Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Είμαι καλά!...

Κρίσεις…

Πολιτειακές
Πολιτεύματος
Θρησκευτικές
Κοινωνικές
Επικοινωνιακές
Τηλεοπτικές
Δημοσιογραφικές
Πολιτιστικές
Θεσμών
Κρατικών δομών
Συστήματος Υγείας
Συστήματος Δικαιοσύνης
Συστήματος Παιδείας
Πολιτικάντικης εσωστρέφειας
Σχέσεων
Αγοράς
Καταναλωτισμού
Κριτικής έκφρασης
Δημιουργίας


Ανακρίσεις…

Δημοσιογράφων
Πολιτικών αρχηγών και βουλευτών
Κρατικών υπαλλήλων
Οικονομικών παραγόντων και αναλυτών
Επιχειρηματιών
Ποδοσφαιρικών παραγόντων
Θρησκευτικών ταγών
του Εγώ από Εμένα

Συγκρίσεις…

… με το χθες που συνεχώς επιστρέφει Άσχημο σαν Ερινύα και γκρινιάρικο σαν πρώην διασημότητα….
…. με το σήμερα, που βρωμάει, ζέχνει και λερώνει σαν βούρκος με χημικά απόβλητα…
… με το αύριο, που ανασαίνει διασωληνωμένο στην εντατική και δεν βιώνεται εύκολα παρά με αναλγητικά επιθέματα …


Κλινική εικόνα ασθενούς (ιατρικό παράδοξο!):

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!...

(Ανοίξτε τα ηχεία και τσιτώστε το!)



Υ.Γ.
ΓΕΛΑΤΕ ΡΕ!
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΑΜΥΝΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ!!!

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

Επιτύμβιον

Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
Τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Κοιμού εν ειρήνη δε θα ρθω την ησυχία σου να ταράξω
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως θα ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

(Μ. Αναγνωστάκης)
Συγχώρα με, Vlaxo, για τη σύμπτωση. Ξέρεις ότι δεν αφορά το θείο-Θωμά.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

Ο θείος μου ο Θωμάς...


«…. Και που λες, είχε πιάσει την μάνα σου από τον λαιμό, για να της βγάλει από το στόμα το κολοκυθάκι που του πήρε από το πιάτο!...»
«… τον κυνηγούσε ο παππούς σου στα ποδοσφαιράκια, κι ας μην έπαιζε, αφού δεν είχαμε λεφτά....»
«… δεν κάπνισε ποτέ του…»
«… έτρεχε παράξενα, λοξά, σαν άλογο και κανείς δεν μπορούσε να τον φτάσει στο τρέξιμο…»
«… ποτέ δεν νόθεψε τα υλικά στα γλυκά του, γι΄ αυτό είχε και πελάτες 40 χρόνια…»

Ο θείος ο Θωμάς….
…. Ο μεγάλος αδερφός της μάνας μου ..
…. Ζαχαροπλάστης….
…. Από τους «παλιούς»….
…. Τους καλούς….

Ο θείος ο Θωμάς…
…που αν τον άφηνες στην Ομόνοια θα χανόταν, αλλά αν τον άφηνες στο εργαστήριό του, έκανε τον καθένα να χαθεί στις γλυκο-γεύσεις….

Ο θείος ο Θωμάς….
… που ήταν αυτός που πρώτος βρήκε τον παππού του τον Γιάννο, μισο-όρθιο σε έναν βράχο, με το ένα μάτι χυμένο και το κορμί ξεσχισμένα κρέατα από τα μαχαίρια και τα χατζάρια των «Μάηδων» γιατί έδωσε προβατίνες στους αντάρτες, να μουγκρίζει ετοιμοθάνατος: «…δεν θα πέσω ρε πούστηδες, δεν θα πέσω…»…

Ο θείος ο Θωμάς…
…που άμα τον ρώταγες για αυτή την ιστορία, δεν μίλαγε, βούρκωνε και κούναγε το κεφάλι…

Ο θείος ο Θωμάς…
… που με έκανε Αεκτζή βάζοντας με να διαλέξω ή τα γλυκά του, ή τις βόλτες με το μηχανάκι του αδερφού του, που είναι Ολυμπιακός…

