Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

ΚΡΥΟ – ΖΕΣΤΗ….. (Διπλή καλοκαιρινή ανάρτηση...)

ΚΡΥΟ…


Αποφθέγματα σε αντρικές τουαλέτες

Επειδή αισθάνομαι μια απροσδιόριστη «μπίχλα» τελευταίως, είπα με αφορμή μια ανάρτηση του Πανόπτη στον «Κάδο» του, να καταγράφω μερικά από τα μηνύματα που έχω κατά καιρούς διαβάσει σε διάφορες αντρικές τουαλέτες, όταν πήγαινα για …πληρωμή. Απολαύστε και συμπληρώστε:

Νέε μου! Κρατάς στα χέρια σου το μέλλον της Ελλάδας!

(Ψηλά στο καζανάκι) :
Τι κοιτάς εδώ πάνω ρε; Ντρέπεσαι να το βλέπεις;

Μην κατουράτε κατευθείαν στην τρύπα. Η επιτυχία αλλοτριώνει!

Κάνω καταπληκτικό σουφλέ. Τηλεφ. 69……

Έπλυνες τα χέρια σου πριν το πιάσεις ρε βρωμιάρη;

Ψιτ! Δεν νομίζεις πως πρέπει να πια να αλλάξεις εσώρουχο;

Μαλάκες, την barwoman την λένε Ανδρέα!

(Χαμηλά στην πόρτα με πολύ ψιλα γράμματα) :
Ευχαριστούμε που έσκυψες να το διαβάσεις. Μόλις φωτογραφήσαμε τον κώλο σου! Δες τον αύριο στο youtube με τιτλο «patos”.

Αν θέλετε να μάθετε πόσο άσχημα βρίζει η καθαρίστρια, κατουρήστε απ’ έξω

Ρε συ Φώντα, σαν στο σπίτι σου είναι εδώ μέσα!

Αν δεν μπορείς να το δεις για να το βγάλεις έξω να κατουρήσεις, ή είσαι μικροτσούτσουνος ή είσαι τύφλα.
Αν ψάχνεις αλλά δεν μπορείς να το βρεις, ΤΟΤΕ ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΜΩΡΗ ΞΑΝΘΙΑ!

(Δίπλα στην άδεια θέση για το χαρτί υγείας):
ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΦΕΡΕΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΑΡΤΙ; ΜΠΟΥΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ!

Ρε πούστη Βαγγέλη, τι σκατά έφαγες πάλι;

ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΗΝ ΚΛΑΝΕΤΕ! ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ!

Σπίνε, η αδερφή σου κάνει βίζιτες!
ΤΟ ΞΕΡΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΣΟΥ!

Τράβα μου το μούσι και πες με παλιοκόριτσο. Τηλ. 69…….

Η ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΕΧΕΙ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ
ΤΟ ΚΩΛΟΧΑΡΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΥΡΗΜΕΝΟ
Ο ΚΩΛΟΣ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΤΑ
Ο BARMAN ΔΕΝ ΠΛΕΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΟΥΡΑΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΒΑΖΕΙ ΞΗΡΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΓΑΚΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!
ΕΛΑΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΠΑΡ ΑΠΕΝΑΝΤΙ!

(μια γραμμή ψηλά στον τοίχο με ένα βελάκι να την δείχνει και δίπλα γραμμένο) :
Εγώ ρε μαλάκες, έφτασα το μάτουρο μέχροι εδώ. ΜΑΝΟΣ 15 /03/2005
Και από κάτω, άλλος συμπλήρωσε:
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΟΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΜΟΥ ΜΩΡΗ ΛΟΥΓΚΡΑ! Σωτήρης

Τζένη, αν διαβάζεις αυτό το μήνυμα εδώ μέσα, ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ!

ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα προφυλακτικά στο μηχάνημα είναι τρύπια!
Κι από κάτω:
ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΗΓΜΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ!


Το άσχημο είναι πως αυτά μένουν γραμμένα μόνο μέχρι να τα πάρει χαμπάρι ο ιδιοκτήτης ή η καθαρίστρια, μετά τα σβήνουν…
Ότι προλάβει λοιπόν κανείς…



ΖΕΣΤΗ….

Πολλά τα «σοβαρά» που τον τελευταίο καιρό που με ζορίζουνε.
Πέσανε και πολλές αλλαγές μαζεμένες.
Σπιτιού, γειτονιάς, σχολείου, εργασιακού ωραρίου, οικονομικής ευχέρειας…
Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και μαζί και οι ανάγκες τους.
Βλέπω εμένα να μεγαλώνω και οι ανάγκες μου να πνίγονται από τον χρόνο και την καθημερινότητα.
Ένα βιβλίο «ειδικότητας» μισοτελειωμένο…
Ιδέες για «συγγραφή» μισο-αρχινισμένες…
Οι κιθάρες μου να μου γνέφουν λάγνα και νοσταλγικά…
Τα αγορασμένα και αδιάβαστα βιβλία να με κοιτάνε με απορία…
Τα φιλαράκια να περιφέρονται στην Γερμανία ως «νομάδες-ζωής» και να πρέπει να αποφασίσουν αν θα θυσιάσουν το 20% της σωματικής και νοητικής ανάπτυξης της κορούλας τους για να ζήσει…
Φίλοι που θέλω να δω και δεν προλαβαίνω…
Πράγματα που θέλω να γράψω, να πω, να σχολιάσω και δεν μου βγαίνουν…
Η συμμετοχή μου στην ακτιβιστική - εθελοντική ομάδα να είναι λειψή και να μου δημιουργεί ενοχές και τύψεις…
Ευτυχώς που πέφτω πάνω σε «ομορφιές» αληθινών και ψηφιακών φίλων και γεύομαι νότες δροσιάς.

Παίδες, χρειάζομαι διακοπές και αποτοξίνωση, για να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα με τον άσπονδο φίλο μου, τον Σπύρο τον Vlaxo…
Αν επίσης σκεφτεί κανείς ότι την άλλη Παρασκευή γίνομαι 44, φαντάζομαι πως θα συμφωνήσει μαζί μου…

Θα προσπαθήσω να μην ακουμπήσω πληκτρολόγιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Κάποιοι θα μου λείψετε πολύ.
Σε πολλούς δεν θα λείψω καθόλου.
ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ, ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΥΓΙΕΙΣ, ΝΑ ΓΕΛΑΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΑΤΕ!
(… κι αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον, τουλάχιστον ας χαρούμε και ας μην ξεπουλάμε μισοτιμής το παρόν…. Ή αντίστροφά….)

Πάνο φιλαράκι, εμείς θα τα πούμε. Το «γήπεδο» δικό σου προς το παρόν (και χωρίς «ποσοστώσεις» …)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΑΣ ΠΑΛΙΟΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ!


Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

Κλιματικές αλλαγές

Διαβάζω (in.gr, 24.6.08):
Οι κλιματικές αλλαγές συνιστούν απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και αυξανόμενο κίνδυνο για την ανατροπή κραταιών καθεστώτων. Απ’ τις στρατιές των διψασμένων του Τρίτου Κόσμου θα πληθύνουν τα νέα μεταναστευτικά ρεύματα και θα πυκνώσουν οι επόμενες τρομοκρατικές οργανώσεις. Το παραδέχονται πλέον ακόμη και στις επίσημες εκθέσεις τους.
Σχολιάζω:
Αυτοί που κωλυσιέργησαν στο Κιότο, αυτοί που αντιτάχθηκαν στο Ρίο, αυτοί που εναντιώθηκαν στο Γιοχάνεσμπουργ, αυτοί που απέδωσαν την τρύπα του όζοντος στα αέρια των αγελάδων, αυτοί που αρνήθηκαν να λάβουν μέτρα για τη μείωση της εκπομπής αερίων, αποφάσισαν, επιτέλους, να αναγνωρίσουν για λόγους πολιτικού συμφέροντος το πρόβλημα που ως τώρα αρνούνταν για λόγους οικονομικού συμφέροντος.
Φαίνεται παρήγορη η εξέλιξη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο ίδιος θεσμοποιημένος κυνισμός και στη μία περίπτωση και στην άλλη. Χρήμα και εξουσία, όψεις του ίδιου νομίσματος, ρυθμίζουν τα πάντα. Η ανθρώπινη ζωή, η επιβίωση του πλανήτη, το μέλλον της ανθρωπότητας συνιστούν, αν συνιστούν, ασήμαντες υποσημειώσεις στο συμβόλαιο που έχουν υπογράψει οι ΗΠΑ με το Θεό και την Ιστορία.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Ξανά για το αστικό σκάνδαλο των σκανδάλων

Και νέο σκάνδαλο εν όψει, ύστερα απ’ το άλλο του Ζαχόπουλου, ύστερα απ’ το προηγούμενο με τις τηλεφωνικές υποκλοπές, ύστερα απ’ το παραπροηγούμενο με τους Πακιστανούς. Κι όπως με το Ζαχόπουλο, όπως με τις υποκλοπές, όπως με τους Πακιστανούς, άπλετο ξανά θα χυθεί το φως κι οι ένοχοι ξανά θα συρθούν στο εδώλιο, αφού ως γνωστόν το μαχαίρι φτάνει πάντα βαθιά μέχρι το κόκαλο και αφού ως γνωστόν η δικαιοσύνη δε χαρίζεται ποτέ σε κανέναν.
(Και νέα λοιπόν μπάζα απ’ τα γκρεμίσματα του ρημαγμένου σπιτιού κάτω απ’ το χαλί ή αλλιώς και νέες αισθητικές επεμβάσεις για να κρυφτούν τα μελανώματα που απλώνονται σ’ όλο το κορμί. Γιατί δε λέω, αναγκαία η κολυμπήθρα της δικαιοσύνης. Αναγκαία και ψυχοτονωτική).

