Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Ολόκληρη συνείδηση, ολόκληρες ευχές....

Θα μπορουσε να είναι η Έλσα, η Βασούλα, η Καίτη, η Κατερίνα......




....θα μπορούσε να είναι ο Βασίλης, ο Στράτος, ο Γιώργος, Ο Νίκος, ο Παύλος......




















...θα μπορούσε να είμαι εγώ, εσύ, ο κολλητός....








...θα μπορούσε να σου κάνουν ΄"αστεία" δώρα, για να ξορκίζεις την ασχήμια....



























.....θα μπορούσε να μην είναι ενα graffiti που σου ηλεκτρίζει τις "εορταστικές" ενοχές σου....








...θα μπορούσε να είναι μια ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!.....



ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΡΕ! (...και μην το βάζετε κάτω....)

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2007

Θυμάσαι το άγαλμα;;....

....τότε που του είχαν βάλει μια πολύχρωμη ομπρέλλα;;;


...Με έστειλες ρε ρεμάλι λέμε....

...με έστειλες....

"Ξένοι" άνθρωποι, που όμως έχουν κάνει save κοινές εικόνες......
....και μνήμες.....

Νά 'στε καλά ρε ρεμάλια απόψε....
(ξέρετε εσεις ποιοι είστε....)


Με ταψιδέψατε και ανατρίχιασα λέμε....


Να 'στε καλά......

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007

"Καπελοβιβλίο"...


Εδώ και καιρό, παραπονιόμουν, γκρίνιαζα και τσατιζόμουν, όταν έβλεπα κάτι φοβερές ιστορίες σε μερικά blogs και για να τις διαβάσω, έπρεπε να κολλάω την μουράκλα μου στην οθόνη, με αποτέλεσμα να γίνονται τα μάτια μου σαν αιμορροΐδες ταξιτζή.
Άσε που δεν μπορούσα να κάτσω στον καναπέ να τις διαβάσω, ούτε ήταν πρακτικά εφικτό να πηγαίνω στην τουαλέτα με μια οθόνη αγκαλιά για να μην διακόψω την ανάγνωση…..
Μερικές φορές δε, το τι μπινελίκι έριχνα δεν περιγράφεται, όταν δεν θυμόμουν το όνομα του blog και έπρεπε να ψάξω στο χάος των «Αγαπημένων» στο πισί…….

….και ΙΔΟΥ….
Η blogoσυλλογικότητα «ΚΑΠΕΛΑ ΣΤΑ ΦΩΤΑ», έβγαλε ως χριστουγεννιάτικο «project» σε μορφή βιβλίου, με αυτοέκδοση, 27 blogoκειμενο-ποιηματο-ιστορίες, κάθε ένα από διαφορετικό blogάνθρωπο, με σκοπό τα έσοδα από τις πωλήσεις του, να αποτελέσουν «συνεισφορά» στην «Καμπάνια για την Τσιάπας» και στους αγώνες των Ζαπατίστας.
Δηλαδή, μιλάμε στην ουσία για ένα «άλμπουμ» blogoγραπτων.
ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΔΗΛΑΔΗ ΡΕ, ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΟ, ΧΑΡΤΟΝΕΝΙΟ ΧΑΡΤΙ!!
Όχι οθόνες, «κλικ», enter, forward, backspace, open και αρχίδια μύδια!!
ΧΑΡΤΙ ΜΙΛΑΜΕ! ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!

(Ναι! Έχω «κόλλημα» με το χαρτί λέμε! ¨ότι υπάρχει εδώ μέσα γραμμένο από μένα, έχει πρώτα περάσει κατά 99,9% από έντυπη μορφή, με μαύρο στυλό και κατόπιν πληκτρολογείται!!!.
Ξέρω, ξέρω!!!... Πάμε όλοι μαζί!!!!! : ΜΑΖΟΧΑΑΑΑΑ!!!!!!...)

Συμαβτικός «σχολιασμός» του βιβλίου, δεν θα είχε λοιπόν κανένα νόημα
(ποιος χέστηκε κιόλας για τους «σχολιασμούς»… Το ζεις κάτι ή δεν το ζεις…Απλά πράγματα….)