Ο θείος μου ο Θωμάς…
… που όταν καθόταν σταυροπόδι , (πάντα το δεξί πάνω από το αριστερό), σήκωνε το μπατζάκι μέχρι την γάμπα…

Ο θείος ο Θωμάς…
… που μεράκλωνε με τα παλιά λαϊκά, πατέρας δυό παιδιών και παππούς τριών εγγονιών…

Ο θείος μου ο Θωμάς…
…στον 3ο όροφο, δωμάτιο 36 κλινικής στον Πειραιά, σε λήθαργο από τα παυσίπονα, με άλλες ψυχές συνοδοιπόρος σε βουβή πορεία, δίπλα από την μπαλκονόπορτα, με έναν βαρύ ουρανό, ασορτί με το χρώμα του προσώπου του και την θεία μου την Νίκη να κλαίει στην αγκαλιά της μάνας μου: «να μην πονάει μόνο, να μην πονάει…»…

Ο δικός μου θείος Θωμάς…
με το εισιτήριο στο χέρι, επικυρωμένο, να στέκεται στην αποβάθρα της Ζωής και να μας χαιρετά με ένα ήρεμο του ύπνου χαμόγελο …


… κι εγω, στητός και ψύχραιμος να σκέφτομαι πως «να!.. Αρχίσανε οι απώλειες….», να προσπαθώ να δώσω κουράγιο και λόγια παρηγοριάς και να υπολογίζω ο εγωιστής τον χρόνο, για να προλάβω να πάω σπίτι να κλάψω, πριν πάρω τα παιδιά από το σχολείο…

… και να κάνω μια άτσαλη προσπάθεια να σώσω λίγη από την εικόνα σου…

Φιλιά θείε …

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008

Ξέρεις εσύ...


(Με μουσική πλάτη "Low Bap" /γιατί και τα ΚΑΠΗ έχουν δικαίωμα στην Rap...)
Δώρο ζωής σου δόθηκε μαλάκα,
δώρο ψυχής κι εσύ στο ξόδεμα, να το πετάς στην θράκα,
με μαύρο μάρμαρο οχυρώνεις τα σκοτάδια σου,
χαλιέσαι στα όμορφα, γουστάρεις τα ρημάδια σου

Με τα ξενύχτια το μυαλό σου ξεριζώνεις,
σε μαύρους βάλτους την ψυχή σου παραχώνεις,
όπλο οι λέξεις σου κι όποιος τολμά ας πράξει,
όλοι σ’ απόσταση, και είσαι εντάξει

Των στοχασμών σου το λουκέτο διαλυμένο,
σαν επιδέξιος κλειδαράς το’ χεις παραβιασμένο,
κι η μοναξιά σου διασκέδαση, άρτος και θεάματα,
τα ‘χεις από καιρό λυμένα αυτά τα πράγματα

Αφού διαλύεται ο κόσμος μας, θα πας μαζί του,
σαν το θηρίο που κοπανιέται στο κλουβί του,
για την μαυρίλα την δικιά σου, όλοι φταίνε,
θα τους ξεσχίσεις το λοιπόν, ότι κι αν λένε

Βρέθηκαν δίπλα σου; Στ’ αρχίδια σου, ας προσέχανε,
στις κατηφόρες που γνωρίζεις να μην τρέχανε,
δεν ξεκινάνε στα γεράματα το ψάξιμο,
άσε που οι μαλάκες το έχουν ρίξει και στο γράψιμο

Εντάξει, τα λέω πολλά, υπερβάλλω και το ξέρεις,
Αναγνωστάκης, Εμπειρίκος και Σεφέρης,
Ελύτης, Ρίτσος, Γκάτσος, Καρυωτάκης, Γώγου,
μου δίνουν άδεια υπερβολής του λόγου

Για να τελειώνουμε και να μην στα πρήζω,
χάρηκα όσα είπαμε, άλλα δεν σου χαρίζω,
κι αν τούτες δω τις ρίμες βρεις ξεράσματα,
βάλτες χαλίκια μαζί με τ΄ άλλα σου χαλάσματα.