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

Με αφορμή το πάρτυ του Σαββάτου...

Το πάρτυ για το ξεμπλογκάρισμα έγινε…

Το παρόν έδωσαν διάφορες φατσούλες (bloggers και μη), συγκεντρώθηκαν διάφορα είδη και χρήματα που θα προωθηθούν στις γυναικείες φυλακές της Θήβας για να ανακουφίσουν λίγο την διαβίωση των μικρών παιδιών που ζουν και «σωφρονίζονται» μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους πίσω από τα κάγκελα.

Πέρα όμως από την έμπρακτη υποστήριξή μας σε τέτοιες πρωτοβουλίες που ΟΝΤΩΣ ΕΧΟΥΝ ΘΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ στην πραγματικότητα που βιώνουν οι φυλακισμένες μητέρες και τα παιδιά τους, δεν θα πρέπει να «παραμυθιαζόμαστε» πως όλα είναι «εντάξει».
Τέτοιες κινήσεις, θα πρέπει να έχουν και «συνέχεια» τόσο σε πρακτικό – γενικότερα- επίπεδο όσο και σε προσωπικό επίπεδο «εμπλοκής»
Η διάχυση της πληροφορίας για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συγκεκριμένες μητέρες θα πρέπει να είναι αδιάλειπτη, συνεχής και προς όλες τις πιθανές και απίθανες κατευθύνσεις.
Αυτό μπορεί να σημαίνει: Υπουργεία, Δημοσιογράφους, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, Ομάδες και Συλλογικότητες, Κοινωνικούς Φορείς (επίσημους και ανεπίσημους), Bloggs, Fora, κλπ.
Έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες για την δημιουργία ενός είδους «πίεσης» προς εκείνους που με τις αποφάσεις τους θα μπορούσαν να δρομολογήσουν αλλαγές με μόνιμο και όχι με εποχιακό ή παροδικό χαρακτήρα, που θα βελτιώσουν τις υπάρχουσες συνθήκες εγκλεισμού.

Ας μην γελιόμαστε όμως.
Το «πρόβλημα» είναι από την φύση του «συστημικό».

Στην ουσία, δεν πρόκειται καν για «πρόβλημα» σε ότι αφορά τις εκάστοτε Κυβερνήσεις, αλλά για μια παγιωμένη τακτική της εξουσίας να μην «ασχολείται» με θέματα που σχετίζονται με εκείνους που η Νομοθετική και Δικαστική Εξουσία έχουν αποφασίσει πως δεν «εναρμονίζονται»(sic) με τις «κοινωνικές νόρμες» και αποτελούν «κίνδυνο» για την ύπαρξη της ίδιας της «ευνομούμενης» κοινωνίας.

Ο καθένας γνωρίζει (κι ας μην ομολογεί) πως δεν μιλάμε για «σωφρονισμό», αλλά ξεκάθαρα για «τιμωρία και εξόντωση» όσων έχουν χαρακτηρισθεί ως «απόβλητοι» (Η κουβέντα για αυτό είναι τεράστια, αλλά δεν αποτελεί σκοπό της παρούσας ανάρτησης)
«Πρόβλημα» λοιπόν για την κρατική εξουσία, θα αρχίσει να θεωρείται οτιδήποτε τείνει να γίνει ευρύτερης αποδοχής ενώ παράλληλα θέτει σε αμφισβήτηση και κριτική την θεσμοθετημένη στάση της συντεταγμένης Πολιτείας. (Ιδιαιτέρως δε όταν ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ στο ευρύ κοινό μια τέτοια στάση)
Όταν λοιπόν αυξηθεί η πίεση που δημιουργείται από κάποια «κοινωνική δυσαρέσκεια», - σε βαθμό που κάνει ορατό το ενδεχόμενο αντίκτυπου σε Πολιτικό Κόστος- , ή όταν ακόμη η Εξουσία οσμιστεί «Πολιτικό Όφελος», τότε πιθανότατα θα δραστηριοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός και οι υπηρεσίες του.(προς όφελός της εκάστοτε «Εξουσίας» βέβαια, αλλά για οικονομία του λόγου ας κάνουμε εδώ πως «δεν καταλαβαίνουμε»…)

Ένα άλλο σημείο που θα πρέπει να αναφερθεί, είναι και η πιθανότητα «πρόωρης αποενοχοποίησης» όσων αρχικά συμμετέχουμε σε τέτοιες Πρωτοβουλίες.
Εδώ εννοώ την «εφ’ άπαξ» συνεισφορά και εμπλοκή.
Δηλαδή «πλήρωσα, πήγα, τελείωσα».
Φυσικά, είναι κατανοητό πως η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ που θα νοιώσουν σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ χρόνο οι φυλακισμένες, δεν μπορεί να απαιτεί αποκλειστικά μέγιστο βαθμό συνειδητοποίησης εκείνου που «προσφέρει».
Εν΄ ολίγοις, η μητέρα που επιτέλους θα έχει πάνες για να αλλάζει το μικρό της, αδιαφορεί αν αυτός που της προσφέρει αυτή την δυνατότητα είναι συνειδητοποιημένος, δημοσιοσχεσίτης, αναρχικός, απολιτίκ, life-style freak ή οτιδήποτε άλλο.
Δέχεται με ανακούφιση ότι της προσφερθεί ανεξάρτητα από πού προέρχεται.

ΑΝ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ «ΑΠ’ ΕΞΩ» ΒΑΡΕΘΗΚΑΝ Ή ΑΠΛΑ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΠΩΣ ΕΠΙΤΕΛΕΣΑΝ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΟ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΝΟΙΩΣΟΥΝ ΟΙ «ΑΠΟ ΜΕΣΑ».
ΓΙ΄ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΑΦΕΣ, ΓΙΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΖΟΦΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

Αποτελεί δηλαδή σοβαρό «θέμα» το να μην δημιουργηθεί (ειδικότερα στο μυαλό των φυλακισμένων) μια ψεύτικη εικόνα του ότι «κάτι γίνεται», αν αυτό δεν έχει «συνέχεια».

Ξεκάθαρα λοιπόν, ΝΑΙ ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ αλλά με το μυαλό και την καρδιά να «ψάχνουν» και βαθύτερα από μια εφήμερη συμμετοχή.

Υ.Γ.
Όταν παρέδωσα τις σακούλες με τα πράγματα και πήγα να βάλω το πρώτο ποτό, ομολογώ πως αισθάνθηκα να με ζώνουν διάφορες «ενοχές» που σχετίζονται με τους παραπάνω προβληματισμούς, αλλά κατάφερα τελικά να «ισορροπήσω».
Τα άτομα που συνάντησα ήταν αληθινά, τα συναισθήματα που μας συγκέντρωσαν εκεί το ίδιο.
Αυτά μου ήταν αρκετά κι ας φαίνεται σαν να γκρινιάζω.
Πέρασα όμορφα, είδα φιλαράκια, γνώρισα «ζωντανά» κάποιους και κάποιες που «διαβάζω» συχνά ή λιγότερο συχνά, προσπάθησα (μάλλον ανεπιτυχώς) να δείξω πως τον ψευδώνυμο μου δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και τελικά, το ισοζύγιο της βραδυάς έκλεισε θετικά.

Αναμένεται το επόμενο βήμα λοιπόν…

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

Εν είδει απολογισμού

(η αυθεντική αυτή φωτό είναι προβοκατόρικη προσθήκη του Vlaxou χωρίς την έγκριση του px. Ξέρετε τώρα, ο φίλος μου έχει αισθητική, ύφος, ήθος, αλλά μόνο αυτός .....

Το κείμενο όμως της ανάρτησης είναι δικό του:)



Κλείνουμε ένα χρόνο απ' το πρώτο "καλωσόρισμα". Μεσολάβησαν 118 καταθέσεις ιδεών και συναισθημάτων, αρκετές γόνιμες και άγονες αντιπαραθέσεις, το ξεπερασμένο άγχος της επισκεψιμότητας, η γλυκιά προσμονή των σχολίων, οι επιφυλάξεις για τη συνέχεια της προσπάθειας, και τώρα πια νομίζω ότι καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω πως η αξία όλων αυτών έχει να κάνει όχι με την εγωιστική αυταρέσκεια της ψηφιακής μας περσόνας, αλλά με τη δυνατότητα που μας προσφέρεται να βελτιώνουμε την πολιτική, αισθητική, κοινωνική διάσταση της αληθινής μας υπάρξης. Το πιο σημαντικό είναι πως διαμέσου αυτής της επικοινωνίας νομίζω ότι στήθηκαν ορισμένες στέρεες φιλίες και κάποιες άλλες ειλικρινείς σχέσεις. Να είστε καλά και να τα λέμε.



