Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

"Το παραμύθι του ύπνου"







Ένα χρόνο πριν υπήρχε ως αμυδρή σκέψη. Τώρα πια και ως βιβλίο. Το εξώφυλλό του εικονίζει και τις συνθήκες της συγγραφής του.
Κυκλοφορεί τη Δευτέρα, 5.5.08

Αντιγράφω το κείμενο του οπισθόφυλλου:




Καλημέρα σας,
Βροχές και καταιγίδες περιμένετε να σας ανακοινώσω. Κι εγώ που μέχρι πρόσφατα βροχές και καταιγίδες σάς υποσχόμουν, κατά βάθος δεν τις ήθελα. Φοβόμουν την καταχνιά κι έτρεμα το θυμό τους. Αλλά όχι πια. Ξεράθηκαν οι υπόγειες λίμνες μου και στέγνωσαν τα μέσα μου ποτάμια από την ανομβρία της λογικής, κυρίαρχης και προσωπικής: ένα σπίτι, μια καριέρα, ό,τι ο καθένας ονομάζει ατομική βολή, όλα αυτά δηλαδή που άρδευσαν τα εσώψυχά μου και με άφησαν εδώ μπροστά σας αδειανό πουκάμισο του Καλημέρη, για να σας υπόσχομαι βροχές και καταιγίδες.

Λοιπόν, πάρτε το απόφαση: οι βροχές και οι καταιγίδες που περιμένετε, οι βροχές κι οι καταιγίδες που περιμένω, δε θα έρθουν πια. Τουλάχιστον σήμερα, πιθανώς όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι και ενδεχομένως ποτέ πια. Μια συνεχής κάψα αποδώ και πέρα ο καιρός, με τις θερμοκρασίες αφύσικα υψηλές για τα δεδομένα των εποχών και με τους καύσωνες να διαδέχονται ο ένας τον άλλο, χειμώνα και καλοκαίρι, φθινόπωρο και άνοιξη.

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Μετακόμιση...


Κρέμασα το «Ενοικιαστήριο» στο μπαλκόνι, όπως ευγενικά μας ζήτησε η σπιτονοικοκυρά μας.

Μέχρι το Πάσχα, λέμε να έχουμε καταφέρει να «μαζευτούμε» και να πάμε στο «δικό» μας…

… στο «κεραμίδι» μας…

Όπως εκατομμύρια άλλοι, στοιχειωμένοι με το μικροαστικό όνειρο του «κεραμιδιού πάνω από το κεφάλια μας», βιώσαμε την μετουσίωσή του σε μια χειροπιαστά ανελέητη πραγματικότητα έλλειψης «ζωτικού χώρου» και το νοιώσαμε να μας κυριεύει, να ρουφάει όλη την ενέργειά μας, να εγκλωβίζει τα οράματά μας, θηλιά να γίνεται στην σκέψη μας, σαράκι υποσυνείδητο…

Άντε τώρα, να με δω θέλω, πως θα χαζολογάω «ανέμελος»…

Από αυτό το καλοκαίρι, ο Τραπεζο – νταβάς θα γίνει «συνοδοιπόρος» και θα μου ζητάει «συνέπεια» και εγώ ίσως να χρειαστεί να μπω στην διαδικασία, να βρω τρόπους να ξεπουλιέμαι καλύτερα για να του αποδώσω τα «γαμησιάτικα»…

Δεν κλαίγομαι, διαπιστώσεις κάνω.

Είναι μεγάλη η αλλαγή, όσο και να πεις…

Δεκατρία χρόνια σε αυτό το σπίτι...
Ήρθαμε νέο ζευγάρι, φεύγουμε τρίτεκνοι
Δυό μικρά δεντράκια βρήκαμε στην αυλή πίσω, ολόκληρο κήπο με λεμονιές, μουσμουλιές, τριανταφυλλιές και κάθε λογής πρασινάδα αφήνουμε…

Αρχίζει και γίνεται ορατή πια, η πιθανότητα του στοιχειώματος του χίπικου απολειφαδιού που πλατσουρίζει διαδικτυακά με το ψευδώνυμο «Vlaxos», από την διαχρονική ξεφτίλα του Jerry Rubin.
(Εκείνος που είχε γράψει το κλασσικό βιβλίο-σταθμό της χίπικης κουλτούρας, το «Do It» και μετά «ανένηψε» ως επενδυτής και επιχειρηματίας…)

«Τσίχλα» στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες, μια σκηνή από ένα ντοκυμαντερ, που δείχνει την παράδοση του οπλισμού των ανταρτών του ΕΛΑΣ, μετά την συμφωνία της Βάρκιζας…
Ένας πετάει το όπλο του με τσατίλα, παράπονο και παραίτηση, ενώ κάποιος άλλος σκουπίζει τα δάκρυά του από τα μάτια και την γενειάδα του…

Δεν έχω μυαλό αυτήν την περίοδο (και αν κάποιος πει ότι «ποτέ δεν είχες» μπορεί και να έχει δίκιο τελικά…)
Το κρατάω τιγκαρισμένο με δουλειές που πρέπει να γίνουν, που θα βάλουμε τα πράγματα, πως θα βολευτούν τα βιβλία και τα βινύλια, πως θα βαφτούν τα παιδικά δωμάτια, τι δέντρα μπορούμε να βάλουμε στο μπαλκόνι, πόσο «ποιητική» μπορεί να είναι η όψη της μισής Ακρόπολης που θα βλέπουμε…
Δεν έχω την «πολυτέλεια» να αφεθώ σε συναισθηματικές αναπολήσεις και αναμοχλεύσεις ψυχής, γιατί είμαι και «επιρρεπής» και θα με πάρει ο διαόλος…

… γιατί θα θυμόμουν…

… πως τραβάγαμε το κρεβάτι μετά από κάθε γέννα, για να χωρέσει η καλαθούνα με το νεογέννητο μέλος της οικογένειας…

….πως εδώ μέσα γίναμε γονιοί…

… πως στο πίσω μπαλκόνι καταφέραμε να δούμε «διπλό» Ουράνιο Τόξο…

… πως καθόμουν κάποιες Κυριακές απόγευμα, μόνο με μουσική, να χαζεύω τα σύννεφα στο ηλιοβασίλεμα…

… κι άλλα, κι άλλα,

… τον τρόπο που με γνώρισε η γειτονιά: «Ο μουρλός, που πίνει καφέ και διαβάζει έξω στο μπαλκόνι, 3 τα ξημερώματα!!!»….

… τον Παναγιώτη τον φούρναρη από απέναντι, να μου λέει «καλημέρα teacher», 2.30 τα χαράματα, βγαίνοντας από το σπίτι για να πάει στην δουλειά ενώ κάνω το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας…

… το μαλακο- ζεύγος του 6ου, που 13 χρόνια τώρα, μια καλημέρα δεν έχουν ανταποδώσει!!!!!
(Εντάξει, για να τα λέμε σωστά, εδώ και πέντε χρόνια, όταν συναντιόμαστε στην είσοδο, πιάνω επιδεικτικά τα «τέτοια» μου, αλλά ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ρε γαμώ την ανοργασμικότητά τους, ποτέ δεν είπαν!!!)

