Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Ένα πεζούλι να πάρω μιαν ανάσα


… Που λες, βρέθηκα στα παλιά μου λημέρια χθες και πέρασα από μερικά παιδικά και εφηβικά στενά και δρόμους

Έτσι για να δω τι έχει απομείνει από το κάτι, να θυμηθώ το πώς, να ξαναμετρήσω το μπόϊ μου, που το βλέπω να φθίνει και τίποτα δεν μπορώ να κάνω

Είδα λοιπόν ξανα την αυλή του Λυκείου Λόφου Αξιωματικών όπως το έλεγαν τότε, άδεια από μαθητές, άδεια από φωνές, άδεια από ζωή κι ήταν εκεί που άρχισαν πολλά, πάρα πολλά, που θυμάμαι και φυλάω διπλοκλειδαμπαρωμένα, μην έρθει ο κακός μας ο καιρός και η λήθη και τα διαγράψουν.

Είδα το παραθύρι της τάξης μου, τελευταίο θρανίο πάντα, δίπλα στο παράθυρο, με το σώμα μεσα στην αίθουσα και το μυαλό μονίμως διχασμένο στην τάξη «μέσα» και στην αταξία «έξω».

Κοίταξα την εικόνα μου να κοιτάζει το μέσα του χθες και να προσπαθει να αντλήσει σιγουριά για το τώρα και έμεινα ατάραχος στην εικόνα, τόσο αταραχος που σάστισα.

Φύσαγε κιόλας, το ένα το βλαστάρι που είχα μαζί μου- αν και μεγάλο- δεν μπορουσε να καταλάβει την αγωνία του κορμού να προστατεύσει τις ρίζες του ή μαλλον δεν μπορούσε να το αποκρυπτογραφήσει επακριβώς, γιατί ειδε το γκρίζο στα ματια μου και κάτι κατάλαβε.

Τραγικά ειρωνικό σκηνικό, σαν το σφάγιο να δείχνει στο ερίφιο τον πάγκο του χασάπη ένα πράγμα..

Εντάξει, ίσως ακουγονται λίγο υπερβολικά αυτά, , μπορεί και να μην είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, αλλα απλά να χρειάζομαι ένα στασίδι να ξαποστασω από τις ολονυχτιές, ένα πεζούλι να πάρω μιαν ανάσα (εί δυνατόν με θέα), ένα γερό μπουρίνι να μου χτυπήσει το πρόσωπο μπας και φερει σε ισορροπία τον κακό μου τον καιρό, μιάν ακακία σαν κι αυτή που έβλεπα από το παρθυρι της τάξης μου και το τελαυταιο θρανίο μου, να μου ρίξει λίγον ίσκιο γιατί σαν πολύ να τυφλώνει το φως των εκρήξεων του νου και της ψυχής, μερικά έλατα να δώσουν κλαδιά στους φίλους μου, εκείνους που ασυναίσθητα βάφουν τις φτερούγες τους για να «είναι μαυρα πουλιά», αλλά και εκείνους που επέλεξαν να χρωματίσουν τον ορίζοντα, έστω και με νε(κ)ρωμένα χρώματα



(Πάει η ανάρτηση, «ότι να’ ναι» βγαίνει. Ομορφιές…)

Τελικά, το μυαλό έχει αγκιστρωθεί σε μια μονο σταθερά, σε ένα «φευγιό» δηλαδή, που απ΄ότι φαίνεται ίσως αυτό να μου χρειάζεται και αυτό θα κάνω.

Ευχές σε όσους και σε όσες…


Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Η εκκωφαντική σιωπή

Αν εξαιρέσουμε όσους κατ' επάγγελμα και καθ' έξη εκφέρουν το λόγο γύρω απ' το θέμα της τρομοκρατίας, ο προχτεσινός θάνατος του δεκαπεντάχρονου δεν έλαβε την πρέπουσα έκταση και δημοσιότητα. Στην εκκωφαντική (εύγλωττη; ένοχη;) σιωπή που λίγο-πολύ επιλέξαμε όλοι μας, υπήρξαν δύο αναρτήσεις άξιες προσοχής. Δείτε εδώ και εδώ.

