Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Για την Αγγελική της καρδιάς μας

Όχι, δεν πρόκειται για έκφραση φιλανθρωπίας. Πρόκειται για μορφή αντίδρασης στο νεοφιλελεύθερο αξιακό σύστημα της κοινωνίας της ζούγκλας. Πρόκειται για πολιτική χειρονομία αλληλεγγύης στα θύματα του καθημερινού ακήρυχτου πολέμου. Πρόκειται για εκδήλωση κοινωνικής διαμαρτυρίας στην αποδιοργάνωση του πάλαι ποτέ ονομαζόμενου κράτους-πρόνοιας.




Αναδημοσιεύω το κείμενο, όπως το βρήκα στο ιστολόγιο του φίλου π. Λίβυου.











"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΟΡΟΣΕΙΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ"
Ελευθεριακή Κίνηση Κορινθίας
Αναρχική /Αντιεξουσιαστική πρωτοβουλία από Αθήνα,Κορινθία και Αχαΐα
28/1/09


Για την Αγγελική τής καρδιάς μας,την Αγγελική τού αγώνα πού δεν θα σάς κάνει την χάρη να μείνει "φυτό". Συμπαράσταση και οικονομική ενίσχυση στην δημοσιογράφο Αγγελική Χατζηδημητρίου πού απαιτεί στην δίκη πού ξεκινά στίς 29/1 στην Χίο, την τιμωρία κάθε υπεύθυνου για τα 3 χρόνια Γολγοθά τής υγείας της.
Είναι ώρες πού οι εικόνες και τα σημάδια από την βαρβαρότητα και την εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο σε ξεπερνούν, δεν προλαβαίνεις πράγματι να ανταποκριθείς απέναντι σε όλα τα γεγονότα πού προσβάλλουν και ισοπεδώνουν την ανθρώπινη υπόσταση καί ελευθερία μέσα σε ένα σύγχρονο μεσαίωνα πού αυτοαποκαλείται "χαριτωμένα"..."κοινωνικό κράτος" ή "δημοκρατία", αλλά στην ουσία πρόκειται για την σκληρότερη επίδειξη λεηλασίας,τρόμου και βίας πού βιώνουν οι εργαζόμενοι,όλη η ανθρωπότητα,όλο τό παγκόσμιο οικοσύστημα!
Από τις σφαγές στην Γάζα και στο Σουδάν μέχρι τις στάχτες τού καταυλισμού των μεταναστών στήν Πάτρα,από την Αγγελική και τον Ντουζόν μέχρι τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και την Κωνσταντίνα Κούνεβα,τό πρόσωπο τής απόλυτης βίας και κτηνωδίας είναι εδώ πολλαπλασιάζοντας τα θυματά του.
Δεν χρειάζεται να είσαι στα βουνά τού Αφγανιστάν ανάμεσα σε κατοχικούς στρατούς "ειρήνης" και αντάρτες Ταλιμπάν για να πληρώσεις με την ζωή σου την διαδρομή τής ενημέρωσης,όπως συνέβη πρόσφατα στον σύντροφο και αγωνιστή τής δημοσιογραφίας Γιώργο Κοίλιαρη.
Μπορεί να βρεθείς εδώ στην "εργασιακή ειρήνη" τής Βαλκανικής ανάμεσα σε σεκιουριτάδες,γραφειοκράτες τής ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και γιατρούς και από την μια στιγμή στην άλλη νά πεθάνεις σαν μια άλλη Αμαλία Καλυβίνου ή νά πεταχτείς στην αναπηρική καρέκλα όπως στην περίπτωση τής Αγγελικής.
Στις 8 Απρίλη τού 2009 θα κλείσουν τρία χρόνια από εκείνο το πρωινό στο εργοστάσιο τής ΔΕΗ,στό Κοντάρι τής Χίου,όταν με αφορμή ένα βραχυκύκλωμα πού προκάλεσε διακοπή ηλεκτροδότησης στο νησί,η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου θέλησε να κάνει ρεπορτάζ για το συμβάν.
Παρεμποδίσθηκε και χτυπήθηκε από τον φύλακα-σεκιούριτυ τού εργοστασίου και αφού μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο τής Χίου,μετά από εγκληματική καθυστέρηση(15 ολόκληρες ώρες),αδιαφορία και αβλεψία τού "επιστημονικού" προσωπικού,διαπιστώθηκε πώς είχε υποστεί ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τρία χρόνια η Αγγελική βρίσκεται ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες ενός συστήματος πού δέν καταλαβαίνει τίποτα από το μαρτύριο και τον πόνο των απλών ανθρώπων,τρία χρόνια κρατά τό ανηφόρι τής αναζήτησης τής ελπίδας από Αθήνα σέ Σουηδία και ξανά στην Χίο προσδοκώντας την θεραπεία στις νοσηλευτικές μονάδες και στα ειδικά κέντρα αποκατάστασης.
Τρία χρόνια η Αγγελική βρίσκεται καθηλωμένη μέσα στην σιωπή πού όμως βγάζει φωνή για τα τόσα "γιατί?",τρία χρόνια τα παιδιά της και ο σύντροφός της Θοδωρής Πυλιώτης στέκονται και αγωνίζονται υπομονετικά κοντά της για να ξαναφέρουν πίσω το χαμόγελο,τό βάδισμα και την φωνή τής μητέρας και συντρόφισσας πού ποτέ δεν ξέχασαν!
Στην δίκη πού ξεκινά την Πέμπτη 29/1/09, στην Χίο,είναι απαίτηση όλης τής κοινωνίας νά λάμψει η αλήθεια για την υποθεσή της και να τιμωρηθούν όλοι εκείνοι πού είναι υπεύθυνοι για την τωρινή κατάσταση τής υγείας της και το ψυχικό βασανιστήριο πού αυτή καί η οικογένεια της υφίστανται σέ καθημερινή βάση.
Εκφράζουμε άλλη μιά φορά τήν αλληλεγγύη μας στην Αγγελική καί μέ τήν μορφή οικονομικής ενίσχυσης, για όποιον/όποιο θέλει νά βοηθήσει στον λογαριασμό
0026-0142-98-0100646366(eurobank)
μέχρι τίς ημέρες τού Πάσχα γιά νά συγκεντρώσουμε ότι ποσό μπορούμε συμβάλλοντας στά τεράστια έξοδα αποκατάστασης τής υγείας της.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Δεν ξέραμε τότε φιλαράκι…