…. Ή μήπως να θυμηθώ τότε, που πέτυχα τους διαρρήκτες μέσα στο σπίτι και πηδώντας πάνω από το «πάσο» τους πήρα στο κυνήγι με ένα κουζινομάχαιρο;;
(Κλασσική και μαλακισμένα παρορμητική «Βλαχο – αντίδραση»…)
Ακόμη θυμάμαι την έκφραση των αστυνομικών της Ασφάλειας και της Σήμανσης, όταν την ώρα που τους περιέγραφα το «συμβάν», αυτοί κοίταζαν τους τίτλους των βιβλίων στην βιβλιοθήκη και τις παρατημένες στο πάτωμα κιθάρες….
(Η τέλεια πρόσμιξη επαγγελματικής «προσήνειας», εγκεφαλικού βραχυκυκλώματος, καχυποψίας και απαξίωσης, με μια εσάνς αβεβαιότητας : «Τι είν΄ ετούτος εδώ μωρέ;;;»…)

Ούπς!!!

Φρένο! Με πήρε ο κατήφορος…..

Rewind……

Πάω να ξεδιαλέξω τις κούτες που στοιβάζονται στο μπαλκόνι, ν’ αμπαλάρω τις μνήμες, τις χαρές και τις πίκρες μου….

Παρελθόν και μέλλον, στριμωγμένα σε χαρτόκουτα…

Zoom out and fading ……

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Προβληματισμός

Το έζησα παλιά στο teach, το έζησα πιο πρόσφατα στο edra. Ομολογώ ότι τις τελευταίες μέρες διαπιστώνω ανάλογα φαινόμενα και εδώ. Μιλώ για ορισμένα σχόλια και αναρωτιέμαι ποιο νόημα έχουν, ποιον σκοπό υπηρετούν, ποιο κλίμα διαμορφώνουν. Πάντως από τις ιδεοληψίες και την αυταρέσκεια, την εμπάθεια και την ασυναρτησία προτιμώ τη σιωπή. Τη δική μου σιωπή. Εν ολίγοις, επιφυλάσσομαι για τη συμμετοχή μου στο blog. Μέχρι πρόσφατα η λειτουργία του μου έδινε χαρά, τώρα άρχισε να γίνεται ενοχλητική. Μου λείπει ο χρόνος και η διάθεση και ο λόγος, για να υποφέρω μια ψυχοφθόρα πορεία που ξέρω ότι θα με χαλάσει. Επιλέγω να επικοινωνώ με όσους νιώθω ότι θα με βοηθήσουν να γίνω καλύτερος. Ειδάλλως δεν έχει νόημα η επαφή , τουλάχιστον αυτής της μορφής.
Εν πάση περιπτώσει. Θα δείξει.

"Κράτααα!"

Το θυμάστε; Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε. Πρώτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, το 1996, μετά το 2000, πιο πρόσφατα το 2004. Απ’ το ίδιο πάντα στόμα. Με την ίδια πάντα ένταση. Με την ίδια πάντα δραματικότητα. Στην αρχή «κάτσε κάτω από την μπάρα» και, άμα καθόταν, «κράτααα!», κι, άμα κρατούσε, πανηγύρια και χαρές.
Καρέ, καρέ αποτύπωνε η κάμερα τη σκηνή, μια τον αθλητή που καθόταν και κρατούσε και μια τον προπονητή που αγωνιούσε και φώναζε. Ένα νέο πανελλήνιο ρεκόρ, μια ακόμη πανευρωπαϊκή πρωτιά, ένα ακόμη ολυμπιακό μετάλλιο. Οχτώ χρόνια η ίδια εικόνα σε επανάληψη και όμως πάντα με την αγωνία και το ενδιαφέρον της πρώτης φοράς.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, περνούσαμε τα χρόνια της εθνικής μας ανάτασης. Κάπου εκεί ανάμεσα στο 1996 και στο 2004. Στο πρόσωπο του αθλητή που ίδρωνε και ασφυκτιούσε κάτω από κάποιες εκατοντάδες κιλά βάρος καθρεφτιζόταν η εικόνα της χώρας που αγωνιζόταν να υπάρξει και να αναπτυχθεί παρά την πίεση οικονομικών προβλημάτων, κοινωνικών εντάσεων και εχθρικών επιβουλών. Μπορεί, όπως οι αρσιβαρίστες της, να ένιωθε τα χέρια της να τρέμουν, τις κλειδώσεις της να τσακίζονται, τις φλέβες της να φουσκώνουν και το πρόσωπό της να παραμορφώνεται από την υπερπροσπάθεια, αλλά ούτε στιγμή δεν σκέφτηκε να το βάλει κάτω. Κάθισε και κράτησε μέχρι το τέλος. Κι η προσπάθειά της ανταμείφθηκε. Μπήκε στην ΟΝΕ, επιτάχυνε τους ρυθμούς της οικονομικής ανάπτυξης, εδραίωσε ατμόσφαιρα πολιτικής και οικονομικής σταθε­ρότητας, διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τελικά, η Ελλάδα είχε τη δική της dream team. Την dream team που της άξιζε. Κι ήταν η ίδια η Ελλάδα. Με το λαό της κάτω από τη μπάρα να ξεφυσά και να αγωνίζεται, και με την πολιτική της ηγεσία στο ρόλο του προπονητή να αγωνιά και να συμβουλεύει. Όμορφη εικόνα. Βολική. Πρώτα η αγωνία, ύστερα ο πόνος και στο τέλος ο ενθουσιασμός. Καθαρτήριος και λυτρωτικός. Κατέκλυζε την ψυχή, παρέλυε το μυαλό, συγκάλυπτε το υποβαλλόμενο ιδεολογικό μήνυμα.
Όχι βέβαια κάτι το καινούριο. Το ίδιο μήνυμα ξανά και ξανά, δοσμένο τώρα μέσα απ’ το στιγμιότυπο του αποφασισμένου αρσιβαρίστα και του ανήσυχου προπονητή: όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο, μπορούν και οι μικροί, τα πάντα πετυχαίνονται με την προσπάθεια. Κι ας είχαμε από χρόνια την υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά κι ας νιώθαμε την αμφιβολία ότι δεν μπορεί τόσες μαζεμένες επιτυχίες να ήρθαν μόνο από την προπόνηση κι ας ακούγονταν δεξιά και αριστερά ψίθυροι για χρήση αναβολικών κι ας υπήρχε το προηγούμενο σοκ με τους δρομείς πρωταθλητές. Τίποτα δεν μπορούσε να αποκαθηλώσει τους εθνικούς μας μύθους, πολύ δε περισσότερο όταν αυτοί ήταν έντεχνα εγκαθιδρυμένοι, συστηματικά προβεβλημένοι και ιδεολογικά αποδοτικοί.
Έπρεπε να έρθει ο έλεγχος απ’ έξω, για να ξεδιαλύνει η ομίχλη. Ντοπαρισμένη η εθνική ομάδα και υπόλογος ο προπονητής. Εθνική οδύνη. Το καλοκαίρι δε θα ξαναζήσουμε στιγμές ανάτασης. Στο εξής μόνο ενοχές θα ανακαλεί η ανάμνησή τους. Ό,τι δηλαδή και το πλοίο «Κεντέρης». Ευκρινές, νομίζω, το νόημα: όσο κι αν ελπίζουν οι μικροί κι αδύναμοι, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το ποιος και το πότε, το γιατί και το πόσο θα κρατάει τα αθλητικά σκήπτρα θα τον έχει η παγκόσμια αθλητική βιομηχανία του θεάματος, που αποκαλύπτοντας κατά βούληση και κατά συμφέρον τους ντοπαρισμένους μπορεί να ξεπλένει τις δικές της ευθύνες για το γενικευμένο πλέον φαινόμενο του ντόπινγκ.
Το ερώτημα είναι τι γίνεται με τους εθνικούς μας μύθους. Πόσο καιρό αυτοί που δουλεύουν υπερωρίες, αυτοί που ζουν με επιδόματα του ΟΑΕΔ, αυτοί που συντηρούν τα όνειρά τους με μισθούς πείνας θα συνεχίσουν να κρατούν το ζυγό των προβλημάτων τους με την ψευδαίσθηση της επιτυχίας; Πιθανώς η αποκάλυψη της απάτης να αποβεί ωφέλιμη. Το πιθανότερο όμως είναι να μη συμβεί κάτι τέτοιο. Ήδη ο τρόπος προσέγγισης του θέματος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποδίδει τα πρώτα αποπροσανατολιστικά αποτελέσματα. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι όταν γκρεμίζεται ένας μύθος πρέπει πάση θυσία να αντικατασταθεί από έναν άλλο μύθο. Ειδάλλως, ελλοχεύει ο κίνδυνος να καλυφθεί το κενό με ενοχλητικές αλήθειες.
Ακούσατε τη δήλωση του πρωθυπουργού; Την κάθαρση στο χώρο του αθλητισμού, απαίτησε. Για λίγα αλλά τίμια μετάλλια, μίλησε. Λίγα αλλά τίμια. Έτσι είναι στο κάτω κάτω ο Έλληνας, σε αντίθεση με όλους τους άλλους. Φτωχός αλλά τίμιος.
Δε λέω, βολικό ακούγεται.
Αυγή, 27/28.4.08

