύπαρξη που είπαμε πιο πάνω

Βεβαίως και υπάρχουν διαφορές, άλλωστε το ποτάμι δεν περναει ποτε”δυό φορές από την ίδια πέτρα” (σοφή ρήση, δεν θυμάμαι ποιός την είχε πει, δεν έχει και σημασία άλλωστε).

Να, μια πρόχειρα καταγεγραμμένη από αυτές τις διαφορές του τότε με το τώρα είναι πως, τότε υπήρχαν ελπίδες, ασαφείς βεβαια, αλλα υπήρχαν.

Τώρα, η μόνη ελπίδα που έχουμε είναι πως δεν υπάρχει ελπίδα.

Θα μου πεις πως κάτι είναι κι αυτό και πιθανά έτσι να αποδειχτεί

Έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, όχι μόνο είναι “κάτι”, έχω την αίσθηση οτι είναι “τα πάντα”....


Πάμε να μιλήσουμε ομως για κάτι πιό ελαφρύ, κάτι πιό καλοκαιρινό ρε παιδί μου.

Αφού έσπασα που έσπασα το καλοκαιρινό διαδικτυακό εμπάργκο, ας είναι με ανάλαφρη διάθεση.

Να για παράδειγμα, ας μιλήσουμε για την


“Αισθητική της παραλίας ως πλατφόρμα προβληματισμού για την κρίση της ελληνικής κοινωνίας”.


Το λοιπόν, κάτσε σε μια οποιαδήποτε παραλία, άνοιξε τους “αισθητήρες” σου και παρατήρησε αυτά που διαδραματίζονται γύρω σου.

Αρκούν μονάχα μερικά λεπτά και μια μέτρια αισθητική-κοινωνική-πολιτική-πολιτιστική παιδεία, για να καταλήξεις (μάλλον αβίαστα) σε παρόμοιες διαπιστώσεις για το τι κάνει στραβό τόσο το αρμένισμα όσο και τον γιαλό μας, καθώς και να διαμορφώσεις μια άποψη για το “ποιόν” του χειμαζόμενου Έλληνα πολίτη, του ζαλισμένου από την συλλογή σβουριχτών καρπαζιών, καθώς και το τι πιθανά οδήγησε σε αυτό που ζούμε.

Οταν καταγράφεις με μια απλή παρατήρηση καταστάσεις σαν τις επόμενες, δεν τρέφεις πια αυταπάτες για το ποιοί τελικά είναι αυτοί οι αθέατοι φορείς και διαιωνιστές της “ασχήμιας”.

Τα πολιτικά και κοινωνικά στερεότυπα πιθανά να σπρώχνουν σε μια έυκολη και προκάτ απάντηση για το τι φταίει για το κακό μας το χάλι.

Όχι όμως, δεν είναι μονάχα εκείνοι που κατέχουν και παίζουν το παιγνίδι της εξουσίας και της κυριαρχίας, ούτε οι διεφθαρμένοι με τα άσπρα κολάρα και τα πόστα, ούτε οι παρατρεχάμενοί και τα φερέφωνά τους, ούτε οι μυστικές και αθέατες ελίτ, ούτε τα αθέατα κέντρα εξουσίας.

Είναι πολλοί περισσότεροι και είναι παντού.

Εστίασε λοιπόν στους λουόμενους της παραλίας και μπορεί να ανακαλύψεις ενδιαφέροντα στοιχεία.

Αν μάλιστα αφήσεις και λίγο την φαντασία σου, μπορεί και να σκεφτείς μερικές λύσεις που, ίσως να μην είναι ουσιώδης, να μην αποτελούν “πολιτικό λόγο” αλλά γυμνασιακό χαβαλέ, να μην είναι πολιτικά ορθές και είναι και ανεφάρμοστες.

Μπορούν όμως να σου χαρίσουν ένα παρανοϊκό χαμόγελο στο πρόσωπο, ικανό να κρατάει μακρια διάφορους πλανόδιους και ενοχλητικά πιτσιρίκια, δίνοντας μιά άλλη διάσταση στην ζοφερή πραγματικότητα.

