Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

VLAXOS ο ποιητικός

Αδράχνω την ευκαιρία από το σχόλιο της φίλης Happyhour.
Ο λόγος για τα εικονίδια με τα κουλουράκια και το βαμπίρ. Περιττό να πω ότι πρόκειται για αισθητική επιλογή του Βλάχου...
Εδώ ισχύει το γνωστό "τι θέλει να πει ο ποιητής;". Για να σας διευκολύνω όμως, προτείνω τις εξής επιλογές.
α) Εικονίζεται ο Βλάχος σε στιγμές τρυφερότητας με το παιδί του. Τα ντόνατς είναι στο άσχετο. Έτσι για να μας μπερδέψει.
β) Είναι η σύνοψη του μυθιστορήματος που ετοιμάζει με τίτλο: "Vlaxous ου ντόντατς".
γ) Το πρώτο εινονίδιο σκιαγραφεί με ρεαλιστική σαφήνεια ό,τι συμβαίνει στο μυαλό του Vlaxou, ενώ το δεύτερο ό,τι επικρατεί μες στην ψυχή του.
δ) Είναι το απειλητικό μήνυμα που απηύθυνε στο γείτονά του τον φούρναρη: έχει απαγάγει το παιδί του και ζητάει ως λύτρα τα εικονιζόμενα κουλουράκια.
Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω.
Ακούω τις δικές σας ερμηνείες.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Σπαζο...τέτοια (part 3)

  • Ταξί – λεοφωρεία «Black Death»

Κολλάς από πίσω τους σε κανένα φανάρι, ή περνάς ανυποψίαστος δίπλα τους, συνήθως καλοκαίρι, έχεις ανοιχτά τα παράθυρα του αυτοκινήτου ή είσαι με μηχανάκι, γκάζωνε ο ταρίφας ή ο οδηγός και ένα Μαύρο Σύννεφο Θανάτου σου έκανε την μάπα σαν του Βέγγου σε εκείνη την ταινία που την κόλλησε στην εξάτμιση και ζήταγε να πάρει «δόση» από «πολιτισμό».
Γαμώ την ψυχή τους μέσα δηλαδή, για να γλιτώσουν πέντε φράγκα να αλλάξουν καταλύτη, μηχανή, να μην βάζουν φθηνο-νοθευμένο πετρέλαιο ή βενζίνη, γράφουν στα αλιά τους τα παπούτσια εσένα, εμένα, τα παιδιά μου, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους.
Όσες φορές τους έχω κράξει, παίζει στάνταρ η απάντηση»: «Τώρα το πάω στο συνεργείο» και σου κόβει την φόρα που έχεις πάρει να τους βάλεις τον λεβιέ ταχυτήτων στο απευθυσμένο τους, να τους χώσεις ένα κέρμα στον φάρυγγα και να παίξεις «Κουλοχέρη».
Ξέρεις ότι σου λένε ψέματα, ξέρεις ότι από μέσα τους γελάνε και φεύγοντας ξέρεις γιατί αισθάνεσαι πάλι μαλάκας.
Το έχω πει και το ξαναλέω:
Για κάτι τέτοιους, αξίζει να αγοράσει κανείς έναν ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑ και να τους κάνει χαλκομανία μαζί με το κωλάμαξό τους εκεί που βρίσκονται.

Καριόληδες

  • Το οδήγημα του ταρίφα

Μιλάμε για την έκφραση του αφηρημένου εξπρεσσιονισμού σε 4 τροχούς
Τι να κλάσει ένας πίνακας του Pollock, αν δεν έχεις δει ταρίφα με μισοδιαλυμένο Blubird να πηγαίνει με 150 στην Συγγρού στην αριστερή λωρίδα και να το κόβει απότομα δεξια φρενάρωντας για να πάρει διπλοκούρσα τραβέλι, μπροστά στην Ιντεραμέρικαν, Σαββάτο βράδυ με βρεγμένο οδόστρωμα.
Το κλανίδι μου, έφτασε στήλες του Ολυμπίου Διός (γι΄ αυτό μερικές είναι πεσμένες κάτω)
Συνήρθα την Δευτέρα το πρωί και δεν μου είχε μείνει καθαρό σλιπάκι.Τέχνη, μιλάμε τα άτομα, όχι μαλακίες.

  • Τα σφιχτρόνια στην παραλία και στα κωλόμπαρα
Μιλάμε για πολλές ωρες γυμναστήριο, για τόνους ιδρώτα, για συμπληρώματα διατροφής, μερικοί και σε πιο σκληρά σκευάσματα.
Σκοπός να γίνουν «φέτες», να δείξουν μούρη, να κλάνουν γιασεμί οι γκόμενες και τυροκαφτερή οι «ανταγωνιστές»
Ναρκισσισμός, επιδειξιομανία, ματαιοδοξία.
Και εντάξει, δικό τους θέμα δηλαδή αλλά μου θυμίζουν τις εποχές που κι εγώ με την σειρά μου «τσακωνόμουν με τα σίδερα» στα γυμναστήρια, κοιτάζω τώρα και ανακαλύπτω πως οι μόνοι «γυμνασμένοι» μου μύες είναι οι άνω και κάτω μασιακοί, δεν έχω χρόνο ούτε να κατουρήσω, οι Δελτοειδείς μου έχουν πάρει κλίση για Ομικρονειδής, φυσική κατάσταση δημοσίου υπαλλήλου δηλαδή – τι περίμενες-, και αφρίζω.
Να φύγετε ρε, να πάτε αλλού να κάνετε μπάνιο λέμε

Σκατόπαιδα που να πέσει η μπάρα στην βουβωνική σας χώρα να κατουράτε με σωληνάκι

  • Οι συναυλίες του καλοκαιριού.
Έλεος ρε πανίβλακες, έλεος λέμε.
Μας σχίσατε, μας πατήσατε κάτω μας ξεπαραδιάσατε.
Φραγκοφονιάδες του αισχίστου είδους, διατιμούν την εφηβεία μας με τιμές του μέλλοντός μας.
Έχουμε και οικογένειες ρε ξεφτίλες, χρέη, υποχρεώσεις, πρέπει να τους πάμε διακοπές κάποια στιγμή και να ξεκουράσουμε την κορμάρα μας και εμείς οι ημίθεοι
Τι λύσσα σας έχει πιάσει τα τελευταία χρόνια;;
ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΓΑΜΩ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΜΟΥ!
Μαλάκες ε, μαλάκες, πάλι «μεταφορά υπολοίπου» στα ανικανοποίητά μου θα κανω καλοκαιριάτικα

  • Η έλλειψη μελανίνης στην κορμάρα μου

Εντάξει, είναι γνωστό πως η φύση πάντα μεριμνά για να υπάρχουν ισορροπίες.
Στην δικιά μου την περίπτωση, η «εξισορρόπηση» έχει ως τίμημα τον «ιδρώτα»(δες στο πρώτο "Σπαζο...τέτοια")) και την έλλειψη μελανίνης.
Κάθε ομορφιά έχει τις ατέλειές της, ώστε να αναδεικνύεται η «τελειότητα».
Επειδή λοιπόν ο θεούλης ήταν καλός μαζί μου (και όχι σαν κάποιους άλλους που ξέρουμε Π.Χ…. άσε δεν το συνεχίζω), δεν είναι κατσω και πολύ στον ήλιο.
Γίνομαι σαν ερυθρόδερμος.
Μάλλον καλύτερα σαν πασχαλίτσα ή μάλλον σαν μπαρμπούνι.
Αποτέλεσμα, το καλοκαίρι αν ξεχαστώ, ψήνομαι σαν μπιφτέκι, ξανθαίνει το μαλλί, (ομορφαίνω κι άλλο δηλαδή), οπότε πρέπει να βάζω αντηλιακά με δείκτη προστασίας 500 για να μην πάθω καμιά νίλα.
Που είναι λοιπόν το πρόβλημα;;
ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΑ ΑΝΤΗΛΙΑΚΑ ΓΑΜΩΤΟ!
ΤΑ ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ!
Εδικά εκείνα που μυρίζουν «καρύδα», μου ‘ρχεται να τραβάω τις τρίχες μου στην μασχάλη λέμε, να τις κάνω σεμενάκι για το σκρίνιο.Τι να πω, το τίμημα της ομορφιάς…

  • Οι υστερικές μανάδες στην παραλία.