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Συμπεράσματα

Ο px είναι ομορφότερος: 2 (9%)
Ο Vlaxos είναι εξυπνότερος: 6 (27%)
Και οι δύο είναι για τα μπάζα: 5 (22%)
Γουστάρω Vlaxo μονοκούκι: 4 (18%)
Γουστάρω Vlaxo με επιφύλαξη: 1 (4%)
Γουστάρω px επειδή έχει υιοθετήσει το Vlaxo: 7 (31%)
Ποιος είναι ο px;: 2 (9%)
Δεν πα να κάνεις καμιά άλλη δουλειά;: 3 (13%)
Εγώ ψηφίζω Τσίπρα: 0 (0%)
Px δαγκωτό! (θέλει στοργή και proderm): 9 (40%)
Τι πίνεις και δε μας δίνεις;: 7 (31%)
Γουστάρω τον ανώνυμο: 6 (27%)







1) Μόνο δύο με κρίνουν ομορφότερο. Το περίεργο είναι που ξέρω ότι ο ένας είμαι εγώ. Ποιος καλός άνθρωπος είναι ο άλλος;


2) Υπάρχουν έξι άνθρωποι που κρίνουν το Vlaxo εξυπνότερο. Αθροίστε τώρα: ένας ο Vlaxos, δύο η γυναίκα του και τρεις ψήφοι τα παιδιά του. Σύνολο πέντε. Επομένως, υπάρχει κι ένας ακόμη που το πιστεύει!!!


3) Μόνο το 22% θεωρεί ότι είμαστε για τα μπάζα. Αυτό και αν είναι έκπληξη.


4) Τέσσερις ανάμεσά μας γουστάρουν Vlaxo μονοκούκι. Το αφήνω ασχολίαστο. Η πολιτική και ιδεολογική μου τοποθέτηση με υποχρεώνουν να σέβομαι τις κάθε λογής ιδιαιτερότητες, έστω και αν αγγίζουν το όρια της διαστροφής.


5) Ποιος θυμάται το "χι, χι";


6) Εφτά άνθρωποι επικροτούν την υιοθεσία. Τι να σας πω τώρα; Εγώ απλώς είχα εκδηλώσει ένα ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για κείνη τη φιλανθρωπική οργάνωση κυριών, που προβαίνει σε εξ αποστάσεως υιοθεσίες παιδιών από το Μπαλί. Μου προέκυψε ο Vlaxos. Μπορούσα να αρνηθώ;


7) Συμφωνώ απολύτως με την επιλογή των ψηφοφόρων. Το τελευταίο διάστημα ολοένα και συχνότερα με απασχολεί το ερώτημα.
8) Έλα ντε! Λες και μας έλειψαν οι ασχολίες.


9) Χάλια πάει τελευταία ο Αλέξης. Πρώτα ο κύριος MIG και τώρα η ψηφοφορία. Ένα ραντεβού με τη Ντόρα και τρίτωσε το κακό.


10) Πώς το λέγανε εκείνο το ωραίο; Λααααεεεε μου! (Αν νομίζετε, ρε παλιόπαιδα, ότι θα πάρετε μεγαλύτερο βαθμό στο τετράμηνο πλανάστε πλάνην οικτράν. Άντε στρωθείτε λίγο και έρχονται όπου να 'ναι εξετάσεις).


11) Ο πολύς καφές, ρε Vlaxo! Εκείνος απ' το γείτονα.


12) Με έξι ψήφους αποδείχτηκε ο μόνος σοβαρός αντίπαλος. Το ευτύχημα είναι ότι αυτός έχει για αντίπαλό του μαζί με μένα και όλη τη μπλοκόσφαιρα.



Αυτά. Το κείμενο για τη Μοσχούλα θα απαντηθεί εν καιρώ. Μην καταντήσουμε και γραφικοί. Πέρα απ' το χαβαλέ υπάρχουν και τα σοβαρά.



ΥΓ: Είδατε πουθενά στο ερωτηματολόγιο καμιά επιλογή για την ομορφιά του Vlaxou; Λέω τώρα...






ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ B' (by Vlaxos)



Ο px είναι ομορφότερος: 2 (9%)

Η μία ψήφος είανι η δικιά μου (λόγω fair play) ή άλλη είναι η δικιά σου (λόγω ματαιοδοξίας)
Όλοι οι υπόλοιποι σφυρίζαν αδιάφορα ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΟΝΑ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ «ΩΡΑΙΟΥ»

Ο Vlaxos είναι εξυπνότερος: 6 (27%)

Είχα κάτι αμφιβολίες, αλλά απ’ ότι φαίνεται οι αντικειμενικοί αναγνώστες πιστεύουν σε εμένα και τους ευχαριστώ από βάθους καρδίας και τσέπης…

Και οι δύο είναι για τα μπάζα: 5 (22%)

Αυτοί έιναι: 4 «Κάγκουρες» μαθητές του Πιχί που τους την δίνει το «Emo» μαλλί του και η Daria που κρατάει ίσες αποστάσεις...