Εσύ πίστευες λες …

Εγώ έβαζα στοίχημα την ίδια την ζωή μου, πως ότι πιστεύαμε ήταν αληθινό

Πίστη που μας απελευθέρωνε, που μας έθρεφε, που μας έδινε αέρα να ανασαίνουμε, που μας επέτρεπε να κοιτάμε τον ήλιο αυθάδικα και τσαμπουκαλεμένα μεχρι να δακρύσουν τα μάτια και μετά να γελάμε και να κυλιόμαστε στα παρκάκια ξεκαρδισμένοι

Όλοι καλοί τότε, όλοι από την «δικιά μας» την μεριά και ο εχθρός αόρατος, θολός, απόμακρος, χωρίς υλική υπόσταση, μια μαυρίλα σκυθρωπή, ασυναίσθητα ξορκισμένος από αυτό που μας περιέβαλλε και μας προστάτευε…
…την αθωότητά μας…

Όλοι μισοί σήμερα, μόνοι από την «δικιά μας» την μεριά και ο εχθρός δίπλα μας, ξεκάθαρος, μέσα μας πια, χωρίς αναστολές «λογικής», μια μαυρίλα σκυθρωπή, συνειδητά αφομοιωμένος από ότι μας περιβάλλει και μας «προστατεύει»…
… την «αθωότητά» τους …

Τι να πεις…

Τι να δεις…

Κοίτα και πες μου…

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Πίστευα...

Μικρός όταν ήμουν, πίστευα...


ότι τα πράγματα θα πάνε απ' το καλό στο καλύτερο,

ότι τα εγκλήματα των παλιών δεν θα τα επαναλάβουν κι οι νέοι,
ότι το να υφίστασαι τη φρίκη είναι το καλύτερο μάθημα για να μην την προκαλείς.


Πίστευα... (ο ηλίθιος)...