(ποιός χέστηκε κιόλας για “καθολικές” λύσεις;;;)


Τραβάς λοιπόν μια τζούρα από τον καφέ και το τσιγάρο σου και αρχίζεις να καταγράφεις:



Μπαρμπάδες με καπέλλα του αμερικάνικου ναυτικού, εκείνα με τις χρυσές περικοκλάδες που γράφουν και όνομα πλοίου μπροστά (USS Skatastamoutrasou) καθώς και εκείνους που φοράνε σκούρα γυαλιά ηλίου με χρυσό σκελετό σε παρωχημένο στυλ Bart Reynolds ή Garry Cooper.

Επειδή εδώ πρόκειται για απλή κιτσαρία χωρίς ιδιαίτερες επιπτώσεις πέρα από τις αισθητικές, θα είμαι επιεικής।


- Δέσιμο στα ηχεία στο επόμενο κονσέρτο των Metallica. Εναλλακτικά, υποχρεωτική αποστήθιση όλων στίχων και κραυγών των κομματιών του συγκροτήματος “Πλοκάμι του Καρχαρία”


Τύπους με χρυσές καδένες στον λαιμό, χρυσό δαχτυλίδι με πέτρα στον παράμεσο ή στο μικρό δάκτυλο, ριγέ σωβρακάκι – μαγιώ, που ρουφάν φρεντουτσίνο με θόρυβο ανακατέβοντας τα παγάκια και προσπαθούν να κάνουν καμάκι σε οτιδήποτε κινείται σε ακτίνα χιλιομέτρου. (αρσενικό – θηλυκό, αδιάφορο)

Εντάξει είστε αγάμητοι, το καταλάβαμε, είστε σκυλάδες του κερατά, φαίνεται από μακρυά, αγοράσατε ότι DVD με ελληνίδες πορνοστάρ κυκλοφόρησε, υποστηρίζετε πως η Τζούλια τον έκαψε τον Τόλη, γουστάρετε Πάγκαλο και ενημερώνεστε από τον Αυτιά.

Μπορείτε να πάρετε το χαμένο σας κορμί σε άλλη παραλία ή ακόμη καλύτερα σε άλλον πλανήτη και να μας αδειάζετε την γωνιά;


- Κάρφωμα του καλαμακίου στα ρουθούνια, υποχρεωτική κατάποση των δαχτυλιδιών και των καδένων με το φρεντουτσίνο και κλωτσίδια μέχρι το λιόγερμα.



Οποιονδήποτε διαβαζει στην παραλία ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ, Espresso, Σοκ, Λοιπόν, ΟΚ, Τρίτο Μάτι, Άβατον, Πρωτο Θεμα, VETO, βιβλία που διαφημίζει η τηλεόραση για το καλοκαίρι (κυρίως από το Star και το Alter) καθώς και οποιαδήποτε χρηματιστηριακού ύφους και είδους εφημερίδα.

Πιθανότατα τεράστιος αριθμος καμένων εγκεφαλικών κυτάρρων, κατάσταση μη αναναστρέψιμη।Αισθητικό κάψιμο στο τελευταίο στάδιο


- Να υποχρεωθούν να κάνουν ποδομασάζ και πεντικιούρ σε Σενεγαλέζους και Νιγηριανούς πλανώδιους πωλητές dvd & cd, Αύγουστο μήνα με καύσωνα αλοιμένοι με λάδι αγορασμένο με κουπόνια προσφοράς από τις κυριακάτικες εφημερίδες। Πιθανότατα θα τους αρέσει κιόλας



Κατόχους κινητών με ηχους κλήσης από NiVo, Χατζηγιάννη, Stavento, Βανδή, Παπαρίζου, Μαζωνάκη, Κοριαλά, που το αφήνουν να χτυπήσει κάμποσο πριν το σηκώσουν για να ακούσουν όλοι οι τριγύρω τυχεροί το “άσμα”.