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Γράμμα στον πατέρα μου

Εφημερίδα «Δρόμος», Σάββατο 20 Μαρτίου 2010

Εναλλάξ

Από τον ΚΙΜΠΙ ή τον Νίκο Κουνενή


Γράμμα στον πατέρα μου

Φίλε Ανάργυρε,

Αν ήταν δυνατό να διαβάσεις την επιστολή μου, θα σε παραξένευε η προσφώνηση. Μάθε όμως ότι από τον θάνατό σου μέχρι σήμερα πέρασαν κιόλας εικοσιεφτά χρόνια. Είμαι πλέον ασπρομάλλης σαν κι εσένα, οπότε ελπίζω να μου επιτρέπεις την καινοτομία.

Η περιορισμένη μόρφωσή σου δεν σου επέτρεψε να μου μάθεις πολλά πράγματα. Με δίδαξες λίγα, αλλά καίρια: να μάθω όσα δεν μπόρεσες να μάθεις εσύ, να κάνω το γέλιο βασικό κομμάτι της ζωής μου, να’ χω το κούτελο καθαρό. Μου ’μαθες ακόμα να στηρίζομαι στα δικά μου πόδια, να μη χρωστάω σε κανέναν. Νομίζω ότι όλα τα ενστερνίστηκα και τα ’κανα, στον βαθμό που μπόρεσα, συστατικά της ύπαρξής μου.

Ως προς το τελευταίο μπορείς να είσαι απολύτως βέβαιος, δεν δανείστηκα ποτέ, πέρα από αστεία μικροποσά. Ούτε πιστωτική κάρτα έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου.

Δεν δανείστηκα, Ανάργυρε, τουτέστιν δεν χρωστάω, αυτό δεν έλεγε η στέρεα κοινή λογική σου; Αμ δε! Είμαι χρεωμένος μέχρι τον λαιμό φίλε, και πρέπει να πληρώσω επειγόντως. Το βεβαιώνουν βλοσυροί επίτροποι και υπουργοί, κορδωμένοι αξιολογητές και τραπεζίτες, παχύδερμοι αναλυτές και επιτηρητές. Το καθρεφτίζουν τα swaps, το spread και τα λογιών λογιών επενδυτικά προιόντα των hedge funds.

Δεν καταλαβαίνεις γρυ, ε; Τι να καταλάβεις, Ανάργυρε, τα καινούρια φρούτα του Γενναίου Νέου Κόσμου μας είναι τόσο πολλά και περίπλοκα που όσο και να προσπαθούσα θα ήταν δύσκολο να σε κάνω να πιάσεις το νόημα. Εκεί άλλωστε βασίζεται σημαντικό μέρος της δύναμής τους: στο ότι οι πολλοί τα πληρώνουν ακριβώς επειδή αδυνατούν να τα καταλάβουν.

Με αφορμή το απροσδόκητο χρέος εμού και πολλών εκατομμυρίων κατοίκων αυτής της χώρας, είπα να επικοινωνήσω συμβολικώς μαζί σου και να σου θυμίσω μια παλιά μας αντιδικία. Τα κούτελα, σου έλεγα κάνα δυό χρόνια πριν σε χάσω, δεν αρκεί να ’ναι καθαρά, πρέπει να ξέρουν και να κουτουλάνε. Σήμερα, στον ανελέητο κοινωνικό πόλεμο που κήρυξαν οι επάργυροι και οι αργυρώνητοι, οι ανάργυροι των καιρών μας δεν έχουν άλλη επιλογή από την αντίσταση. Για να συνεχίσει να υπάρχει ζωή πριν απ’ τον θάνατο.

Σε φιλώ

Ν. Κουνενής

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Ποιητική αναδημοσίευση



Από το blog της Γητεύτριας μια ανάρτηση προ λίγων ημερών, ένα μεταφρασμένο ποίημα του Luis García Montero από μια συλλογή που πρόκειται να εκδοθεί σύντομα στα ελληνικά.
Δεν είμαι πολύ της "ποίησης", ή μαλλον ενταξει, είμαι "λιγάκι" αλλά σε ορισμένες περιόδους, οπότε, δεν τον γνωριζα τον συγκεκριμένο.
Αυτά που γράφει και περιγράφει όμως σε τούτο το ποίημα, μου χτύπησαν "χορδή"
Με το καλό η έκδοση για να έρθει και στα χέρια μου

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Τί μπορεί να εξηγηθεί

σ' αυτόν το λαβύρινθο με τις βαλίτσες και τα κλειδιά;

Μόνο οι σταθμοί κινδύνου

και η ανάγκη.