Προσθήκη Vlaxou:


"Εγώ πάντως σήμερα θα το γορτάσω!!!
Να είστε όλοι καλά λέμε!"



Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2008

Άντε αναγομώσου παλικάρι μου…(αυτοπαραίνεση)


Αν αντί αναγραφής αναγνωσμάτων, ανέτεινα άντυτες αναρτήσεις ανάσκελα αναγνώσιμες, αναρωτιέμαι ανερυθρίαστα, αν αναδυόταν αντίλογος αντίδρασης ανάποδος, αναμοχλεύοντας αντίρροπες ανάγκες αναμάρτητων αναγνωστών, ανάλογες αντικατοπτρισμών άνευ αντανακλάσεως…

Αναγνωρίστηκε αναντιρρήτως, ανάγκη αναίμακτης αναγόμωσης…
Αντιληπτόν;

(Για τις τελευταίες αναρτήσεις, ο ΠιΧις δεν φέρει ουδεμία ευθύνη. Χρεώστε τα στην φωτιά ή στην μαλακομπίχλα που με διακατέχει τελευταία…ΘΕΛΩ ΔΙΑΚΟΠΕΕΕΕΕΕΣΣΣΣΣΣΣ!!!!!)

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

"Σαλτάρω στο κενό" *




Τόσο μακρυά απ’ όλα πια,
Μ’ ελλειπτικές τροχιές
γύρω από ασύνδετους κομήτες
μέσα από την σκόνη της ουράς τους,
σε πορεία αναζήτησης φυγόκεντρου,
για ένα ανάποδο ταξίδι στο κενό

Απέλπιδες μανούβρες διαφυγής
από την ίδια μου την σκιά
Την ώρα που αυτή η πρόστυχη αναβοσβύνει
καταθλιπτικά
σαν τα μισοκαμένα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια
κατακαλόκαιρο,
σε κωλόμπαρο ξεχασμένης επαρχίας

Μισοσβυσμένες ρότες
πάνω σε παλιούς, λεκιασμένους χάρτες,
από καφέδες, τσιγάρα, απώλειες και λάθη
παρασημοφορημένους με ξεθωριασμένες στάμπες,
από αίμα, σπέρμα και υγρή ενοχή,
δίπλα σε σπασμένους κανόνες, φαγωμένους διαβήτες και αποσυντονισμένους αστρολάβους,
τι έχουν σωθεί καιρό τώρα τα λιμάνια
και ξεχάρβαλοι κρέμονται στο πουθενά οι κάβοι,
σαν βρόγχοι που μου κλείνουν συνωμοτικά το μάτι,
την ώρα που η αγωνία σου -να μην με ματιάσουν- κοιτάζει από την άλλη.

Λείπει κομμάτι απόψε από το φεγγάρι, ή μ’ αγαπάς ακόμη;
* (από στίχο του Διονύση Τσακνή)

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Το άλλο μου Εγώ



Το άλλο μου Εγώ,
είναι μια πέτρα σε τζαμαρία υπουργείου
είναι στουπί σε μπουκάλι μπύρας
είναι συντροφικό αγκαζέ
μπροστά σε ασπίδες και χημικά

Το άλλο μου Εγώ,
είναι ευυπόληπτος πολίτης, σύζυγος, πατέρας
με μετρημένα έξοδα και μικροαστικά δάνεια
Δημόσιος υπάλληλος με επιδόματα και cash card
με διακοπές, αμάξι και σπίτι

Το άλλο μου Εγώ,
έχει ακόμη μακρύ μαλλί και παίζει κιθάρα
σε ροκ συγκρότημα που όλοι φοράνε μπότες,
ζει το σήμερα για την καύλα του,
το πικραμένο μου Εγώ

Δυό τζιν παντζάκια
οι συνδετήρες των Εγώ μου
σουλατσάρουν με γνωριμίες χωρίς κοινό παρελθόν
συναντάνε φίλους με ακοινώνητο μέλλον.
Σιαμαία αδέλφια στης ψυχής τα σκονάκια,
παίζουν strip-poker για να γδύσουν τον γκρουπιέρη,
να βουτήξουν την μπάνκα και να πάρουν το κορίτσι στην μηχανή.

Το άλλο μου Εγώ,
διαβάζει τούτες τις γραμμές και ξερνάει,
με παίρνει από το χέρι, μου χαϊδεύει τα μαλλιά
και με ξεπροβοδίζει :«Χάϊντε, πάμε για ύπνο τώρα μαλάκα…»

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

Ουλές και φαντάσματα


Φυλλομετράω παραιτήσεις καρντάσι…
Μικρά κομματάκια ψυχής, άτσαλα αποκομμένα, σαν από χέρι αλμπάνη χειρούργου.
Δεν έχει εδώ «καθαρές ραφές» και «πλαστικές» επανορθώσεις
Όλα τους Ουλές αφήνουν, τα σκασμένα για κοψίδια.
Ουλές που αγαπάω περισσότερο κι από αυτά τα ψυχο-μεζεδάκια μου, που πάει πια, τροφή στον χρόνο τ’ άφησα.
Τις αγαπάω τις Ουλές μου.
Μου δείχνουν που ήμουν, που βρέθηκα και που αποφάσισα να μην στρίψω.
Είναι τα φαντάσματα στον Πύργο του Εγώ μου,
που σέρνουν αλυσίδες – θύμισες, στα μπουντρούμια του μυαλού μου.
Τα νοιάζομαι - ο νεκρόφιλος - τα σιχαμένα μου φαντάσματα και δεν τ’ αφήνω να πεινάσουν.
Κανένα βιβλίο, καμιά φωτογραφία, κατεψυγμένες νότες, κανένα ένοχο δάκρυ στα κρυφά, τίποτε κουβέντες σκόρπιες, καμία παλιά προκήρυξη…
Κι όσο μετράω Ουλές, τόσο λέω πως είμαι ζωντανός.
Μόνο οι πεθαμένοι δεν κάνουν Ουλές ή μπας κι άλλαξε και αυτό, τόσο καιρό που λείπω;;
(Που στο διάκο ήμουν Γιατρέ μου;)

Ποιο χάπι μου είπες Γιατρέ μου;;;
Το Μπλε ή το Κόκκινο;;;
Ρωτάω επειδή, καιρό τώρα, παίρνω και τα δύο…
… καθημερινά …
Με χτυπάνε όμως στο στομάχι και όλο και περισσότερα φαντάσματα βλέπω να μου χαμογελάνε…
Τους χαμογελάω κι εγώ και μόνο μια χάρη καταφέρνω να ζητήσω ψελλίζοντας:
«Μην σέρνετε τις αλυσίδες μωρέ πανάθεμά σας!!!»

…Γιατρέ μου;;;!!!;;;….

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Ομπρός για ξεστράβωμα φιλαράκια...


Από την στήλη "Λόγου Χάριν" της Κατερίνας Σχινά, στο ένθετο "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας της Παρασκευής


