Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Βρεγμένο ραντεβού...

Στην θάλασσα των λέξεων,
δίπλα στον βούρκο των νοημάτων,
αγώνας είναι το βρέξιμο.
Νεύμα λειψό κι αν θες, ξόρκι άδικο
στεγνός κάποιος να μένει.

Έτσι, άλλοι επιπλέουν, άλλοι κολυμπούν, άλλοι σε ρότες άγονες και μοναχικά ταξίδια αρμενίζουν,
Με τρύπια πανιά, χωρίς ιστία,
με ή χωρίς πηδάλιο,
ξαφρίζουν αφρούς λεξοκυμάτων,
κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, έργα να απεργάζεται.

Στον ίδιο ήλιο να ψήνεται ο νους,
στα ίδια αστέρια να κρεμιέται κάθε εγώ.

Σκορπάνε τρόμο στην θωριά τους οι πνιγμένοι,
ή αλλαλαγμούς, φωνές και ζήτω,
με τους πολλούς να αναρωτιούνται,
τι να ‘δαν τα μάτια τους στα πελαγίσια βάθη.

Ένα κοινό όμως όλους αυτούς και όσους από εμάς δένει:

Εκείνη η αλμύρα, που σαν γευτείς,
ποτέ από το δέρμα σου δεν βγαίνει,
κοντή κουβέρτα που αφήνει ξέσκεπα τα κότσια των πολλών,
να μην αντέχουν.

Φόρα και βουτιά,
χάρη ευχή σου ζητάω,
πιες ένα τσίπουρο εις υγείαν,
την Μοίρα μου μην βρω σε βράχο.

Πάρε την βάρκα σου αν θες, σχεδία καλαμένια,
με μολυβοκατάρτια και πανιά σελίδες και ανοίξου.

Ραντεβού στο κύμα…..

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Κοπιάστε

Πάνε δυο χρόνια από τότε. «Τι είσαι, παιδί μου»; «Οικολόγα, μπαμπά», μου απαντούσε, η τρίχρονη τότε Ζωή. Καβάλα αυτή στο καρότσι, μ’ ένα φτυάρι για παρέα και μ’ εμένα να σπρώχνω από πίσω. Μεταφυτεύσεις στο πευκόδασος. Παίρναμε τα μικρά δεντρίλια κάτω απ’ τα μεγάλα πεύκα και τα μεταφυτεύαμε σε παραπέρα ανοιχτωσιές. Κάνα δίμηνο καιρός, περίπου τριακόσιες ρίζες.
Έτσι για ένα γαμώτο. Όχι, δεν είμαι της αφελούς οικολογικής αντίληψης για την απληστία του ανθρώπου και για τις ευθύνες του καθένα και ότι όλοι μαζί να κάνουμε και να ράνουμε. Πολιτικό είναι το θέμα και έχει να κάνει με την αρπακτικότητα του καπιταλισμού, με τον εγγενή ιμπεριαλισμό του σε βάρος κάθε λογής ύπαρξης. Τα άλλα είναι άλλα λόγια να κοροϊδευόμαστε.
Αλλά, να. Μυσταγωγική η σχέση με το χώμα και εγώ ύστερα από δεκατρία χρόνια στο μπετόν της Θεσσαλονίκης ήθελα να την ξαναζήσω. Να κάνω κάτι, βρε αδελφέ, να ξεκουνηθώ απ’ την υψηλή διανόηση της από καθ’ έδραν διδασκαλίας σε μαθητάς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Άλλωστε, πάντα μ’ είχανε για τον περίεργο του χωριού (σε χωριό μένω). Να μην το επιβεβαιώσω; Κάθονταν στην καφετέρια και κάναν χάζι. «Θα το μουρλάνει το παιδί του» και άλλα τέτοια ωραία. Δυο τρεις φορές που πήγα να τους κινητοποιήσω και μόνο κάτι ταλαίπωροι μαθητές μου ήρθαν κι αυτοί πιο πολύ από υποχρέωση.
Ξαναπέρασα το πρωινό του χτεσινού Σαββάτου. Να δω τι απόκαμα. Ήμουν σίγουρος δηλαδή, σταγόνα νερό δεν έριξα σε δύο χρόνια μέσα, λειψυδρία καιρός… Ούτε τα ξεραμένα απομεινάρια τους δε θα έβρισκα. Με βαριά καρδιά πλησίασα. Άσχημο να φυτεύεις και αυτό να ξεραίνεται.
Αλλά…, αλλά… αλλά ήταν εκεί! Ναι ήταν εκεί! Ολοπράσινα και υγιή. Τουλάχιστον τα πιο πολλά. Ώσπου να βαρεθώ, καμιά εβδομήντα δεντράκια μέτρησα, όλα καρδαμωμένα. Και, ναι, ξέρω τώρα, τι θα κάνω τα επόμενα πρωινά του Σαββάτου: θα μεταφυτεύω δεντράκια. Με τη Ζωή, παρέα. Κι όταν πατήσει πιο γερά στα ποδαράκια της κι η Υρώ και με την Υρώ παρέα. Όσο πάει…
Και σε καμιά δεκαριά χρόνια, που θα μεγαλώσουν, θα πάω να βάλω μια ξύλινη ταμπέλα. Θα λέει: «Σηκωθείτε απ’ τους καναπέδες και τις καρέκλες, φευγάτε από τις στενές ζωές σας και κοπιάστε. Κοπιάστε, ρεεε, να δείτε τι είχατε και τι χάσατε».