Είναι ήδη τέσσερις και δέκα. Ο καθηγητής,

που κάθε μέρα μαθαίνει να ζει φωναχτά,

απαγγέλει τα επιλεγμένα ποιήματα.

Υπάρχει σιωπή στην τάξη

και ματιές που διασχίζουν τη σιωπή.



Να αμφιβάλλουμε είναι αναγκαίο.

Η υποψία μας χαρίζει

ένα ωραίο μάθημα, αλλά βολεύει

που κανένας δεν επιβάλλει ένα κρύο,

που καθένας διαλέγει τις αμφιβολίες του και τα κλειδιά τους

για να μην προκύψουν οι βαλίτσες,

στο άνοιγμα τους άδειες.



Κι ούτε είναι σωστό

να ζητάμε απ' το μαγιάτικο ήλιο να μην αφήσει

τη φλούδα μιας βεβαιότητας στο παράθυρο.

Ποτέ δεν υπήρξε δίκαιο

να ξεχνάμε αυτό που είμαστε,

εκείνο πρέπει να υπερασπιστούμε

για να μη μυρίζουν οι λέξεις

που λέμε κλεισούρα.

Όποιος ζει χρειάζεται εμπιστοσύνη.



Με τα χαμένα κλειδιά ανοίγουμε τη μνήμη.

Το ποίημα διασχίζει μια ήπειρο,

παίρνει ένα δωμάτιο,

αδειάζει τη βαλίτσα του.



Πάντα νεοφερμένο,

στην αμφισβήτηση των δογμάτων και στην επιβεβαίωση του τίποτα,

ο καθηγητής προσπαθεί,

να πει περισσότερες αλήθειες, χωρίς να ψεύδεται,

να δώσει περισσότερα οράματα, χωρίς να τα καταστρέφει.

Θ' αφιερώσει τα χρόνια του

να ψάχνει ανάμεσα στις σκιές

ένα δίκιο καθάριο

και ν' ανακαλύπτει στ' αναποφάσιστα μάτια

την ανοιχτή αποσκευή ενός ποιήματος,

την παράξενη ταραχή του,

αφού στη ζωή συμβαίνουν

τα πράγματα που διαδραματίζονται στη λογοτεχνία.



Τα μάτια ενός μαθητή

είναι ταξιδιώτες βιαστικοί. Μόνο κάνουν

ερωτήσεις σαν κινούμενη άμμος,

ερωτήσεις για τον επόμενο σταθμό

σ' ένα ταξίδι μακρινής διαδρομής.


Luis García Montero
Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Η σκοτεινή αλήθεια

Διαβάζω Τρούμαν Καπότε.

«Τίποτα, Γουόλτερ, δεν είναι ποτέ αυτό που φαίνεται. Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα είναι από σελοφάν και το χιόνι δεν είναι παρά τρίμματα σαπουνιού. Μέσα μας πετά κάτι που αποκαλείται Ψυχή κι όταν πεθαίνεις δεν είσαι νεκρός. ναι, κι όταν ζούμε δεν είμαστε ποτέ ζωντανοί. Θες να μάθεις λοιπόν αν σ’ αγαπώ; Μην είσαι ανόητος, Γουόλτερ, δεν είμαστε καν φίλοι…» (Κλείσε μια τελευταία πόρτα).

Λογαριάζω τις χρονολογίες. Απ’ τα δεκαεννιά του(!) έγραφε.

«Στην αντικρινή μεριά του δρόμου ακούστηκαν ομιλίες σαν βουητό μελισσών, αλλ’ όταν η δεσποινίς Μπόμπιτ τους είδε, δύο αγόρια που τα κρυμμένα από λουλούδια πρόσωπά τους ήταν σαν κίτρινα φεγγάρια, κατέβηκε τρεχάτη τα σκαλιά, μ’ απλωμένα χέρια. Είδαμε τι θα συνέβαινε και φωνάξαμε δυνατά, οι φωνές μας σαν κεραυνοί μες στη βροχή, αλλά η δεσποινίς Μπόμπιτ, τρέχοντας προς εκείνα τα φεγγάρια από τριαντάφυλλα, δεν άκουσε. Τότε ήταν που την πάτησε το λεωφορείο των έξι» (Παιδιά στα γενέθλιά τους»).

