Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Το πλεόνασμα του ελλείμματος

Κι άλλοτε με απασχόλησε αλλά απάντηση δε βρήκα. Αυτή τη φορά όμως παράγινε το κακό. Γιατί άβγαλτο ακόμη το καινούριο και δυο νέες ιδέες ταράζουν ήδη τον αποκοιμισμένο ξύπνιο μου. Απρόσκλητες και ενοχλητικές. Τώρα που βγήκε το βιβλίο, θα ζήσω την αληθινή ζωή έξω από το βιβλίο, έλεγε φίλος συγγραφέας και εγώ που ζω εδώ και τεσσερα χρόνια τη ζωή μου μέσα από άγραφες σελίδες τον ζήλευα κατά βάθος.
Δυο εκδοχές υπάρχουν. Τη μια την άκουσα σε συνέντευξη του Τριπολίτη, από το πλεόνασμα -λέει- βγαίνει η τέχνη, την άλλη τη διάβασα σε βιβλίο του Δημητρίου, από την έλλειψη -λέει- μπορεί και να γράφονται τα βιβλία. Μπερδεύτηκα. Λίγο όμως το τσίπουρο λίγο η παρέα και νομίζω ότι τη βρήκα τη λύση τις προάλλες. Μπορεί, τελικά, και από μια έλλειψη να παράγεται πλεόνασμα. Εν είδει άμυνας, προφανώς. Το πλεόνασμα του ελλείμματός μου λοιπόν τα γραμμένα και τα άγραφτα γραπτά μου.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

Καταραμένο Φίδι...


Μια σεμνή πρόσκληση του καθηγητή κιθάρας του «μεγάλου» μου γιού, με έφερε την Πέμπτη το βράδυ στο «Μικρό Θεατράκι Κάτω από την Γέφυρα», στον σταθμό του ηλεκτρικού στο Φάληρο, να συνοδεύω τα 2 από τα 3 «βλαστάρια» μου σε μια σπάνια μεσοβδομαδιάτικη έξοδο.
Ψιλο-αδιάφορος, σκεπτόμενος «εντάξει μωρέ, μια παράσταση Καραγκιόζη, με ζωντανή ορχήστρα από κιθάρες! Πππφφφ! Σιγά τα ωα!», αν και το ότι επρόκειτο για το «Καταραμένο Φίδι» του Χατζιδάκι, έκανε το ένστικτό μου να με «τσιγκλάει» θετικά.
Μικρό το θεατράκι, λίγος ο κόσμος, γύρω στα 30 άτομα, με το1/3 περίπου παιδιά γύρω στα 8-10 ετών.

Κουδουνάκι, βολευόμαστε και ξεκινάνε…
………………………………………………………
… και να έχουμε ψοφήσει στα γέλια με ατάκες του Καραγκιόζη…
… και να πιάνω τα μάτια μου υγρά σε κάποιες απαγγελίες ….
…. και το συναίσθημα να βγαίνει στην σκηνή υποκλινόμενο με τις μελωδίες…
… και να ακούω φράσεις «καρφιά ψυχής» που μόνο για παιδιά δεν ήταν (ή ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΗΤΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ;;…)
…. και να αισθάνομαι μια ξεχασμένη ευδαιμονία έχοντας τα παιδιά μου αγκαλιά και βρισκόμενος εκεί …
Σε καμία περίπτωση, δεν ήταν μια «απλή» παράσταση Καραγκιόζη, να εξηγούμαστε…
Πιθανόν κάποιοι να το γνωρίζατε, εγώ τώρα το έμαθα…
Μπείτε στο site του κιθαριστικού σεξτέτου guitarte για περισσότερες πληροφορίες και μικρά βιντεάκια

Μια πολύ ευχάριστη εμπειρία και αισθάνομαι πολύ όμορφα που είχα την τύχη να την ζήσω.
Ανεπιφύλακτα σας προτείνω να πάρετε τα παιδιά που κουβαλάτε μέσα σας και να πάτε…

Κάθε Πέμπτη στις 21:15 (εκτός Τσικνοπέμπτης)
Δεν ξέρω για πόσες παραστάσεις ακόμη.
Τηλέφωνο Θεάτρου : 210 - 4816200

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Μελωδικά στοιχειώματα...