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Και μη χειρότερα...

Απ’ το προεκλογικά υποσχόμενο 5% για την παιδεία στο μετεκλογικά διατεθειμένο 3,4%, τέλη Οκτώβρη πια και τα περισσότερα σχολεία τελούν σε συνθήκες υπολειτουργίας.
Στο δικό μου, σταθερό πρόγραμμα δεν υπάρχει ακόμα και νέες αναταράξεις επίκεινται με τις τοποθετήσεις (εν μέσω σχολικού έτους!) διευθυντών* και τις αναπόφευκτες μετακινήσεις εκπαιδευτικών. Με τα βιβλία καταφέραμε μετά βίας να καλυφτούμε μόλις τις τελευταίες μέρες, για τη μη διδασκαλία κάποιων μαθημάτων (ακόμη και στη γ΄ Λυκείου, παρακαλώ) βρήκαμε ευφάνταστες λύσεις, για τις ελλείψεις προσωπικού υπάρχει στον ορίζοντα η φτηνή επιλογή του ελαστικού ωραρίου (λέγε με ωρομισθία), οι κρίσεις διευθυντών ευχόμαστε να μην μας επηρεάσουν.
Κατά τα άλλα, ο καιρός περνάει, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, εξετάσεις από μπροστά έρχονται, ύλη στη Λογοτεχνία (θα μιλήσω την άλλη φορά) δε βγάζω ούτε με σφαίρες, κάποιο άλλο τμήμα έκθεση ούτε που άρχισε καλά καλά.
Κι ύστερα διαβάζεις ότι αυξάνεται κατακόρυφα ο αριθμός των μαθητών που φοιτάνε σε ιδιωτικά σχολεία. Εμ, με ολόκληρο Υπουργείο να τα σιγοντάρει, είναι να μην φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια; Δημόσια εκπαίδευση, σου λέει…

* Κουίζ 1ο: Ποιο είναι το μακροβιότερο ανέκδοτο για την προηγούμενη Υπουργό Παιδείας;
Απάντησις: Οι προσωρινές, όπως είχε ανακοινώσει, τοποθετήσεις στελεχών εκπαίδευσης, που ως γνωστόν παρέμειναν προσωρινές για τέσσερα, παρακαλώ, συναπτά έτη.