Ξέρεις εσύ…
(αν θελεις το πιστεύεις, τους έγραψα σε ανυποπτο χρόνο σήμερα και στους χαρίζω, φρέσκους-φρεσκους. Αντίο.)

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2008

Ζαχαροπουλιάδος το ανάγνωσμα

Δεν είναι η αυθαιρεσία της διαχείρισης του δημόσιου πλούτου που με ξενίζει. Δεν είναι η φαυλότητα του χειρισμού της υπόθεσης που με προκαλεί. Δεν είναι ο επιχειρούμενος αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης που με εξοργίζει. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Άλλωστε, τα έχουμε δει και ξαναδεί.
Η παρέμβαση του ΣΕΒ με προβληματίζει. Πάει να πει ότι το πράγμα γίνεται απειλητικό. Πολύ απειλητικό. Οπότε; Οπότε επιστρατεύονται οι εφεδρείες. Έμπειρες παλιοσειρές, μπαρουτοκαπνισμένες. Για το νοσηρό κλίμα των ημερών μίλησαν, και για τις νοσηρές συνέπειές του στην οικονομία απείλησαν. Ξέρουν αυτοί τι λένε και κυρίως ξέρουν σε ποιους απευθύνονται.
Σ’ εμένα πάντως ακούγεται για σύσταση. Για σύσταση κουκουλώματος. Πάλι στο όνομα του κοινού καλού.

Κι ας είναι το νοσηρό αυτό κλίμα γέννημα θρέμμα ενός νοσηρού συστήματος που με νοσηρά μέσα υπερασπίζεται τα νοσηρά συμφέροντά του.

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2008

Στιγμές...



Να μην ξεχάσω:
Να γράψω στο τζάμι και να προσπαθήσω να διαβάσω την γραφή απ΄ έξω, μήπως και βγει σωστό το νόημα…

Να γελάσω δυνατά με τον λαιμό μου τεντωμένο, να φύγει η βραχνάδα από 25 χρόνια αναζήτησης και 18 άγνοιας…

Να κοιτάξω ευθεία, ίσια, στα μάτια της ύπαρξής μου, 4 ζευγάρια και ακόμα 2 των γονιών μου…

Να δώσω μια στην μανιβέλα του μυαλού μου λέω, μπας και ξαναρχίσει η ονειρομηχανή να χρωματίζει στιγμές…

Οι στιγμές μου λέω, οι στιγμές μας, πολυκαιρισμένα σεμενάκια στα σώματα καλοριφέρ…

Οι στιγμές μου λέω, κόκκοι κλεψύδρας «déjà vu» χρόνου…

… κι ας είναι digital οι εποχές, κι ας ασθμαίνω παραπατώντας να τρέχω ξοπίσω τους, αιωνίως disqualified, γιατί πατάω λέει τις διαχωριστικές γραμμές….

Να τώρα…

…έφερε το μπαλονάκι του ο μικρός και με κοιτάει στα μάτια…
…μια στιγμή…
…που με το στυλό μου απρόσεχτα μπορώ να του το σπάσω…
…που με το Εγώ μου μπορώ να του την χαλάσω…
…κι αυτός θέλει παιχνίδι…

Γυρνάω την κλεψύδρα μου στο πλάϊ και άτσαλα την βάζω στο συρτάρι του μυαλού μου…

Έλα γιόκα μου!...
Πάμε να παίξουμε, γιατί μου μεγαλώνεις κι εσύ…

05 Γενάρη 2008

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

Έρωτας θανάτου...


Ένα βιβλίο για την Κατερίνα Γώγου και την ποίησή της, από την Αγάπη – Βιργινία Σπυράτου και τις εκδόσεις «Βιβλιοπέλαγος», 2007.
Στην δε εισαγωγή αναφέρει πως, αποτελεί «διασκευή τμήματος διδακτορικής διατριβής», που εκπονείται στο τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Όταν λοιπόν κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, είχα αρκετές επιφυλάξεις στο να το διαβάσω, αν και σε προσωπικό επίπεδο, μόνο και μόνο το γεγονός της έκδοσής του από τον Μιχάλη Πρωτοψάλτη των συγκεκριμένων εκδόσεων, αποτελούσε ένα είδος «εγγύησης».
Παρ’ όλα αυτά, δεν έπαιρνα την απόφαση να το πάρω.
Συνειδητά.