Τι έγραφε;

«Τώρα, με αργά βήματα και σέρνοντας τα πόδια της, ήρθε κάτω από το φανοστάτη να σταθεί δίπλα του, και ήταν λες κι ο ουρανός ήταν καθρέφτης ραϊσμένος απ’ τους κεραυνούς, γιατί η βροχή έπεφτε ανάμεσά τους σαν παραπέτασμα από θραύσματα γυαλιού» (Το ακέφαλο γεράκι).

Έγραφε για την άλλη Αμερική.

«Ανακάθισε και σφούγγισε τον ιδρώτα του με μια πετσέτα. τώρα η ζέστη τον φόβιζε πιότερο από οτιδήποτε γιατί του ’δειχνε με χειροπιαστό τρόπο πόσο ανίσχυρος ήταν. Πέταξε την πετσέτα στην αντικρινή μεριά του δωματίου, όπου, πέφτοντας απάνω σ’ ένα αμπαζούρ, ταλαντεύτηκε μπρος πίσω. Εκείνη τη στιγμή το τηλέφωνο χτύπησε. Και συνέχισε να χτυπά. Ο ήχος του ήτανε τόσο δυνατός, που ήταν σίγουρος ότι όλο το ξενοδοχείο τον άκουγε. Μια στρατιά θα του χτυπούσε την πόρτα. Έτσι βύθισε το πρόσωπό του στο μαξιλάρι, έκλεισε τα αυτιά του με τα χέρια του και σκέφτηκε: Σκέψου πράγματα που ’ναι τίποτε, σκέψου τον άνεμο (Κλείσε μια τελευταία πόρτα).

Το αμερικανικό όνειρο στην πιο σκοτεινή, στην πιο αφτιασίδωτη, στην πιο αληθινή εκδοχή του.

«Και τι εύχεσαι όταν βλέπεις το πρώτο αστέρι».

«Εύχομαι να μη δω άλλο αστέρι».

«Αλλά απόψε;».

«Απόψε ευχήθηκα να μπορούσα να πάρω πίσω τα όνειρά μου» του λέει.

[…]

«Ξέρεις τι είπε;» τον ρώτησε λαχανιασμένη. «Ξέρεις τι είπε όταν του ζήτησα τα όνειρά μου;» Το κεφάλι της έπεσε πίσω και το γέλιο της δυνάμωσε και πέταξε πάνω απ’ το δρόμο σαν εγκαταλειμμένος φανταχτερός χαρταετός. Ο Ορέιγι αναγκάστηκε τελικά να την ταρακουνήσει από τους ώμους. «Είπε… ότι δεν μπορούσε να τα πάρω πίσω γιατί… γιατί τα ’χε χρησιμοποιήσει όλα» (Ο Αφέντης-Δυστυχία).

ΤΡΟΥΜΑΝ ΚΑΠΟΤΕ, ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ,

μτφ. Μιχάλης Μακρόπουλος, εκδ. Καστανιώτη, 2006, σελ. 351

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ Ζ. ΑΠΟ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Το αλίευσα από το μπλοκ ενός φίλου (http://plibyos.blogspot.com). Καινούριες ζαρντινέριες και πράσινα σταράκια ενόψει. Διαβάστε το.


Α΄ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ 19.03.2010

"Στις 11 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη, έγινε η σύλληψή μου από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής. Το αίσθημα της ελευθερίας και το δικαίωμα του διαδηλώνειν κόπηκε με μιας με μένος κι βία από πάνοπλο αστυνομικό των ΜΑΤ, αφού του έχει δοθεί το δικαίωμα αυτό. Αφορμή της σύλληψης η συμμετοχή σε διαδήλωση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και μη, πολίτη, έχοντας περίεργο κούρεμα και σακίδιο. Αιτία ο παραδειγματισμός.
Στην χούντα έσκιζαν με μαστίγιο τα πρόσωπα των εφήβων σπουδαστών μέσα και έξω από την νομική σχολή.
Τώρα, με την ίδια βαρβαρότητα, η ¨σοσιαλιστική¨ κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας όλα της τα μέσα σκίζει και μαστιγώνει τις ζωές των ανθρώπων που έχουν μοχθήσει, εκείνων που μοχθούν και εκείνων που αντιστέκονται και δεν φοβούνται να υπάρχουν, με βίαιες οικονομικές και τρομοκρατικές πολιτικές.