Λες: «κάποια στιγμή, θα ξαναρχίσω…», «όχι σήμερα, είμαι κουρασμένος…», «Να τελειώσω την δουλειά και μετά…», «Δεν έχω όρεξη μωρέ, άσε άλλη φορά…»







…και ξαναμπουκάρεις στις ψηφιακές οδούς να χαθείς σε αλλονών σκέψεις, ιστορίες, εκμυστηρεύσεις, στοχασμούς και ταξίδια…




… και επαναλαμβανόμενα πέφτεις πάνω στην εκδίκηση του παραμελημένου σου εαυτού και τις παγίδες από ότι ξεπούλησες ή άφησες να ατονήσει …




… και λες ΑΥΡΙΟ ΠΑΩ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΓΙΑ ΦΤΙΑΞΙΜΟ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΜΟΥ ΜΕΣΑ!


Video1: Antoine Dufour
Video2: Tim McMillan
Video3: Antoine Dufour & Tommy Gauthier
Video4: Andy McKee

(Μέρος Β')


Δεν είναι "ιδεατός αυτοκτονισμός" ρε ρεμάλι, ούτε "κλαψομούνιασμα" (μετα συγχωρέσεως!)......

"Στοιχειωμένο παρελθόν" είναι και "παράλληλη πραγματικότητα"....


(Προ 22ετίας επιλογές με αρκετή σκόνη και φιλαράκια "χαμένα", ο Όμηρος, ο Νίκος, ο Ευριπίδης, ο Γιάννης, ο Νίκος ο "Hendrix"...
... με την πρώτη μου κιθάρα που ακόμη την έχω...


...Να είναι καλά, όπου κι αν βρίσκονται...)








ΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΡΕ!...

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Το σκάνδαλο των ελληνικών σκανδάλων

Μία κυρία πρωθυπουργού ιατρός αίφνης και με ειδικότητα. Ένας πρωθυπουργός που απαξιώνει τη μορφωτικών υποθέσεων και αντιπαραθέτει εκθέσεις ιδεών περί καταπολέμησης της διαφθοράς. Ένας γενικός γραμματέας εδραιωμένος στο Πολιτισμού με συγκεντρωμένες υπερεξουσίες. Κάποιες επιστολές υφυπουργού, δημόσια έγγραφα κατά τα άλλα, εξαφανισμένες. Ένας εκδότης με 5,5 εκατομμύρια ευρώ, καρπός πολύχρονου χαβαλέ και απ’ ό,τι φαίνεται όχι μόνο. Ένας βουλευτής ύποπτος για εμπλοκή σε σκάνδαλο εκδούλευσης. Ένας διευθυντής οικονομικής υπηρεσίας εξίσου ύποπτος ως ηθικός αυτουργός της εν λόγω εκδούλευσης. Ένας αυτοκτονικός εργατολόγος, ανυποχώρητος υπερασπιστής των απανταχού συμβασιούχων. Μια εκβιασμένη συμβασιούχος ύποπτη για εκβίαση και ως τώρα η μοναδική προφυλακισμένη. Το σκάνδαλο.
Και ως είθισται βαρύς ξανά θα πέσει ο πέλεκυς της δικαιοσύνης. Καμιά αμφιβολία για του λόγου το αληθές. Το είδαμε και το ξανάδαμε στα του χρηματιστηρίου, στα των Πακιστανών, στα των υποκλοπών, στα των ομολόγων. Η Ζίμενς μόνο έμεινε. Αλλά πού θα πάει. Θα έρθει και η σειρά της…

ΥΓ: Μακρύς ο κατάλογος και αναπόφευκτες οι ελλείψεις της φτωχής μου μνήμης. Εδώ πάντως είναι για να τον συμπληρώσετε.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Απεργώ ...