Προσωπικά, βρίσκω αυτή την κίνηση της συλλογικής έκδοσης, αλλά και την όλη «φιλοσοφία» του project «Καπελοβιβλίο», ως μια πάρα πολύ όμορφη κίνηση, από το στάδιο της σύλληψής του, την διάθεσή του, την μορφή του μέχρι και την διάθεση των εσόδων του.
Φτάνει πια γαμώτο με τις κατ’ οίκον ομφαλοσκοπήσεις, την dark απομονωτική διάθεση, τον «ατομισμό της οθόνης»….
Καιρός για κάτι «ζωντανό», «αληθινό», συλλογικό»…..
Έστω και σε μορφή «project»….
Ακόμη πιο όμορφα όταν διακατέχεται από τον αυθορμητισμό του «ερασιτεχνισμού» και της «παρεΐστικης διάθεσης»…
Καιρός για κάτι «ανθρώπινο» να πάρει ο διάολος….

Το απόλαυσα το βιβλιαράκι και τα κείμενά του λέμε!
Με διαφορετική ένταση το καθένα, αφού είχαν το δικό τους ύφος, στυλ και vibes αποκρυσταλλώνοντας μέρος της διάθεσης του δημιουργού τους, αλλά το ταμείο ήταν «θετικό».
Αίσθηση;
Πως χαζεύεις τους πρισματικούς ιριδισμούς του φωτός, σε ένα από εκείνα τα φανταστικά Κυριακάτικα απογεύματα με όμορφη διάθεση που έχεις την αίσθηση πως κάτι ωραίο είναι έτοιμο να ξεκινήσει;
Έ έτσι ένα πράμα!!!....
Πραγματικά μου άρεσε.

(Φαντάζομαι πως, θα ήταν φοβερό συμπλήρωμα το να ακούω την ώρα που το διάβαζα, τις μουσικές από το περσινό CD, το προηγούμενο «project» των «ΚΑΠΕΛΩΝ», αλλά δυστυχώς ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΤΟ CD ΛΕΜΕ!!!!
(Τ’ ΑΚΟΥΤΕ ΩΡΕ ΚΑΠΕΛΑΔΕΣ;;;…)

Πάντως, πολύ θα γούσταρα να ήξερα πως θα βγει και 2ο «τεύχος», και γιατί όχι και 3ο και 4ο , κατι δηλαδή σαν «Καπελοσυλλογή» ή «Ανθολόγιο Καπέλων»…
Εεεε;;;;;;….

(Υ.Γ. Επιθυμητή «αμοιβή» για την θετική παρουσίαση, νικελωμένο chopper με «πηρούνι» 1,80 και στο ντεπόζιτο έναν μαχητή Ναβάχο. Εναλλακτικά, μια «INDIAN» μοντέλο από το ’70 και δώθε, χρώματος μαύρου…Αναμένω…)

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Σπίτι με θέα

Πιο πολύ για συμμάζεμα. Ως τώρα σκόρπια τα 'χα από δω κι από κει, σχεδόν πεταμένα. Να τα λοιπόν σε ηλεκτρονική μορφή οργανωμένα. Αφορμή για σχόλια και κρίσεις. Αλλάζω λοιπόν στέκι; Ασφαλώς, όχι. Που να τον αφήσω μόνο του να ξεχειμωνιάζει; Τον πιάνουν, απ' ό,τι φαίνεται, τελευταία ξανά κι οι κρίσεις... Απ' το κακό στο χειρότερο πάει...
Απ' την άλλη, το 'χω πει απ' την αρχή: μακριά από μένα οι λογοτεχνικές μονομανίες. Όμως και το μεράκι μεράκι. Έπρεπε να το στεγάσω. Και να το. Τελευταίο κάτω χαμηλά στα link.

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007

Ένα μπουκάλι, το κέρναγα.....

Χριστουγεννιάτικο οικογενειακό τραπέζι.
Τα πιτσιρίκια λυσσάνε στο πατρικό δυαράκι, ενώ ο Ταξίαρχος και ο Επιτελάρχης ετοιμάζουν το τραπέζι.
Ο πατέρας κάνει ζάπιγκ μπας και πετύχει τίποτα ρεμπέτικα.
….διαφημίσεις, τηλεπωλήσεις, κινούμενα σχέδια, παιδική ταινία, Πετρέλης και….
«Ώπα πατέρα! Άστο λίγο!»