Από αριστερά τα τιμωρημένα εγκλήματα των Γερμανών σε βάρος των Εβραίων.
Από δεξιά τα ατιμώρητα εγκλήματα των Εβραίων σε βάρος των Παλαιστινίων.
(Ευχαριστώ το Μιχάλη και την Τασία για το φωτογραφικό υλικό)

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ζωή σε τηλεγράφημα

Θάνατος συναδελφου STOP

Αγνωστος σε μένα, λόγω φρέσκιας μετάθεσής μου STOP

Τον χτύπησε στον εγκέφαλο, εκεί που μας χτυπάνε όλα. STOP

Η ψυχή του - όπως έμαθα – ήταν σωσμένη καιρό πριν, μέσα από την πορεία είκοσι χρόνων στο σχολείο STOP

Βουβά τα κλάματα παλιών μαθητών , φίλων, συναδέλφων και συγγενών . STOP

Ψυχικό ανεμοτσακισμένο κρόσσι στα κυπαρίσσια η οδύνη τους STOP

Ηθική επιταγή η παρουσία μου στο κατευόδιο STOP

Βουρκώματα για έναν άγνωστο STOP

Μήπως αρχίζω και τα χάνω;; STOP

Το επόμενο βράδυ στριφτή η μοναξιά μου σε μπαράκι στο Χαϊδάρι. STOP

Absolute - citron με πορτοκάλι, ξεροσφύρι STOP

Φίλοι παίζουν στην μικρή σκηνή, φρέσκα πράγματα από το παρελθόν μας. STOP

Χαρούμενες φάτσες, απόγνωση στο βλέμμα, η αγωνία της διασκέδασης κρέμεται στις μπάρες. STOP

Βρέχει χωρίς αύριο έξω, ξεραΐλα χωρίς σήμερα μέσα. STOP

(Α, ρε Πάνο, γαμώ τις τυπωμένες σου σκέψεις μου… ) STOP

Το πρωί να πάω τα παιδιά να παίξουν basket. STOP

Εικόνα που δεν φεύγει: οι εργάτες του νεκροταφείου να περνάνε δίπλα μου με τα φτυάρια, σιγοτραγουδώντας. STOP

Ζήσαμε σήμερα;; STOP

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Πες μου, τι σκατά κάνεις;

«krima», λοιπόν. Ναι, πράγματι, πολύ κρίμα. Όμως από δω και πέρα τι γίνεται;

Επιμένεις σ’ αυτό που κάνεις; Το γυρίζεις στο εμπορικό, όπως τόσοι άλλοι; Αρχίζεις το ιστορικό, όπως σου υπέδειξαν; Επιστρέφεις στο βοηθητικό, που είναι και κερδοφόρο; Τα παρατάς τελείως να ησυχάσεις;

Ε; Πες μου. Τι;

Στύβεις το κεφάλι σου κι άκρη δε βρίσκεις. Ούτε ησυχία. Από δίπλα οι μικρές έχουν ξανά κέφια. Κατάλαβαν τη φρίκη που περνάς και στήσανε πάρτι για την πάρτη σου. Βάλανε και το τραγούδι που σου αρέσει. P. SMITH: Free money. Η μια χτυπιέται στο χορό κι άλλη κάνει γυροβολιές.




Τελικά, τη βρήκες την απάντηση.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Παρουσίαση βιβλίου

Το έχω ξαναπεί: ό,τι πιο πολύτιμο κέρδισα απ' τη συγγραφή είναι που γνώρισα κάποιους ανθρώπους. Ανάμεσά τους και τον Γ.Χ.Π.











H B΄ EΛME ΠEΛΛAΣ, ο ΔIKHΓOPIKOΣ ΣYΛΛOΓOΣ ΓIANNITΣΩN,


η ΔEΠAΓ ΓIANNITΣΩN και οι EKΔOΣEIΣ KAΣTANIΩTH


σας προσκαλούν


στην παρουσίαση του βιβλίου του ΓIΩPΓOY X. ΠAΠAΣΩTHPIOY


"HOMO AMERICANUS - TA XAPAKTHPIΣTIKA THΣ AMEPIKANIKHΣ IΔIAITEPOTHTAΣ"


το Σάββατο 24 Iανουαρίου 2009 και ώρα 7 μ.μ. στην Aίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου και


Eκδηλώσεων του Δημοτικού Mεγάρου Γιαννιτσών.