Μέχρι που, από τύχη, συγκυρία, κάρμα, κισμέτ ή όπως θέλει κανείς να το πει, παρευρέθηκα σε κάποια «συνάντηση», ερχόμενος ξανά, πρόσωπο με πρόσωπο με το βιβλίο, στην μινι-Έκθεση που είχε στηθεί εκεί.
Το πήρα λοιπόν, το είχα σπίτι, το κοίταζα, το γύρναγα από εδώ, το γύρναγα από εκεί, αλλά δεν αποφάσιζα να το ανοίξω και να το διαβάσω.

Βλέπεις, για μένα, όλα τα βιβλία της Κατερίνας, αποτελούν ένα ιδιαίτερο κομμάτι , τόσο της εφηβείας μου, όσο και της ενηλικίωσής μου.
Μια «κληρονομιά» και ένα απροσδιόριστα βαρύ «χρέος», που με έκανε να είμαι καχύποπτος σε οτιδήποτε θα μπορούσε να έρχεται σε αντίθεση ή έκανε «φτηνές» τις σκληρές αλήθειες, εικόνες, σκέψεις, κραυγές, αγωνίες που ούρλιαζε στα γραπτά της η Κατερίνα.
Ιδιαίτερα δε, όταν έχω ακόμη στο μυαλό την εικόνα της στην πλατεία και το διαρκές κομπλάρισμά μου στο να της μιλήσω, να την χαιρετήσω έστω, πράγμα που τελικά ποτέ δεν έκανα.
Αναρωτιόμουν λοιπόν, αν το βιβλίο θα με «χάλαγε».

Στις διακοπές των Χριστουγέννων, αποφάσισα να το διαβάσω και τελικά δεν με χάλασε!
Μου θύμισε πολλά, με «ευχαρίστησε» που είδα να καταγράφονται μέσα σε αυτό, πολλά από εκείνα που νοιώθαμε όταν διαβάζαμε τα ποιήματα της Κατερίνας, με έκανε να «εμπλουτίσω» την εικόνα μου για το τι ήταν ο «άνθρωπος Κατερίνα», αλλά και με «σόκαρε», όταν ανακάλυψα πως δεν θυμήθηκα ποτέ να είχα δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην γυναικεία φύση της ή να προβληματιστώ σοβαρά για αυτήν της την διάσταση και ας νόμιζα αφελώς πως την «κατανοούσα»…

Εν κατακλείδι λοιπόν, η προσωπική μου αίσθηση είναι πως πρόκειται για ένα ενδιαφέρον βιβλίο, τόσο για εκείνους που νόμιζαν πως «ήξεραν», όσο και γι’ αυτούς που θα ήθελαν «να μάθουν» για την Κατερίνα Γώγου.

(Βέβαια, μια «τσαούσω» φιλενάδα, μου έκανε την εξής ερώτηση-σχόλιο «φαρμάκι»:
«Φαντάζεσαι τι θα έλεγε η Κατερίνα αν ήξερε πως θα αποτελούσε θέμα διδακτορικής διατριβής;»……!!!!!!)


«Τον νού σας, ε!!...»

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

Δικαίωση(;)

Στον Χ.


