Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Τα γραμμένα...

Δεν μου βγαινουν οι λέξεις ρε φίλε.

Με ντρέπονται αυτές, τις σκιάζομαι εγώ, δεν ξέρω…

Χίλια μύρια περνάνε από το κεφάλι μου, κάνουν βουτιές σε μνήμες, σε χρώματα, σε βιώματα, σε εικόνες και μετά βγαίνουν λαμπρές και σπινθηροβολούσες στην επιφάνεια.

Μόλις όμως καταλάβουν πως πάω να τις γράψω, πως πάω να σχεδιάσω την μορφή τους στο χαρτί ή στο πληκτρολόγιο, πως πάω να πιάσω την ψυχή τους, κάνουν ένα εσω-βυθίσμα και χαμογελώντας εξαϋλώνονται, αφήνοντάς με με ένα ξεκρέμαστο χαμόγελο του «παραλίγο» να αγκιστρώνεται στις μισές μου Ακροπόλεις.

Με ρίχνει αυτό, με κάνει και τσατίζομαι με το θράσσος τους, σαν πιτσιρίκι που του δείχνεις το γλυκό που δεν το αφήνεις να το γευτεί.

«Δικές μου είστε ρε χαμένες» θέλω να τους φωνάξω, αλλα αυτές μου βγαζουν κοροϊδευτικά την γλώσσα και εξαφανίζονται χαχανίζοντας.

Μετά στρέφω το βλέμμα μου αλλού, κοιτάζω τα καθημερινά μου κι ας μην μπορώ να τα βάλω σε τάξη, έτσι να λέω πως κάτι κάνω, να δημιουργήσω μιαν ακόμη εφήμερη ψευδαίσθηση, να με πείσω πως κάτι αξίζει, κάποια σταθερά υπάρχει.

Παπάρια κάνω δηλαδή, φυτοζοώ, πελαγοδρομώ σε χίλια πράγματα που πρέπει να κάνω, σε άλλα τόσα που θα μπορούσα, σε κάποια άλλα που έχω τις δυνατότητες και σε εκείνα που πρέπει να το παλαίψω γερά για να τα βγαλω αξιοπρεπώς «εις πέρας».

Δεν έχω να πάρω θετικά μηνύματα από πουθενά, βουλιάζω, πλατσουρίζω σε λάσπες κάθε είδους, όμως το βρίσκω άνανδρο και λιγόψυχο να αρπαχτώ από τους «δικούς μου», βλέπω τα φτερά μου να ψαλιδίζονται μέρα με την μέρα, πρέπει να κρατάω ισορροπίες σε πολλά, μου έρχεται να διαλύσω ακόμη περισσότερα, νοίωθω την βία να ρίχνει παραγάδι στις άκρες του μυαλού μου, είμαι σε φάση «μην με πειράξεις σου ξερίζωσα τα καρύδια» και το άσχημο είναι πως βγαίνει στο βλέμμα μου αυτό.

Φόρεσα τα μαύρα ρούχα κι από μεσα φιλαράκι, δεν μπορώ να βάλω άλλο χρώμα, δεν αναγνωρίζω άλλα χρώματα, ότι λαμπερό και όμορφο το βλέπω με μαύρο φόντο από πίσω του.

Πρέπει να αρχίσω να καίω τα καράβια μου, πρέπει να βάλω φωτια στα τόπια, πρέπει να το βουλώσω επιτέλους και να αρχίσω τις «εκκαθαρίσεις», αλλιώς χαΐρι και προκοπή δεν βλέπω να κάνω.

Μετά μου λες «να γράψω»…

Τι να γράψω που όλα γραμμένα τα έχω πια.



Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Ευθύνη των διανοουμένων

Πρόκειται για στάση ευθύνης, που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Το άντλησα από εδώ:


Το ζήτημα της απόλυσης του συνδικαλιστή Νίκου Παλαιστίδη, από τις εκδόσεις Άγρα, δεν είναι πλέον μόνο ένα ζήτημα εργασιακό, στο οποίο η στάση μας ήταν και είναι δεδομένη: είμαστε με την πλευρά του εργαζόμενου και όχι με αυτή της εργοδοσίας.

Τώρα πλέον, όμως, με τόσες δημόσιες παρεμβάσεις, κατέληξε να γίνει και ζήτημα της στάσης των διανοουμένων, στάση η οποία επιπλήττεται από πολλούς.

Μόνο που οι διανοούμενοι δεν είναι μια συμπαγής κοινωνική κατηγορία, με δομές και εκπροσώπους, αλλά ο καθένας κρίνεται με τα έργα του και τη στάση του.

Είναι δε βέβαιο, πως υπάρχουν και άλλοι, πολλοί περισσότεροι διανοούμενοι σε αυτή τη χώρα, που, ως αριστεροί, θεωρούν αυτονόητη τη συμπαράταξή τους με τον απολυμένο συνδικαλιστή Νίκο Παλαιστίδη.