Γουστάρω Vlaxo μονοκούκι: 4 (18%)

Και εδώ, πάλι οι μαθητές του ΠιΧι είναι

Γουστάρω Vlaxo με επιφύλαξη: 1 (4%)

Αυτός είναι ο απουσιολόγος του τμήματος (και είναι «trendy»)

Γουστάρω px επειδή έχει υιοθετήσει το Vlaxo: 7 (31%)

Αυτοί είναι οι συνάδελφοι από το σχολείο το δικό μου, η σύζυγος που με βλέπει στο κομπιούτερ (και άρα μένει ήσυχη που δεν ξεπορτίζω) και ο David Santos (ξερετε μωρέ, εκείνο το «bot» που εμφανίζεται δήθεν σαν Πορτογάλος μεσήλικας και πετάει παπαριές σε όλα τα blogs……)

Ποιος είναι ο px;: 2 (9%)

Αυτοί είναι οι συνάδελφοι του ΠιΧι

Δεν πα να κάνεις καμιά άλλη δουλειά;: 3 (13%)

Έλα ντε! Λες και μας έλειψαν οι ασχολίες.

Εγώ ψηφίζω Τσίπρα: 0 (0%)

No votes, no comments
Px δαγκωτό! (θέλει στοργή και proderm): 9 (40%)

Ξεπαραδιάστηκα στις «χορηγίες», αλλά έφερα το επιθυμητό αποτέλεσμα!!

Τι πίνεις και δε μας δίνεις;: 7 (31%)

Spiroulina είπαμε ρε! Να πάτε να αγοράσετε ρε ρεμάλια, που θα σας δώσω την δικιά μου!....

Γουστάρω τον ανώνυμο: 6 (27%)

Εδώ μου κόλλησε το ποντίκι
(Μια κινέζικη μπαχατέλα ήτανε…)


Υ.Γ. Η ομορφιά μου ρε παλιο- Πιχι, δεν αποτελεί αμφισβητήσιμο στοιχείο, σε αντίθεση με κάποιων άλλων που γνωρίζω...

Υ.Γ.2
Αλλάζω λίγο μουσικό ύφος, για να δείτε (μάλλον να ακούσετε) την δικιά μου ντόπα των τελευταίων ημερών, σε καθημερινή βάση, μέχρι να τελειώσει η μετακόμιση

ENJOY!

Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

Η ντόπα της καθημερινότητας


Γενική κατακραυγή για την ντόπα στους αθλητές της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών…
Μάϊστα!
Βδελμυγία και απαξίωση για την χρήση «απαγορυμένων και αθέμιτων μέσων» προς επίτευξη στόχων και διακρίσεων δηλαδή….
Μάϊστα!
Κατακεραυνώνουν οι «καθαροί», οι «ντρέτοι», οι «καθώς πρέπει»….
Μάϊστα!
Εκείνοι που πάντα προέταξαν την αξία τους και δεν καταδέχτηκαν ποτέ να χρησιμοποιήσουν πλάγια μέσα και «κλεψιά».
Μάϊστα!
Δεν ντόπαραν ποτέ την καριέρα και την θεσούλα τους κάνοντας «γαργάρα» ότι έπρεπε κάνοντας χρήση απαγορευμένων «ουσιών» και πλαγίων «μέσων»
Μάϊστα!

Είμαστε Έλληνες ρε! Καθαροί, δίκαιοι, λεβέντες, ντόμπροι!


  • Ποτέ δεν κάναμε σκονάκια σε εξετάσεις για να ντοπάρουμε τις επιδόσεις μας.
  • Ποτέ δεν λαδώσαμε για να ντοπάρουμε τον «διεκπεραιωτή», ώστε να ανέβουμε στο βάθρο του «νικητή», βγάζοντας σε πέρας την «δουλειά» μας
  • Ποτέ δεν χωθήκαμε σφήνα σε ουρές κι ας περιμένουν γέροι και μανάδες με μωρά για να πετύχουμε καλύτερο χρόνο.
  • Ποτε δεν οδηγήσαμε σε λωρίδες έκτακτης ανάγκης για να κάνουμε ατομικό ρεκόρ στην απόσταση Γλυφάδα – Μεσσηνία
  • Ποτέ δεν περάσαμε με κόκκινο ή οδηγήσαμε ανάποδα σε μονόδρομο για να βελτιώσουμε τον χρόνο πλατεία - σπίτι.
  • Ποτέ δεν βάλαμε φίλο και γνωστό στην τράπεζα ώστε να ντοπάρουμε την κάρτα μας και να σηκώνει βάρη περισσότερα και από τα σκατά που έχουμε στο μυαλό οι σκατόμυαλοι
  • Ποτέ δεν ψάξαμε να βρούμε «κονέ» για να γίνει η δουλειά μας, που αλλιώς δεν θα γινότανε που να χτυπάγαμε τον κώλο μας κάτω
  • Ποτέ δεν κάναμε την πάπια όταν έπεσαν τέτοιες συμπεριφορές στην αντίληψή μας γιατί «που να μπλέκεις τώρα…» ή "εντάξει το ίδιο θα κάνω και εγώ, όταν χρειαστεί.."
  • Ποτέ δεν καταδεχθήκαμε να το «παίξουμε», σεισμόπληκτοι, πυρόπληκτοι, πλημμυροπαθείς, ανίατα άρρωστοι, για να γίνουμε δικαιούχοι μιας αποζημίωσης, μιας έκπτωσης, μιας χαρισματικής συμπεριφοράς, ενός εξτρά δικαιώματος, μιας φοροαπαλλαγής, μιας ευνοϊκής εξαίρεσης…
  • Ποτέ, κανείς δεν ακολούθησε το ρητό «ρε συ, αυτό κάνουν όλοι»
  • Ποτέ κανείς δεν είπε ΜΑΛΑΚΑ όποιον πάει «με τον σταυρό στο χέρι»
  • Ποτέ, κανείς, δεν εκστόμισε την φράση «και ΤΙ ΑΛΛΟ μπορούμε να κάνουμε», όταν συνάντησε «δυσκολίες» σε κάποια υπόθεσή του, αφου είναι πασίγνωστο πως το σύστημα στην Ελλάδα είναι αδέκαστο και αξιοκρατικό…
  • Ποτέ δεν ξεχνάμε πως «έχουμε την Νίκη στο DNA μας» και πως μας συνδράμει ο «Θεός της Ελλάδας»

ΡΕ ΔΕΝ ΓΑΜΙΟΜΑΣΤΕ ΛΕΩ ΕΓΩ;;;;!!!!

Λες και δεν το ψιλιαζόμασταν, δεν χαζογελάγαμε κάτω από τα μουστάκια μας, δεν καβλώναμε «εθνικά» όταν ντύναμε την κακομοιριά μας στα «χρυσά».
(Αλήθεια ακούστηκε κανείς να λέει «έπεσα από τα σύννεφα»;;;;)

Αυτή είναι η ντόπα της καθημερινότητας του Έλληνα:
Η κακομοιριά, η κουτοπονηρία, η λαμογιά, η επίφαση «πχοιότητας» και η προσωπική κενότητα.

Η δικιά μας «μπέσα» πιάστηκε ντοπαρισμένη, εκείνη του σύγχρονου Έλληνα.!

Σκάστε λοιπόν και κάντε τουμπεκί οι «θιγμένοι».

Ο καθένας πίσω στην τρύπα του χειρώνακτες παλινδρομιστές !...

Παίξανε, χάσανε, τέλος.

Οι ηθικολογικές παπαριές να μας λείπουνε...

Σάββατο, 12 Απριλίου 2008

Ερὠτηση


Είναι η πρόταση για το εξώφυλλο. Ποια είναι η αίσθησή σας; Θα μου φανεί πολύτιμη.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Κρίμα...