Απ’ το ’91 κρατάει η δουλειά, που τέλειωσες με το πανεπιστήμιο. Ξαφνικό το πέρασμα από το θρανίο στην έδρα και σε έπιασε στην αρχή ο πανικός. Έπεσες με τα μούτρα στην προετοιμασία, για να αποξεχαστείς. Πρώτα έκθεση, κι ας τη βαριόσουνα, κι ύστερα ήρθαν τα κείμενα κατεύθυνσης, που ακόμα δεν τα βαρέθηκες. Κουτσά στραβά τα έφερες βόλτα. Πήρες αυτοκίνητο, έχτισες και σπίτι. Σε πιάνουν όμως ώρες ώρες οι αμφιβολίες. Αναρωτιέσαι αν άξιζε. Τι σημαντικό δηλαδή πρόσφερες και τι σημαντικό δηλαδή πήραν. Αφελής όμως δεν είσαι να το πιστεύεις. Οπότε; Οπότε τίποτε άλλο παρά μόνο να τους τυχαίνεις μετά από χρόνια και να σου πιάνουν την κουβέντα και να σου ανοίγουν την καρδιά. Χαρούμενοι που δείχνουν! Όλο μεταπτυχιακά και επιτυχίες και σχέδια και κορίτσια. Κι ας το καταλαβαίνεις που είναι τσακισμένοι. Το νιώθεις άλλωστε και εσυ ο ίδιος: η αλεθομηχανή καλά κρατεί.

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2008

Πάλι...


Πόσες ώρες στο τραπέζι της κουζίνας, βράδια ολάκερα, μεσ’ στην σιωπή, να στηρίζω το χέρι στο μέτωπο;

Πόσα τικ τακ του ρολογιού γεμίζουν μια λευκή σελίδα;
…2000; …3000; …10000;

Πόσο ζυγίζουν τις μικρές ώρες 21 γραμμάρια ψυχής
(όπως τα μετράει η φιλική ζυγαριά ΣτουΔογηΤηνΣκοτεινήΠλευρά-τελεία-ιστολογιολεκές-εμπ-τελεία ),
… και πόσο πουλιούνται τελικά τα αποστεωμένα οράματα ζωής;

Πόσα παιδικά χαμόγελα ισοφαρίζουν τις ρυτίδες στο μέτωπο;
Λέγε ρε! Πόσα;

Τι και αν γεύεσαι αποδοχή κι ελπίδα, όταν το κενό σου θεριεύει στις αιτίες;
…ή το ανάποδο τέλος πάντων;….

Πόσα ερωτηματικά και πόσες άνω τελείες σκιτσάρουν τις ήττες του ορθολογισμού στις πράξεις σου;

Σε πόσα χρόνια λες να καταφέρεις να γίνεις «ΕΝΑ», μαζεύοντας και κολλώντας με σάλιο της σιχασιάς τις ψηφίδες του Εγώ σου;

Ποιο είναι το τίμημα τους στοχασμού, αν όχι η διαρκής άγνοια και η ακυρωμένη αποδοχή;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ «VERTIGO» ΜΑΛΑΚΑ;;;!!

Γνωρίζεις;
Θα μάθεις;
Θέλεις;
ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ;

ΣΚΑΤΑ! Πήγε 3 η ώρα πάλι!...

Μάζευε…

Ώρα για ύπνο…
Πάλι…

(που άφησα τις παντόφλες μου γαμώτο;!!...)
4 Γενάρη 2008

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2008

Έτσι δεν είναι;


Στο ‘πα που πήγα θάλασσα;
2 Γενάρη, για το καλό του Χρόνου.
Όχι να μπω, να δω μονάχα (ποιος μπαίνει σε φουσκωμένες θάλασσες σε χειμωνιάτικους καιρούς; Πνιγμένοι κι απελπισμένοι μόνο!... Κι εγώ είμαι χαρούμενος που έστω αναπνέω…. Πάν’ οι καιροί για μαγκιές και μάγκες πια…. Μάτι μόνο…)

Κι ήταν που λες, ξουράφι ο αέρας και να ‘χει σμιλέψει ζωντανό λευκό, χιονάτα παραθυρόφυλλα τα σύννεφα, σ’ ένα τεράστιο φωτεινό γαλάζιο παράθυρο…
… σουρνάμενα ψιθυρίζοντας αρμύρα τα χαλίκια, ν’ αναστενάζουν κάθε που τα ξεσκέπαζε ο αφρός, μπας και προλάβουν να κλέψουν λίγο κρύο ήλιο πριν τα σκεπάσει το επόμενο κύμα…..
….σαν την ζωή μας;;…
…ανάκατη η θάλασσα, σ’ ένα ατελείωτο πάνω-κάτω, με μια θολούρα όλο υποσχέσεις και την ζωή από κάτω να επιπλέει και από πάνω να φαίνεται….
….σαν την ζωή μας, ναι….

