Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Όχι άλλο




... τουλάχιστον για τον Ιούλιο. Καιρός για ανάπαυση και περισυλλογή.

Να περνάτε καλά.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

Ναι, εγω...


Ναι, εγώ…

Κοίτα με λοιπόν· τι βλέπεις;
Είμαι ό’τι απέμεινε ή τα πρώτα σημάδια από ό’τι έρχεται;
Βρίσκεις πια τίποτα οικείο πάνω μου; Βλέπεις κάτι αναγνωρίσιμο ή μήπως ‘κείνο το γκρίζο στους κροτάφους και στον αυχένα, δεν γκριζάρει μόνο εκεί;

Ακόμη αλητεύει το μυαλό μου ξέρεις·
ακόμη χτυπάει λοξά αριστερά η καρδιά·
ακόμη φουσκώνουν οι εσω-παντιέρες,
ναι ρε συ· εκείνα τα κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα στο αέρα και στα σκοτάδια τους σαν ξεκούρδιστες λατέρνες μερικές φορές,
με όλη την θλίψη και την μοναξιά που κουβαλάνε οι φάλτσες νότες
Φουσκωμένα τα πνευμόνια που λες,
από εκείνες τις ανάσες που μπορούν και δίνουν μόνο χρώματα και αγγίγματα σε μισοσκότεινα καλοκαιρινά σοκάκια στην Πλάκα,
στα Προπύλαια,
στην Δεξαμενή,
στην Πλατεία Περιστερίου,
στο Μουσείο,
με ένα ζευγάρι σανδάλια κι ένα ινδικό φουλάρι στο λαιμό, μια μπύρα μοιρασμένη στα τέσσερα, αντανακλάσεις σε μάτια που κοίταγαν έναν απλό κόσμο με αυθεντικά άδολο βλέμμα,
με όλα τα λάθη μπροστά μας και όχι πίσω μας,
με τις επιλογές να έχουν το κεφάλι ψηλά και όχι δεμένες πισθάγκωνα.

Κοίτα με ρε και πές μου
Γίναν οι ρυτίδες μου πολλές, βαθιές, αποκρουστικές;
Έμεινε τίποτα ζωντανό, σπινθηροβόλο και υγρό στην ίριδα του ματιού μου;
Έμεινε κάτι να ζήσω σε παρόντα χρόνο;

Πόσα μισομεθυσμένα χαμόγελα καταγράφηκαν στο πίσω μέρος του μυαλού μου;
Πόσα βλέμματα μέτρησα σε ράχες μοναχικών κόπρων που σουλατσάριζαν ξημερώματα στους δρόμους;
Πόσα τα αδειανά ποτήρια, οι κενές φιάλες και τα εβίβα σε αποστεωμένες ψυχές και σκοτεινούς καθρέπτες μέχρι που δεν ξανάπια πια;
Πόσα φιλαράκια ξεπροβόδισα; Πάνω από πόσα μνήματα μετρήθηκα; Πόσα «θα τα πούμε» ξεστόμισα; Πόσα «μην χάνεσαι» κατέγραψαν οι πυξίδες μου;
Χανόμαστε, όχι από επιλογή
Απλά συμβαίνει

Κοίτα με σου λέω κι ας ντρέπομαι.
Μέτρησέ με να δούμε πόσα απέμειναν και πόσα ποτέ δεν ήταν.
Που όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερο αισθάνομαι πως την πατήσαμε
Γουστάρουμε να το παίζουμε Σκιές Ηρώων, καταδικασμένοι εξ΄ αρχής στην λήθη, υποθέσεις άστοχες, ζωές σε τιμή ευκαιρίας.
Παιγνιδάκια λέξεων το λοιπόν, ίσα ίσα για να συντηρήσουμε την πορεία μας στο αντίθετο στρατί των καταστάσεων
Βουρ με το κεφάλι στον τοίχο λοιπόν, γιατί το ξέρουμε πως την ίδια πορεία θα είχαμε έτσι κι αλλιώς.
Πες μου πως έτσι είναι.
Πες μου πως σωστά όσα στραβά κάναμε
Πες μου πως «βαδίσαμε σωστά τον λάθος δρόμο», κάνε με να το πιστέψω
(Έχεις αλήθεια μετρήσει με πόσους διαφορετικούς συνδυασμούς λέξεων μπορούμε να πούμε ακριβώς το ίδιο πράγμα;)

Κοίτα με και λογάριασέ με φιλαράκι

Σε δύο μέρες, 45 τα δράμια στην μια μεριά της ζυγαριάς.
Τι βάζουμε από την άλλη για να ισιώσει η βάρκα με τα νερά και πόσο θα το τιμολογήσουμε;

Κοίτα με ρε μαλάκα και πες μου αλήθειες σήμερα
ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΚΟΤΣΙΑ ΜΟΥ;
Θύμισέ μου που τα έκρυψα, δήθεν για να τα προστατεύσω;
Τα χρειάζομαι τώρα, περισσότερο από ποτέ.
Γίνεται η απελπισία δεύτερο πετσί μας και ούτε που ξυνόμαστε πια

Μην κοιτάς κάτω γαμώτο, εμένα κοίτα
Ίσια στα μάτια κοίτα και πες μου, έστω και με ένα νεύμα κι ας είναι και λειψό

Πες κάτι, μίλα…
Μον’ πες το σιγά, να μην ακούσουν οι δικοί μου.
Μ’ έχουν για βράχο…

… ή μάλλον καλύτερα στείλ’ το σε μήνυμα, θα το έχω στο αθόρυβο…

Πάω να φτιάξω βαλίτσες φιλαράκι.

Μην χαλιέσαι, λόγια του διαδικτύου, λόγια του αέρα

Ναι, εγω…

Καλό καλοκαίρι