Eισηγητής θα είναι ο ΠANAΓIΩTHΣ XATZHMΩYΣIAΔHΣ, φιλόλογος-πεζογράφος.


Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ΓIΩPΓOΣ X. ΠAΠAΣΩTHPIOY, συγγραφέας του βιβλίου.

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Δεν ξεμπερδέψαμε ακόμη


Δεν παραδίνομαι ρε πούστηδες!


Δεν το βάζω κάτω και άντε να γαμηθείτε!

Φάτε κομμάτια από το μυαλό μου, το σώμα μου, φάτε σάρκες από τα όνειρά μου,

ψεκάστε με χημικά τα συναισθήματά μου, πυροβολείστε γονατιστοί την ασπίδα μου,

ρίξτε μου χειροβομβίδες κρότου - έχω την Λάμψη μαλάκες σύμμαχό μου.


Την Ψυχή μου και το Χαμόγελό μου δεν τα παραδίνω ρε.


Εσείς την δουλειά σας, εγώ την δική μου.


Το δικαίωμα στην ζωή το μοιράζω και το μοιράζομαι όπως κάνω κέφι, μακρυά από τα ξεφτιλισμένα πλαίσια του ορθολογισμού σας, ακόμη κι αν είμαι με την πλάτη στον τοίχο, (… μαλακίες, ΜΕ ΘΕΛΕΤΕ ΤΟΙΧΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ).

Το δικαίωμά μου στην ζωή το χτίζω μόνος μου, με φερτά υλικά από μένα τον ίδιο κι ας με κλέβετε στο ζυγι και μου επιτρέπεται η πρόσβαση μόνο σε υλικά γ’ διαλογής,
κι ας πηγαίνω αργά σαν το σαλιγκάρι, ενώ σας βλέπω να γελάτε ειρωνικά και εφησυχασμένα
Ξέρω, σας βολεύει και με θέλετε να σέρνομαι στα πατώματα, να περνάω γλύφοντας πάνω από πτώματα και να μαζεύομαι στο καβούκι μου στις δυσκολίες.

Σας έχω νέα όμως:

Δικιά μου πορεία, δικιά μου ευθύνη, δικιά μου επιλογή, δικιά μου ζωή
(έστω και έτσι όπως πάτε να μου την καταντήσετε εσείς με τον από – ανθρωπισμό σας, κι εγώ με την ανοχή μου).

Δικιά σας μόνο η ξεφτίλα.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ!

Κουφάλες νεκροθάφτες, από όποια μεριά του λάκκου κι αν στέκεστε, γείρτε πάνω στα φτυάρια σας και στρίψε τσιγάρο με τα σάβανα αν γουστάρετε, σκάψτε βαθύτερα και φαρδύτερα τους λάκκους μας.

Εσείς την δουλειά σας, εγώ την δικιά μου

Μόνο που τώρα πια ξέρω πως ΕΓΩ είμαι ο τάφος μου και πάει όπου κι εγώ πηγαίνω.

Δεν με πιάνουν τα χημικά σας «σκόρδα», ούτε και οι ψεκασμοί σας με «αγιασμό».
Ετοιμαστείτε για ασημένιους «εξοστρακισμούς» και τηλεοπτικούς «μεγαλόσταυρους», πιστοί στον ρόλο σας.

Δεν είμαι νεκροζώντανος όπως θα θέλατε, ΖΩ

Παίρνω φόρα παλιοκοράκια, δεν ξεμπερδέψαμε ακόμη ...
Υ.Γ.
Ρεμάλια, πάρτε πάνω σας να σπάσουμε την κρούστα της μπίχλας.
Να φύγουμε τουλάχιστον όρθιοι και γελαστοί ρε πούστη μου…
Ναι ρε, και "με τους δυο" τα 'χω πάρει, τρέχει τίποτα;;;...