Άπλωσα από ένστικτο να πιάσω το τηλέφωνο, να πάρω φίλους να μιλήσω, να ευχηθώ, μπας κι έχουν αυτοί την βάρκα να περνάω και την ζέστη να μην κρυώνω…
…. Κι έμεινε μετέωρα ξυλιασμένο το χέρι, να μην πατάει τα πλήκτρα, γιατί σήκωσε κύμα πιο πολύ μέσα, απ’ ότι απ’ έξω…

«ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ»
άναψε η φωτεινή επιγραφή στο πίσω μέρος του πίνακα ανακοινώσεων….
Μου ’λαχε, το επέλεξα, δεν έχει σημασία…
Μόνος είμαι εδώ, μόνος θα το απολαύσω…
Κι ούτε φωτογραφία, ούτε βίντεο, ούτε δήθεν έκπληκτα κι εκστατικά «Κοίτααα!!!!»

Έτσι κι αλλιώς το ξέρεις…
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ δεν μοιράζεται, την ΖΕΙΣ
Έτσι δεν είναι;

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2008

Life style αναγνώσματα


«Ο άντρας που μπορεί να αλλάξει όταν πρέπει» γράφει στη λεζάντα κι ένα ασυναίσθητο κύμα ευχαρίστησης με διαπερνά. Φως φανάρι ότι αναφέρεται στον Κλούνεϊ, αλλά πώς να το κάνουμε, άνδρας είμαι και εγώ. Τσιμπάω. Είναι και ο Τζορτζ που με κοιτάει κατάματα, αξύριστος και ρυτιδωμένος, τραχύς και τρυφερός. Αυτός εικονιζόμενος, εγώ αναγνώστης. Ανάμεσά μας το πρότυπο της αρρενωπότητας που εκπροσωπείται από τον ένα και επιδιώκεται από τον άλλο. Ναι, λοιπόν: η ιδιότητα που αποδίδεται στον Κλούνεϊ αποδεικνύεται, τελικά, συνταγή που απευθύνεται σε μένα.
Πιάνω να την αποκωδικοποιήσω.
Το «άντρας» φαίνεται ξεκάθαρο. Αρκεί να γίνει αντιληπτό ότι δεν αφορά κάθε άντρα, αλλά μόνο όποιον φέρει την ιδιότητα που δηλώνεται στην αναφορική προσδιοριστική πρόταση που ακολουθεί. Κι αυτό σημαίνει: ό,τι ξεχωρίζει τον Κλούνεϊ ως άντρα και ό,τι αναδεικνύει τον Κλούνεϊ σε πρότυπο είναι «που μπορεί να αλλάξει όταν πρέπει».
Πάμε παρακάτω.
Το «μπορεί» και το «να αλλάξει» δεν με προβληματίζουν καθόλου. Σαφή και εύκολα μου ακούγονται. Αρκεί βέβαια να ξέρω. Να ξέρω τι είναι αυτό που θα αλλάξω, για να ρυθμίσω την προσπάθειά μου, ώστε να μπορώ να το αλλάξω. Εδώ όμως σκαλώνω. «Όταν πρέπει», γράφει. Τι πάει να πει «όταν πρέπει»; Ακόμα δεν ξεκαθάρισα με το είδος των αλλαγών και αρχίζω να απορώ για τη σωστή στιγμή των αλλαγών. Δύο λοιπόν τα προβλήματά μου: το ένα για το πότε αυτού του «όταν» και το άλλο για το τι αυτού του «πρέπει». Πότε να αλλάξω και τι αλλάξω; Ποιος θα δώσει απάντηση; Εγώ; Μα αν μπορούσα εγώ να απαντήσω, τότε για ποιο λόγο θα έπαιρνα αντρικά περιοδικά γεμάτα πρακτικές συμβουλές και υποδείξεις ευζωίας, όπως αυτό που κρατάω στα χέρια μου με τη φωτογραφία του Κλούνεϊ στο εξώφυλλο;