Κουίζ 2ο: Ποιο είναι το καλύτερο ως τώρα ανέκδοτο για τον νυν Υπουργό Παιδείας;
Απάντησις: Οι αντικειμενικές κρίσεις στελεχών εκπαίδευσης, που ως γνωστόν ελάχιστα επηρεάζονται απ’ τις καθόλα αντικειμενικές στην αξιολόγησή τους προφορικές συνεντεύξεις των υποψηφίων.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

"Πως είσαι;"


Έχεις ακούσει τον ήχο του τίποτα όταν πρόκειται να γεννήσει κάτι;

….την απορία στην ανάσα για ζωή πριν ο σκοπευτής πατήσει την σκανδάλη;

Έχεις νοιώσει την αντίδραση του κορμιού σου να γεννάει βουητά στα αυτιά όταν αλλάζεις υψόμετρο;

Έχεις αφουγκραστεί εκείνο το αέρινο πάγωμα καταμεσής σε ρεματιά, πριν του χειμάρρου το τρομοβουητό και το ξέσπασμα;

……την αποθέωση της απουσίας ήχου πριν ξεσπάσει ο τυφώνας;

Ε, ναι….

Μάλλον καλά είμαι…..

Ότι και να’ρθει….

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής (και τους θέλω όλους!...Τώρα!...)


Έξι δισεκατομμύρια τρόποι να ζεις
(και τους θέλω όλους!...Τώρα!...)

Δεν είμαι «λογοτέχνης», ούτε φιλόλογος, ούτε κριτικός βιβλίων, ούτε μυημένος στα περί «συγγραφικών δομών», είμαι παντελώς άσχετος με το «στήσιμο» ενός βιβλίου και των «μυστικών» γραφής» του.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ.
Προσωπική γνώμη είναι, αποτέλεσμα μιας ψηφιακής ηθικής υποχρέωσης, που θεωρώ πως οφείλω στον Παναγιώτη Κούστα, τον συγγραφέα του βιβλίου.

(Αν και δεν είμαι σίγουρος για ποιόν λόγο…)

Αυτό που σε προσωπική βάση «εισπράττω» από ένα βιβλίο λοιπόν, είναι η «αίσθηση» που περιπλέκεται μέσα στις τυπωμένες λέξεις και η υφή του ολογράμματος των εικόνων που δημιουργεί η καμένη φλάντζα που έχω για εγκέφαλο, στην προσπάθεια κατανόησης και «οπτικοποίησης» του περιεχομένου του.
Τα προσωπικά κριτήρια για ένα βιβλίο λοιπόν, που είχε ως μοίρα του να με επιλέξει για αναγνώστη, εστιάζονται σε πολύ απλά πράγματα:

  • αν ταρακουνήσει την μάκα του μυαλού μου,
  • αν μου αφήσει «πέτρες» στο στομάχι
  • αν με κάνει να νοιώσω ότι οι φτέρνες μου σηκώνονται από το έδαφος (όχι φορώντας ψιλοτάκουνα ρε ανώμαλοι)
  • αν με κρατάει από το να πάω για κατούρημα
  • αν με αφήνει με το τσιγάρο στο χέρι σβησμένο, (ή να κρέμεται στο στόμα χωρίς καν να το έχω ανάψει).

    Δηλαδή, κοντολογίς, με ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ!

    Με το βιβλίο του Παναγιώτη, ΚΑΙ το μυαλό μου ταρακουνήθηκε, ΚΑΙ τα δάκτυλά μου έκαψα, ΚΑΙ σλιπάκι άλλαξα.

    Πάρα πολλά από αυτά που περιέχει (για να μην πω ΟΛΑ και θεωρηθώ υπερβολικός), μου ήταν εξαιρετικά οικεία, σε βαθμό που έβλεπα να περνούν μπροστά από τα μάτια μου τοίχοι με συνθήματα, αλλά σε μορφή digital:

  • Από παντού μας την έχουν στημένη
  • Σύνταξη στα 18, θητεία στα 100
  • Καταναλώστε! Τα αφεντικά έχουν έξοδα
  • Τετράγωνη οθόνη, τετράγωνη ζωή.
  • Θα καλωδιωθείς απόψε μαλάκα;

και άλλα τέτοια, σχετικά ή άσχετα.