«Κωσταααααααααααακηηηηηη!!!! Βγες από το νερό και έλα να φας πεποονιιιιιιιι!!»

«Αναστασιιιιιιιιιιιιιαααααααααα! Άσε τον λαιμό του αδερφού σου!»

Αλέξανδρεεεεεεεεεε!!! Μη το σκυλί στις πετσέτες, θα μυρίζει το τρίχωμα καρύδα!!!!»

«Καιτουυουουουλλλλλλλα! Άσε τα cd του κυρίου Μάυρου(!!!), κοίτα πως σε κοιταει!!!»
Συνήθως δαγκώνω το κοντάρι της ομπρέλας για να μην πάω και της χώσω την σημαδούρα στον λαιμό.Σκατά γαμώτο, κάθε χρόνο καινούριο κοντάρι θέλουμε

  • Οι «μεσημεριανές» εκπομπές, τα θέματά τους, οι παρουσιαστές και παρουσιάστριες τους, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ:

- πότε έκλασε ο Τσαλίκης
- που θα πάει διακοπές φετος ο Αρναούτογλου
- πόσο τον έχει ο Ψινακής
- πού πάρθηκε για πρώτη φορά η Μις Σκιάθος
- πόσο εκσπερματώνει ένας ασβός
- γιατί οι ιππόκαμποι δεν αυνανίζονται σε νερό evian
- αν στην Ψαρρού φετος, τα κωλομάγουλα προβλέπεται να έχουν πιπιλιές

Μαλάκα μου, δεν γίνεται να υπάρχει τέτοιος κόσμος, δεν μπορεί ρε συ, πρέπει να βλέπω εφιάλτη, ας με ξυπνήσει κάποιος.
ΕΝΑΝ ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑ ΡΕ ΣΕΙΣ, ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑ!!!
Να μπουκάρω μέσα και να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο…

  • To "Allou Fun Park"

ΣΤΡΙΠΤΙΖΑΔΙΚΟ ΛΕΜΕ!

Πάς με τα παιδιά σου, κανονικά ντυμένος και φεύγεις μετά από 2-3 ωρες με τα πιτσιρίκια να κλαινε επειδη θεανε να κατσουν άλλες 4- 5 ώρες, αλλά πλέον εσύ έχεις μείνει μόνο με τις κάλτσες, το κεφάλι σου έχει γινει σαν την κοιλιά του Πάγκαλου και η διασκέδαση των πιτσιρικιών, σου έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στον πισινό και έχει ρίξει πάλι δυο λογαριασμούς σε καθυστέρηση ενός μηνα.

Άϊ σιχτίρ, συγχύστηκα πάλι.

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

Γκάφα;


Κι όμως επιμένω να πιστεύω ότι παρ' όλη τη δημόσια ομολογία περί γκάφας, ό,τι συνέβη με τα κατά τα άλλα "έγκριτα" αυτά δημοσιογραφικά μέσα αποκαλύπτει την πραγματική λειτουργία των μέσων ενημέρωσης ως μηχανισμών ιδεολογικού ελέγχου και πειθαναγκαστικής διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.
Δείτε κι αυτό.

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Σπαζο...τέτοια (part 2)




  • Οι πόρτες ασφαλείας στις τράπεζες.


Δεν ξέρω αν έχετε πάει σε τράπεζα πρόσφατα, αλλά αν δεν το έχετε κάνει δεν ξέρετε τις χάνετε.
Με τις νέες πόρτες ασφαλείας που οι περισσότερες τράπεζες έχουν εγκαταστήσει για να μετριάσουν την πιθανότητα να γίνουν στόχος ληστών, γίνεται το έλα να δεις.
Οι συγκεκριμένες πόρτες είναι στην ουσία γυάλινοι θάλαμοι, που ανοίγουν με κουμπί απ’ έξω, πρέπει να μπαίνει κανείς ενας – ένας, να κοιτάει προς ένα συγκεκριμένο σημείο που είναι εγκατεστημένη μια κάμερα, να μην φοράει γυαλιά ηλίου, να μην φοράει καπέλο, να στέκεται ακίνητος, να μην ανασαίνει, να μην κλάνει, να μην ξύνεται, και φυσικά να μην βήχει, να μην φτερνίζεται και να μην μιλά στο κινητό.
Αν τα κάνει όλα αυτά, τότε ανάβει ένα πράσινο ενδεικτικό λαμπάκι, ενώ σε μερικές τράπεζες ακούγεται και ένα «μπιπ» με ένα ηχογραφημένο μήνυμα για να σπρώξουν την πόρτα μπροστά τους και να μπουν στον χώρο της τράπεζας.
Κάτι ανάλογο γίνεται και στη διαδικασία εξόδου που επιτρέπεται να γίνεται σε διπλανό «θάλαμο».
Φανταστείτε λοιπόν τι παίζει με κατι παππούδες και γιαγιάδες που πάνε στις συγκεκριμένες τράπεζες, δεν ακούνε καλά, δεν βλέπουν καλά, δεν καταλαβαίνουν τι πρέπει να κάνουν και δεν χωράει να μπει και κανένας άλλος μαζί τους για να τους βοηθήσει.
Από πίσω τους η ουρά μεγαλώνει, τα νεύρα τσιτώνονται και οι χριστοπαναγίες και τα μπινελίκια για τους υπεύθυνους της τράπεζας δημιουργούν μια ωραιότατη ατμόσφαιρα.
Να πάτε, αλλά να επιλέξετε καμία κεντρική τράπεζα και να μεριμνήσετε να είναι και ημέρα που δίνονται οι συντάξεις.
Μόνο και μόνο για την ταλαιπωρία αυτή που υφίστανται τα «τιμημένα γηρατειά», αξίζει να μπουκάρει κανείς με μπουλντόζα στην τράπεζα, να στριμώξει τον Διευθυντή. Διευθύντρια με την φαγάνα στον τοίχο και να κραυγάσει:
«Ληστεία ρε χαμούρες! Αδειάστε το χρηματοκιβώτιο και πετάξτε τα χρήματα έξω στους παππούδες που περιμένουν!»

Αχ ρε πούστη μου, να μην ξέρω να οδηγάω μπουλντόζα…



  • Οι τηλεοπτικοί «κολαούζοι»

  • Τι είναι ένας «τηλεοπτικός κολαούζος» θα ρωτήσετε.
    Δικιά μου έκφραση, που αναφέρεται σε εκείνους τους ΓΕΛΟΙΟΥΣ τύπους, που όταν εμφανίζεται μια κάμερα ν απερνει πλάνα ή συνεντευξη από κάποιον στον δρόμο, κανουν ότι μπορούν για να πάρει η κάμερα την μαλακισμένη σκατόφατσά τους.
    Τι νομιζουν ρε γαμω την άγνοιά μου μεσα;
    Θα «κερδίσουν» πόντους στην παρέα τους, θα που λήσουν μούρη, θα τους ανακαλύψει κανένας τηλεοπτικός παραγωγός, θα τους πάρει ο Γαλάτης στην Μύκονο, θα βγάλουν δίσκο, θα τους φύγει η πιτυρίδα, ή μηπως θα τους μεγαλώσει το πουλί;
    Τι γίνεται ρε πστη μου;
    Το πιο σιχαμένο δε, το βλέπω όταν μιλάει κανείς υπουργός, κανένας αρχηγός κόμματος, κανένας δημοτικός άρχοντας, που πάνε δήθεν «τυχαία και αδιάφορα» και στριμώχνονται πίσω του και ζμπρώχνει ο ένας τον άλλον «διακριτικά» για να πλασαριστούν ΑΚΡΙΒΩΣ πίσω και δίπλα από τον ομιλούντα, για να χωρέσει η καρκάλα τους στο πλάνο.
    Να την σπάσω μου ΄ρχεται την γαμωτηλεόραση με κάτι τέτοια.
    Τι μούτζα έχει εκτοξευτεί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν λέγεται.