…παίζει βίντεο που δείχνει φιάλες κρασιών με λεζάντα από κάτω:
«Κρασιά από 5500 έως 6500 το μπουκάλι
Ένας κύριος εξηγεί κάτι με ύφος ειδήμονα, μπλα, μπλα, μπλα….
Άμεση διαστολή των κόρων των ματιών μου….
Τρίχα τσιτώνεται κάγκελο…
Ο πατερας μένει με το τηλεκοντρολ στο χέρι και προσπαθεί να πιάσει το θολωμένο μου βλέμμα….

Συνεχίζει το βίντεο, χέρια που μαγειρεύουν τρίβοντας κάτι απροσδιόριστο, λεζάντα:
«900 ευρώ το κιλό η μαύρη τρούφα, 11000 η λευκή, 16000 η κόκκινη
Θολούρα…
Μηνύγγια που χτυπάνε….
Ο πατέρας σφίγγει το τηλεκοντρολ και γρυλλίζει…..

Συνεχίζει το βίντεο, κάτι βαζάκια με μαρμελάδα από πορτοκάλια…
Σχόλιο εκφωνητή:
«….που μπορεί να φτάσουν μεχρι 45000 ευρώ το βαζάκι….»
Πέφτουν τα στόρια του μυαλού μου…
…..επαπειλούμενη σκοτοδίνη ….

Το βιντεάκι τελειώνει, ζουμ στην χαζοχαρούμενη φάτσα μιας ψευτο-ξανθιάς, κάτι σούργελα που κάθονται σε «πάνελ» σε ένα γιορτινά στολισμένο ντεκορ στουντίου που γράφει στους τοίχους «Κους κους»….
Αρχίζει ο σχολιάσμός με κάτι επιφωνήματα:
«αχ τι όμορφα, αχ τι ωραία….»
Εγκεφαλική πυρκαγιά, βρυχηθμοί έτοιμοι να γίνουν ουρλιαχτό, η κόρη μου -10 ετών- και ο μεγάλος γιός μου -7 ετών- (ο μικρός χέστηκε, αφού κυνηγάει την μαμά του για κουραμπιέ), κάτι έχουν ψιλιαστεί και με κοιτάνε απορημένα, ενώ ο πατέρας μου, κουνώντας το κεφάλι, με μάτια όλο τσατίλα και θλίψη ρωτάει:
«Να το αλλάξω παιδί μου με τους μαλάκες που δείχνει;;»
Η μάνα μου σχολιάζει με απελπισία: «Έχουν τρελλάθεί τελείως πια;;»
Ναι ρε μάνα, ΤΕΛΕΙΩΣ ΟΜΩΣ!!!

ΤΙ ΛΕΤΕ ΜΩΡΕ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ ΧΛΕΧΛΕΔΕΣ;;;;!!!!
ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΧΡΟΝΙΑΡΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΩΡΕ;;;;!!!

Κάθεται να φάει κανείς Χριστουγεννιάτικα και κάνει το λάθος να ανοίξει για συντροφιά την τηλεόραση, την «διασκέδαση των φτωχών» και του πετάτε ξεδιάντροπα αυτή την κραιπάλη, την ασυδοσία πλούτου στα μούτρα του;;

Ρε γαμώ το ξεσταύρι σας, υπεύθυνοι των καναλιών, ιδιοκτήτες, μαρκετίερς, αναλυτές, διαφημιστές, καναλάρχες και όλη η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα, τι νομίζετε πως νοιώθει ένας ηλικιωμένος παρκαρισμένος σε ένα γηροκομείο, ένας ασθενής σε νοσοκομείο, ένας άνεργος, ένας μοναχικός, ένας καταχρεωμένος, ένας φυλακισμένος, ένας απόκληρος, ένα παιδί πανάθεμά σας, που τρώει εκείνη την ώρα συσσίτιο από την πρόνοια και εσείς του δείχνετε μαρμελάδα των 45000 ευρώ;;;

ΜΑΛΑΚΕΣ!!!!
ΚΡΕΤΙΝΟΙ!
ΞΕΡΑΣΜΑΤΑ!
ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΣΑΣ ΜΕΣΑ!!!