Γιατί είμαι εργαζόμενος και όχι στατιστικό νούμερο, ούτε «απασχολήσιμος», ούτε επαίτης, ούτε μια «παραγωγική μονάδα», ούτε «φτηνό κρέας»,

Γιατί δουλεύω για να ζώ και δεν ζω για να δουλεύω

Γιατί απαιτώ να παραδεχθεί ο «κράτος» πως ληστεύει τον χρόνο μου, κι αν όχι, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΩ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ

Γιατί απαιτώ τα παιδιά μου να δουλεύουν λιγότερο, να ονειρεύονται περισσότερο και να ζουν καλύτερα


Γιατί όσα και να μου δώσουν, πάλι «τα πλούτη τους είν’ ο ιδρώτας μας»


Γιατί είμαι εκπαιδευτικός από επιλογή και αρνούμαι τον ρόλο του «θεριστή παιδικών ονείρων και ψυχών» από σκοπιμότητα


Γιατί μαθητές μου θα δώσουν φέτος Πανελλήνιες και θα εξεταστούν σε μαθήματα ΠΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΜΗΝΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ (1) ΩΡΑ!!! Αυτούς τους μαθητές, θέλω να τους κοιτάω στα μάτια


Γιατί σιχαίνομαι να διεκδικούν τα πάσης φύσεως λαμόγια, μέρος από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα και να δηλητηριάζουν τα πάντα στην λογική του κέρδους


Γιατί «όσο υπάρχουν τσάτσοι θα είμαστε Απάτσι»


Γιατί προτιμώ να με «ψεκάσετε» την ώρα που διεκδικώ, παρά να βγάλει ραγάδες ο κώλος μου στον καναπέ


Γιατί δεν είμαι τόσο ξεφτίλας ώστε να περιμένω το κάθε «επώνυμο» τηλεοπτικό βλήμα, να μου καθορίσει τι είναι «ορθό», «πρέπον», τι «δικαιούμαι» και πως θα το «παλέψω»


Γιατί ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ δεν είναι το “ΑΛ ΤΣΑΝΤΙΡΙ” κάθε Τρίτη, ούτε τα σχόλια στα blogs, αλλά η συλλογικότητα που δημιουργείται σε συνθήκες «ρήξης»


Γιατί Ο ΔΡΟΜΟΣ ΔΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΟΣΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ


Γιατί έχω ευθύνη απέναντι σε ότι ήμουν, σε ότι έγινα και σε ότι θα καταλήξω


Γιατί όσο το κεφάλι σκύβει, τόσο ο κώλος μένει ακάλυπτος


Γιατί και σαν ιδιωτικός υπάλληλος παλαιότερα αλλά και ως «Δημόσιος» τώρα, ποτέ δεν είχα ψευδαισθήσεις για τον ρόλο που το σύστημα μου επιφύλαξε, τις αιτίες, αλλά και την στάση μου απέναντί του


Γιατί «αν δεν βρέξεις πόδι, δεν τρως χταπόδι»


Γιατί δεν είμαι επαγγελματίας συνδικαλιστής, αλλά ένας μπουχτισμένος πολίτης


Γιατί όσοι «καταπίνουν» και δεν «αντιδρούν», απεμπολούν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμες


Γιατί το «σκάσε και δούλευε» δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου

Τα λέμε «κάτω»…

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Ένα για να έρθω στα ίσα μου!


Τι έγραψε ρε το άτομο!

(Μιλάμε ανοιξτε και τα ηχεία και ακούστε τα άσματα! Καινούριο συκώτι έκανα!)

Να είσαι καλά ρε συ!
Μου χρειαζόταν!



Στο τσιγκέλι...


Της ματαιότητας σφιχτή αγκαλιά αποχαιρετισμού και της απώλειας τελευταία εικόνα, λοστάρι για το λουκέτο της Αποθήκης μας.