    (Παρένθεση:
    Οι «παλαιότεροι» ίσως θυμούνται τον θρυλικό πλέον «Μητσάρα», ο οποίος έχει πλέον διδακτορικό στο «σπορ» και θυμίζει μια αθωα και απονηρευτη εποχή
    Είχε ξεκινήσει από τις συνεντεύξεις στα γήπεδα και ήταν πίσω από κάθε προπονητή, παίκτη παράγοντα που μίλαγε στο μικρόφωνο.
    Τα αθλητικά τηλεοπτικά Κυριακάτικα απογεύματα, ήταν η «Μήτσειος τηλεοπτική ζώνη»
    Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει, πως κατάφερνε και το βραδυ η φάτσα του ήταν σε πλάνα συνεντεύξεων από την Νέα Σμύρνη, την Ριζούπολη, το Περιστέρι, το Καραϊσκάκη.
    Γύρω στο 1990 στο Περιστέρι, μετά από ένα αγώνα του Ατρομήτου και αφού έχει ολοκληρωθεί η συνέντευξη του προπονητή, ο Μητσάρας απ’ έξω από το γήπεδο και χτυπιέται και να οδύρεται που του κρύψανε το μηχανάκι και δεν θα προλάβαινε να πάει στο γήπεδο του Αιγάλεω.
    Έπειτα, ο Μητσάρας άπλωσε την δραστηριότητά του και σε πορείες, εκθέσεις, ομιλίες.
    Εμφανίστηκε μάλιστα και ένας ανταγωνιστής του, ένας τύπος με μακρύ μπουκλέ μαλλί και μουστάκι, αλλά τελικά αυτός άλλαξε καριέρα και έγινε μέλος της ομάδας των «Παρατράγουδων» της Πάνια. «Τραγουδάει» κιόλας.
    Να΄ναι καλά οι άνθρωποι τουλάχιστον αυτοί ήταν «αγνοί» και «άδολοι»
    Οι σύγχρονες «τηλεοπτικοί κολαούζοι» όμως, είναι απλά ψωνάρες, σπαζοκλαμπανιες και μαλακοπίτουρες.
    Ου ρε!)



    • Τα καβλόγκαζα «ΧΤ» και τα «παπάκια» με τις «πειραγμένες» εξατμίσεις.

    Μια φράση μόνο για τους αναβάτες τους:

    «Να σας μπει η εξάτμιση στον κώλο ρε μικροτσούτσουνοι και να κολλήσει το γκάζι ανοιχτό!!!»



    • Οι «μαλάκες γονείς-οδηγοί»

    ΚΑΛΑ ΡΕ ΣΕΙΣ!
    ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΣΟ ΣΚΑΤΟΜΥΑΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ!
    ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΦΟΡΑΜΕ ΖΩΝΗ!
    ΑΕΡΟΣΑΚΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΊ ΑΝ ΦΡΕΝΑΡΕΙ Ο ΜΑΛΑΚΟΠΑΤΕΡΑΣ ΑΠΟΤΟΜΑ!
    Κοινη λογική ρε ηλίθιοι.
    Και καλά εσύ είσαι ηλίθιος και η σύζυγος είναι βλήμα.
    ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΡΕ ΚΡΕΤΙΝΟΙ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ;;;




    • Οι μαρκουτσοφόροι δημοσιοκάφροι.

    Μαλάκα μου, παθαίνω παράκρουση έτσι και με πλησιάσει κανένας σε ακτίνα 10 μέτρων.
    Δεν τους μπορώ ρε, δεν θέλω ούτε να τους βλέπω.
    Τους θυμάμαι σαν κοράκια να έχουν στριμώξει την μάνα και τον πατέρα μου όταν χάσαμε το σπίτι μας στον σεισμό του ’99 για να πάρουν πλάνα απόγνωσης και απελπισίας.
    Τους βγάλανε από τα χέρια μου οι άλλοι σεισμόπληκτοι γείτονες.
    Λυσσάω, μουγκρίζω, αφρίζω, θέλω να του φάω το καρύδι.
    Γυρνάει ο μάτης μου, αρχίζω και σκάβω το έδαφος με τις οπλές μου, τεντώνεται ο σβέρκος μου.
    Συνήθως πιάνει και δεν με πλησιάζουν.

    Κρίμα όμως γιατί κάποιες στιγμές θα γούσταρα να φάω ψητή την γλώσσα κανενός τους…



    • Άκυρες καταστάσεις όταν βιάζομαι

    α) Σε Εφορία, πανικόβλητος, να προλάβω να καταθέσω κάτι κωλόχαρτα και να φύγω με παντιλίκια να πάρω τα παιδιά από το σχολείο, ψιλοχεσμένος μια και είμαι παρκαρισμένος μισο-παράνομα (μπροστά σε παράνομο parking).
    Μπαίνω στον 3ο και πατάω ισόγειο, το κωλοασανσερ αρχίζει και ανεβαίνει αντί να κατέβει, αργά, απελπιστικά Α- Ρ- Γ-Α, εγώ έχω φάει την επένδυση νοβοπάν και μασουλάω τον καθρέπτη του θαλάμου, οπότε τρίζοντας φτάνει και σταματά στον τελευταίο όροφο τον 6ο, η πόρτα ανοίγει αργά, απελπιστικά Α- Ρ- Γ- Α και ένα σούργελο με τγρέ μαλλί (ναι ρε πούστη μου, ΤΙΓΡΕ!!), χώνει την μπιχλόφατσα της στο άνοιγμα και ρωτάει: «Αχ, σας πήρα πάνω; Κάτω πάτε;;;»
    ΑΦΟΥ ΜΩΡΗ ΒΛΑΜΜΕΝΗ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΩ, ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΣΟΥ;;
    ΟΧΙ ΜΩΡΗ, ΠΑΝΩ ΠΑΩ, ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΤΡΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΑΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΦΛΑΝΤΖΕΣ!

    Μπέκα μέσα ρε γίδι μην σε πλακώσω στα κλωτσίδια και κατέβεις τις σκάλες κουτρουβαλώντας.
    Μου θες και «τιγρέ» μαλλί.
    ΒΛΗΜΑ!

    β) Σε βενζινάδικο, βιαστικός, πάλι άργησα γαμωτο, σβυνω την μηχανή και σαν αίλουρος πετάγομαι έξω και ανοιγω ο ίδιος την ταπα του ρεζερβουάρ.
    Βγαίνει ο τύπος από το Lubricant Market, ΚΑΙ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΜΙΛΑΜΕ, «τι διάολο, αιμορροΐδες έχει;; και πόσο μεγάλες είναι και πάει έτσι;».
    Φτάνει στην αντλία, κοιτάει με το βλέμμα της αγελάδας και ρω΄ταει αργόσυρτα: «Βενζζίνηηη;;;»
    Όχι ρε παπάρα, βάλτου ποτάσα και εμένα ένα κλύσμα στα όρθια.
    Δεν μπορεί ρε σεις, από τις αναθυμιάσεις της βενζίνης πρέπει να χτύπησε πειράκια
    Δεν εξηγείται αλλιώς

    γ) Super Market.