Τι είπατε;; Το κέρδος;; Η «αγορά»;;; Ο ανταγωνισμός;;

Αν πλακώσουν τώρα όμως δέκα καλικάντζαροι στο γιορτινό σας στούντιο κι αρχίσουν να κερνάνε μπουκάλια με άμμο, λάδι, φώσφορο, βενζίνη και αναμμένο στουπί για βούλωμα, ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΟ ΡΕ;;;;
Ποιοι θα είναι οι «προβληματικοί» ρε χάχολοι;;;;
Αυτοί ή ΕΣΕΙΣ;;;;

ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ!

(Ά ρε πατέρα!!...
Τι την ήθελες χριστουγεννιάτικα την τηλεόραση γαμώτο;;;!!!)

Άντε εβίβα!

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

Καλικάντζαρος...


Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία…..
«Το Πνεύμα των Χριστουγέννων»….
«Κατανάλωσε να δείξεις την αγάπη σου»….
«Ξόδεψε σαν να μην υπάρχει αύριο να δείξεις την χαρά σου»..
«Χαμογέλα σαν λοβοτομημένος για να γευτείς την γενική ευφορία»
«Τέτοιες μέρες, είναι μέρες ελπίδας, αγάπης, οικογενειακές» κλπ κλπ

ΓΙΑΤΙ ΡΕ;
ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΤΙ ΗΤΑΝ;
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΤΙ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ;

Μια καταναγκαστική - πλασματική ευφορία και ένας υποκριτικός οικουμενισμός συναισθημάτων, που «πηγάζει» από το ιδιαίτερο των ημερών και που σώνει και καλά θα πρέπει να αποδεχτούμε όλοι (και αν έχεις κιόλας μικρά παιδιά, τότε δεν ξεφεύγεις με τίποτα λέμε….)
…κι ας ξέρουμε πια πως η στολή του Αι Βασίλη ήταν μπλε και η Coca Cola την έκανε κόκκινη στα πλαίσια «διαδικασιών Μάρκετιγκ»…
… κι ας πεινάνε στους δρόμους οι άστεγοι και σκυλεύουν την εικόνα τους τα σκατοκάναλα για να δείξουν την «ανθρωπιστική ευαισθησία» των δημοτικών «αρχόντων» και να δημοσιοποιήσουν την δική τους «αρωγή» στον πόνο και την ανέχεια….
…κι ας σέρνονται απολειφάδια ανθρώπων οι εξαρτημένοι, στα ετοιμόρροπα εγκαταλελειμμένα σπίτια, στις έρημες οικοδομές, σε πρασιές πάρκων, σε εισόδους πολυκατοικιών και σε σκοτεινές γωνιές, να σουτάρουν απελπισμένα την ανάγκη τους σαν αδιάφανο μανδύα που θα τους προστατεύσει μάταια και για λίγο από την «ομορφιά» των ημερών των «άλλων»…..
… κι ας μην έχει ο συνταξιούχος να πάρει ένα κρασί και κάνει ντου στα νεκροταφεία να πάρει από τους τάφους….
….κι ας αυξάνονται τέτοιες μέρες τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, οι χωρισμοί, οι καταθλίψεις, τα «σαλταρίσματα»….
….κι ας λειώνουν στην εκμετάλλευση οι εργαζόμενοι στα καταστήματα για 700 ευρώ για να πάρεις εσύ το νέο κινητό που κοστίζει όσο το μηνιάτικό του, με υπέρυθρες, Bluetooth, mp3, ράδιο, βίντεο, παιχνίδια, internet, φριτέζα, εσπρεσσιέρα, μούσα Δεκεμβριανή, θράκα μου πυρωμένη, αχ πολλαπλασιασμένη, στα Δάση τα καμένα που ξεχάσαμε, τις διακοπές που δεν πήγαμε, τους φίλους που δεν είδαμε, τα ταξίδια που δεν κάναμε, την ζωή που δεν προκάναμε…..

Μου αρέσουν όμως αυτές οι μέρες κι ας μην φαίνεται..
ΑΛΗΘΕΙΑ!
Χαλαρώνω, παίζω περισσότερο με τα πιτσιρίκια μου, ξεσχίζομαι στα μελομακάρονα, τις δίπλες και τους κουραμπιέδες….
…χαίρομαι τον αστισμό μου και την «ευημερούσα» τύχη μου..