Κάφροι ρε πστη μου, άμουσοι, φελλοί, σκατοτρέντηδες του κώλου, αισθητική φανατικού φαν του Καρβέλα και της Πάνια και ακόμη χειρότερα। (Εξαιρούνται οι κατω των δεκαπέντε ετών)


- Κάρφωμα του κινητού στο ουρανίσοκο και σφήνωμα της κάρτας sim στην περιπρώκτια περιοχή με συνοδεία όσων ξερόμυτων σουτ χρειάζονται ώστε να απορριφθεί η κάρτα από τους δακρυικούς αδένες τους.



Θειάδες με τιγρέ και λεοπάρ ολόσωμα μαγιώ και σκουφιά στο κεφάλι (μην χαλάσει η μιζανπλί) καθώς και γκόμενες με φωσφοριζέ και ασημογυαλιστερά μπικίνι και γυαλιά με κοκκάλινο άσπρο σκελετό.

Έναν καθρέπτη δεν έχετε σπίτι σας γαμώτο;; Μια βιτρίνα έστω καταστήματος δεν βρέθηκε στον δρόμο σας, μια τζαμένια πόρτα πολυκατοικίας;;


- Χώσιμο της μάπας στην άμμο, σκέπασμά με καδο απορριμάτων (όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές...) και χρήση των εξεχόντων οπισθίων τους ως θέσεις παρκαρίσματος ποδηλάτων


Γονείς που είτε φοράνε τάγκα μαγιώ στα μωράκια τους γιατί το θεωρούν “χαριτωμένο” (ναι ρε μαλάκα μου, αλήθεια είναι... ), είτε αφήνουν τα βλαστάρια τους να σπάνε τα ούμπαλα όσων βρίσκονται τριγύρω σε ακτίνα πετακοσίων μέτρων, την ίδια στιγμή που αυτοί κανουν “χαλβαδοθεραπεία”, χαλβαδιάζοντας τα τρυφερά Ουκρανικα οπίσθια δίπλα ή τους κοιλιακούς του εποχιακού Ναυαγοσώστη (που τον χειμώνα είναι άνεργος ή δουλεύει ως ελαιοχρωματιστής και σιγά μην του ρίξουν και δεύτερη ματιά του πεινασμένου)

Βασικά, η χρησιμοποίηση των παιδιών για να εκφραστούν τα αρρωστημένα και στερημένα “Εγώ” διπόδων, κανονικά σηκώνει ευθανασία, ταρίχευση και τοποθέτηση ως σκιάχτρων σε φυτείες καλαμποκιού για να διώχνουν τα κοράκια.

Η δε ξελιγωμένη προσπάθεια καμακιού την ώρα που δίπλα είναι η / ο σύζυγος, πρέπει να επιφέρει παραφύσει ζευγάρωμα με ενήλικο ελέφαντα, ντάλα μεσημέρι στην πλατειά Συντάγματος, την ώρα που παρελαύνει πορεία ναυτεργατών του ΠΑΜΕ

Ας μην είμαστε όμως τόσο άσπλαχνοι।


- Κλύσμα με οδοντόπαστα (ολόκληρη την οδοντόπαστα, με την συσκευασία) και εξάμηνη υποχρεωτική εργασία σε φυλακές ανηλίκων ως σεξουαλικά αντικείμενα.



Όποιος βρίσκεται στην ηλικιακη ομαδα κάτω των πενήντα ετών και εντοπίζεται να φοράει σανδάλια ή κάτι ειδικά παπούτσια δύτη για να μπει σε θαλλασα με άμμο ή βότσαλο, ή σανδάλια ή ακόμη και πάνινα πατούμενα αλλά ΜΕ ΚΑΛΤΣΑ ,για να πάνε στην παραλία για μπάνιο. (Εξαιρούνται όσοι έχουν παθηση που τους υποχρεώνει να τα φορούν)