Την πολιτική ευθύνη της παράλογης σύλληψης υποχρεούται να την αναλάβει το κράτος. Η καθολική πολιτική αντίδραση που εκφράστηκε μέσα από το κύμα διαμαρτυρίας, αποδεικνύει ότι η κοινωνία αντιστέκεται. Κι αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για ’μένα, που συνειδητά επέλεξα να παραμένω ανένταχτος. Το κράτος ζητά την ανυπαρξία μας και φοβάται την ύπαρξή μας.

Δεν είναι τόσο η δική μου περίπτωση προφυλάκισης, όσο τα αλλεπάλληλα παραδείγματα ψευδών κατηγοριών που αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την προσπάθεια του κράτους να τρομοκρατήσει και να ταπεινώσει τον κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, όσο και να αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε άλλο διανοηθεί να τα υπερασπιστεί, δημιουργώντας κοινωνίες άβουλες που δεν θα αντιδρούν και δεν θα διεκδικούν.
Ευχαριστώ όσους αγωνίζονται για την αποφυλάκισή μου τόσο από την αρχή όσο και κατά την διάρκεια, από πραγματικό ενδιαφέρον, μακριά από κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, είτε συμφωνώ με τις μορφές είτε όχι, γιατί δεν νιώθω ότι αυτό που είναι κρίσιμο αυτή την στιγμή είναι να συζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αυτή η αλληλεγγύη, όσο να κριθεί το ίδιο το κράτος για τις πράξεις του.
Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά, συνεχιστές στην προσπάθεια για απελευθέρωση των κρατουμένων και της σκέψης.

Από τα κρατητήρια στην ΓΑΔΑ, γραμμένος στους κίτρινους τοίχους όπου υπάρχουν ακόμα ξεχασμένοι κρατούμενοι για μέρες και μέρες μέσα σε άθλιες συνθήκες.

Χρυσό κλουβί, υγρό κλουβί, λίγο το νοιάζει το πουλί.

Μάριος Ζ.



Υ.Γ. «Απ' όσα παρέχει η σοφία για την ευτυχία της ζωής συνολικά, το κατά πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση φίλων» - ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ."


ΠΡΟΣΘΗΚΗ:


Από την ιστοσελίδα της Βαβυλωνίας μια καινούρια του επιστολή

Α’ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ- 21.03.2010

Πέντε βράδια μετά τον εγκλεισμό μου στον Κορυδαλλό και παραμένω κι εγώ θεατής σε αυτό το βρώμικο παιχνίδι που έχει στηθεί εις βάρος μου. Δεν καταλαβαίνω αν το μίσος μεγαλώνει ή η μοναξιά με καταρρακώνει. Βρίσκομαι άδικα εδώ μέσα και δεν γνωρίζω που και πως να το φωνάξω. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι εκεί έξω που το φωνάζουν και για μένα.

Τι θα γίνει με αυτό το ‘’αστείο ‘’ τελοσπάντων ; Θα δωθεί ένα τέλος τώρα, που θα μπορούσε να σημάνει ένα τέλος και για τους υπόλοιπους; Είναι κρίμα νέοι άνθρωποι να μην μπορούν να είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν κι να προσφέρουν. Εάν ένα τέτοιο κόσμο θέλετε, με μεθόδους τις οποίες βιώνω εδώ και κάποιες μέρες, το καταφέρνετε.

Αλλά το πουλί ακόμα και στο κλουβί πετάει γιατί έχει φτερά και νου. Μην το τσακίζετε άλλο.

Κάποιος να στείλει την αγάπη μου και δύο μπουρμπουλήθρες στα παιδάκια μου στο κολυμβητήριο. Θα είναι ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα να τους εξηγήσω τι συνέβη. Να συνεχίσουν να χτυπάνε πάντα δυνατά τα ποδαράκια τους, για να ξεφύγουν απ’ αυτούς που δεν φροντίζουν για ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά.

Μάριος Ζ.

(Πάνο, ελπίζω να μου συγχωρέσεις την "αλλοίωση" της αρχική σου αναρτησης)