Ξανά στο ζύγι ο καρπός και η φύρα, ξεδιάλεγμα με το πρώτο φως της μέρας, ίσαμε που σβύνει μόνη η λάμπα ασετυλινής, σε ώρες που μυρίζει ο κάματος του νου και ανασαίνουν τα πνιγμένα μας.

Ένα γύρω τα τσιγκέλια, σάρκας μορφώματα καρφωμένα, να μαυρίζουν, να ταγγίζονται, και με την νέκρα της απουσίας τους, να φιλοδωρούν τις μύγες ΖΩΗ.
Απαξιωμένα μαύρα στίγματα από τους «ζώντες», όντας απασχολημένοι στο να διαιωνίζουμε το είδος μας, με τους εγωισμούς λόγχη, ασπίδα και πολιορκητικό κριό.

Ζευγολάτες της έπαρσης, τα θέλω με τα μπορώ ζεμένα, τυφλή ζαριά στην τσόχα του Υπάρχω…
Ότι κάτσει, παίζεις…

… κι ας είναι το ποταπό που πάντα είχε την ουσία, το μικρό, το άφωνο…
… εκείνο, που στο περιθώριο της ζωής, καταφέρνει και βιώνει την στιγμή σαν συνέχειες και το τέλος σαν άπειρο …
… αυτό, που κάτω από την μύτη μας χλευάζει, για όλα όσα δεν ξέρει και ούτε καν νοιάζεται…
…απλά ΖΕΙ…

Αέναες οι περιστροφές, σαν τους Δερβίσηδες, πάνω από ότι είναι, ήταν, αλλά και πρόκειται, με γραμμένο εξ΄ αρχής στο κώδικά τους πως,
επιθυμίες και ανάγκες, σ’ ένα τσιγκέλι θα κρέμονται..

«Πάρε κόσμε! Ψυχοκιμάς ΑΑΑ!»

(Ξουτ! Βρωμόμυγες… )

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008

Ξεκουράσου ...


Κρύο μάρμαρο το μέτωπο, δηλωτικό του Τέλους στα κόκκινα μάτια και τα σκαμμένα από τα δάκρυα μάγουλα…

Περικυκλωμένος από οιμωγές και απελπισμένα ξεσπάσματα της απώλειας, άψυχο κερί, πρώην άνθρωπος, σύζυγος, πατέρας, παππούς, αδερφός, θείος….

… όλο κι όλο πέντε αράδες με μαύρο πλαίσιο σε κηδειόσημο κολλημένο στην κολώνα, θλιβερή αναγγελία για όσα δεν ειπώθηκαν, για όσα δεν προβλέφθηκαν, για όσα δεν εξομολογήθηκαν, για όσα δεν τέντωσε ο χρόνος τις στιγμές να βιωθούν…

Λευκό τριαντάφυλλο με υγρό ακόμα αποτύπωμα, την μοναξιά των χειλιών "του άλλου σου μισού", τελευταίο εφόδιο στοργής και ενθύμημα μιας κοινής πορείας, φυλακτό σου στον δρόμο για το κενό και το τίποτα…

Ξεκουράσου…

Δικιά μου η τελευταία χούφτα χώμα για το κατευόδιο, σκαστή γκαζιά στον Επιταχυντή της Ζωής μου, το Αντίο της ευγενείας σου…

Αφού εκεί καταλήγουν όλα, έχω πολλούς λογαριασμούς να κλείσω …
Ανοίγω τεφτέρι το λοιπόν…

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Δακρυσμένη Μικρασία, Βασίλης Ι. Τζανακάρης, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2007, σελ. 745




«ὧν Ἑλληνικῶν ἲσμεν ἀκοῇ,
και
λαμπρότατόν τε τοῖς κρατήσασι καί δυστυχέστατον τοῖς διαφθαρεῖσι»