Δεν ήμουν ποτέ φανατικός αναγνώστης του, αλλά σε κάποιες φάσεις της ζωής μου, από την εφηβεία μεχρι σήμερα, το αγόραζα συχνά.
Δεν έχω πολλά να πω, παρά μόνο πως αισθάνομαι θλίψη.
Άλλη μια απώλεια...
Το κείμενο που ακολουθεί από το editorial του εκδότη του, τον Χρήστο Παπουτσάκη.
To "έκλεψα" από εδώ

Κρίμα....

Oι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι και ο υπογράφων εκδότης, σαν έτοιμος από καιρό θέλω να απευθυνθώ σε σας που τόσα χρόνια ζήσατε μαζί με εμένα και τους συνεργάτες μας την περιπέτεια της έκδοσης του Αντί και να σας θυμίσω τις καλές αλλά και τις σκληρές μέρες που διατρέξαμε όλα αυτά τα χρόνια με ένα περιοδικό ανά χείρας κάθε δεκαπενθήμερο ή και πιο συχνά. Να σας θυμίσω τις ζωντανές μας συναντήσεις μέσα από τα συνέδρια, τις εκδηλώσεις και τις γιορτές του περιοδικού, μέσα από την ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας.
Θέλω να σας πω, με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα που ήταν το γνώρισμα πάντα της σχέσης μας, ότι η έκδοση του περιοδικού αναστέλλεται. Πως άλλοι πιο νέοι και πιο δραστήριοι από εμάς θα έρθουν ίσως στο μέλλον στη θέση μας και ίσως με αυτό τον τρόπο, με το καινούριο αίμα, το περιοδικό να έρθει ακόμη πιο κοντά στους νέους ανθρώπους και στις νέες εποχές. Aυτή η ώρα έχει έρθει; Το βέβαιο είναι πως από τη θέση αυτή, εδώ και σχεδόν 34 χρόνια, προσπάθησα να κάνω το καλύτερο που μπορούσα με καθαρή καρδιά.
Από τη θέση αυτή θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν από το Αντί στη μακρά διάρκεια των 34 χρόνων της έκδοσής του. Τους συνεργάτες δημοσιογράφους, τους φίλους πανεπιστημιακούς, τους σκιτσογράφους, τους φωτογράφους, τους τεχνικούς, τους τυπογράφους, όλους τους ανεξάρτητους αριστερούς πολίτες που συνέβαλαν στη συγκρότηση της ύλης και βοήθησαν, ο καθένας από τη σκοπιά του, στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του περιοδικού.Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, φαίνεται καθαρότερα η βοήθεια και η συμβολή του καθενός. Αν και το Αντί δεν διατήρησε πάντα τις καλύτερες σχέσεις με πολλούς φίλους και συνεργάτες, ωστόσο οφείλει να αναγνωρίσει ότι όλες οι συμβολές λειτούργησαν εντέλει θετικά.
Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι, ας μην τους κάνουμε δυσκολότερους με λόγια περιττά και ανούσιες φλυαρίες.Η αναστολή έκδοσης του περιοδικού αποφασίστηκε οριστικά πριν από έξι μέρες. Τώρα λοιπόν που κλείνουμε και τα λογιστικά μας βιβλία, διαπιστώσαμε ότι πολλοί συνδρομητές έχουν ανανεώσει τη συνδρομή τους. Εμείς έχουμε όλα αυτά τα στοιχεία· δεν έχουμε, όμως, τους λογαριασμούς σας. Γι’ αυτό θα θέλαμε να ζητήσουμε από τους συνδρομητές που έχουν πληρώσει τη συνδρομή τους να μας στείλουν τα στοιχεία τους, για να επιστρέψουμε εμείς πλέον ό,τι χρωστάμε. Σας παρακαλούμε λοιπόν να μας στείλετε με επιστολή (περιοδικό Αντί, Δημοχάρους 60, 115 21 Αθήνα), φαξ (210-7226107) ή ηλεκτρονικό μήνυμα (chpapou@otenet.gr) ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τραπεζικό λογαριασμό (εάν έχετε). Εναλλακτικά, θα μπορούσατε να πάρετε βιβλία των εκδόσεων «Πολύτυπο» ή τόμους του Αντί. Περιμένουμε το μήνυμά σας.
Kι όπως λέγαν οι παλιοί,Σας ευχαριστώ και σας σφίγγω το χέρι.
Χρήστος Γ. Παπουτσάκης

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Η Μοσχούλα κρυφακούει...

Πρώτο Μέρος...



Δεύτερο Μέρος ...


Τρίτο μέρος....

…την ώρα που έφτασε με την Indian στο πρώτο φανάρι, μια φλασία τον έκανε να ανατριχιάσει:

ΤΗΝ ΜΟΣΧΟΥΛΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ!!!

Μέσα στην αναμπουμπούλα και το τρέξιμο των ημερών, την είχε ξεχάσει!!!!
Και που μάλιστα! Στο μαγαζί του Ανώνυμου, που υποτίθεται του την είχε αφήσει για λίγο!
Κακόμοιρο ζωντανό!
Ο τύπος ήταν ικανός να την βασανίζει δεμένη χειροπόδαρα, διαβάζοντάς της τα άπαντα των Ντανταϊστών από την έκδοση στα Σανσκριτικά, μέχρι να βελάξει στα Σουαχίλι!
Έστριψε την Indian και κατευθύνθηκε στο μαγαζί του «Ανώνυμου».

Μέχρι να φτάσει, σκεφτότανε πως είχε γνωριστεί με τον Πιχι και πόσος δρόμος είχε διανυθεί μέχρι τώρα.
Ήταν τότε που είχε σιχαθεί τον εαυτό του από την πολύωρη ενασχόληση με το κωλοφόρουμ και δήλωσε πως αποχωρεί.
Τότε έλαβε και το mail του Πιχι που του έλεγε πολύ καλά λόγια και προσπαθούσε να τον τονώσει.
Πόσο είχε συγκινηθεί!
Επιτέλους, ένας μορφωμένος που του έλεγε και δυό καλά λόγια και όχι μόνο «Γκαρσόν, έναν γκαϊφέ» ή «Παιδί…. Τον λογαριασμό!» ή "Τι ώρα σχολάς;"
Μόνο που αυτός ρε παιδάκι μου, ήταν το κάτι άλλο.
Έξω από βιβλία, μελάνια και γραπτά, δεν ήξερε την τύφλα του.
Μιλάμε ΦΥΤΟΥΚΛΑΣ κανονικός, με τα κλαδιά του, τα φύλλα του και τα κοτσάνια του! Κι αυτή η φάτσα του μωρ’ αδερφάκι μου…
Σαν διασταύρωση μεταξύ μούρης χαμαιλέοντα και κώλου βαβουϊνου!
Απορούσε πως δεν τον είχανε βουτήξει από την Ιατρική Σχολή , να τον βάλουν σε φορμόλη και να τον έχουν για έκθεμα στο εργαστήριο πρωκτολογίας.
Από λέγειν όμως, μια χαρά τα πήγαινε και ακόμη καλύτερα στο «γράφειν» ο μπαγάσας.
Στα δε mail που ακολουθήσανε, αναπτύχθηκε μια φιλική σχέση, σαν κι εκείνες των εφήβων.
Το στερεότυπο του έξυπνου και «γαμάω» τύπου, με τον διανοούμενο, γκαφατζή σπασίκλα.
Το ωραίο ήταν, πως κάθε φορά που του εξιστορούσε ο ΠιΧις τις απέλπιδες προσπάθειες που έκανε για να ασχοληθεί και με κάτι άλλο πέρα από την ενασχόληση με την φιλολογία, του Βλάχου δεν του έμενε άντερο.
Είχε αναγνωρίσει από νωρίς στον ΠιΧι, το «Σύνδρομο της Μαλθακοποίησης λόγω Γραμμάτων» και δεν ήθελε να τον κομπλάρει περισσότερο.
Θυμόταν τότε που του είπε πως σύνδεσε κεραία με πλυντήριο, γιατί στο σχολείο οι συνάδελφοι του είχαν πει πως έτσι θα βλέπει τρισδιάσττες τις αγαπημένες του σαπουνόπερες, αλλά το πλυντήριο έσκασε και μάζευε μια βδομάδα βρακιά και φανελάκια από τους γύρω αγρούς.
Κάτι κάλτσες ακόμη και τώρα μένουν σκαλωμένες στις λεύκες της αυλής, ενώ το μποξεράκι με τα αρκουδάκια ακόμη το κλαίει που έμεινε πάνω στα κεραμίδια της εκκλησίας του χωριού.
Με τα υδραυλικά πάλι, σκατά τα είχε κάνει όταν ασχολήθηκε.
Τράβαγε το καζανάκι στην τουαλέτα και άναβε το φως στο γραφείο.
Έμπαινε να κάνει ντους και άνοιγε η τηλεόραση στο ΤηλεΆστυ του Καρατζαφέρη.
Πήγαινε να βάλει νερό να πιεί από την βρύση και χτύπαγε το κουδούνι της εξώπορτας.
Μαύρο χάλι δηλαδή!
Έτσι κάπως γνωριστήκανε.