ΛΟΓΟΥ ΧΑΡΙΝ
Πώς διάβαζε και πώς (δεν) διαβάζει η Αριστερά
Στα πρώτα μετεφηβικά μου χρόνια συνήθιζα να κρατάω πάντα μαζί μου ένα βιβλίο. Ηταν το καταφύγιο ενός σχετικά μοναχικού παιδιού, το ιδιωτικό μου άβατο, στο οποίο μπορούσα να αποσυρθώ όταν τα πράγματα δυσκόλευαν ή όταν διαπίστωνα ότι δεν με περιείχαν, ήταν όμως ταυτόχρονα και ένα σημάδι αναγνώρισης προς τους άλλους, τους τυχόν όμοιούς μου, ένα νεύμα προς το συνανήκειν, και ταυτόχρονα μια προσδοκία κοινότητας. Σήμερα ίσως ηχεί αστεία αυτή η αυταπάτη («τι ψώνιο που ήσουν , μαμά», είχε σχολιάσει γελώντας η κόρη μου όταν της αφηγούμουν το «πώς ήμουν μικρή» - και μάλλον ήμουν λιγάκι ψώνιο), ωστόσο τότε, ακριβώς μετά τη Μεταπολίτευση, ίσχυε, σε απόλυτο σχεδόν βαθμό, το «πες μου τι διαβάζεις, να σου πω τι είσαι».Σήμερα η ανάγνωση δεν δημιουργεί κοινότητες. Το σκέφτομαι συχνά αυτό, το σκέφτομαι ακόμη συχνότερα τον τελευταίο καιρό, καθώς το θολό πια μόρφωμα στο οποίο αναφερόμαστε, αυτή η μπερδεμένη, παραπαίουσα, αντιφατική «Αριστερά» δεν περιπλανιέται πια ανάμεσα σε συγγραφείς, θεωρητικές σχολές και λογοτεχνικά ρεύματα. (Η ανεπαρκής θεωρητική εξάρτηση προβεβλημένων στελεχών και αρχηγών και η αναγνωστική τους ένδεια οδηγεί σ' εκείνες τις πολυσυζητημένες, όσο και εξωφρενικές αποτιμήσεις, πολιτικές και πολιτισμικές.) Και ανακαλώ ένα από τα διαυγή και σκληρά κείμενα του Αγγελου Ελεφάντη, δημοσιευμένο το 1994 στην «Εποχή», αναδημοσιευμένο στο βιβλίο του «Διά γυμνού οφθαλμού», που κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις «Πόλις». Το αντιγράφω χωρίς άλλα δικά μου λόγια, κρατώντας μονάχα τα λόγια τα δικά του, που για δεκαετίες μας ζέσταιναν με τη θέρμη τους και μας μαστίγωναν με το πάθος τους. «Οι αριστεροί αντλούσαν τις ιδέες της στρατεύσεώς τους όχι μόνο μέσα από τις κοινωνικές τους σχέσεις και τις βιωματικές τους ανάγκες, όχι μόνο μέσα από τις ιστορικές τους εμπειρίες αλλά και χάρη στην περιδιάβαση στον κόσμο των ιδεών που τους ανοιγόταν με την ανάγνωση. Η αριστερή παιδεία, η ιδεολογική συγκρότηση, η γνώση και η αίσθηση του κόσμου, ο κοινωνικός προβληματισμός, η αισθητική εμπειρία έβγαιναν μέσα από αυτή την άσκοπη περιδιάβαση, την περιήγηση στον συναρπαστικό, φαντασμαγορικό και συνάμα αβέβαιο κόσμο του βιβλίου. Το βιβλίο μετέτρεπε τον ανίδεο τολμητία σε αυτοδίδακτο εμπειροτέχνη. (...)»Εν τω μεταξύ, σε διάστημα μικρότερο της μιας δεκαετίας, τα πράγματα άλλαξαν εντυπωσιακά. Οι αριστεροί έπαψαν να διαβάζουν. Και κατά συνέπεια η διάλυση της κοινότητας των αριστερών αναγνωστών (συνέπεια της διάλυσης της Αριστεράς) στέρεψε τη δεξαμενή της πραγματικής ανανέωσής της. Αυτό δεν προκύπτει από κανένα ποσοτικό δεδομένο: σήμερα εκδίδονται περισσότερα και καλύτερα βιβλία σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, η αριστερή βιβλιογραφία (ό,τι και να σημαίνει ο όρος) δεν αποσύρθηκε από τα βιβλιοπωλεία, οι άνθρωποι (και οι αριστεροί) εξακολουθούν να αγοράζουν βιβλία και μάλλον τα ποσοτικά δεδομένα είναι αυξημένα και ως προς την κίνηση του βιβλίου και ως προς τον αριθμό των αναγνωστών.»Αλλά οι αριστεροί σήμερα δεν αντλούν από την ανάγνωση, το βιβλίο δεν είναι πλέον το όργανο της διαμόρφωσής τους, οι πολιτικές, οι κοινωνικές, οι φιλοσοφικές, οι αισθητικές τους ιδέες δεν βγαίνουν όπως άλλοτε μέσα από την περιπέτεια της ανάγνωσης. Αλλα μέσα εκπέμπουν τα μηνύματα, τα συνθήματα και τα περιεχόμενα: τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. (...) Τη δέχτηκε και η Αριστερά αυτή την αλλαγή, ρεαλιστικά αποδέχτηκε την πραγματικότητα και βολεύτηκε με τις εξ αποκαλύψεως αλήθειες των σύγχρονων ιερέων και αρχιερέων του ήχου και της εικόνας. Δεν έχει ανάγκη από την ανάγνωση, της αρκεί το μικρόφωνο και η οθόνη, δεν έχει ανάγκη από τις κοινότητες των αναγνωστών, γιατί και η ίδια δεν είναι κοινότητα, σκορπίζεται μέσα στην παγκοσμιότητα».Αυτά έγραφε ο Αγγελος Ελεφάντης - και η «κραυγή του πνιγμού» με την οποία έκλεινε το άρθρο του, αντηχεί όλο και πιο ηχηρή στ' αυτιά μας: «Ελληνες, διαβάστε γιατί χαθήκαμε». Αξίζει να ξαναπροσπαθήσουμε να ψάξουμε για ορίζοντες, τροχιές, δρομολόγια και κοινότητες μέσα στα βιβλία.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 06/06/2008
(...για δεξιούς, αριστερούς, έξω αριστερούς αλλά (κατ' εμέ) κυρίως για όσους παίζουν έξω από το "γήπεδο"...)

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Βιβλία φλαμπέ, μυαλά πουρέ


Αναδημοσίευση από το site της Ελευθεροτυπίας:

Εμπρησμός βιβλιοπωλείων
Στόχος εμπρησμού έγιναν, χθες στις 7.45 το απόγευμα, δύο βιβλιοπωλεία στα Εξάρχεια. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από την Αστυνομία, πρόκειται για το βιβλιοπωλείο του βουλευτή του ΛΑΟΣ Αδωνη Γεωργιάδη, στην οδό Σόλωνος 114 -το οποίο έχει γίνει και άλλες φορές στόχος επίθεσης στο παρελθόν- και για το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Πελασγός», που βρίσκεται στην οδό Χαριλάου Τρικούπη 14. Οι δράστες εκσφενδόνισαν μολότοφ, αφού πρώτα έβγαλαν από τα βιβλιοπωλεία υπαλλήλους και πελάτες.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/06/2008

( η είδηση εδώ )

Μάλισταααα!!!

Ξανά μανά τα ίδια!

Για να δουμε τι πέτυχε μια τέτοια κίνηση:


- Να δώσουν τα σκατοκάναλα βήμα στον Γεωργιάδη αλλά και σε άλλους της συνομοταξίας του, για να εμφανίζονται και να κάνουν την προπαγάνδα τους, ως «θύματα»

- Να εισπράξει την αποζημίωσή του και πιθανά να φτιάξει μεγαλύτερο μαγαζί

- Να γίνεται δωρεάν «διαφήμιση» στα βιβλία του και στην ιδεολογία του, αφού κέρδισε τόσο τηλεοπτικό χρόνο

- Να αυξηθούν οι πιθανότητες να θέλει κάποιος να πάρει ένα βιβλίο από τα «διαμάντια» που πουλάει (έστω και από περιέργεια), αυξάνοντας έτσι την δυνητική πελατεία του αλλά και τον τζίρο του

- Να αυξήσει τις «μετοχές» του ως μέλος του ΛΑΟΣ και να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του

- Να κερδίσει «συναισθηματικούς πόντους» σε απαίδευτα λαϊκά στρώματα που σε περιόδους οικονομικής ύφεσης , εύκολα ολισθαίνουν σε ακροδεξιές αντιλήψεις

- Να «ταυτιστεί» η συγκεκριμένη πασίγνωστη και ιστορικά καταδικασμένη πρακτική των ακροδεξιών, με τον ελευθεριακό – αντιεξουσιαστικό χώρο, εξανεμίζοντας τις όποιες καλές εντυπώσεις είχε αφήσει η προηγούμενη με την «απαλλοτρίωση» των σούπερ μάρκετ

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων για την Ελευθερίας της Σκέψης, την Ελευθερίας του Λόγου, την Ελευθερίας της Έκφρασης, την Ελευθερίας Επιλογής, την Αυτοδιάθεσης, την Αυτονομίας, εμφανίζονται ως «κενό γράμμα», όταν οι «υποστηρικτές» τους προβαίνουν σε ανάλογες «δράσεις» και καταφέρνουν να εμφανίζονται μόνοι τους, ως «ιδεολογικά ασυνεπείς» και «μπαχαλάκηδες»

Τέτοιες ενέργειες, μάλλον αυτό που πετυχαίνουν είναι να δώσουν «όπλα και άλλοθι» στους «απέναντι»

Η αντιεξουσιαστική «ηθική» και «φιλοσοφία» (τουλάχιστον για την Βλαχο- αντίληψή μου), δεν συμπορεύονται με τέτοιου είδους «πολεμικές», ούτε με λυντσαρίσματα τύπου Πολυζωγόπουλου, ούτε με το να «επιχαίρει» ο «χώρος» για τις δικαστικές διώξεις του Πλεύρη, ούτε με άλλα τέτοια αντίστοιχα.