(Θουκυδίδη ΙΣΤΟΡΙΑ, ΒΙΒΛΙΟ 7, Κεφάλαιο 87)

Πάρτε τη συντριβή στο Μαντζικέρτ, αθροίστε το μακέλεμα στο Μυριοκέφαλο και συμπληρώστε την οδύνη της Άλωσης. Τρία σ’ ένα, δηλαδή. Κι ακόμη παραπάνω.
Για τη Μικρασιατική καταστροφή μιλώ. Κι ας φαντάζει η σύγκριση υπερβολική. Έχω όμως την αίσθηση ότι δεν είναι. Εκεί είχαμε ήττα και κατάληψη, εδώ ήττα και ξεριζωμό. Καίει το ένα, ζεματάει το άλλο. Δείτε την εικόνα του ρακένδυτου κοριτσιού στο εξώφυλλο της «Δακρυσμένης Μικρασίας» του Βασίλη Τζανακάρη. Αυτή, μπροστά από το σπασμένο μνήμα. Προσέξτε το βλέμμα του παιδιού. Δε νομίζω ότι χρειάζεται εγώ να πω τίποτε. Μιλάει από μόνη της. Δίχως περίτεχνες περιγραφές, δίχως εκφραστικά μέσα, δίχως σχήματα λόγου. Κι όμως τα λέει όλα.
Έτσι είναι. Αφού στα δράματα δε χωρούν οι λεκτικοί μελοδραματισμοί. Τους πέφτουν λίγοι. Λίγοι και φτηνοί. Πιο καλό και πιο έντιμο, θαρρώ, το να σωπάσεις. Να σωπάσεις για να αφουγκραστείς, να σωπάσεις για να νιώσεις, να σωπάσεις για να καταλάβεις. Να καταλάβεις που μόνα και έρμα κουβαλάνε ακόμα το σταυρό τους μες στο λίγωμα των τελευταίων που τα έζησαν και ζουν ακόμα, μες στις απορίες όλων αυτών που γράφτηκαν και γράφονται ακόμα, μες στις ανατριχίλες των νεότερων που πόνεσαν και πονάνε ακόμα. Αναιτιολόγητα και ανορθολόγητα, αλλά πονάνε. Ακόμα.
Το ομολογώ: δεν πρόκανα ως τώρα να ασχοληθώ σοβαρά με τη μικρασιατική υπόθεση. Έλλειψη χρόνου. Έτσι νόμιζα. Στην πραγματικότητα, δεν ήθελα να προκάνω.
Πρώτα, γιατί ενοχλούνε τα γιατί. Τα γιατί προελάσαμε βαθιά εκεί κάτω ως πέρα απ’ το Σαγγάριο, γιατί υπήρξαν τόσες κομματικές μικρότητες, γιατί συνέβησαν τόσα στρατιωτικά λάθη, γιατί εγκαταλείψαμε ευθύς εξαρχής την ιδέα της Κωνσταντινούπολης, γιατί δεν ενισχύσαμε το αντάρτικο του Πόντου, γιατί εναποθέσαμε τις τύχες μας στους άλλους, γιατί μακρύναμε το μπόι μας όσο εκεί που δεν αντέχαμε, γιατί χύθηκε τόσο απλήρωτο αίμα, γιατί υποφέραμε τόσους διαδοχικούς ξεριζωμούς.
Ύστερα, γιατί, όπως κάθε άλλη καταστροφή που έπληξε τον τόπο, έτσι και αυτή προσφέρεται για εθνικιστική πλειοδοσία. Για λεκτικές δηλαδή ασκήσεις ρητορείας από μικροφώνου, κατά τις οποίες καλός ο δικός μας εθνικισμός και κακός όλων των άλλων, έντιμα τα δικά μας στρατιωτικά μέσα και άτιμα όλων των άλλων, παράπλευρες απώλειες οι καταστροφές που εμείς προξενήσαμε και σφαγές όταν τις προκαλούσαν όλοι οι άλλοι. Συν το ότι οι πολιτικοί είναι πουλημένοι, συν το ότι οι ήττες μας ήταν τρόπον τινά συνέπεια προδοσίας, συν το ότι οι ξένοι δεν μας θέλουν. Εθνικιστικά δηλαδή στερεότυπα και παγιωμένα ιδεολογήματα που χρόνια και χρόνια μάς βαυκαλίζουν γιατί μας βολεύουν. Ή καλύτερα, μας βολεύουν γιατί μας βαυκαλίζουν. Κι ας τα πληρώσαμε ακριβά πολλές φορές ως τώρα.