    Ουρά μέχρι τις μουστάρδες, μπροστά μια γιαγιά, με 3 πραγματάκια στο καλάθι της, τα δίνει στην ταμία και εκεί ανακαλύπτει πως τα κρεμμυδάκια δεν είναι ζυγισμένα.
    Η ταμίας της λέει ευγενικά πως πρέπει να ζυγιστούν, η γιαγιά ξεκινάει se slow motion να πάει στην άλλη άκρη του μαγαζιού που είναι το «μανάβικο», έχειόμως ήδη χτυπήσει η ταμίας τα άλλα 2 είδη της γιαγιάς και δεν μπορώ να δώσω τα δικά μου, οι πίσω μου την ψιλιάζονται και «πηδάνε» στις διπλανές ουρές και μένει ο μαλάκας (ναι εγώ) να περιμένει την γιαγιά από την15μερη κρουαζιέρα στα ζυμαρικά, τα ζαχαρώδη, τα γαλακτοκομικά, τα μαναβικής και πάλι πίσω.
    Δεν μου φταίει η γιαγια σε τίποτα βεβαια,αλλά η γακντεμιά μου γαμώ την Θεωρία των Παιγνίων μέσα.
    Μα σε μένα ρε πούστη μου;;;;



    • Άκυρες διαφημίσεις

    Ρε μαμούχαλοι, γιατι όταν διαφημίζετε έγχρωμες τηλεοράσεις στην τηλεόραση τονίζετε με στόμφο και το «πόσο ζωντανά χρώματα έχει το νέο μοντέλο της APO-VLAK-OSH 5;;;

    ΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΣΟ ΖΩΝΤΑΝΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΑΛΛΗ ΕΓΧΡΩΜΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!
    Μου αρκεί αυτή που έχω τώρα.
    Τι δεν καταλαβαίνω ρε σεις;;;;



    • Nes-café.

    Junkie φιλαράκι.
    Εθισμένος του κερατά λέμε.
    Το έχω ελαττώσει σε 2 - 3 ημερησίως (καλή ποσότητα δεν λέω), αλλά αν δεν πιώ το πρωί και το απόγευμα παθαίνω στερητικό.
    Πως θα κόψω το τσιγάρο την αγανάκτησή μου μέσα;;;
    Άσε που αν είμαι κουρασμένος το βράδυ και δεν πιω ΕΣΤΩ ΔΥΟ ΓΟΥΛΙΕΣ δεν μπορώ να κοιμηθώ.
    Τι σκατά ρίχνουν μέσα οι κιορατάδες και δεν ξεκολλάω;;;



    • Τηλεφωνήματα για πιστωτικές κάρτες, κινητή και σταθερή τηλεφωνία, χρηματοοικονομικά προϊόντα κλπ

    Γεια σας
    Ο κος Χλέμπουρας;
    -Μάλιστα. Τι θέλετε;
    -Ονομάζομαι Σαλταπήδα Κε Χλέμπουρα και σας παίρνω να σας ενημερώσω για την νέα πιστωτική κάρτα (πρόγραμμα τηλεφωνίας κλπ κλπ) της Thasasxeskiso Bank, με προνομιακό επιτόκιο 90%, δωρεάν συνδρομή και για τα δισέγγονά σας και απεριόριστη αριθμό πεολειχιών στο σπίτι σας από 2μετρα αβάδιστα, ακούραστα, ατελείωτα μανεκέν, χωρία καμιά επιβάρυνση για εσάς.
    - Μα, είμαι παντρεμένος
    - Αναλαμβάνουμε να σας απαλλάξουμε και από αυτό αν το επιθυμείτε… Λοιπόν;

    Εντάξει οι κακόμοιρες οι τηλεφωνήτριες και οι τηλεφωνητές στην ουσία δεν φταίνε, τους βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό να κάνουν συγκεκριμένο αριθμό πωλήσεων σε συγκεκριμένο χρόνο αλλιώς τους διώχνουν, αλλά δεν φταίω και εγώ γαμώτο όταν παίρνουν στις 3 – 4- 5 το μεσημέρι, την ώρα που ξαπλώνω το ταλαιπωρημένο μου κορμί να κλέψω λίγο ύπνο πριν ξυπνήσουν τα πιτσιρίκια και με χοροπηδάνε μέχρι το βράδυ.
    Λυπάμαι αλλά τους το κλείνω στα μούτρα και ας λένε ότι θέλουν, διαφορετικά θα τους πλακώσω στα γαλλικά…
    Γαμωτο, λες να πάρει και 3ο μερος;;;;;

    (Έβαλα λάθος μουσική εκτέλεση του κομματιού, αλλα δεν μπορώ να το διαγραψω γαμωτο. Δεν βαριέσαι, μηπως ακούει και κανενας;;;... )

    Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

    "Αριστερός Φασισμός"

    Αφορά το πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα κι υπογράφεται από τον Γιώργο Χ. Παπασωτηρίου. Με καλύπτει πλήρως.

    "Όποιος αφαιρεί μια ζωή, ασκώντας τυφλή και άνανδρη βία, για λόγους πολιτικού συμβολισμού είναι φασίστας. Δεν μπορεί η απάντηση στη βία να είναι η βία, η απάντηση στον αιματηρό φασισμό να είναι ο φασισμός. Διαβάζοντας κανείς τις προηγούμενες προκηρύξεις των δολοφόνων, διακρίνει την αλαζονεία, τα υπερτροφικά Εγώ, που επέλεξαν να σφραγίσουν το πέρασμά τους απ’ αυτή τη ζωή με μίσος και αίμα. Γι’ αυτό δεν είναι επαναστάτες, αλλά μανιακοί που έχουν ανάγκη ψυχίατρου. Ο αυθεντικός επαναστάτης πρέπει να είναι ο de l’ un, η εξαίρεση που σιχαίνεται το Εγώ του, «τη σκόνη που με αποτελεί και σας μιλά», όπως έλεγε ο σύντροφος του Ροβεσπιέρου, ο Σαιν-Ζυστ, κι όχι ένας ακραία εγωπαθής, ένας «χάνιμπαλ λέκτερ» που τρέφει τον υπερμεγέθη ναρκισσισμό του με αίμα. Στις προκηρύξεις τους κατηγορούν τη «μηντιακή δημοσιογραφία» (λες και υπάρχει μη μιντιακή) για «φασιστικό μονόλογο», για το φασισμό των λέξεων, παραγνωρίζοντας ότι οι ίδιοι είναι οι φασίστες των κουμπουριών, φασίστες δολοφόνοι. Λένε πως ακολουθούν «την τακτική της μόνιμης απειλής», του φόβου και του τρόμου. Αλλά «Ο τρόμος χωρίς την αρετή είναι ολέθριος»(Ροβεσπιέρος). Και η αρετή είναι η «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» που οι αριστεροί(κατά τον αυτοπροσδιορισμό τους)-φασίστες τρομοκράτες έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Σημειώνουν ακόμη πως «Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή». Ο μεγάλος στόχος τους είναι η «Ανατροπή» του υπάρχοντος συστήματος, χωρίς όμως να ξέρει κανείς τι θα βάλουν στη θέση του. Η πράξη, πάντως, δείχνει ότι θα βάλλουν στη θέση του καλάσνικοφ, σκόρπιονς και πιστόλια. Οι δολοφόνοι, την ώρα που καταγγέλλουν τη χειραγώγηση της συνείδησης από την τηλεόραση, το σχολείο, την κοινωνία του θεάματος κ.ά., την ίδια στιγμή στήνουν το δικό τους αιματηρό θέαμα, προσφέροντας στην τηλεόραση άφθονη ύλη, έτσι ώστε να εκτιμά εύλογα κανείς ότι οι «σεχταριστές» (υπό την προτεσταντική μάλλον έννοια) παίζουν το παιγνίδι των μίντια και της καθεστηκυίας τάξης".

    Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

    Σπαζο...τέτοια


    • Δυνατή μουσική (οχι του γούστου μου) από περαστικά αυτοκίνητα.

    Λοιπόν, μαλακοπίτουρες μου τα έχετε κάνει τσουρέκια. Ότι μαλακία βγαίνει στο MTV,στο MAD και παίζουν οι βοϊδοσταθμοί στο ραδιόφωνο – τα ξεφτιλισμένα playlists δηλαδή-, όλο και κάποιος κάφρος θα βρεθεί να περάσει δίπλα μου και να το έχει στην τσίτα, να τρίζουν οι τζαμαρίες.
    Τι συναγερμοί βαράνε, τι σκυλιά αλυχτάνε, τι μωρά κλαίνε, στα τέτοια τους οι σκατοκάγκουρες.
    Έχουνε βάλει κάτι γαμωηχεία στο πορτ-μπαγκάζ και δεν τους έχει μείνει χώρος ούτε ένα ζευγάρι σαγιονάρες να χωρέσει πια, μόνο και μόνο για να περάσουν από τις πλατείες και τα στέκια και να «κάνουν το κομμάτι» τους (τουλάχιστον έτσι νομίζουν), με κάτι σκατοhouse που την άλλη βδομάδα κανείς δεν θυμάται τον τίτλο τους, ή με το καινούριο του Σφακιανάκη για να δείξουν ένα λαϊκοσοφιστικέ στυλ ή στην καλύτερη περίπτωση ελληνικό χιπχοπ με beat που σου κανει τα παπάρια σαν ρεβύθια και 196 λέξεις το δευτερόλεπτο για τις καλύτερες ρίμες, τις γκόμενες που καμάκωσε ο τραγουδοποιός, το πόσο γαμάτος είναι και πόσο σέξυ πιτυρίδα έχει και πως την έφερε στον καριόλη που δεν χωνεύει.