Δεν ξέρω ρε γαμώτο, αλλά στην προσωπική μου θεώρηση, αντίστοιχες επιλογές δεν μπορούν να θεωρηθούν «πολιτικές» και είναι «αρνητικές» από όπου κι αν τις δει κανείς.
Περισσότερο μου μοιάζουν με «ξεκαυλώματα» πιτσιρικάδων ή κοινές προβοκάτσιες….
(Από μια άλλη πλευρά βέβαια, μπορεί κι εγώ ο ίδιος να είμαι παντελώς άσχετος, «αλλοτριωμένος», «πεμπτοφαλαγγίτης», παλαιάς κοπής ιδεολόγος, ή απλά να γερνάω… ή όλα αυτά μαζί...)

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2008

Ενότητα: Ιδιωτικά πανεπιστήμια




Επικοινωνιακοί όροι και ιδεολογική αντιπαράθεση

Η ίδρυση «μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων» αποτελεί δηλωμένη και σταθερή πολιτική βούληση της κυβέρνησης. Διακηρυγμένη προεκλογικά και μεθο­δευμένη απ’ την αρχή της πρώτης θητείας, επανέρχεται συχνά πυκνά στο προσκήνιο στο πλαίσιο μιας πολιτικής ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών και κάτω απ’ την πίεση ισχυρών οικονομικών παραγόντων, τη δημόσια τοποθέτηση του ΣΕΒ για το θέμα και την ερμαφρόδιτη ιδεολογική στάση του ΠΑΣΟΚ. Μοναδικό αντίβαρο είναι το πολιτικό κόστος, όπως αυτό εκφράστηκε απ’ την αντίδραση κοινωνικών ομάδων, του φοιτητικού κινήματος και αρκετών πανεπιστημιακών στις περσινές κυρίως κινητοποιήσεις.
Αν όμως η «άγαρμπη» πολιτική διαχείριση του θέματος απ’ την προηγούμενη ηγεσία του ΥΠΕΠΘ οδήγησε στο γνωστό φιάσκο, ό,τι συμβαίνει σήμερα προδίδει πολύ μεγα­λύτερη σοβαρότητα από πλευράς επικοινωνιακής μεθόδευσης. Έτσι,
- ως σημείο αιχμής της σύγκρουσης ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία και το φοιτητικό κίνημα προβάλλεται το θέμα των πρυτανικών εκλογών, το δε ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων προκύπτει ξαφνικά, μέσα από δηλώσεις που ρίχνουν λάδι στη φωτιά και ενθαρρύνουν (αν δε δημιουργούν) τις γνωστές προβοκατόρικες ενέργειες που δυσφη­μίζουν ολόκληρο το φοιτητικό κίνημα.
- η σκόπελος της αναγκαίας συνταγματικής μεταρρύθμισης φαίνεται να προσπερνιέται μέσα από νομικές φόρμουλες που διανοίγουν παραθυράκια προηγούμενων νόμων του ΠΑΣΟΚ, το δε έδαφος στρώνεται μέσα από ενέργειες που αφορούν τα μεταπτυχιακά προγράμματα, τις «επιβεβλημένες συνεργασίες» με πανεπιστήμια του εξωτερικού και τις «αναγκαίες χορηγίες» των ιδιωτών,
- η χρονική περίοδος ανάδειξης του θέματος είναι προσεκτικά επιλεγμένη, αφού ενόψει εξεταστικής το ενδιαφέρον των φοιτητών είναι αλλού στραμμένο και ενόψει πανευρωπαϊκού η κοινωνία περί άλλα τυρβάζει,
- οι ήπιοι τόνοι και το πνεύμα διαλλακτικότητας του νέου υπουργού αποδίδουν ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό αποτέλεσμα σε σχέση με τον αυταρχισμό και την αλαζονεία της προηγούμενης ηγεσίας,
- το έργο της ιδεολογικής δικαίωσης των αλλαγών έχουν αναλάβει πρωτοκλασάτα κυβερνητικά στελέχη (Παυλόπουλος, Μπακογιάννη κ.ά.) και έχει, όπως αναμενόταν, εξασφαλισμένη την υποστήριξη των ΜΜΕ.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες και με δεδομένη τη σιωπηρή συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, οι εξελίξεις για τη δημόσια παιδεία φαντάζουν δυσοίωνες. Ήδη το πρώτο βήμα έγινε, όπως διατράνωνε ο υπουργός. Έπονται τα άλλα. Η πρόοδος ακούει στο όνομα της εμπορευματοποίησης των πάντων και η αριστερά που εμμένει να υπερασπίζεται το δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης αντιμετωπίζεται από οπισθοδρομική μέχρι κουκουλοφορούσα. Καθόλου παράξενο. Το πρωτόπε άλλωστε, ο Θουκυδίδης: στον πόλεμο χάνουν το νόημά τους οι λέξεις. Κι εδώ έχουμε πόλεμο, ιδεολογικό, οικονομικό, ταξικό. Πάντα είχαμε, κι ας το απέκρυπταν.
- Θα αναβαθμιστεί η τριτοβάθμια εκπαίδευση, λένε. Όσο αναβαθμίστηκε η δευτερο­βάθμια απ’ τη λειτουργία των ιδιωτικών σχολείων και των φροντιστηρίων ή όσο αναβαθμίστηκαν τα δημόσια νοσοκομεία απ’ τη λειτουργία των ιδιωτικών.
- Θα μειωθεί ο αριθμός της διαρροής σπουδαστών στο εξωτερικό, λένε. Αλλά αν πράγματι αυτός είναι ο λόγος, τότε γιατί δεν ανοίγουν τις πύλες των ΑΕΙ και ΤΕΙ, ώστε και η διαρροή να περιοριστεί και το έργο της αξιολόγησης να μετατεθεί εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και η χρόνια ασθένεια των φροντιστηρίων να λείψει; Και αν η ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια μόρφωση κρίνεται απορριπτέα για όλες τις κοινωνικές τάξεις, γιατί να κρίνεται επιτρεπτή μόνο για τους γόνους των ανώτερων κοινωνικών τάξεων;
- Θα συνδεθεί στενότερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση με την αγορά εργασίας, λένε. Σωστό αλλά προτιμώ την εξής διατύπωση: θα βρεθεί η τριτοβάθμια εκπαίδευση κάτω από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των εγχώριων και ξένων μεγαλοεπιχειρήσεων, τα συμφέροντα των οποίων δε συνάδουν τις πιο πολλές φορές με το κοινό καλό.
Αυτά λένε. Τώρα τι δε λένε:
- ότι θα εναποθέσουμε την επιστημονική εξειδίκευση και την τεχνική κατάρτιση των νέων σε ανθρώπους που ως μοναδικό μέλημα έχουν τη συσσώρευση μεγαλύτερου πλούτου.
- ότι ο ανταγωνισμός θα αποβεί καταστροφικός αν όχι για το σύνολο, τουλάχιστον για τη συντριπτική πλειονότητα των δημόσιων πανεπιστημίων,
- ότι κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο δεν πρόκειται να επιδείξει ιδιαίτερη ζέση για τις ονομαζόμενες ανθρωπιστικές σπουδές,
- ότι η ανώτατη εκπαίδευση, που σήμερα αποτελεί δικαίωμα όλων, στο εξής θα αποτελεί προνόμιο μόνο των εχόντων,
- ότι ο εξισορροποιητικός ρόλος του σχολείου ως μηχανισμού κοινωνικής κινητικότητας πάει περίπατο,
- ότι το ήδη υπονομευμένο αστικό ιδεολόγημα της αξιοκρατίας χάνει ένα από τα τελευταία ερείσματά του.
Ξέρω τον αντίλογο. Χωλαίνει η τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση. Σωρευμένα τα προβλήματα. Συντεχνιακή νοοτροπία. Συναδελφικά μαχαιρώματα. Μη παραγωγή έργου. Έλλειψη μέσων κτλ. κτλ. κτλ.

Ρωτώ όμως: ποιος πρώτος απ’ όλους φταίει για την κατάσταση αυτή;

Και ξαναρωτώ: μήπως αυτός που πρώτος απ’ όλους φταίει, βολεύεται απ’ την κατάσταση αυτή, και μάλιστα τη συντηρεί και την αναπαράγει, ώστε όχι μόνο να μεταθέσει τις ευθύνες του αλλά και να προωθήσει τις πολιτικές σκοπιμότητές του;


px
---------------------------------------------------------------------------
Η ΛΙΣΤΑ
Παρακαλείστε όπως:
Επιλέξτε από τα καλούδια της κατηγορίας Α) , μόνο όσοι είστε συγγενείς πρώτου και δευτέρου βαθμού.... άντε και τρίτου με τουλάχιστον ένα "Γαλάζιο παιδί", ή εναλλακτικά θεωρείτε πως η βουλευτής Παπακωστα είνα η επιτομή και η ζωντανη απόδειξη της ρητορικής τέχνης
Η κατηγορία Β) αφορά απλούς γνωστούς, πρώην φίλους, παλαιά φλερτ, πρώην celebrities και γενικά άτομα με "ιστορία"
Η κατηγορία Γ) είναι για αυτούς που βρέθηκαν κατα λάθος εδώ και τώρα βρίζουν που έκατσαν να διαβάσουν ένα παραληρηματικό σεντόνι...