Γιατί είναι αυτός ο εθνικιστικός λόγος που μετά τις πρώτες επιτυχίες έθρεψε το όνειρο της επανάληψης της αλεξανδρινής εποποιΐας, που είδε στο πρόσωπο του βασιλιά Κωνσταντίνου το διάδοχο του τελευταίου Παλαιολόγου, που ήθελε να συνεχίζεται η προέλαση του στρατού και πιο κάτω ακόμα από την Άγκυρα, που θόλωσε την όραση πολιτικών και στρατηγών μπρος στην επαπειλούμενη καταστροφή.
Το συναίσθημα λοιπόν που ξεχειλίζει και ο εθνικιστικός λόγος που ελλοχεύει. Ανάμεσά τους οι περισσότερες ιστορικές γραφές, που αν δε διατηρούνται επιστημονικά άκαμπτες και βλοσυρές, πότε γέρνουν από εδώ και πότε γέρνουν από εκεί και τελικά τόσο πιο αποδεκτές γίνονται απ’ το ευρύ κοινό όσο περισσότερο προδίδουν την αρχή της αντικειμενικότητας και την επιδίωξη της αλήθειας.
Εδώ ακριβώς πιστεύω ότι πλεονεκτεί η «Δακρυσμένη Μικρασία» του Βασίλη Τζανακάρη: μπορεί και φέρει το συναίσθημα δίχως συναισθηματισμούς, μπορεί και φέρει τον πατριωτισμό δίχως εθνικισμούς, αλλά κυρίως μπορεί και εκφέρει την ιστορική αφήγηση δίχως να προδίδει το σκοπό της ενδελεχούς έρευνας, την αρχή της αμεροληψίας και την επιδίωξη της αντικειμενικότητας.
Κοντά στις 750 οι σελίδες του, κατά πολύ δηλαδή περισσότερες απ’ όσες μπορεί να αντέξει ένας μέσος αναγνώστης της ιστορίας, όπως εγώ, κι όμως απ’ την αρχή ως το τέλος η αφήγηση κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και αιχμαλωτίζει την προσοχή σου. Τόσο που να σε συνεπαίρνει. Τόσο που να σε ξαγρυπνά. Τόσο που να αγωνιάς για το τέλος.
Ναι, συμβαίνει κι αυτό, κι ας σου είναι γνωστή η τρομερή κατάληξη. Γιατί το βιβλίο δεν εξιστορεί απλώς τα γεγονότα και δεν καταγράφει απλώς την εξέλιξή τους. ορθότερα θα λέγαμε ότι τα ζωντανεύει με τέτοια μάλιστα παραστατικότητα, ώστε να τα βλέπεις να εξελίσσονται, και με τέτοια αμεσότητα, ώστε να νιώθεις ότι τα ζεις.
Κινηματογραφικοί οι ρυθμοί και λογοτεχνική η αξία της ιστορικής αυτής αφήγησης οργανώνει σε ένα πρώτο επίπεδο το υλικό της με χρονολογική σειρά, παρακολουθώντας τα σημαντικότερα περιστατικά της, και σε ένα δεύτερο επίπεδο κατά θεματολογική ενότητα, παραβιάζοντας, όποτε χρειάζεται, τη χρονολογική αλληλουχία, προκειμένου να δώσει μια πρισματικότερη θεώρηση των επιμέρους πραγμάτων.