«ΤΟ ΒΗΜΑ» γράφει αριστερά επάνω και «men» από κάτω. Ναι, «men». Έτσι μονολεκτικά και αυτοδύναμα. Χωρίς την ανάγκη μιας αναφορικής προσδιοριστικής. Αρχίζω να καταλαβαίνω. Η λεζάντα δεν επεξηγεί την εικόνα του Κλούνεϊ. Η εικόνα του Κλούνεϊ επεξηγεί τη λεζάντα. Το ίδιο και κάθε άλλη ανδρική εικόνα που υπάρχει ως δημοσιογραφικό θέμα ή ως διαφημιστική καταχώριση μέσα στις ιλουστρασιόν σελίδες του περιοδικού. Ακριβέστερα, το ίδιο το περιοδικό επεξηγεί τη λεζάντα, ορίζοντας με απόλυτη σαφήνεια το τι σημαίνει να μπορείς να αλλάξεις όταν πρέπει. Δεν πρόκειται επομένως για απλή λεζάντα. Σύνθημα είναι, και μάλιστα τέτοιο που να επιβάλλει έναν ιδεολογικό κανόνα και να παγιώνει μια δεοντολογική επιταγή για το πώς πρέπει το ανδρικό φύλο να φαντασιώνεται στο εξής την ταυτότητά του.
Ξεφυλλίζω το περιοδικό με περιέργεια. Μια πανσπερμία θεμάτων. Σταχυολογώ: «4 μυστικά για την…», συνταγές μαγειρικής, ζητήματα υγείας, θέματα άθλησης, οι Έλληνες στο Κόσοβο, «πώς να γίνεις θηριοδαμαστής της νευρωτικής γυναίκας δίχως να σε παραμυθιάζει ότι θα συμμορφωθεί στα μέτρα σου», κάποιες πρόσφατες κινηματογραφικές παραγωγές. Όλα μαζί, ίσως και για να μεγαλώσει το target group, αλλά τελικά ένας εσκεμμένος θεματολογικός και ιδεολογικός αχταρμάς. Ένας αχταρμάς με ολίγον τι πολιτική, ολίγον τι γυμνό, ολίγον τι τέχνη, ολίγον τι life style, ολίγον τι αριστερά, ολίγον τι επιχειρήσεις και μπόλικες διαφημίσεις.
Να λοιπόν το ανδρικό πρότυπο που προτείνεται από το περιοδικό: ο λίγο απ’ όλα ή ο απ’ όλα και τίποτα άντρας. Ο άντρας που βαυκαλίζει τη συναισθηματική του ερημιά με τους «πειρασμούς της Εύας», που αναπληρώνει την πολιτική του απραξία με το ριζοσπαστισμό του Κλούνεϊ, που θεραπεύει την εσωτερική του αλλοτρίωση με τις πρακτικές συμβουλές για το νέο του εαυτό και πάνω από όλα που δίνει νόημα στη ζωή του μέσα από την βουλιμική κατανάλωση των πάντων.
Ξεδιάλυνα επιτέλους την αρχική μου απορία και ησύχασα.
Το φως της λάμπας αντιφεγγίζει στο ιλουστρασιόν χαρτί και θαμπώνει τα μάτια μου. Κλείνω βιαστικά το περιοδικό για να διατηρήσω καθαρή την όρασή μου.
Αυγή, 13.1.08

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2008

Xιόνια στο καμπαναριό...

Ανήμερα Πρωτοχρονιά και το ’χει στρώσει έξω (που ’σαι, ρε pikei!). Στύβω το μυαλό μου, άλλο χιόνι τέτοια μέρα δε θυμάμαι. Άσπρη μέρα ξημερώνει και λέω να ανεβώ με τη μικρή προς το βουνό. Να λευκάνω τις μαυρίλες, να αλαφρώσω την σκληράδα, να ξεπλύνω προδοσίες. Αύριο.
Γιατί μεθαύριο, ξανά απ’ την αρχή τα ίδια. Μες στη λασπουριά χωμένο το χιόνι, ένα χάλι. Κι οι ψυχές μας; Πού θα βρουν μετά για να ξασπρίσουν οι ψυχές μας;

(Ολόασπρο κι ακηλίδωτο ας είναι το ’08. Για όλους).