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

in memorian


Πέρασε απ’ τον Ξαρχάκο στον Μικρούτσικο κι απ’ τον Χατζιδάκι στο Θεοδωράκη. Είπε τους πιο πολλούς απ’ τους μεγάλους, χωρίς ποτέ να πει πολλά. Ίσως γιατί δεν ήθελε να ξοδέψει τη φωνή της. Ούτε τoν εαυτό της. Αλλά κι αυτά τα λίγα ήταν αρκετά. Έφταναν για να μας συντροφεύσουν τότε που πρωτονιώσαμε και τότε που πρωτοπιστέψαμε. Εννοώ στις πρώτες μας αγάπες και στις πρώτες μας πορείες.
Τώρα σίγησε. Πάει για πάντα η τρυφερή κι η επική φωνή της. Σκοτείνιασαν τα πρωινά και μαύρισε η γη. Που ποτέ δεν έγινε κόκκινη…

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

Μήπως;

Όταν θα γίνει εξέγερση ούτε ένα τζάμι δε θα σπάσει, είπαν. Αλλά απ’ τα τελευταία γεγονότα του Δεκέμβρη, δεν έχει πράγματι σπάσει ούτε ένα τζάμι. Λέτε να έχει γίνει η εξέγερση και να μας το κρατάνε κρυφό;
Σας το λέω: εγώ ανησυχώ στα αλήθεια. Γιατί εκεί στον Περισσό το ’χουνε ρίξει τελευταία στην υψηλή λογοτεχνία και μπορεί να μην το πήραν ούτε κι οι ίδιοι χαμπάρι.


(Ναι, μιλάω για το
ανεκδιήγητο διήγημα. Αλλά θα επανέλθω).

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

"Π", όπως "Πατέρας"


























... πες μου Πατέρα ...






















... γιατί συνεχεια κλαίς....







.... δεν ήσουν έτσι παλιά...














... πες μου πως θα αλλάξει κάτι...





















... πως θα γίνει ο κόσμος καλύτερος...




















... να μπορώ να περπατάω άφοβα μόνη μου.....





















... να παιζω με τα αδερφια μου...






















... να ερχονται οι φιλοι μου με τους μπαμπάδες τους...















... και να μην χρειάζεται να κλαίμε ούτε από "έδω"...


















... ούτε απο "εκεί" ...















... να μην ακούω άλλα ουρλιαχτά απόγνωσης και πόνου...































... και να πηγαινουμε μαζί βόλτες αγκαλιά...







... και να με προστατευεις...









...ρωτα και την μαμά σε παρακαλώ και πες μου...

... πόσο θα σας λειψω;;;

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Μουγγαθήκαμε


Δεν είναι ούτε η κούραση ούτε ο χρόνος. Το θέμα είναι. Το γαμημένο θέμα. Ψάξαμε για εικόνες, δανειστήκαμε κείμενα φίλων. Οι ίδιοι δεν είπαμε τίποτα. Λέξη δεν μπορέσαμε να αρθρώσουμε.
Μουγγαθήκαμε.
Γιατί το ξέρουμε εδώ και χρόνια. Απ’ όταν ακόμη ήμασταν παιδιά και βλέπαμε τρομαγμένοι να στοιβάζονται τα πτώματα απ’ τους προσφυγικούς καταυλισμούς της Σάμπρα και της Σατίλα.
Το ξέρουμε λοιπόν καλά.
Δεν υπάρχει λέξη, δεν υπάρχει σχήμα λόγου, δεν υπάρχει εκφραστικό μέσο για να περιγράψει στο ελάχιστο το δράμα ενός λαού που εδώ και πέντε δεκαετίες μακελεύεται ασταμάτητα με στρατιωτικά κι οικονομικά και πολιτικά μέσα.
Αλλά, να που βγαίνουμε απ’ τη σιωπή μας. Τώρα που ελλείψει διαπιστευμένων δημο­σιογράφων χαμηλώνουν τα φώτα της δημοσιότητας. Τώρα που ελλείψει παγκόσμιας ανοχής συνομολογούνται τρίωρες εκεχειρίες. Τώρα που ελλείψει ισχυρών άλλοθι κινείται η διεθνής κοινότητα.
Γεμίζουμε τα πνευμόνια μας μ’ όσο αέρα χωράνε. Κραυγάζουμε:

Στην ανθρώπινη χωματερή της Παλαιστίνης ενταφιάζεται εδώ και πέντε δεκαετίες ό,τι απέμεινε απ’ τη δική σου, απ’ τη δική μου, απ’ τη δική μας ανθρωπιά.