Καθ’ όσον λοιπόν μας αφορά, και βεβαίως μας αφορά, ζητάμε να ανακληθεί η απόλυσή του.

Η σύνταξη των «Αναγνώσεων» της Αυγής
Κώστας Βούλγαρης, Κώστας Γαβρόγλου, Λήδα Καζαντζάκη, Μάρθα Πύλια, Άλκης Ρήγος

Γεννητούρια

















Αστοχία υλικού είναι ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη με θέμα πώς εγκλωβίζεται και τελικά αλλοτριώνεται ένας συνηθισμένος άνθρωπος από το σύγχρονο λάιφ στάιλ. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου –ιδιοκτήτης μονοκατοικίας σε αθηναϊκό προάστιο με σταθερή θέση σε εταιρεία μεταλλαγμένων ειδών- δείχνει να τα έχει όλα στη ζωή του. Εάν είναι έτσι, τότε γιατί έχει πάρει τους δρόμους σαν χαμένος, πού έχει εξαφανιστεί η γυναίκα του, για ποιο λόγο κινείται εναντίον του η υπηρεσία έρευνας και ποιοι είναι αυτοί που εξυφαίνουν ύπουλα σχέδια σε βάρος του; Ο ήρωας του Χατζημωυσιάδη ψάχνει για απαντήσεις ανάμεσα στις σκόρπιες αναμνήσεις του και πιάνει τον μίτο της αφήγησης, εκεί από όπου τον έχασε στην αληθινή ζωή του.


ΥΓ. Το κείμενο προέρχεται από το σχετικό δελτίο τύπου του Μεταίχμιου. Συγχωρήστε με για τον άκρως προσωπικό - και πιθανώς υπερφίαλο - χαρακτήρα της ανάρτησης. Αλλά έχω γεννητούρια... Ημερομηνία γέννησης 6.4.

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Οι 49 διανοούμενοι και ο απολυμένος Ντίνος Παλαιστίδης

Το αλίευσα από το blog FUTURA (Πολιτική & Πολιτισμική Κριτική)

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Σήμερα απεργώ

Έχω καιρό, έχω πολύ καιρό να ανοίξω τηλεόραση. Μόνο αραιά και πού και κατ’ επιλογή μπαίνω. Γλίτωσα, λοιπόν. Γλίτωσα μια και καλή. Γλίτωσα απ’ τα μεσημεριανάδικα σκουπίδια και το λάιφ στάιλ, απ’ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες και τους διαγωνισμούς ομορφιάς. Ενίοτε επανέρχομαι βίαια στην πραγματικότητα, ιδίως όταν ακούω την οχτάχρονή μου κόρη που θέλει, λέει, να γίνει next top model, αλλά το αντιπαρέρχομαι με χιούμορ. Δεν μπορεί, κάποτε θα μεγαλώσει. Ελπίζω, τουλάχιστον.

Όσο όμως το σκέφτομαι, νομίζω ότι το σημαντικότερο όφελος είναι που γλίτωσα απ’ αυτή την παρωδία που ονομάζεται ειδήσεις των 8:00. Θυμάμαι τον εαυτό μου να θυμώνει με τις απόψεις του Πρετεντέρη, να προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από μια θέση του Τσίμα, να καλύπτεται απ’ την τοποθέτηση του Οικονομέα, να εκνευρίζεται με τις βεβαιότητες του Καψή και σκέφτομαι πόσο ανόητος ήμουν, πόσο αναπόφευκτα ανόητος ήμουν. Οι ειδήσεις ήταν μια παγίδα, κι εγώ γυρνούσα κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου και μ’ έπαιρνε ένας ολοένα και βαθύτερος ύπνος.

Να πω ότι ξύπνησα; Ακούγεται υπερφίαλο. Τουλάχιστον προσπαθώ να σκεφτώ έξω απ’ το πλαίσιο που μου υποδεικνύεi το πάνελ των 8:00.


Θυμάται κανείς τη γιγάντωση του τραπεζικού συστήματος;

Εκεί τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Καμιά δεκαριά φορές πήραν τηλέφωνο κάτι έρμες υπάλληλοι – άραγε με ποιο καθεστώς εργασίας δούλευαν εκεί μέσα; - για να μου πουλήσουν πιστωτικές κάρτες που έφεραν ήδη γραμμένο το όνομά μου. Επί «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης, ή ακριβέστερα επί κυβέρνησης Σημίτη δεν ήταν αυτά;


Θυμάται κανείς το Χρηματιστήριο;

Τότε που όχι μόνο δεν προφύλαξαν τον κόσμο, αλλά τον ενθάρρυναν. Κι αν εν πάση περιπτώσει δεν το έκαναν με κακή βούληση, πού ήταν το θεσμικό πλαίσιο που θα έπρεπε να θεσπίσουν για να μην πουλήσει το ταξί ή το τελευταίο οικόπεδό του ο μεροκαματιάρης, προκειμένου να κάνει το πάρτι των γενεθλίων του στη Μύκονο ο γιος του χ μεγαλοβιομήχανου. Ελεύθερη αγορά, θα μου πείτε. Ναι, ελεύθερη αγορά επί σοσιαλιστικής κυβέρνησης, ή ακριβέστερα επί κυβέρνησης Σημίτη.