Στην παραλία βρίσκεσαι το φελέκι μου μέσα, άσε να καψαλιστούν λίγο οι πατούσες σου, πάτα κανεναν βότσαλο να νοιώσεις λίγη Γη να σ΄ακουμπάει, υποχόνδριε σαλονάτε φίτσουλα।


- Υποχρεωτική και δια της βίας επιτόπιας βρώσης των σανδαλιών, των βότσαλων, της άμμου, των πατούμενων και των καλτσών



Κάτι κάγκουρες με πειραγμένες εξατμίσεις στα γαμωπαπιά τους, με κατι εντούρο μηχανές και κάτι κωλοπειραγμένα Saxo που περνάνε αργα και επιδεικτικά από παραλιακούς πεζόδρομους μαρσάροντας ή έχοντας τα subwoofer στα κόκκινα παίζοντας σκυλάδικα ή trance.

Εντάξει, το εμπεδώσαμε, έχετε μικρό πουλί, ένα σωρό ανασφάλειες και κόμπλεξ και η φατσα σας είναι σαν καλλιγραφικό αιδοίο।


- Εκτοπισμός σε περιοχές με ιαματικά λουτρά και πλήρης απασχόληση ως σερβιτόροι σε εστιατόρια υγιεινής διατροφής για υπέρβαρους συνταξιούχους Σκανδιναβούς με υπερδραστήρια libido και σαδομαζώχ προτιμήσεις για μεσογειακά αγοράκια.


Δήθεν μισοσουρωμένους κατσαπλιάδες που κερνάνε μεσημέρι ή βράδυ Μοχίτο οποιαδήποτε ξανθια σε καλοκαιρινή μπάρα।

Άϊ σιαπέρα ρε βόϊδ' που μιεμαθις κι το Μοχίτο, μούγκλαβο, που το μόνα που'ξιρις ως ψιές, ήταν το κλωτσουτύρ' και τα θκά μας τα πιπόνια από το Τσαούσ'। Ταγάρ' ...


- Άμεση εκτέλεση επιτόπου με διαρκή εντριβή του απευθυσμένου τους με τσουκνίδες μαζεμένες Μάη μήνα, έξω από παράνομο αποστακτήριο της ευρύτερης περιοχής της Φαλάνης - Τυρνάβου - Φαρσάλων, συνοδεία με τραγούδια για το Μπουρανί...



Σε περίπτωση που εντοπιστεί παρέα (με ηλικίες άνω από 18 ετών) να λέει μαλακισμένα αστεία κάτω από ομπρέλα χυμένοι σε ξαπλώστρες και πλαστικές καρέκλες, επαναλαμβάνοντας καθε δυο λεπτά την φράση “Τυχαίο;; Δεν νομίζω!”, θα ανασκολοπίζονται επιτόπου με το κοντάρι της ομπρέλας εναλλάξ και επί δίωρο.



Τύπους, κοπελιές ή μεικτά ζευγάρια που επιδίδονται στο σπορ του “παίζω ρακέτες στην παραλία” δίπλα σε ξαπλωμένους λουόμενους, παιδάκια με κουβαδάκια και ξεχασμένες γιαγιάδες από πέρυσι τέτοιον καιρό.

Δεν χρειάζονται πολλά πολλά εδώ:


- Φάτηνα ρε ξεφτιλισμένε την ρακέτα, μάσα την καλά, όλη, και σκύψε να σου δείξω που μπαίνουν τα μπαλάκια. Κρετίνοι...


Λουόμενες με tattoo που υπάγεται σε οποιαδήποτε από τις παρακάτω κατηγορίες:

  • Δελφινάκια
  • Λουλουδάκια
  • Αστεράκια
  • Νεραϊδούλες – ξωτικά
  • Κινέζικα ιδεογράμματα

Για τους άρρενες οι κατηγορίες διαμορφώνονται ως εξής:

  • Πήγασσοι
  • Σκορπιοί
  • Δράκοι
  • Μονόκεροι
  • Κινέζικα ιδεογράμματα


- Δέσιμο σε ξαπλώστρα και τρίψιμο του τατουάζ με σμυριδόπανο νο 4 μέχρι να σβήσει. Στην δε πληγή, θα ρίχνονται χονδροί κόκκοι αλάτι και πράσινο tabasco. Αν δεν υπάρξει λιποθυμία, θα δίνεται δώρο DVD με όλες τις CULT εκπομπές του καναλιού Extra 3.