Κάποιο βράδυ, ο ΠιΧις είχε πάει στην τουαλέτα να «καταθέσει» μια τεράστια μερίδα ακανέ που είχε σαβουρώσει το απόγευμα βλέποντας το «Κους Κους» και κάτι βίντεο με προβλέψεις του Χορταρέα.
Τράβηξε το καζανάκι και κατευθύνθηκε στο γραφείο να σβήσει το φως που άνοιγε «αυτόματα».
Εκεί είδε ξεχασμένο ανοικτό τον υπολογιστή και έχοντας αϋπνία από την κραιπάλη με τον ακανέ, μπήκε λίγο στο φ(τ)όρουμ να περάσει την ώρα του κι έπεσε πάνω στον Βλάχο.
Τα άλλα, αποτελούν πλέον ιστορία….

...............................................................................................

Φρέναρε απαλά, έσβησε την μηχανή και τεντώθηκε κοιτάζοντας την ταμπέλα στην πρόσοψη του «μαγαζιού» του Ανώνυμου»:

«ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΠΕΡΣΟΝΩΝ, ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ, ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΗΣ ΜΠΑΧΑΛΟΠΟΙΗΣΗΣ»
(Στον χώρο σας, δεκτοί κι από επαρχία)


Η βιτρίνα του μαγαζιού, ήταν ένα Παλαιοβιβλιοπωλείο.
Κάτω, στο υπόγειο, λειτουργούσε torrentάδικο, παράνομα cd’s και dvd’s ενώ παράλληλα, λειτουργούσε και ως χώρος για συνεδρίες και μαθήματα διαδικτυακής απεξάρτησης και αποδόμισης.
Ο Ανώνυμος τον είχε βάλει «στα κόλπα» και ο Βλάχος πήγαινε και βόηθαγε 3-4 βράδυα την εβδομάδα, όταν έπεφταν πολλές παραγγελίες.
Τέτοια ώρα το μαγαζί δεν λειτουργούσε και μόνο ο Αφγανός λαθρομετανάστης Μπαοκτζής ήταν μεσα, γυαλίζοντας με μια μαλαστούπα το πάτωμα.

«Σπλούτς!!», έσκασε με ορμή και σιχασιά η μαλαστούπα στον κουβά με τα απόνερα.

- «Που είσαι φίλο Βλάχο; Ανώνυμο όλο τσατίλα είνι και μοιράζει μπινελίκια! Αφγκανό σκιάζιτι!»

- «Γειά σου ρε Giango! Καλά είμαι βρε, αλλά πολλές δουλειές και τρεχάματα. Που είναι ο λεγάμενος;»

- «Μέσα είνι! Καβάλα του κομπούτερ και μασάει καλούδια!»

- «ΚΑΛΩΔΙΑ ρε Giango! Κ-Α-Λ-Ω-Δ-Ι-Α! Τα καλούδια είναι άλλο πράγμα»

- «Ντεν ξερι τίπουτα φιλο Βλάχο! Ιγκώ ξέρι πως Ανώνυμο, με καλώδια μπλέκιται κι όλο καλούδια μπγάζει! Φεύγκω τώρα, σκόλασα, αλλά κλείσε πόρτα καλά. Μια Ρουμάνα με μακρύ μαύρο μαλλί , όλο εντω γκύρω γκυρνάει και άγριο μάτι έχι. Δύο κοΝτάρια διχαλωτά έχει κι όλο μουρμουράει. Μάτι γυαλίζει σαν Τζακ Νίκολσον στο Λάμψη»

Ο Βλάχος σκέφτηκε πως αυτά τα κοΝτάρια του ακούγονταν εξαιρετικά οικεία, και μια εικόνα σαν την Ζήνα άρχισε να σχηματίζεται στο πίσω μέρος του μυαλού του, αλλά δεν συνέχισε την σκέψη του.
Είχε δουλειά να κάνει.


Κατέβηκε τα σκαλιά στην υπόγα, σκεπτόμενος πως ίσως και να ήταν αναγκαία και μια μάσκα εδώ κάτω.
Στάθηκε έξω από την βαρειά Gothic πόρτα με τις νεκροκεφαλές και κοντοστάθηκε να αφουγκραστεί….
Περίμενε να ακούσει κροτάλισμα δοντιών και τον ήχο από σάρκες που ξεσχίζονται από κανένα δύστυχο διαδικτυακό θύμα, αλλά το μόνο που άκουσε ήταν ένα ήρεμο βέλασμα της Μοσχούλας.
Χτύπησε κι άνοιξε την πόρτα χωρίς να περιμένει απάντηση:

- «Καλησπέρα Ανώνυμε» είπε.