(…κι ας με πιάνει μερικά βράδια η τάση να ουρλιάζω στο φεγγάρι για να μην ξεχνιέμαι: ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΥΣ ΓΑΜΩΤΟ!!..)

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΛΕΜΕ!!!

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2007

Πάνω....


Ράθυμα, νωχελικά κυλούν,
αφρός ξυρίσματος στα μούτρα του Θεού,
των παιδικών ψυχών τα πουπουλένια στρώματα

Στόχοι για ρίμες,
των αλαφροΐσκιωτων δοκιμασμένοι σύντροφοι,
με τα βλέμματα των ανυπότακτων
να φτιάχνουν μπαμπακοβάλσαμο για εσω-τραύματα

Αφ’ υψηλού δηλωτικά της παρουσίας ζωής,
στους χαμηλοδιαβάτες που αναζητούν πεζούλι και σκαλί,
να αποθέσουν τα άδεια τους γιατί,
ξεκρέμαστα δισάκια

Σημεία ελπίδας και αέναης ροής,
τολμούν να αχνο-ορίζουν τα χρώματα στην παλέτα του Χάους,
σαν ψίχουλα επιστροφής από ψυχομονοπάτια

Ξεκλειδώνουν κάποτε – συχνά,
αραχνιασμένες τις Πύλες της Συνείδησης και
μια φυσούν στα μάνταλα,
μια σπρώχνουν με κλωτσιές, βρισιές και καταπιεσμένη λύσσα,
τα ανήλιαγα να αναθαρρέψουν,
να παλέψουν στα γεμάτα τις Σκιές,
να βάλουν bra- de -faire στο φώς του τώρα,
να βουτηχτεί στα κόκκινα ο ορίζοντας κι η ελπίδα.

Μια ανοιχτή αρένα ο κόσμος μας,
Κοινά ντεκόρ και ίδια τα φώτα της ράμπας,
Σουρεαλιστική η διανομή των ρόλων,
Εμείς τα Λιοντάρια και οι Μονομάχοι.

Σσσστ!!! Καινούρια παράσταση αρχίζει…..

Πάνω κοιτάξτε….

27 Οκτωβρίου 2007

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Άναψέ το..!


Καπνός κυλάει με άυπνες ακροβασίες στ΄ ακροδάχτυλα,
καψαλίζοντας σιγά - σιγά τις ακίδες του μυαλού μου

σημείο εστίασης άγρυπνων ματιών και ακοίμητων θέλω,
να πέφτει με τίναγμα η στάχτη της προηγούμενης ύπαρξης,
σε κόμπους κομμάτια άκοπα,
στερημένα από την ζωή, αγέννητα.

Να πως τελικά, φλόγα και μπορούν και δίνουν ευκολότερα τα ίσως,
από τα άλλα, τα βέβαια,
ορίζοντας εναερίτες σε υψικάμινο τις λέξεις σταχτοκαπνισμένες,
ν’ αφήνουν χνάρια καπνού στο λευκό χαρτί και στο τσιγαρόχαρτο,
στον κυκλικό μανδύα των συμβάσεών μας ντε,
εκείνων των βίαια ενωμένων τριμμάτων μιας καπνοζωής.

Κι όταν ακόμη και το περιτύλιγμα τσαλακώνεται και μόνο του σβύνει,
όλη η ζημιά προσμετράται στο περιεχόμενο

Και δεν είναι μόνο να ετοιμάσεις απο πριν το κάθε τσιγάρο να βρει το πεπρωμένο του,
- μιας και έχει την αίγλη του το να μην διαλέγεις απ΄τα έτοιμα, αλλά το να χειροπράττεις ο ίδιος στον χαμό σου,-

να διαλέξεις πρέπει και τον καπνό που θα φουμάρεις….

….και έχει πολλούς τώρα πια….

....ελαφρύ, αρωματικό, σκούρο, με γεύσεις….
Ψευδεπίγραφες επιλογές δηλαδή, ίσα – ίσα για να παραμυθιάζεσαι πως έχεις λόγο στο τι θα είναι αυτό που θα σε αρρωστήσει!....

Ένα τασάκι μωρέ, ένα τασάκι κανείς;;..
26 Οκτωβρίου 2007

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Κλειστόν λόγω Α Π Ε Ρ Γ Ι Α Σ

... για όλα εκείνα τα αυτονόητα που προβάλλονται εντέχνως ως πολυτέλειες...