Υπάρχει όμως και μια κατηγορία η οποία δεν παλεύεται με τίποτα.

Πρόκειται για γυναικοπαρέες που αποτελούνται συνήθως από νοικοκυρές που βγήκαν για μπάνιο με φιλενάδες και γειτόνισσες ηλικίας από 40 και πάνω, πιάνουν δυο ομπρέλες και καμιά δεκαριά ξαπλώστρες και αρχίζουν να μιλάνε για τηλεαστέρες και τηλεβλήτα, σήριαλ ελληνικά και μεξικάνικα, ανακατωμένα με σχόλια συμπάθειας για τον Λοβέρδο και την Μενεγάκη, την Ντόρα και τον Αντωνάκη και το “Τα Μυστικά της Εδέμ”, τον Λιάγκα, την Λόη και την Πάνια, με τον Αυτιά, τον Καμπουράκη, τον Χαρδαβελλα, την Τζούλια και την Ντούβλη.

Εκεί η λύση είναι μια, άτακτη υποχώρηση, τα μαζεύεις και φεύγεις ASAP (As Soon As Possible ρε αστοιχείωτοι), αλλάζοντας παραλία, πόλη, γεωγραφικό διαμέρισμα.


Μετά από τα παραπάνω, έχω την εντύπωση πως θα αρχίσεις να ψυχανεμίζεσαι γιατί μας την φόρεσε το ΔΝΤ και γιατί τόσο η ψυχολογία του κόσμου αλλά και το γενικότερο σκηνικό της χώρας θυμίζει “σπίτι” στην Φυλής χωρίς το κόκκινο φωτάκι απ' έξω..


Που στο διάολο έχω κρύψει τον ντορβά και τον γκρα γαμώτο μου;;;


ΥΓ
Ναι χαλαρώνω, ναι έχουν γίνει πολλά στην δημόσια ζωή και αν ήθελε κάποιος να σχολιάσει δεν θα ήξερε τι να πρωτογράψει, ναι γουστάρω που τα έχω γράψει (σχεδόν) όλα στα διαλυμένα αθλητικά μου παπούτσια।
Ελπίζω να περνάτε καλά, επιστρέφω το λάπτοπ και πάω για βουτιές। Πλίτς...

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Τα απλά πράγματα (Καλό καλοκαίρι…)


Ανέβασα τους γονείς μου στο χωριό και είδα την Λιμνη Πλαστήρα όπως έιχα να την δω πολλά χρόνια.


Γεμάτη νερό, ησυχία, ελάχιστο κόσμο.


Η φύση έχει οργιάσει, Ιούλιος και βρέχει συνέχεια· απο εκείνες τις βροχές τις καθάριες, τις λυτρωτικές, εκείνες που βγάζουν πράγματα από μέσα σου και από μέσα τους και ξεπλένουν σε βάθος.



Αφού σε ξεπλύνουν εκείνες οι μικρές και καθάριες σταγόνες καλά το λοιπόν, κάνει και την εμφάνισή του ένας άλλος ήλιος, ήλιος συμπαραστάτης και όχι απανθρακωτής, ανθρώπινος και όχι εκείνος της «πράσινης ανάπτυξης», να σε στεγνώνει αργά και διακριτικά, δίνοντας χώρο, χρόνο και χρώμα στιγμών στις ρίζες να βρουν ότι είναι τέλος πάντων να βρεθεί.



Δουλειά αθέατη μεν, με ουσία δε, σαν τις τυχαίες συναντήσεις φίλων δηλαδή, όταν εσύ λείπεις.

Σαν να συναντά ας πούμε φίλος που τον ξερεις 28 χρόνια και τον φωνάζεις «Μέντωρ», άλλον συνοδοιπόρο και φίλο της τελευταίας πενταετίας και σε θάβουν παρέα.