    Ρε σάλτα και βατέψου.
    Όταν μάλιστα τυχαίνει να είμαι στο αυτοκίνητο και να είναι κανένας τέτοιος παπαρόπουλος κοντά μου, έχω πρόχειρα μερικά cd’s με IRON MAIDEN, AC/DC, LINKIN PARK, ή εναλλακτικά Μαριώ, Μάλαμα, Παπάζογλου, Μπαγιαντέρα, Τσαουσάκη κλπ και το τσιτώνω και εγώ.
    Εντάξει δεν μπορώ να κοντράρω σε ένταση, αλλά γουστάρω που βραχυκυκλώνουν για λίγο και τσαντίζονται και κοιτούν παράξενα και αισθάνονται (νομίζω) πόσο μαλάκες είναι.
    Μου θυμίζει κάποτε , πριν από πολλά χρόνια, ένα Σαββάτο βράδυ που ψιλοσουρωμένοι με τον κολλητό, έχουμε πάει Κολωνάκι με ένα διαλυμένο και βρώμικο LADA, να πάρουμε κάτι μουσικά περιοδικά που τα βρίσκαμε μόνο εκεί και για σπάσιμο κάναμε βόλτες με παντιλίκια γύρω γύρω από την πλατεία, με το ράδιο του αυτοκινήτου στην διαπασών να παίζει κλαρίνα, ξενερώνοντας όσους περίμεναν στην ουρά να περάσουν την «πόρτα» του «in» στεκιού της εποχής, την MERCEDES.
    Χε χε χε, ωραίες εποχές

    • Κορναρίσματα στο φανάρι από τον από πίσω σου, κλάσματα του δευτερολέπτου μόλις ανάψει πράσινο

    Τι κορνάρεις ρε παπάρα;
    Τι νομίζεις ότι καίει το αυτοκίνητο; Κηροζίνη;
    Και τι θες να κανουμε ρε ηλίθιε;
    Να περάσουμε από πάνω τους μπροστινούς;;
    Τι μαλάκες ρε πούστη μου!!!
    Σε κάτι τέτοιους χρειάζεται να τους βάλεις την κόρνα, το τιμόνι, το χειρόφρενο και τον γρύλο τόσο βαθιά από πίσω, που να τους πεταχτούν τα μάτια μέχρι την Λαμία.
    Είναι φορές που έχω κατέβει κάτω και έχω ψαρώσει μερικούς με την φράση: «Φιλαράκι, μην κορνάρεις άσκοπα, τώρα πάω να αναλάβω βάρδια, δεν έχω κοιμηθεί καλά, μην είσαι ΕΣΥ η πρώτη προσαγωγή της ημέρας μου….»
    Μαλάκα μου, ασπρίζουν σαν τον Μάϊκλ Τζακσον!
    Το έκοψα όμως, μην πάω εγώ μέσα αν πέσω σε κανέναν μπάτσο… Τώρα συνήθως ανάβω αλάρμ κατεβαίνω και λέω : «δεν πάει! Βλάβη». Εκεί να δεις πανικός μετά για να ξεκολλήσουν από πίσω μου…
    Το ίδιο κάνω και όταν κανένας αγενής παπάρας μπει ανάποδα σε μονόδρομο που κινούμαι κανονικά και θέλει να περάσει με τσαμπουκά.
    (Ναι είμαι καθίκης, αλλά μερικές φορές γουστάρω τρελλά…)

    • Ξώκοιλα και κολ(αρ)άν σε θηλυκούς απογόνους του Γέτι

    Που πας ρε κορίτσι μου; ΄Όχι, πες μου που πας;
    Καθρέπτη δεν έχεις σπίτι σου;
    Δεν τον κοιτάς;
    Τι σου λέει βρε μάτια μου;
    Πήρες και μια δεύτερη γνώμη; Μια τρίτη;
    Έναν φίλο – φίλη δεν έχεις να σου πει την αλήθεια;
    Στο blog της Κωλόγριας δεν μπαίνεις που δίνει και μαθήματα σωστού ντυσίματος;
    Που πας βρε ψυχή μου έτσι;
    Τι σου κάναμε;
    Και βάφεσαι και πολύ.
    Πάρα πολύ όμως.
    Αυτό δεν είναι μακιγιάζ, δεύτερο χέρι με αστάρι είναι και από πάνω βερνίκι για την σκουριά.
    Τι να πω, δεν το συνεχίζω μην σε πικράνω περισσότερο…

    • Ο ιδρώτας μου

    Ιδρώνω σαν γυμνοσάλιαγκας σε έξαρση ρε πούστη μου, σιχαίνομαι ακόμη και την σκιά μου πια.
    Εδώ ιδρώνω τον χειμώνα, φαντάσου τι γίνεται το καλοκαίρι
    Μιλάμε για νερό, όχι χαζομαρες.
    Ποιός Σάκης με βρεγμένο μπλουζάκι, ποιός Παρθένης σε διαφήμιση εσωρούχων, ποιός Πάγκαλος σε ομιλία…
    Δεν πιάνουν μπάζα μπροστά μου αν αρχίσω να ιδρώνω
    Ασταδιάλα κωλοζέστη

    • Νερά με γεύσεις

    Κάτι μαλακισμένα νερά που βγήκαν τελευταία με διάφορες γεύσεις, μεντα, φασκόμηλο, φλόκι, σκατά από γύπα κλπ
    Ρε ηλίθιοι, νερό θέλω να πιώ

    Ν-Ε-Ρ-Ο.

    Παλιομαλάκες, που πρέπει να μάθω να τα ξεχωρίζω κιόλας μην την πατήσω.
    Ούστ, γλίτσιδες…
    Κάντε τις «διαδικασίες marketing χωνί και καθήστε πάνω τους.
    Με φόρα όμως

    • Κάτι μαλακισμένες συσκευές σε καφετέριες που πετάνε νερό στους καθισμένους, λές και δεν πας να πιείς καφέ αλλά να κάνεις ντους και να ρίξεις και ένα λούσιμο

    Δεν με λες ρε μεταμοντέρνε μαγαζάτορα, το σαμπουάν είναι προσφορά του καταστήματος;
    Δίνετε και μπουρνουζοπετσέτες με την φραπεδούμπα;
    Δηλαδή είναι ωραίο τώρα να κάθεσαι σε νωπά καθίσματα και ενώ θες να πείς δυο κουβέντες, να αισθάνεσαι να σε φτύνει το κωλομηχάνημα στα μουτρα;
    Κι αν θέλω να διαβάσω ένα περιοδικό ρε χλιμίντζουρα; Μια εφημερίδα;
    ΤΟΝ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ, ΠΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΟΥΡΗΣΕ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ;Άϊ ρε ψωνάρες…

    • Σκυλιά σε διαμερίσματα

    Τι να πω ρε πούστη μου;
    Τα έρμα τα ζωντανα δεν τα σκέπτεστε γαμώ το φελέκι μου;
    Θέλουν κήπο ρε αναίσθητε «ιδιοκτήτη» τους.
    Θέλουν χώμα, θέλουν να τρέξουν, θέλουν να γαυγίσουν, να κατουρήσουν, να χέσουν ελεύθερα.
    Τι τα μαντρώνεις στους τέσσερις τοίχους;
    Για να κάνεις το κομμάτι σου;
    Για να παίζουν τα παιδιά σου;
    Πήγες και πλήρωσες 700 € για «βασική εκπαίδευση» και άλλα τόσα για «εκπαίδευση επίθεσης».
    Γιατί ρε φίλε; Ποιος θα σε πειράξει στον 6ο όροφο;
    Επειδή το έκανε και ο απέναντι είπες;;;
    Ε, άϊντε και γαυγίσου…