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια πολύπλευρη και πολυφωνική απεικόνιση της εποχής, πλούσια σε στοιχεία, πληροφορίες και παραπομπές, που σκιαγραφούν με ικανοποιητική ενάργεια το περίγραμμα των ταραγμένων χρόνων, όχι μόνο ως προς το στρατιωτικό και το πολιτικό τους σκέλος αλλά ως και προς το ευρύτερο ιδεολογικό, θρησκευτικό και κοινωνικό τους φόντο. Έχουμε λοιπόν τις προσπάθειες του Βενιζέλου να επηρεάσει τους σχεδιασμούς των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και τις λυσσασμένες συγκρούσεις του εμφύλιου πολιτικού σπαραγμού. Την αιματοβαμμένη προέλαση του στρατού στα βάθη της Μικρασίας αλλά και το προσωπικό δράμα του ερωτοχτυπημένου λιποτάκτη που επιστρέφει στην Αθήνα για να ξαναδεί την αγαπημένη του. Την κοσμική ζωή της απελευθερωμένης Σμύρνης αλλά και την εγκληματική αυθαιρεσία των αστυνομικών οργάνων της Ελλάδας σε βάρος των χωρικών. Την προσπάθεια ίδρυσης του Πανεπιστήμιου της Σμύρνης αλλά και τα πρώτα σκιρτήματα του φεμινιστικού και σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα.
Εν ολίγοις, έχουμε μια πολυμερή αφήγηση, που μπορεί να εξακτινώνεται σε μια πληθώρα επιμέρους θεμάτων, αλλά σε κανένα σημείο δε φαίνεται να χάνει το στόχο ούτε και να αποσπά την προσοχή από το κύριο θέμα της. Κι ίσα ίσα έτσι είναι που καταφέρνει να ξετυλίξει πιο εύκολα το μπερδεμένο κουβάρι της εποχής, για να προσφέρει επαρκή κατατόπιση στον ανίδεο αναγνώστη και ερεθίσματα για περαιτέρω έρευνα στον ειδικό επιστήμονα για τις αφανείς διασυνδέσεις των γεγονότων, το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, την όσμωση του κοινωνικού στο πολιτικό, την αντανάκλαση του ιδεολογικού στο κοινωνικό.
Δεν έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα μόνο βιβλίο, αλλά με πολλά βιβλία χωνεμένα μέσα σε ένα, όπου η ιστορία συναντά τη λογοτεχνία και η λογοτεχνία συναντά τη δημοσιογραφία, παντρεύοντας τις τρεις ιδιότητες του συγγραφέα, αυτή του ιστορικού, αυτή του λογοτέχνη και αυτή του δημοσιογράφου, για να αποδώσει ως ώριμο καρπό ό,τι πολλοί απ’ όσους ασχολούμαστε με τη συγγραφή κατά βάθος ζηλεύουμε και επιθυμούμε. Ένα βιβλίο που να καταξιώνεται ως έργο ζωής. Έργο ζωής η «Δακρυσμένη Μικρασία». Κι από μόνο του αυτό σημαίνει πολλά.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Σκηνή

Ήταν κάτι παραπάνω από απλό συμβάν, για να το αφήσω ασχολίαστο. Ήταν κάτι παραπάνω από απλή εικόνα, για να την αφήσω ανερμήνευτη.
Για τη σκηνή των Χρυσαυγιτών που εφορμούν μαινόμενοι πίσω απ’ τα ΜΑΤ. Γι’ αυτήν μιλώ.
Έχει νομίζω κατιτί το τρομακτικά συμβολικό. Την αστική δημοκρατία της τελευταίας πεντηκονταετίας μάς περιγράφει και τις υπόγειες διαδρομές κράτους και παρακράτους μάς υπενθυμίζει. Γλαφυρά και ολόπλευρα και αποκαλυπτικά. Σ’ όλο τους το μεγαλείο και σ’ όλη τους την ξιπασιά.