Ένα ακατάληπτο «πουσαιγμττνεδρασμεσαρχίδι» βγήκε από το στόμα του, με κόκκινες φυσαλίδες από ένα παράξενο καλαμάκι που είχε συνδεδεμένο στο pc και με το οποίο ρούφαγε αίμα και εγκεφαλικό ιστό.
Έφτυσε κάτι λογοτεχνικά κουκούτσια με απέχθεια και κοίταξε με καχυποψία τον Βλάχο στα μάτια:

- Που είσαι ρε αρχίδι τόσες μέρες;; Τι σκατά κάνεις; Το μαγαζί πάει άπατο. Δεν ανέλαβες τον ρόλο του «Διαμοιραστή» για πλάκα! Έχουμε πήξει στις αιτήσεις για τσόντες: «Καλλιγούλας», «Το κάνω με την θειά σου», «Φύσα τον κουραμπιέ μου», «ΑΕΚ- Ολυμπιακός = 4-1», «Ασφαλιστικό και Συνταξιοδοτικό»… Που σκατά είσαι;

- Βαρέθηκα ρε συ! Έχω αφήσει ένα κάρο δουλειές στην μέση. Λέω να κάνω ένα διάλειμμα για λίγο…


Το μάτι του Ανώνυμου γυάλισε σαν του Κυριάκου Μητσοτάκη και καρφώθηκε στην οθόνη.
Χωρίς προειδοποίηση, μια κραυγή κοπάνησε τον Βλάχο κατάμουτρα:

- «ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ερπετόμορφο φασιστοειδές: Θα σου ρίξω έναν ιό τελευταίας γενιάς ρε γαμημένε, να βγάζουν οι USB σου κουλουράκια με σουσάμι και ο priner σου μπουγάτσα με κρέμα!», ούρλιαξε προς την οθόνη ο Ανώνυμος, αρπάζοντάς την και εκσφεντονίζοντάς την με μανία στον απέναντι τοίχο, που είχε όλες τις πρωτότυπες εκδόσεις , όλων των συγγραμμάτων των Situationists.
-
Η Μοσχούλα τρόμαξε και αναπήδησε, αφήνοντας ένα τρομαγμένο «Μπεεεε» και μερικές κακαρέτζες
- «Τι είπες ρε συ, γιατί ήμουν διαδικτυακά απασχολημένος με κάτι φαιοκόκκινους και κάτι μεταμοντέρνους νεοφιλελεύθερους …;;»

- Είπα πως σκέφτομαι να σταματήσω για λίγο, αλλά πρώτα θέλω να με βοηθήσεις σε κάτι…

- Αρχίδια θα σταματήσεις μαλιάκα! Τόσες φορές το έχεις πει! Γουστάρεις να φοράς στριγκάκια στο μυαλό και να κουνάς τα εγκεφαλικά σου κωλομάγουλα στο Internet. Τι να σε κάνω ρε, που είμαι ψυχοπονιάρης… Για λέγε … Τι βοήθεια θέλεις;;;


- Να ρε… Εκείνος ο διαδικτυακός προαγωγός μου , ο Πιχις, εκείνος ρε ο κακάσχημος με τα πατομπούκαλα στα μάτια, με τσιγκλάει συνέχεια τελευταία. Έχει κάνει κολεγιά με τον Μοτοσακό, ένα τελειωμένο πρεζόνι του “film noir” λόγου και με έναν clean cut πράκτορα της NSA, τον Pikei. Αυτός δε, πλασάρεται ως συγγραφέας «φανταστικού», ενώ στην ουσία συνομωσιολογεί ασύστολα, με δήθεν αθώες ιστορίες «φανταστικού», αφενός για να δημιουργήσει σύγχυση με μια πολιτική παραφιλολογία, αφετέρου για να καταγράψει τον βαθμό αντίδρασης του κοινού σε προσεκτικά σχεδιασμένες στρατηγικές επιλογές της Λέσχης Μπίλντενμπεργκ.

- Άσε τις μαλακίες του Nexus και πες μου τι ακριβώς σου κάνανε ρε συναισθηματική γλυκοπατάτα!


- Μου την λένε συνέχεια ρε, το καταλαβαίνεις;; Αμφισβητούν την ομορφιά και την εξυπνάδα μου τα παλιοαρχίδια! Δεν μπορούν να χωνέψουν πως ανακαλύπτω πράγματα στα γραπτά τους που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν καταλάβει!

- Τι παπαριές λες ρε! Εδώ εσύ, δεν καταλαβαίνεις καλά – καλά ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ γραπτά!... Κι όσο για την ομορφιά και την εξυπνάδα, κάνω πως δεν άκουσα…


- Ε, ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ τους την έχει δώσει! Σου λένε, δεν μπορεί ο σκατό-Βλάχος να μας την βγαίνει πιο “intellectual”! Που υστερεί λοιπόν ο Βλάχος;
Στην ξεκάθαρη εστίαση και μορφοποίηση των γραπτών του;
Ε, εκεί θα τον κοπανάμε μέχρι να γκώσει και να πει ήμαρτον!
Άσε δε που τους θυμίζω πως είμαστε απλά νεανίζοντες σκατοπουρίλες και κοντεύει να πάθουν εγκεφαλικό.
Σου λέω μου την έχουν στημένη και πρέπει να τους προλάβω.
Ο Μοτοσακός ήδη πήγε και έφερε τον ΠιΧι από πάνω με την μπαχατέλα την μηχανή του και έχουνε μαζευτεί στο σπίτι του Pikei.
Πρέπει να δράσω σήμερα πριν προλάβουν να οργανωθούν.

- Ο.Κ. κάτι θα κάνουμε. Πρέπει να βρούμε ποια είναι τα δυνατά τους σημεία και να τους χτυπήσουμε.

- Τα δυνατά τους σημεία; Πας καλά ρε; Έτσι θα με σχίσουνε. Δεν πάω να πνιγώ μόνος μου καλύτερα!

- Πόσο βλάχος είσαι ρε Βλάχο! Ρε γκαγκά, στα δυνατά τους σημεία είναι που ΔΕΝ περιμένουνε να τους χτυπήσεις!! Θα τους αιφνιδιάσουμε και θα το χρησιμοποιήσουμε υπέρ σου.

- Μαλακία μου φαίνεται, αλλά λέγε….

..............................................................................

Σάββατο, 5 Απριλίου 2008

Ψηφοφορία


Για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να δούμε την δυναμική που διαμορφώνουν οι εδώ επισκέπτες, αλλά και το "γούστο" τους, βάζω σε λειτουργία μια 10ήμερη ψηφοφρία.
Κοιτάξτε παραδίπλα και ... πράξτε αναλόγως...

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ολονύχτια βροχή

Έβρεχε ασταμάτητα. Είκοσι και τριάντα μέρες στη σειρά. Εκεί, στα Γιάννενα. Τότε που άρχισα να ελπίζω κάπου. Σε μένα.
Μετά ήρθε η ξέρα. Ούτε σύννεφα ούτε υγρασίες. Εκεί, στη Θεσσαλονίκη. Τότε που άρχισα να ελπίζω κάπου αλλού. Στα πράγματα.
Τώρα δεν ελπίζω σχεδόν πουθενά. Κάτι απόκληρες βροχές όλη κι όλη η ελπίδα μου. Ρυάκια μνήμης τα νερά της, ρουφηγμένα απ’ τον ξερότοπο της νεκρής μου φύσης.