    • Τα tattoo

    Σαν φαντάρος προ 20ετίας και βαλε, σε μια μονάδα στην Σάμο, είχα στον θάλαμό μου ένα παλικάρι που έφτιαχνε τατουάζ.
    Είχε όλα τα επαγγελματικά σύνεργα, ακριβά για εκείνη την εποχή , έγχρωμα μη τοξικά μελάνια, πολλά σχέδια και ήταν πολύ φτηνός για «τις σειρούλες» του και πάρα πολύ καλός.
    Είχαμε φτιάξει μαζί ένα γαμάτο σχέδιο, είχα διαλέξει και χρώματα, είχα κανονίσει και σε πιο χερι θα το έκανα (στο αριστερό βέβαια), αλλά το ακύρωσα τελευταία στιγμή, σκεπτόμενος πως αν πραγματικά το ήθελα, θα το έκανα ως πολίτης και όχι ντυμένος στα χακί, με όλες τις «αλλοιώσεις» που επιφέρει το σκατόχρωμα αυτό στην συνείδηση, στην κριτική σκέψη και στις αποφάσεις που μπορεί να πάρει ένας στρατευμένος νεός που νοιώθει «εγκλωβισμένος» κλπ κλπ
    Το τατουάζ δεν εγινε ποτέ τελικά, μου έμεινε το σχέδιο.
    Τώρα βλέπω τον κάθε σπαζοκλαμπάνια να μοστράρει το tattoo του στην παραλία και θέλω να του σπάσω τα μούτρα και σ’ αυτόν και στην χαρχάλω των 95 κιλών δίπλα του, που έχει κάνει και αυτή ένα tattoo δελφινάκι στην πλάτη, και μια μαργαριτούλα στον αστράγαλο.
    Κρατάτε με γαμώ τους συμβολισμούς και την σημειολογία των επιλογών μου μεσα….

    Μπορεί και να βάλω και δεύτερο μέρος
    Θα δω…



    Σας είπα που πήγα στην συναυλία των AC/DC;;;

    ΓΑΜΗΣΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΙΡΑΝΕ ΛΕΜΕ!!
    ΕΤΣΙ ΠΗΔΑΝΕ ΤΑ ΚΑΠΗ!

    Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

    Η δημοκρατικότητα της αστικής δημοκρατίας

    Πλήρης  στοίχισηΗ δημοκρατία - Ιστορία μιας ιδεολογίας, Λουτσιάνο Κάνφορα, μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας, εκδ. Μεταίχμιο, 2009, σελ. 518

    Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που αναστάτωνε τον ακαδημαϊκό κόσμο με ένα άλλο αιρετικό βιβλίο (Το μυστήριο Θουκυδίδης, εκδ. Σαββάλας, 2001). Προηγήθηκε το «Η Χαμένη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας» (εκδ. Αλεξάνδρεια, 1989) κι ακολούθησαν το «Εμείς και οι αρχαίοι» (εκδ. Μεταίχμιο, 2003) και το «Κριτική της δημοκρατικής ρητορείας» (εκδ. Μεταίχμιο, 2005).
    Και να, που με το τελευταίο του δοκίμιο «Η δημοκρατία, Ιστορία μιας ιδεολογίας» (εκδ. Μεταίχμιο, 2009) ταράζει εκ νέου τα ιδεολογικά νερά και επαναφέρει στο προσκήνιο μια αποσιωπημένη συζήτηση με θέμα τη δημοκρατικότητα της αστικής δημοκρατίας. Η θέση του, που θυμίζει κατά τι Ν. Πουλαντζά, θα μπορούσε να συμπυκνωθεί ως εξής: η δημοκρατία υπό την έννοια της πολιτικής ισότητας και της λαϊκής κυριαρχίας συνιστά ιδεολογικό μύθο, που συγκαλύπτει το πλήθος των μηχανισμών κοινωνικού αποκλεισμού των πολλών και της συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια των λίγων.
    Ιστορική έρευνα και δοκιμιακός λόγος συνδυάζονται στη γραφή του Κάμφορα, για να μας δώσουν μέσα σε 500 σελίδες μια συναρπαστική αφήγηση του νεότερου και σύγχρονου ευρωπαϊκού μετεωρισμού ανάμεσα στο κοινωνικό πρόταγμα της ελευθερίας και την καρικατούρα της πολιτικής εμπραγμάτωσης της.
    Οι ενστάσεις που εγείρονται (π.χ. η απολογητική διάθεση που χαρακτηρίζει το συγγραφέα απέναντι στο σοβιετικό μοντέλο) δεν αίρουν ούτε στο ελάχιστο την αξία του βιβλίου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αποτελεί ήδη αντικείμενο ενός εκτεταμένου διαλόγου όχι μόνο στην Ελλάδα (τρία διαδοχικά αφιερώματα των «Αναγνώσεων» της «Αυγής») αλλά και στην Ευρώπη (απόρριψη της έκδοσης του βιβλίου στην Γερμανία).
    Ένα τυχαίο δείγμα γραφής:
    «Οι καλύτεροι διαφημιστές είναι οι αληθινοί και από μια άποψη ιδιοφυείς “οργανικοί διανοούμενοι” της επικρατήσασας δικτατορίας του πλούτου. Δεν έχει μεγάλη σημασία η αξιοθρήνητη μάχη για τη λιγότερο ή περισσότερο ακριβοδίκαιη μοιρασιά των προεκλογικών διαφημίσεων. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι αληθινές προεκλογικές διαφημίσεις. Αυτές κατευθύνουν εκατομμύρια χρήστες να συμπαθήσουν τις δυνάμεις εκείνες που ωρύονται με ιερή αγανάκτηση “Αφήστε μας να απολαύσουμε τα πλούτη μας!” και προβάλλουν ως μοναδική “ιδεολογία” το ακόμα επιτακτικότερο μήνυμα: “προσπαθήστε να γίνετε κι εσείς σαν κι εμάς!”» (σελ. 426).


    Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

    Ο ορατός και ο αόρατος κόσμος της λογοτεχνικής γραφής






    Ο ορατός κόσμος, Mark Slouka, μτφ. Τάκης Μενδράκος,
    εκδ. Πάπυρος 2009, σελ. 287