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007

Aς μιλήσουμε για πολιτική λογοτεχνία




Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Οι Εκδόσεις ΤΡΙΤΩΝ και το βιβλιοπωλείο ΠΑΙΔΕΥΣΙΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Παναγιώτη Κούστα
ΕΞΙ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΡΟΠΟΙ ΖΩΗΣ
Την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2007 στις 8:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου (Ελευθερίου Βενιζέλου 78, Γιαννιτσά, τηλ. 2382028998).
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, αποσπάσματα θα διαβάσει η Χέντβιγκ-Μαρία Καρακούδα, ενώ ο Παναγιώτης Κούστας θα εξηγήσει γιατί επέλεξε τα Γιαννιτσά για την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του και θα απαντήσει σε ερωτήσεις.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Κοινωνική Ασφάλιση

Δεν έχω ειδική γνώση στο θέμα. Ούτε επιδίωξα να αποκτήσω. Άλλωστε, ποιος είπε ότι μόνο οι ειδικοί μπορούν να μιλούν; Επιτέλους πια μ’ αυτούς τους ειδικούς. Λοιπόν:
- Συμφωνώ ότι είναι ελλειμματικά τα ταμεία. Το ερώτημα είναι ποιος και γιατί δημιούργησε το έλλειμμά τους, ποιος και γιατί θα το πληρώσει. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου.
- Συμφωνώ ότι υπάρχει ανάγκη αλλαγών. Το ερώτημα είναι γιατί το βάρος τους να το επωμίζονται μόνο οι εργαζόμενοι και ποια αρχή κοινωνικής δικαιοσύνης υπηρετεί η ελάφρυνση των εργοδοτών. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου.
- Συμφωνώ ότι χρειάζεται διάλογος για τις αλλαγές. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί να ευδοκιμήσει ένας διάλογος με προαποφασισμένες αυτές τις αλλαγές και με την εμμονή της κυβέρνησης να υποστηρίζει πως εκλέχτηκε για να εφαρμόσει αυτές τις αλλαγές. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου.
Το θέμα μου είναι η επικοινωνιακή στρατηγική που ακολουθείται και ως τέτοιο εμπίμπτει στην ιδεολογική λειτουργία των ΜΜΕ.
Η αρχή έγινε με τη συνεχή (και κατευθυνόμενη;) παραγωγή λόγου για τα προβληματικά ταμεία, έτσι που αφενός να διαχυθεί η αίσθηση της συλλογικής ενοχής και αφετέρου να εμπεδωθεί η βεβαιότητα της ανάγκης των αλλαγών.
Η συνέχεια δόθηκε απ’ την επιλεκτική αναφορά σε ορισμένες στρεβλώσεις του συστήματος και απ’ τη σταθερή προβολή τους, έτσι που να δημιουργηθεί η αντίληψη ότι αποτελούν όχι την εξαίρεση αλλά τον κανόνα της ασφάλισης.
Η εξέλιξη υλοποιείται με την παραπλανητική χρήση της γλώσσας που μετονομάζει την επί της ουσίας επέκταση των συνολικού χρόνου εργασίας και των εισφορών σε μη αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης και σε μη μείωση των συντάξεων.
Τίποτα βέβαια το καινούριο σ’ όλα αυτά. Το ξανάδαμε το έργο στις κρατικές επιχειρήσεις που βγήκαν στο σφυρί, το ξανάδαμε και στην περίπτωση του άρθρου 16 και του άρθρου 24. Αφελείς άλλωστε δεν είμαστε, να προσδοκούμε κοινωνική πολιτική απ’ αυτήν την κυβέρνηση. Είπαμε, ιδιωτικοποίηση των πάντων, και στο κάτω κάτω πώς θα αυξήσει την κερδοφορία της η ιδιωτική ασφάλιση;
Ναι, αλλά είναι κι αυτή η ρημάδα η κοινή λογική που επιμένει να εξεγείρεται. Γιατί, όπως αναφέρουν τα ΝΕΑ του Σαββάτου, έχουμε ήδη τις υψηλότερες εισφορές, τις μικρότερες συντάξεις και τον μεγαλύτερο όριο συνταξιοδότησης από τους άλλους Ευρωπαίους…