Α)

Ας κάνουμε μια προσπάθεια να σκιαγραφήσουμε το «δόλωμα», αυτό δηλαδή που βγάζει προς τα έξω η αστική εξουσία (ανεξάρτητα ποιο κόμμα θα είναι κυβέρνηση) και που εστιάζει σε λογικές ή λογικοφανείς αλήθειες:

Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια:

- Σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή και όχι ετοιμόρροπα και βρώμικα κτίρια, διαλυμένα κομπιούτερ, απαράδεκτα εργαστήρια,

- Πιθανότατα, διδασκαλία από καθηγητές καταξιωμένους αλλά και «φρέσκους», με σύγχρονη αντίληψη, πιο κοντά στην σημερινή πραγματικότητα και όχι παρωχημένες «αυθεντίες» που διατηρούν την επιστημονικότητά τους με δημοσιεύσεις αμφιβόλου ποιότητας λόγω του «κύκλου» τους και των «γνωριμιών» τους

- Αναβαθμισμένα και σύγχρονα προγράμματα σπουδών και όχι τυφλοσούρτη της περασμένης 20ετίας

- Δυνατότητα για έρευνα (λέξη σχεδόν άγνωστη για τα δεδομένα της χώρας), πάνω σε διάφορα επιστημονικά πεδία, αφού πλέον θα υπάρχουν αντίστοιχα κονδύλια

- Αναβαθμισμένες Μεταπτυχιακές και Διδακτορικές σπουδές

- Πιθανή αύξηση των κονδυλίων από την Ε.Ε. για θέματα Παιδείας, Εκπαίδευσης και Έρευνας, καθώς και μεγαλύτερη απορροφητικότητά τους, αφού πλέον οι εταίροι θα έχουν επιπλέον λόγους να εγκρίνουν ανάλογα ποσά για να προστατέψουν τα συμφέροντά τους και τις επενδύσεις τους

- Πιθανή προσέλκυση και εγκαθίδρυση στην χώρα «τεχνολογιών αιχμής» από τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, τόσο για να καλύψουν τις ανάγκες τους στην παροχή σπουδών με «σύγχρονο προφίλ», αλλά και για να χρησιμοποιηθούν ως «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα», έναντι των άλλων «ανταγωνιστών».

- Τόνωση της οικονομίας της χώρας, αφού :

@ θα υπάρξουν επενδύσεις και άρα εισροές κεφαλαίων βελτιώνοντας ελλειμματικά ισοζύγια σε διαφόρους τομείς
@ θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας σε ότι αφορά τομείς που σχετίζονται με την σύλληψη της ιδέας ίδρυσης, τον σχεδιασμό της, την κατασκευή, τον εξοπλισμό, την οργάνωση, την στελέχωση σε πάσης φύσεως απαραίτητο προσωπικό, από καθαριστές, συντηρητές και φύλακες, μέχρι το διδακτικό προσωπικό, την γραμματειακή υποστήριξη, την σίτιση κλπ
@ θα τονωθεί η οικονομική και εμπορική δραστηριότητα της περιοχής που θα εγκατασταθεί το ιδιωτικό πανεπιστήμιο, από τα κέντρα διασκέδασης, φωτοτυπάδικα, βιβλιοπωλεία, φαστφουντάδικα και άλλα φαγάδικα, ψιλικατζίδικα, σουπερμάρκετ, εμπορικά καταστήματα πάσης φύσεως καθώς και οι προμηθευτές τους, βενζινάδικα, τραπεζικές συναλλαγές, ιδιοκτήτες διαμερισμάτων προς ενοικίαση (που αν δεν επαρκούν, μπορεί να τονωθεί και ο κατασκευαστικός τομέας) κλπ
@ θα ελαττωθεί η αιμορραγία κεφαλαίων προς το εξωτερικό από φοιτητές που επιλέγουν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια του εσωτερικού και δεν είναι μόνο τα έξοδα σπουδών, αλλά και τα ποσά που αντιστοιχούν στο κόστος διαβίωσής τους
@ θα δημιουργηθoύν «συνθήκες» για επιστροφή στα πάτρια εδάφη, Ελλήνων καθηγητών, επιστημόνων και ερευνητών, αφού πλέον θα υπάρξουν «εργασιακές προϋποθέσεις» (δηλαδή χρήμα, υποδομές, σύγχρονα «εργαλεία») για απασχόλησή τους εδώ, πιθανά βέβαια με μισθούς «Ευρώπης» και όχι αντίστοιχους με εκείνους του Ελληνικού Δημοσίου Πανεπιστημίου
@ θα ενδυναμωθεί το «όραμα» για «ηγετικό» ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια αλλά και θα «αναβαθμισθεί» η παρουσία της χώρας σε επίπεδο Ε.Ε., μέσω ενός εκσυγχρονισμένου και δυναμικού ρόλου στην παροχή γνώσης σε θεωρητικό, εργαστηριακό και ερευνητικό επίπεδο («καημός» δεκαετιών σε πολιτικό επίπεδο, για πολλούς λόγους που ο μέσος πολίτης ίσως δεν είναι σε θέση να διακρίνει με την πρώτη ματιά, αλλά θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο για να αναλυθεί εδώ)
@ Δεν θα πρέπει βέβαια να θεωρούνται αμελητέα τα ποσά που θα εισρέουν στα ταμεία του κράτους, ως φορολογικά έσοδα από τις παραπάνω αυξημένες οικονομικές δραστηριότητες.
Μιλάμε για πολύ χρήμα που θα μπορέσει να μπαλώσει πολλές «τρύπες» στον κρατικό προϋπολογισμό, να βοηθήσει να αλλάξει το προφίλ της όποιας Κυβέρνησης αν συνδυαστεί με «επιστροφή» μέρους των εσόδων στους πολίτες με μορφή αυξήσεων και «επιδομάτων» κλπ…

Β)

Θα είχε όμως επιπρόσθετο ενδιαφέρον αν προσπαθούσαμε να καταγράψουμε και να αναφέρουμε και σημεία που θα μπορούσαμε συνωμοσιολογώντας, να τα χαρακτηρίσουμε ως «κρυφά» και τα οποία θα είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κυβέρνηση:

- Εξομάλυνση των αντιδράσεων στα Πανεπιστήμια, αφού η ύπαρξη των Ιδιωτικών θα λειτουργεί ανασταλτικά για την δυναμική διεκδίκηση και εναντίωση σε «μη αρεστές» πολιτικές επιλογές σχετικές με τα Πανεπιστήμια

- Αποδυνάμωση του «λόμπυ των Πανεπιστημιακών» του Δημοσίου Πανεπιστημίου και ελάττωση της διαπραγματευτικής τους δύναμης, καθώς επίσης και υποβάθμιση της «εικόνας» τους, κάνοντας έτσι ευκολότερο και χωρίς δυνατή «κριτική», το έργο υλοποίησης επιλογών που σχετίζονται με θέματα Παιδείας. της βαρύτητας των θέσεών τους σε κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά θέματα, και γενικά της «κοινωνικής» τους επιρροής, ελαχιστοποιώντας έτσι την δυναμική μιας «αντίθετης» φωνής που θα μπορούσε να προέρχεται από αυτούς

- Μείωση (ως ένα βαθμό) της «λαϊκής» δυσαρέσκειας που προέρχεται από τους «αποτυχόντες» στις εισαγωγικές εξετάσεις και τις οικογένειές τους, αφού θεωρητικά πλέον, ΟΛΟΙ θα μπορούν να σπουδάσουν, μιας και οι θέσεις εισακτέων (ως απόλυτα νούμερα) θα είναι πολύ περισσότερες

- Συντήρηση του προφίλ του «πολιτικού σαμποταρίσματος», μέσω φληναφημάτων τύπου «θέλω αλλά δεν μ’ αφήνουν», πρακτική με πολιτικές προεκτάσεις και ωφελήματα, αφού έντεχνα προωθείται η εικόνα της «σύγχρονης, ανοιχτόμυαλης και χωρίς αγκυλώσεις κυβέρνησης, που παλεύει να περάσει την χώρα στον 22ο Αιώνα, αλλά που οι οπισθοδρομικοί, οι διαπλεκόμενοι, οι παρελθοντολάγνοι, οι ανίκανοι, οι επιπόλαιοι, οι χωρίς πολιτικού βάθους σκεπτόμενοι, μου δημιουργούν προβλήματα και φρενάρουν την πρόοδό σου λαέ μου, γι’ αυτό ξαναψηφίστε μας που είμαστε οι μοναδικοί σοβαροί και ικανοί να επανιδρύσουμε το κράτος!!!….»