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

"Πόλεμος" στο διαδίκτυο

Σύντομο και μεστό. Ένα ακόμη εξαιρετικό κείμενο απ' την ίδια πηγή. Μένω ιδιαίτερα στις δύο τελευταίες περιόδους. Μας αφορούν: Γι' αυτό, όσοι βρισκόμαστε στο "διαδίκτυο" ας υπερασπισθούμε αυτή τη λογική, εναντίον του παραλογισμού των στρατιωτικοποιημένων αντιλήψεων και λύσεων απ' όπου κι αν προέρχονται. Κυρίως, όμως, αυτή την ώρα, οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στο έγκλημα διαρκείας των Ισραηλινών εναντίον του λαού της Παλαιστίνης.
Το να πεις ότι η ισραηλινοί χρησιμοποιούν τη στρατηγική της «τελικής λύσης» εναντίον των παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, όπως και ο Χίτλερ κατά των εβραίων, συνιστά γι’ αυτούς ύβριν. Δυστυχώς, όμως, κάνουν ακριβώς το ίδιο. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι παρά το λουτρό αίματος, παρά το γεγονός ότι σκοτώνονται αθώα μικρά παιδιά, η κυρία Λίβνι, η υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ δηλώνει ότι δεν υπάρχει «ανθρωπιστική καταστροφή»; Πόσοι χιλιάδες νεκροί και τραυματίες απαιτούνται για να συμβεί αυτό; Μόνο ένας αλαζόνας σαδιστής θα μπορούσε να μιλάει τόσο κυνικά, τόσο ασυγκίνητα. Δεν φτάνει, όμως, αυτό, οι βομβαρδισμοί λαμβάνουν χώρα και στις ψυχές. Οι ισραηλινοί τηλεφωνούν στους παλαιστίνιους, λέγοντάς τους ότι το σπίτι τους είναι ο επόμενος στόχος. Η 10χρονη Dana Safi δεν μπορεί να ξεπεράσει το σοκ του τηλεφωνήματος. Το ίδιο συμβαίνει και με την προπαγάνδα. Εκτός από τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, το Ισραήλ προσπαθεί να κερδίσει και τον «πόλεμο» του διαδικτύου, διοχετεύοντας βίντεο στο YouTube και το Twitter. Κεντρική επιδίωξη των ισραηλινών είναι να καταδείξουν τόσο την «ηθική» (νόμιμη άμυνα) όσο και τη «στρατιωτική» τους υπεροχή. Έρχονται, όμως, οι εικόνες των δολοφονημένων μικρών παιδιών και ακυρώνουν ολόκληρη την καλοσχεδιασμένη προπαγανδιστική τους τακτική. Έρχεται ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Παλαιστίνη R. Falk, που δήλωσε ότι στη Λωρίδα της Γάζας συντελείται «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», και η «ηθική υπεροχή» των ισραηλινών καθίσταται αυτόματα εγκληματική ηθική έκπτωση. Να, όμως, που σήμερα ακούστηκε η άποψη ότι και οι ισραηλινοί έχουν δίκιο! Γι’ αυτό ας μην υποτιμάμε την προπαγάνδα. Μια προπαγάνδα που μετράει με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όχι, αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να βασίζεται ούτε στη χομπσιανή λογική ούτε στη λογική του ανταγωνισμού μεταξύ των εγκληματιών και των θυμάτων(Μπ. Ράσελ). Αυτός ο κόσμος έχει ανάγκη από αλληλοκατανόηση και το σεβασμό του άλλου, κυρίως του διαφορετικού και προπάντων του ανίσχυρου. Γι' αυτό, όσοι βρισκόμαστε στο "διαδίκτυο" ας υπερασπισθούμε αυτή τη λογική, εναντίον του παραλογισμού των στρατιωτικοποιημένων αντιλήψεων και λύσεων απ' όπου κι αν προέρχονται. Κυρίως, όμως, αυτή την ώρα, οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στο έγκλημα διαρκείας των Ισραηλινών εναντίον του λαού της Παλαιστίνης.
Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, 2.1.09