    Φέρνω στο μυαλό μου τη διαπίστωση του Γ. Ιωάννου ότι οι μεγάλοι συγγραφείς λίγο πολύ αυτοβιογραφούνται στα πιο σημαντικά τους έργα, πράγμα που νομίζω ότι υπό την ευρεία έννοια του όρου ισχύει για όλους τους συγγραφείς κι όχι μόνο για τους πιο μεγάλους.
    Πρόκειται για μια ασυναίσθητη ανάγκη, που τις πιο πολλές φορές πηγάζει από λόγους που δεν σχετίζονται τόσο με την αλαζονεία του συγγραφικού εγώ: το έδαφος του οικείου και γνωστού είναι πάντα πιο στέρεο για το πλάσιμο ενός χαρακτήρα, τη διαμόρφωση του ιδεολογικού του κόσμου, τη διαγραφή των προσωπικών του σχέσεων και τη σκιαγράφηση των δημόσιων επιλογών του. Δεν βοηθούν λοιπόν μόνο τα βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα στην κατανόηση του έργου του, αλλά και απ’ την ανάποδη η κατανόηση του έργου συμπληρώνει και πλαταίνει τον ορίζοντα των γνώσεών μας για το συγγραφέα του, φέρνοντας στο φως ό,τι αποσιωπά ή αδυνατεί για κάποιους λόγους να φανερώσει η επίσημη (αυτο)βιογραφία του.
    Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Αφορούν πτυχές των σύνθετων σχέσεων που διατηρεί η λογοτεχνική μυθοπλασία με τη ζωή του συγγραφέα, που ειδικά στην περίπτωση του μυθιστορήματος με στοιχεία (αυτό)βιογραφίας γίνονται ακόμη πιο σύνθετες, χωρίς όμως να ακυρώνεται ποτέ η δεδομένη διάσταση που υπάρχει ανάμεσά τους: η λογοτεχνική σύμβαση ορίζει πως το συγγραφικό εγώ είναι επικαλυμμένο απ’ το αφηγηματικό εγώ και η συγγραφική πραγματικότητα απ’ το αφηγηματικό σύμπαν.
    Στην περίπτωση όμως του μυθιστορήματος του Mark Slouka, Ο ορατός Κόσμος, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δαιδαλώδη.
    Η λογοτεχνική σύμβαση δικαίως υπάρχει, καθότι το βιβλίο συστήνεται από το συγγραφέα ως μυθιστόρημα και φέρει τα τυπολογικά χαρακτηριστικά του είδους. Από εκεί και πέρα όμως, τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται.
    Το πρώτο και εκτενέστερο μέρος του βιβλίου επιγράφεται «Μια αυτοβιογραφία» και ως ένα βαθμό δικαιώνεται ως τέτοια βάσει των βιογραφικών στοιχείων του γεννημένου από Τσέχους μετανάστες συγγραφέα. Ο «αυτοβιογραφούμενος συγγραφέας» επιχειρεί μια καταβύθιση στην προσωπική μνήμη των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, που ανασύρει κάποια σπαράγματα εικόνων, λόγων και σιωπών με επίκεντρο ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Υπάρχει κάτι στο οικογενειακό παρελθόν που ναρκοθετεί τη σχέση των γονιών και δοκιμάζει τις ψυχικές αντοχές τους. Ο συγγραφέας το διαισθάνεται από όταν ήταν παιδί ακόμη κι αναζητά απαντήσεις μ’ όποια μέσα διαθέτει: ρωτάει, θυμάται, ταξιδεύει. Η αφήγηση αποτυπώνει παραστατικά το κλίμα αυτής της αναζήτησης, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ρευστότητας και σύγχυσης, απορίας και μυστηρίου, που ενισχύεται απ’ το συνεχές πήγαινε-έλα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, τις πρόωρες ενδείξεις που διασκορπίζονται στο σώμα της αφήγησης, την ηθελημένη ασάφεια της έκφρασης και τη χαλαρή ενότητα της πλοκής.
    Το δεύτερο μέρος επιγράφεται «Ένα μυθιστόρημα» και παίρνει το μίτο της αφήγησης από εκεί που τον άφησε ανολοκλήρωτο η «αυτοβιογραφία». Ο αφηγητής προσφεύγει στη δια της φαντασίας μυθοπλασία για να βρει τις απαντήσεις που αδυνατεί να του δώσει η μνήμη κι η έρευνα και στήνει μια ιστορία αγάπης κι ηρωισμού με φόντο τη γερμανοκρατούμενη Τσεχία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που φέρει ορατές διαφορές απ’ το πρώτο μέρος: ορισμένα υποφωτισμένα πρόσωπα μπαίνουν τώρα στο προσκήνιο, κάποια άλλα υποβιβάζονται σε δευτεραγωνιστές ή χάνονται τελείως, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δίνει τη θέση της στην τριτοπρόσωπη, το κλίμα σύγχυσης και απορίας υποχωρεί απ’ τη βεβαιότητα της γνώσης που αποκαλύπτεται κομμάτι-κομμάτι και ο αφηγηματικός χρόνος ακολουθεί μια πιο ευθύγραμμη κι ομαλή πορεία στην εξιστόρηση της διαδοχής των γεγονότων.
    Όλα αυτά βέβαια μπορεί και να μην είναι τίποτε παραπάνω από συγγραφικά τεχνάσματα δημιουργικής γραφής ενός έμπειρου στο είδος συγγραφέα, όπως ο Slouka. Ας σημειώσουμε, για παράδειγμα, ότι η διάκριση των δύο μερών μόνο σχηματική και συμβατική αξία έχει, αφού σε καμία περίπτωση δεν εγγυάται τη μη παρείσφρηση του φανταστικού στο χώρο της αυτοβιογραφίας και του πραγματικού στο χώρο του μυθιστορήματος. Αλλά ακόμη κι έτσι, ή μάλλον επειδή είναι έτσι, διατηρούν την ιδιαίτερη αξία τους, γιατί πέραν όλων των άλλων συνιστούν κι ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τη λειτουργία της λογοτεχνικής γραφής σε σχέση με την πραγματικότητα.
    Ο «αυτοβιογραφούμενος συγγραφέας» του Slouka ξύνει το πολυκαιρισμένο τραύμα της μνήμης, αλλά μένει στην άγνοια, ενώ ο «μυθιστορηματικός αφηγητής» του Slouka επουλώνει την ξυμένη πληγή και κερδίζει τη γνώση. Μ’ άλλα λόγια, υπάρχει μια βασική διάσταση ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, που σηματοδοτεί το πέρασμα απ’ την ανωριμότητα στην ενηλικίωση, απ’ την ανάγνωση (ο πατέρας του αφηγητή) στη γραφή (ο αφηγητής), απ’ την πραγματικότητα στη φαντασία και απ’ την απορία και τον πόνο στη γνώση και τη λύτρωση.
    Κατά τον Slouka, η πραγματική ζωή και η λογοτεχνική γραφή συνιστούν δύο συμπληρωματικούς κόσμους, με τον πρώτο να περιέχει το δράμα και να δίνει την αφόρμηση και τον δεύτερο να αναζητά τη λύση και να προσφέρει την ανακούφιση. Πρόκειται για μια δυναμική σχέση που δεν κατατείνει μονόπλευρα προς τη δικαίωση της λογοτεχνικής γραφής και στην απάρνηση της πραγματικής ζωής. Κι αυτό γιατί ο αφηγητής του Slouka αφορμάται από την ιστορική στιγμή και συνομιλεί με τις τραγωδίες της, προκειμένου διαμέσου της λογοτεχνικής γραφής να προεκτείνει τη γνώση, να συμπληρώσει τα κενά και να βαθύνει τη βίωση της πραγματικότητας. Μ’ ένα λόγο, για να ξανακοιτάξει την ιστορική στιγμή και να αναδιατάξει τον εαυτό του ενώπιόν της.
    Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι πίσω απ’ τον ορατό κόσμο του αφηγηματικού σύμπαντος ενός λογοτεχνικού βιβλίου δεν μπορεί παρά να κρύβεται και ο αόρατος κόσμος της πραγματικής ζωής του συγγραφέα. Σημαίνει ακόμη ότι τη στιγμή που ο συγγραφέας κατασκευάζει διαμέσου του αφηγητή το αφηγηματικό του σύμπαν, στην πραγματικότητα συμπληρώνει, προεκτείνει και αναδιατάσσει τον εαυτό του ενώπιον της εποχής του.
    Κι αυτό είναι ό,τι ονόμασα στην αρχή μια, υπό την ευρεία έννοια του όρου, αυτοβιογραφία του συγγραφέα.