- Χειραγώγηση και μανιπουλάρισμα της παρεχόμενης γνώσης και του αντικείμένου της, «διατίμηση» της γνωστικής αξίας» κάθε επιστημονικού πεδίου με γνώμονα τις εκάστοτε «ανάγκες» της αγοράς (δηλαδή στην ουσία, της τάξης των οικονομικά δυνατών και της Εξουσίας)

Γ)
Ας δούμε όμως την Ίδρυση και Λειτουργία των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων και από την σκοπιά που οι «κυβερνώντες» (όχι αποκλειστικά η Κυβέρνηση) κάνει πως δεν καταλαβαίνει ή πραγματικά δεν καταλαβαίνει:

Ιδιωτικά Πανεπιστήμια λοιπόν, μπορεί λοιπόν και να σημαίνουν:

- Υποβάθμιση της «γνώσης» σε αγοραίο αγαθό, πράγμα που σημαίνει , αν «τα έχεις» ψωνίζεις, αν όχι μένεις «στην απ’ έξω».
Έτσι «κοινωνοί» της σύγχρονης «γνώσης» θα μπορούν να γίνουν όσοι είναι σε θέση να καταβάλουν τα υψηλά δίδακτρα.
Αυτό αρχικά σημαίνει πως η παροχή μόρφωσης, θα είναι πλέον ξεκάθαρα «ταξική», όσο και αν αυτή η λέξη ενοχλεί κάποιους.
Και θα πει κάποιος, «έλα μωρέ, μπορεί κάποιος να πάρει ένα δάνειο σπουδών, αφού οι Τράπεζες σίγουρα δεν θα αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη».
Σωστόν!
Αυτό βέβαια μπορεί να σημαίνει εκτός από αύξηση των εσόδων των Τραπεζών (και άρα περαιτέρω ενδυνάμωση της θέσης τους σε ότι αφορά τον βαθμό επιρροής τους σε θέματα που αναφέρονται σε κοινωνικές και πολιτικές και οικονομικές δραστηριότητες μιας συντεταγμένης πολιτείας αλλά και των απλών πολιτών της), μπορεί να σημαίνει λοιπόν, αύξηση της εξάρτησης του δανειολήπτη από τις Τράπεζες και το πλασματικό τους χρήμα και άρα έμμεση χειραγώγηση των όποιων φωνών «αντίδρασης».
Πολύ «βολικό» για κάποιους «κύκλους», δεν νομίζετε;

- Παροχή «χρηστικών γνώσεων» με «εστιασμένη» μόρφωση, εξειδίκευση σε απίστευτο βαθμό και άρα κατακερματισμό της Γνώσης ώστε να υποπέσει τελικά σε «ευκαιριακή κατάρτιση» που θα απαξιώνεται και θα θεωρείται παρωχημένη σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ακολουθώντας τις ανάγκες και της κατευθύνσεις της «αγοράς», δηλαδή με άλλα λόγια, των συμφερόντων των κατόχων των μέσων παραγωγής, όποιοι κι αν είναι αυτοί και όποια κατεύθυνση κι αν επιλέξουν (και φυσικά, δεν θα είμαι ούτε εγώ, ούτε εσείς αυτοί…)
Θα δοθεί έτσι εφαλτήριο στις εταιρίες για να αλώσουν τον χώρο της Παιδείας, αφού το τι θα διδάσκεται, ποιοι θα το διδάσκουν και με ποιόν τρόπο, θα καθορίζεται αποκλειστικά από τους Μανατζαραίους τους και τους μετόχους, ανάλογα με την αντίληψη που έχουν για το τι θα είναι κατά καιρούς «χρήσιμο», «επικερδές», «με προοπτική» και άρα «ωφέλιμο» (για το χαρτοφυλάκιό τους εννοείται).

- Απαξίωση και αποδυνάμωση του επι χρόνια λαϊκού αιτήματος: «λεφτά για την Παιδεία», με οικονομικό «όφελος» για την κυβέρνηση, την «απελευθέρωση» κονδυλίων για άλλους , πιο «αναγκαίους» σκοπούς.
Ήδη, σε μέρος του πληθυσμού, η εικόνα των Δημοσίων Πανεπιστημίων είναι αποκρουστική και αρχίζουν να σκέφτονται κάτι σαν «Δεν είναι κατάσταση αυτή! Ας επιτρέψουν τα Ιδιωτικά να τελειώνουμε και να μάθουν τα παιδιά μας γράμματα..»
Εξυπακούεται βέβαια πως, με τα κεφάλαια των «επενδυτών» αλλά και με τα κονδύλια με τα οποία είναι υποχρεωμένη (λόγω Ε.Ε.) η κυβέρνηση να ενισχύει ΕΞΙΣΟΥ τα Δημόσια αλλά και τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, τα Ιδιωτικά «θα πηγαίνουν σφαίρα», ενώ τα Δημόσια θα σέρνονται, δίνοντας την δυνατότητα για κυβερνητικές κομπορρημοσύνες του τύπου «Είδατε που σας τα λέγαμε και εσείς κινδυνολογούσατε; Ορίστε, κοιτάξτε τι έργο παράγει το ένα Πανεπιστήμιο και τι το άλλο!»
· Επαναπροσανατολισμός της νέας γενιάς των Ελλήνων σε επαγγελματικά πεδία που δεν χρειάζονται «σπουδές», αλλά θα μπορεί να βγάζει άμεσα χρήματα.
Θα ρωτήσει κανείς, «Καλά ρε φίλε, αυτό είναι εξ’ ορισμού κακό;»
Όχι βέβαια! Το «κακό» αρχίζει και κάνει αισθητή την παρουσία του, αν το συνδυάσει κανείς με τις αλλαγές στην Τεχνική Εκπαίδευση, όπου μετά την κατάργηση του θεσμου των Τ.Ε.Ε. δημιουργούνται μαθητές δύο «ταχυτήτων», εκείνοι που έχουν πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (μαθητές ΕΠΑ.Λ) και εκείνοι που ετοιμάζονται για φθηνό, ημι-καταρτισμένο και ημιμαθές εργατικό δυναμικό, ώστε να μπορούν αγόγγυστα και χωρίς «εφόδια» να ταιριάξουν «γάντι» στο καλούπι του «απασχολήσιμου», του «νοικιασμένου εργάτη» του «λούμπεν προλεταριάτου», του «δούλευε και μην μιλάς» (μαθητές ΕΠΑ.Σ)
(Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι μαθητές των Επαγγελματικών Σχολών – ΕΠΑ.Σ, διδάσκονται μόνο μαθήματα ειδικότητας και καθόλου μαθήματα Γενικής Παιδείας, όπως Ιστορία, Γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσική κλπ)
Μήπως λοιπόν αυτές οι επιλογές έχουν έντονο το στοιχείο της «ταξικότητας» μέσα τους, για να εξυπηρετηθούν κάποια ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ;

· Μακροπρόθεσμα, δημιουργία μιας κοινωνίας με ξεκαθαρισμένους και βαθιά διαφοροποιημένους ρόλους που βασίζονται πάνω σε οικονομικά και άρα ταξικά κριτήρια, όπου η εκπαίδευση ως «όχημα» κοινωνικής «ανέλιξης» δεν θα είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη σε μαθητές εκτός «κάστας». Αυτό, φαντάζομαι πως είναι ευνόητο πόσο αρεστό και επιθυμητό μπορεί να είναι για μια εξουσία, τις δομές και τα όργανα «ελέγχου» της.

· Απεμπόληση της ευκαιρίας για έναν μακροπρόθεσμο και ουσιώδη σχεδιασμό με γνώμονα έναν (συγγνώμη για την έκφραση, με την καλή έννοια την εκστομίζω) «εθνικό» χαρακτήρα στο ύφος, την δομή αλλά και το περιεχόμενο των παρεχόμενων γνώσεων, ως τίμημα για να μην χαθεί δήθεν το τραίνο του «σύγχρονου» και άρα «Δυτικότροπου» τρόπου αντίληψης της έννοιας της Παιδείας και της μάθησης γενικότερα.
Εντάξει πριν αρχίσετε το κράξιμο, να εξηγήσω:
Δεν λέω ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ πως η σημερινή κατάσταση της ελληνικής πραγματικότητας και η προσέγγιση στην φιλοσοφία αλλά και τα γνωστικά αντικείμενα της παρεχόμενης «Παιδείας» αποτελούν πρότυπο παγκόσμιας κλίμακας, αλλά αναρωτιέμαι πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, αν γινόταν μια σοβαρή προσπάθεια να συνδυαστούν Ανατολική με Δυτική «κουλτούρα», τουλάχιστον σε ορισμένα επιστημονικά πεδία όπως π.χ. Φιλοσοφίας, Θρησκειολογίας, Ανθρωπολογίας, Ιστορίας, αλλά και σε ερευνητικό επίπεδο. Τις σκατά «χώρα Παιδείας και Φιλοσοφίας» είμαστε; (λέμε τώρα….).
Αν το δούμε σε καθαρά μαρκετινίστικους όρους, μια τέτοια «στρατηγική επιλογή διαφοροποίησης», σε συνδυασμό με τα «Ιστορικά χαρακτηριστικά» του τόπου, αλλά και τους «συνειρμούς» που γεννά στο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο «θυμικό» η έννοια της «Ελληνικής Παιδείας», μπορεί και να αποτελέσει «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» και «επενδυτική ευκαιρία».
(Ρε σεις, λέτε γι’ αυτό να έχουν σχιστεί να φτιάξουν Ιδιωτικά Πανεπιστήμια και εμείς οι άσχετοι το έχουμε παρεξηγήσει; Λέτε να έχουν κατά νου κάτι τέτοιο; Αν ναι, τότε με δεδομένο το ότι κατάφερα να αποκωδικοποιήσω το εύρος της πολιτικής τους σκέψης, ΑΠΑΙΤΩ να με προσλάβουν ως Μόνιμο Ειδικό Σύμβουλο με παχυλό μισθό, BONUS και full extra και ξεπουλάω άμεσα Πιχίδες, Μοτοσακούς, Ντάριες κλπ )