Και τον ρόλο της βροχής, τον αναλαμβάνει το τσίπουρο.

(Εκείνα τα τσιπουράδικα στον Βόλο, έχουν βάλει φωτιές σε πολλά τόπια τελικά. Ελπίζω να περάσατε καλά ρε κι ας είχα συνεχή λόξυγγα. Είναι αφάνταστα μικρός ο κόσμος και ευτυχώς κάτι τέτοια μας το υπενθυμίζουν)



Όσο εσείς λοπόν φιλαράκια ασχολιόσασταν με την Λογοτεχνία κάτω από τα αστέρια (σπόντα – καρφί προς συγκεκριμένους αποδέκτες), εγώ ξαναανακάλυπτα το πόσο τα απλά πράγματα μπορούν να σου γεμίσουν τις μπαταρίες κι ας μην τις βγάζεις φωτογραφία με το κινητό σου κι ας είσαι μόνος σου.

Ίσως μάλιστα, αυτό ακριβώς να είναι το βαθύτερο νόημα και η οδός της κάθαρσης.

Τουλάχιστον για την δική μου ισοπέδωση, όπως έγραψα και σε έναν άλλο φίλο.


Ο ήχος από το ποτάμι στην ρεματιά, ο κορυδαλλός που μας υποδέχθηκε χαμηλά, ο μοναχικός μπάρμπας καβάλα «πλαγιαστά» στο μουλάρι και η μοναχικά συντροφική τους πορεία, τα τελευταία κεριά που άναψα στους παπούδες μου πριν την εκταφή τους, το δέντρο που φύτρωσε κολλητά στα μνήματά τους και που του χάϊδευα τα φύλλα και το πότιζα τιμή και μνήμες, η βελανιδιά στο μπαλκονάκι, οι μαργαρίτες του ενός μέτρου, η παντελής απουσία ήχων-βιαστών και εικόνων εσω-τραμπούκων, αυτά είναι που βίωσα για λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο και που όμως μου έβγαλαν κάμποσες πέτρες από το στήθος μου.



Μαζεύουμε σιγά σιγά, έφτιαξα επιτέλους την αποθήκη και τα βιβλία μου, ανακάλυψα καμια εικοσιπενταριά αδιάβαστα από αυτα, ωραία πράγματα, μου έδωσε και ένας φίλος ένα σπάνιο διαμάντι να διαβάσω, προβλέπω λιώσιμο το καλοκαίρι.

Πάμε πρώτα για μπάνια να χαρούν τα πιτσιρίκια και να κάνουμε οφθαλμόλουτρο οι μεγάλοι (εγώ δηλαδή, αλλά στα κλεφτά γιατί το teflon κάνει άσχημα καρούμπαλα), έπειτα θα πάρουμε τα βουνά για άλλου είδους ηρεμίες και αποτοξινώσεις.


Πολλά είπα, ελπίζω να περάσετε όσο περισσότερο όμορφα μπορείτε, ευχαριστούμε που μας τιμάτε με το «κλικ» σας και τον χρόνο σας, ώρα για χαλάρωση (λέμε τώρα), ανασύνταξη δυνάμεων και επικέντρωση στην ουσία και την ομορφιά που μπορούν να προσφέρουν τα απλά πράγματα.


Αυτό είναι ίσως, που θα τρομάξει εκείνους τους αχώνευτους περισσότερο από όλα



Μετά τον Πάνο λοιπόν, με την σειρά μου να ευχηθώ σε όλους/ όλες σας


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.


Venceremos


Υ.Γ.

Από σήμερα, "είμαι σαρανταεξάρης, τους γ@μώ τα πηλίκια…"

Πάρτε για δωράκι μερικά αφιερωμένα τραγουδάκια Bob Marley για καλοκαιρινη συντροφιά.

(Όχι, το «Κουτσγιου μπι λο» δεν τα έβαλα…)

:-DDDD