Θυμάται κανείς το φαγοπότι των Ολυμπιακών;

Όταν οι λίγοι που διατηρούσαμε κριτική στάση, απ’ τον ίδιο πάντα στοχοποιημένο πολιτικό χώρο, ήμασταν ή ηλίθιοι ή αντεθνικά στοιχεία. Αλλά το λογαριασμό ποιος τον πλήρωσε, ή καλύτερα το λογαριασμό ποιος συνεχίζει να τον πληρώνει; Εθνικές κομπορρημοσύνες επί σοσιαλιστικής κυβέρνησης, ή ακριβέστερα επί κυβέρνησης Σημίτη.


Ομοίως:

Θυμάται κανείς τα σκάνδαλα; Θυμάται κανείς τα μαγειρεμένα στατιστικά στοιχεία για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας; Θυμάται κανείς την παράδοση του Οτσαλάν; Θυμάται κανείς τη στάση της χώρας στη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας;


Αλλά γιατί τα λέω όλα αυτά;

Τα λέω γιατί η νυν κυβέρνηση ρίχνει το ανάθεμα στην προηγούμενη – και εδώ που τα λέμε , καλά κάνει, γιατί δε νομίζω ότι υπήρξε στην πρόσφατη ιστορία του τόπου χειρότερη κυβέρνηση απ’ αυτήν του Καραμανλή. Αλλά την ίδια στιγμή και δια της δαιμονοποίησης επιχειρείται η συγκάλυψη, η αποσιώπηση των ευθυνών ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που από το ’74 διοικεί τη χώρα. Βολική τακτική: αν για όλα φταίνε οι προηγούμενοι, τότε οι νυν ασκούν την εξουσία αποκαθαρμένοι από τις αμαρτίες τους, και αν οι προηγούμενοι με την αλλαγή ηγεσίας χαράζουν νέα γραμμή, τότε έχουν κάθε λόγο να διεκδικήσουν την εξουσία εξίσου αποκαθαρμένοι από τις αμαρτίες τους. Το πολιτικό σύστημα αυτοαναπαράγεται, έστω και αν πρέπει να καταστήσει κάποια από τα καλύτερα παιδιά του αποδιοπομπαίους τράγους. Είδατε πώς σωπαίνει ο Καραμανλής;

Οπότε αν δε φταίνε αυτοί, κάπου αλλού πρέπει να χρεωθεί η ευθύνη. Λογικό είναι. Ποιος λοιπόν φταίει; Φταίμε όλοι μας.

Αυτά λίγο πολύ αναπαράγει και το πάνελ των 8:00. Έτσι που η κοινή γνώμη να γαλουχείται και οι στατιστικές έρευνες να καταλήγουν στα επιθυμητά κάθε φορά συμπεράσματα. Ότι φταίμε όλοι, ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις στρέφονται εναντίον του δημόσιου καλού, ότι τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε αποτελούν προνόμια, ότι η αντίδραση στο σύμφωνο σταθερότητας συνιστά ανεύθυνη αντεθνική στάση.

Ναι, αντεθνική στάση. Σε στιγμές κρίσης επανέρχονται και ξαναεπανέρχονται στο προσκήνιο τα πιο σκληρά ιδεολογικά μέσα της αστικής τάξης. Έστω κι αν ποτέ της η ίδια ούτε τα εννοούσε ούτε τα υπερασπίστηκε.

Αλλά αν απομυθοποιήσουμε την έννοια του έθνους, δε θα βρούμε τίποτα άλλο πίσω της από την έννοια της ιστορίας, της παράδοσης, του πολιτισμού και πριν απ’ όλα του ζωντανού λαού.

Κι αυτός ο ζωντανός λαός σήμερα εργάζεται στα σούπερ μάρκετ μέχρι το βράδυ του Σαββάτου, σήμερα αμείβεται με μισθούς πείνας, σήμερα σπαταλά το χρόνο του σε ένα σχολείο που τίποτα δεν του προσφέρει, σήμερα εκβιάζεται από τις τράπεζες, σήμερα χρεώνεται τις ευθύνες τρίτων, σήμερα αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του.

Αγωνιά; Εγώ τουλάχιστον, όχι. Η μεγάλη μου κόρη είναι αποφασισμένη να γίνει next top model. Μια αγωνία μόνο έχω για την πορεία της. Επειδή το τηλεοπτικό τοπίο είναι πολύ ρευστό, φοβάμαι μήπως το πάνελ των 8:00 έχει στο μεταξύ αναλάβει και το ρόλο της κριτικής επιτροπής στο σχετικό διαγωνισμό. Οπότε μ’ αυτά που γράφω εδώ, πάει χάθηκε κι αυτή η προοπτική.


Γιατί λοιπόν τα λέω;

Τα λέω γιατί σήμερα απεργώ.