Κλείνοντας, θα κάνω μια προσπάθεια να καταγράψω τις «παθογένειες» του Δημόσιου Πανεπιστημίου, για να δούμε από που αντλεί «επιχειρήματα» η όλη «φιλοσοφία» περί ίδρυσης των Ιδιωτικών.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
· Ακατάλληλα κτίρια και χώροι,
· Ελλιπής, παρωχημένη, εκτός σύγχρονων προδιαγραφών και επικίνδυνη υλικοτεχνική υποδομή,
· Διοικητικές δυσλειτουργίες
· Οργανωτικό χάος
· Υποχρηματοδότηση
· Κακή οικονομική διαχείριση
· Αδυναμία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και έλλειψη ευελιξίας σε οργανωτικά, διοικητικά και λειτουργικά θέματα
· Ξεπερασμένα προγράμματα σπουδών και τελμάτωση στην προσέγγιση της φιλοσοφίας μάθησης αλλά και στην χάραξη εκπαιδευτικών στόχων
· Αδυναμία εκπόνησης ερευνητικού έργου
· Προβληματική στέγαση, σίτιση και παροχή υπηρεσιών και υποστήριξης των φοιτητών
· Κακοπληρωμένο, απαξιωμένο και παροπλισμένο διδακτικό προσωπικό
· Σκανδαλώδης εθελοτυφλία και «συγκάλυψη» (ακούσια ή εκούσια) της ύπαρξης καθηγητικών κατεστημένων και «καστών» με έντονη συντεχνιακή νοοτροπία, που έχουν την Πανεπιστημιακή «ιδιότητα» ως «πάρεργο» ή ως «συμπλήρωμα»
· Μη κατοχύρωση επαγγελματικών διακιωμάτων των πτυχιούχων
· Διατήρηση της «εξάρτησης» ύπαρξης και λειτουργίας των Πανεπιστημιακών Σχολών, άμεσα από την Β/θμια Εκπαίδευση
· Πλασματική «αυτονομία»,
· Αγελοποίηση των φοιτητώνΑπουσία ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ελέγχου – αξιολόγησης τόσο του εκπαιδευτικού έργου, όσο (για να μην πω ΚΥΡΙΩΣ) της εκπαιδευτικής και επιστημονικής επάρκειας των διδασκόντων
Κλπ, κλπ κλπ…

Εννοείται βέβαια πως δεν εμφανίζονται ΟΛΑ τα παραπάνω σε ΟΛΑ τα πανεπιστήμια, ταυτόχρονα. (Μπορεί και να είναι έτσι, μπορεί και όχι, δεν μπορώ να ξέρω.
Όπως όμως γίνεται εύκολα κατανοητό από όλους, για να «διορθωθούν» τα παραπάνω η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στο Κράτος, ως «παρόχου» της Δωρεάν Δημόσιας Παιδείας.
Εδώ είναι λοιπόν το «ζουμί» που θα μπορούσε να συμπτυχθεί σε μια γνωστή ατάκα:

«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!»

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Δεν λέω πως δεν υπάρχουν τα λεφτά.
ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝ ΟΧΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ!
Τα λεφτά όμως που θα «δεσμευθούν» εκεί, οι προσπάθειες που τυχόν γίνουν, τα έργα, ο κόπος και όλα τα σχετικά ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΙΜΟ ΚΑΙ ΑΡΑ «ΟΡΑΤΟ» ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
Αυτό σημαίνει, ΚΑΝΕΝΑ ΑΜΕΣΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ «ΔΥΝΑΜΕΩΝ», ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΩΝ, ΣΕ ΜΙΑ «ΥΠΟΘΕΣΗ» ΠΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΝΕΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ «ΑΠΩΛΕΙΕΣ», ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ
Μπορεί οι πολιτικάντηδες να είναι χίλια δυό πράγματα, αλλά σε ότι αφορά την διατήρηση του θώκου της εξουσίας, ΜΟΝΟ ΧΑΠΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!
Γιατί λοιπόν μια κρατική εξουσία να ρισκάρει τόσα πολλά, όταν μπορεί να «φτιάξει» με τέτοιον τρόπο το «παιχνίδι» ώστε και έντεχνα να ρίξει το κόστος και τις «δυσλειτουργίες» σε άλλους και γρηγορότερα «αποτελέσματα» να έχει και να βγει «ποκιλοτρόπως» κερδισμένη;

Χωρίς λοιπόν να θεωρώ πως η παραπάνω καταγραφή είναι πλήρης, ούτε απαραίτητα πως έχει καλύψει πλήρως το θέμα των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, φαντάζομαι πως μπορεί ωστόσο να δώσει μια εικόνα της πολυπλοκότητας του θέματος.

Αν πάλι ούτε αυτό καταφέρνει τούτη ‘δω η ανάρτηση, ε, τι περιμένατε κι εσείς από Βλάχο άνθρωπο;
Vlaxos

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

Στρεψοδίκες

  • Το κείμενο που ακολουθεί σχετίζεται με τη θεματική ενότητα που άνοιξε ο Vlaxos. Συντάκτης του ο Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου. Απολαύστε το.
"Ποιος φταίει για την ακρίβεια, για την αύξηση των τιμών των τροφίμων και των αγροτικών προϊόντων, για την ακρίβεια εν γένει; Ποιος ευθύνεται για την τερατώδη αύξηση του πετρελαίου, που δεν έχει καμία σχέση με την δήθεν αυξημένη ζήτηση; Ποια είναι η αιτία για την ασύστολη αισχροκέρδεια; Μήπως ο νεοφιλελευθερισμός και η περίφημη ελεύθερη αγορά, μήπως ο «μανιακός» για κέρδη καπιταλισμός; Όχι. Εμείς φταίμε! Εμείς οι αδιάφοροι καταναλωτές, οι ανενημέρωτοι μισθωτοί και συνταξιούχοι, ο αγρότης που δέχεται και ανέχεται τους εκβιασμούς. Βέβαια, φταίει και το κράτος, που δεν έχει ελεγκτικούς μηχανισμούς, φταίει και η κυβέρνηση. Αυτά διατείνονται εκείνοι που πριν λίγο ήθελαν ένα όλο και λιγότερο, ή ακόμη και την εξαφάνιση του κράτους, αφού η αγορά μπορούσε κατά τη γνώμη τους να αυτορυθμίζεται μέσω του ανταγωνισμού. Τώρα που οι ιδεοληψίες αυτές κατέρρευσαν, δεν φταίνε οι ίδιοι που τις εξέθρεψαν, δεν φταίνε αυτοί που με μένος «λύκου» ξεχύθηκαν για «αίμα» στην αγορά, αλλά τα πρόβατα, δηλαδή όλοι άλλοι, οι «κάτω», οι φτωχοί. Υπ’ αυτή την οπτική, η εκμετάλλευση, η συσσώρευση είναι αποτέλεσμα κάποιων ανθρώπων, μάλλον παλιοχαρακτήρων, που είναι τόσο προκλητικά… άξιοι εκμετάλλευσης, που αναγκάζουν κάποιους άλλους ευγενείς κατά τα άλλα ανθρώπους να γίνουν με το ζόρι και βαριά καρδιά εκμεταλλευτές! Γι’ αυτό μην αγανακτείτε και σκούζετε όσοι πεινάτε, εσείς φταίτε που πεινάτε, αφού αποκτήσατε την κακή συνήθεια να τρώτε δυο φορές τη μέρα και όχι μία. Αυτά μας λένε, τα παπαγαλάκια του νεοφιλελευθερισμού, οι αντικρατιστές που αίφνης ανακάλυψαν το κράτος, οι οπαδοί της ασύδοτης αγοράς και του ανταγωνισμού, που εξαφάνισαν τον ανταγωνισμό με τα καρτέλ τους αλλά και τους ίδιους τους καταναλωτές. Τώρα μεταθέτουν την ευθύνη στους «κάτω», ενσπείρουν την ενοχή στους πεινασμένους. Σε λίγο οι στρεψοδίκες σοφιστές θα πουν ότι η πείνα και ο λιμός είναι η τιμωρία του Θεού για τα αμαρτήματά μας. Μ…… μας λένε εδώ και πολύ καιρό".