Μήπως άφησες και κανέναν να καλέσω ρε;


Εδώ είμαι 4 ετών, με τον σκύλο μου τον Λέων.
(Για να μην λες πως ξεχνάω ρε...)
Μετά από την χρεωστούμενη φωτό, η φίλη μου η Daria ήθελε λέει να απαντήσουμε (αν είχαμε όρξη) σε ένα "σουρεαλιστικό" ερωτηματολόγιο.
Ε, λοιπόν, ιδού:
- Γιατί κλαις;
Νοστιμίζει την απώλεια

- Γιατί δεν κλαις;
Εφαρμόζω «Δημιουργική Λογιστική», σε συνδυασμό με τεχνικές empowerment.Η δημιουργία ψευδο-εντύπωσης πλεονασματικής ευδαιμονίας, ανεβάζει την ψυχολογία και τονώνει τα θετικά vibes!
(Κάτσε να ανάψω τσιγάρο, να στοχαστώ το μέγεθος του τούβλου που πεταξα….)
- Πού είναι ο βάλτος;
Εκεί που γεννοβολούν τα ψηφοδέλτια
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Εγώ είμαι ο δεσμοφύλακας της στιγμής. Έχω χαμένα τα κλειδιά όμως ο μαλάκας και ψάχνω να τα βρώ δεμένος χέρι-πόδι στην βιβλιοθήκη
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Εκεί που είναι τα χαμένα μου κλειδιά
- Περιφρονείς κάτι;
Την ζωή «μετά»
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Πάντα
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Για τον ίδιο λόγο που «αγοράζονται τα τεχνικά έργα.
Για να κερδίζουν όσοι δεν έχουν ανάγκη, από εμπόριο αναγκών όσων «αναγκάζονται»
(Θέλω κι άλλο τσιγάρο…. Και καφέ!!...)
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Μήπως να αλλάζαμε την λέξη «πουλιούνται με την λέξη «αγοράζονται» στην προηγούμενη ερώτηση;
(Το ίδιο είναι;;; Δεν νομίζω…)
- Do you remember revolution?
Ναι! Γαμώ τα μπαρ ήτανε κι ας σερβίριζε μπόμπες! Έμπαινες δωρεάν, σε ξεκωλιάζανε στην έξοδο! Είχε και “Dark Room”, μόνο που ήταν αποτυχία αφού κανείς δεν έβλεπε την πόρτα.
Τώρα το πήρε leasing μια κινέζικη “Τριάδα” και πουλάει είδη Feng Sui
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Χα! Είμαι «Δρακος»! Θα πέταγα από πάνω και μπορεί να το έκαιγα κιόλας με ένα ρέψιμο!
(Γαμώτο, σκατά καφές! Θα φτιάξω άλλον!....)
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
Χαζή ερώτηση! ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Ποιος θα τροφοδοτούσε μετά με κούτσουρα την φωτιά στο καζάνι μου;; Ε;;;
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Τι καρτέρι ρε;;;!!!! Έχει χεστεί πάνω της και μας πιτσιλάει συνεχώς, κωλοπιλαλώντας τον κατήφορο και εγώ τρέχω πανικόβλητος να την προλάβω! Για τρέξε εσύ με κλειστά μάτια!!!...-
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;
Εξαρτάται… Σε πόσους φόνους θα είχα μόνιμη ασυλία;;;
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Σε ευθεία ή με ζιγκ-ζαγκ;
Όπως και να ‘χει θα το ‘κανα, αν κάποιος με διασφάλιζε από τις ζαρντινιέρες…
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
Για δέκα εκλέρ ΟΧΙ! Αν όμως ήτανε Τρίγωνα Πανοράματος, θα του πηδούσα μέχρι και την Κοντολίζα!
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;
Μαλακίες! Εδώ δεν κομπλάρω να σου δείχνω το σαπισμένο μου μυαλό, με γνώσεις από εκπτωτικά πανέρια.
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Μέσα είμαι και σταματήστε το φτύσιμο ρε σιχαμένοι γιατί γλυστράει και δεν βλέπω να γλυτώνω την πτώση...
Χάϊντε καληνύχτα τώρα
(ρε τον μαλάκα τον γείτονα...τι είχε μέσα στην ζάχαρη που του δανείστηκα για τον καφέ;;...)

Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

Η Αιχμή του Δόρατος, από μέσα προς τα έξω

Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα ανάρτηση που ξεκίνησε από ένα σχόλιο

Μια άλλη πιθανότητα, σ’ ένα παράλληλο – συμπληρωματικό σύμπαν, όπου οι περιγραφές περιέχουν αλήθειες, αλλά και οι αλήθειες αδυνατούν να περιγραφούν…

…Επιθυμία του ο λόγος ο σμιλεμένος από πράξεις.
Πράξεις που να περιέχουν την στέρηση ως αφετηρία και την πορεία ως απολαβή.
Μαζί να σέρνουν σαν κλαπατσίμπαλα, όλες τις αποτυχίες και τα ατελέσφορα, δεμένα με την τριχιά του τώρα, χτυπημένα "tribe tatoo" στο σώμα και την ψυχή, ταυτότητα και μνήμη.

Στις παρυφές του Χάους, λοιπόν, δίπλα στην Φωτιά, κοντά στην τρέλα και την βία, μέσα στην μέγκενη δηλαδή της καθημερινότητας.
Σ’ ένα αέναο παιγνίδι του «ταιριάσματος» με τις συνθήκες, θωπεύοντας το μέσα του, γαργαλώντας ταυτόχρονα τα απ’ έξω.

Ζωή το ζητούμενο, Ζωή το ποθούμενο, Ζωή το στοιχειωμένο.
Για όλους όμως!
Κι ας μένουν σάρκες από εδώ και εκεί, ψίχουλα στο δάσος, σημεία αναγνώρισης της πορείας, λέει, και τίμημα-ασφάλιστρο για τον κίνδυνο από λάθος στροφή.
(Αν και γιγαντώνεται η υποψία πως, τελικά, μπορεί και να μην υπάρχουν λάθος στροφές…)

Συγγνωστή η ματαιότητα των επιλογών, αλλά και απεφευκτέο το «ορθώς πράττειν».
Αναζήτηση χάραξης μοναδικής πορείας κι ας είναι κακοτράχαλα και αδιέξοδα τα μονοπάτια
Συμπτωματολογία συναισθηματικοαυτοκτονικού ιδεα(λι)σμού…

Κάβος και άλλοθι, το ότι οι «δρόμοι των άλλων», θα είναι πάντα εκεί.

Θέμα επιλογής δηλαδή…

Όχι όμως τώρα!
Όχι όμως ακόμη!
… κι ας μην είναι «νέος» πια…
(Στον συμβατικό χρόνο τουλάχιστον…)

Σίγουρα ξέρει «τι δεν θέλει», όπως σίγουρα ξέρει και τι «του επιτρέπεται» να θέλει.
Όχι όμως με ευχολόγια, όχι με fake συλλογικότητες, όχι με συναινετικές συμβάσεις «ρεαλισμού» και «αντικειμενικότητας».
Όχι πια…
Έχει και τα «γαληνέματά» του όμως, όταν προσπαθεί να σκιαγραφήσει το μέλλον σε παιδικά μάτια και νηπιακά γελάκια, με μουσικά ενδύματα να ντύνονται οι στιγμές, με ελαφριές εσάρπες σταυρωτά στο στήθος, σαν τις καλοκαιρινές γιαγιάδες στις παλιές γειτονιές…
Τέτοιες στιγμές, μπορεί ακόμη και να λικνίζεται αθώα και εφηβικά «στους ρυθμούς της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης»…
… μέχρι να νοιώσει πως κάτι πάει να ανοίξει την πόρτα της "Εστίας" του και απειλεί να αφήσει το «πραγματικό» να μπουκάρει μέσα ….

Γι’ αυτό έχει το Δόρυ με την Αιχμή του ακονισμένη
Για το «γερμανικό» νούμερο στην σκοπιά της ταράτσας …

Ε! ΚΟΣΜΕ!
ΑΛΤ! ΤΙΣ ΕΙ;;;


…………..
Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις

το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε
………………………
Δ.Τσακνής


ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!