    Αυγή, 14.06.09

    Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

    Ψευδείς απαντήσεις


    Δε θυμάμαι άλλη εκλογική αναμέτρηση που να συνοδεύτηκε από ένα τόσο μεγάλο αριθμό δημοσκοπήσεων, αφού εδώ και τρεις τουλάχιστον μήνες βομβαρδιζό­μαστε σε εβδομαδιαία βάση από ένα πλήθος στατιστικών δεδομένων κι υπομένουμε το ειδικό ιερατείο της σχετικής γνώσης.
    Οι ενστάσεις που θα μπορούσαν να διατυπωθούν και σε μεγάλο βαθμό βεβαιώθηκαν την Κυριακή αφορούν την αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος (αρκεί να αναφέρω πως στο εκλογικό τμήμα που ψήφιζα επέλεγαν τον πέμπτο κάθε φορά στη σειρά ψηφοφόρο) και τον καθοδηγητικό χαρακτήρα των ερωτήσεων που υποβάλλονται.
    Νομίζω όμως ότι αλλού είναι το κύριο πρόβλημα, κι έχει πολιτική και ιδεολογική διάσταση.
    Εξηγούμαι.
    Οι πολιτικές δημοσκοπήσεις:
    - αντικαθιστούν το λαό απ’ την απρόσωπη και εύκολα χειραγωγήσιμη κοινή γνώμη,
    - υποδεικνύουν ως πρότυπο πολιτικής δράσης την εκφορά γνώμης ή την απλή επιλογή ανάμεσα σε προειλημμένες γνώμες,
    - επιβάλλουν διαμέσου κατευθυνόμενων ερωτήσεων τα επιθυμητά πρόσωπα, τις επιθυμητές αξίες και τις επιθυμητές στάσεις που στη συνέχεια καταξιώνονται στην κοινή γνώμη,
    - προσφέρουν μέσα απ’ την ανάλυση των δεδομένων τους τη δυνατότητα στα καθεστωτικά κόμματα για επικοινωνιακού χαρακτήρα ελιγμούς και αναπροσαρμογές,
    - συνεργούν στην υποβάθμιση της πολιτικής σε παιχνίδι εντυπώσεων.

    Η προσωπική μου στάση έχει ως εξής:
    Στην περίπτωση των εμπορικών στατιστικών ερευνών αρνούμαι από θέση αρχής να απαντήσω. Στην περίπτωση των πολιτικών δημοσκοπήσεων δίνω πάντα εν γνώσει μου ψευδείς απαντήσεις. Ξέρω ότι δεν είναι δα και τίποτα το σημαντικό. Αλλά αυτό μπορώ κι αυτό κάνω.

    Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

    ΟΥΠΣ!!! Τι έγινε ρε παιδιά;; Τελείωσε;;;;;


    Τι έγινε ρε παιδιά;

    Ποιος κέρδισε;

    Εγώ πάντως, από ότι κατάλαβα, ένα είναι σίγουρο: «οι φελλοί ΟΝΤΩΣ επιπλέουν»

    Ρε δεν βάζουμε μυαλό λέμε…

    Εντάξει, τελείωσε το νταβαντούρι, το «μήνυμα» ελήφθη πανταχόθεν, τώρα τα κεφάλια μέσα και πάλι στην πεζή μας πραγματικότητα της ένδειας των οραμάτων, της έλλειψης επικοινωνίας, της τρύπιας μας τσέπης, των πολλών αναγκών και των μισών θέλω, της κρατικής ασυδοσίας και αυθαιρεσίας, των σφιγμένων και σφραγισμένων χειλιών, του μπαμπούλα της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας, του αβέβαιου μέλλοντός μας, του ατέρμονου τρεξίματος, του ξεροσταλιάσματος στις ουρές, του πηξίματος στα μποτιλιαρίσματα, της κατανάλωσης χημικών συντηρητικών, του ανελέητου ζάπιγκ, της επανάστασης του Λάκη, της συμπλήρωσης του Λόττο και Τζόκερ, της αλήθειας των τηλεαστέρων, της δυνατότητας να πάρουμε επιτέλους φτηνό τζιπ, των δόσεων του στεγαστικού, του καιρού της Πετρούλας, του κακού μας του καιρού.

    Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

    Η «ευτυχία» λοιπόν, αναβάλλεται μέχρι τις επόμενες εκλογές.

    Τώρα, σειρά έχουν οι «απολογισμοί», οι «αυτοκριτικές», ο «επιμερισμός ευθυνών», οι «αναλύσεις των αιτιών» κλπ κλπ

    Ε ναι, είμαι χαιρέκακος

    … και μ’ αρέσει….
    Είναι προτιμότερο από το να αυτοπαραμυθιάζομαι

    Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

    Βαριέμαι λέμε... Nα πάρω φόρα;;;




    Βαριέμαι ρε πστη μου

    Βαριέμαι του θανατά.

    Μου έχουν πρηστεί τα καλαμπαλίκια με όλο αυτό τον συρφετό των πολιτικών προσώπων και των wannabe’s ευρωβουλευτών που τηλεπαραθυριάζονται και μαλλιοτραβιούνται δήθεν για το καλό της χώρας.

    ΔΕΝ ΜΑΣΑΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΑΪ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΙΑ ΠΑΠΑΡΕΣ!

    Ο ένας έτσι, ο άλλος γιουβέτσι, ο τρίτος κοκορέτσι και ο επόμενος κοτέτσι.

    Τι σκατά σχέση έχουν όλα αυτά που αραδιάζετε ρε ξεδιάντροποι με το σήμερα και το αύριο του πολίτη αυτής της ρημαδοχώρας;
    Λες και δεν ξέρουμε τι παίζει στην τελική στην Ε.Ε., πως διαμορφώνονται οι «συσχετισμοί», πως γίνεται το πολιτικό «παζάρι», τον ρόλο που παίζουν τα λομπυ και οι opinion makers, την δύναμη των εταιριών να καθορίζουν πολιτικές και άλλα τέτοια όμορφα..

    ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ

    Εντάξει, το εμπεδώσαμε πια, από παντού το σύστημα είναι «θωρακισμένο» - γαμώ την ομορφιά μου μέσα δηλαδή- , καμία διέξοδος, καμία εναλλακτική, καμία ελπίδα για κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, κάτι «ζωντανό».

    Ή παίζεις λοιπόν το παιγνίδι με τους δοσμένους όρους, ή απλά μπαίνεις στο περιθώριο του «πολιτικού πράττειν» και κάθεσαι να βλέπεις όλο αυτό το πανηγύρι και τους πανηγυριώτες και απορείς:

    «Ποιος τελικά είναι ο μαλάκας της υπόθεσης; Εγώ ή αυτοί;»

    … και είναι πολλοί «αυτοί» ρε πστη μου και εγώ μοναχά άλλος ένας γερασμένος γκρινιάρης, ανικανοποίητος, συγχυσμένος, εσωστρεφής και αναποτελεσματικός «πρώην», που ψάχνομαι στα χαμένα και κοπανιέμαι στα ντουβάρια για να καταφέρω – έστω και ως γραφικός – να πάρω μια παράταση, μια αποδοχή, ή έστω ένα συγκαλυμμένο ψέμα από τον ίδιο μου τον εαυτό, πως ανήκω μέχρι τώρα σε εκείνους που «ακόμη»…

    Είναι γνωστή και επιστημονικά αποδεκτή η «Κατάθλιψη των Εορτών», μπας και λανσάρω νέα ασθένεια;;;
    Την «Μπιχλίτιδα των Εκλογών»;;;

    Ξέρω, δεν είναι «πολιτικά ορθό» να λέω τέτοια πράγματα παραμονές εκλογών.

    Ε, χέστηκα!

    ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΛΕΜΕ!!!!…

    Γιατρέ μου;;;

    Να πάρω φόρα;;;

    Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

    Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

    Τα 300 αργύρια


    Ιδέα δεν είχα. Ενημερώθηκα μόλις την Παρασκευή ότι τα δικαιούμαι. Αντί για αύξηση μισθού έχω να λαμβάνω το επίδομα των 300 ευρώ. Οι σχετικές διαδικασίες είθισται να τραβούν σε μάκρος, αλλά στην προκειμένη περίπτωση ο μηχανισμός λειτούργησε κατά πώς πρέπει.
    Έτσι, σήμερα Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009, κλήθηκα να λάβω το επίδομα και πήρα στο χέρι δεκαπέντε χαρτονομίσματα των είκοσι ευρώ.

    Όλα έγιναν νομίμως.

    Κι όμως είναι άκομψο, είναι προκλητικό, είναι προσβλητικό να διακινείς ζεστό χρήμα έξι μόλις μέρες πριν απ’ τις ευρωεκλογές. Αν μη τι άλλο, δημιουργεί την βάσιμη εντύπωση μιας απόπειρας συναλλαγής και μιας προσπάθειας εξαγοράς.
    Αλλά έχουν κάνει πολύ χειρότερα ως τώρα. Σ' αυτό θα κολλήσουν;