Σε κάποια σημεία χαμογέλαγα σαν χάχας, σε άλλα έψαχνα να δω πως διάολο κατάφερε και μου έκανε clopy-paste τις εγκεφαλικές μου βιοχημικές αντιδράσεις και ηλεκτρικές εκκενώσεις που αποκαλούνται «σκέψεις», και σε κάποια άλλα, ψαχνόμουνα για το που τα σκέφτηκε!

Κάπου λοιπόν μεταξύ αλλαξιάς σλιπ, οδοντόκρεμας στα καμένα δάχτυλα και ζαλάδας, συνειδητοποίησα πως τελικά, μπορεί κάλλιστα η λογοτεχνία «Επιστημονικής Φαντασίας» να είναι ΚΑΙ «Πολιτική Λογοτεχνία»!
¨Άλλο ένα «στεγανό», ένα «στερεότυπο» των εφηβικών μου χρόνων, κατέρρευσε διαβάζοντας ένα βιβλίο ενός φανταστικού τύπου (υπάρχει άραγε;) που «γνώρισα» στο διαδίκτυο.
(Κάψτε επιτέλους το γαμημένο για internet! Κατασπαράζει την παιδικότητά μας!!)

Λοιπόν, λίγα λόγια και καλά:
Αδιαφορώ για τα «λογοτεχνικά χνάρια» που αφήνει ή δεν αφήνει το βιβλίο του Παναγιώτη:
(Τ’ ακούς px?? Θύμισέ μου όταν συναντηθούμε να πλακωθούμε στις μπουνιές!!!)

Το βιβλίο έχει «καρύδια»!

Δεν είναι βέβαια για κυρίες που αναγιγνώσκουν ποιητή «Φανφάρα» σε φιλολογικά τσάγια, οργανώνοντας ταυτόχρονα «reading groups» για το νέο βιβλίο του Αλογομούρη Χλιμίντζουρα «Το επέκεινα στην φιλοσοφία των Σουμερίων».
Σε ότι με αφορά, θα το λατρέψουν όλοι όσοι το παρελθόν τους αντιστοιχεί σε «βιωμένα μέλλοντα».
Όλοι όσοι ένοιωσαν μέρος ή ακόμη και ολόκληρη την ζωή τους να σκιαγραφείται σε στριπάκια comic, που μεγάλωσαν και βίωσαν όλο εκείνο το κλίμα και την στάση ζωής που έψαχνε διέξοδο και απαντήσεις με μαύρα sprays στους τοίχους και μελάνια πολυγράφων, με μπυροξενύχτια και συζητήσεις μέσα από γλυκούς καπνούς και sticks sandal, γυρνώντας σε dark μπαράκια και pubs, ακούγοντας τύπους σαν τους Cave, Waits, Morrison, διαβάζοντας Ginsberg, Dylan Thomas, Barrows, Boukowski ή κάνοντας τράκα για να πάρουν καμιά μπύρα όπου έπαιζε ο Παύλος, ο Θείο Νώντας, οι Socrates και κοινωνικοποιήθηκαν σε καταδικασμένες εξαρχής «συλλογικότητες».
Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα πρέπει να το διαβάσουμε ιδιαίτερα όλοι εμείς που γεννημένοι εκεί γύρω στα ’60, παλεύουμε να κρατηθούμε στο «παιχνίδι», κοντά πλέον στα δεύτερα «-άντα» μας και που το αριστερό μας μάτι πετάριζε στον «χώρο» βλέποντας νομοτελειακά τα πράγματα «όλο και καλύτερα και όλο και μεγαλύτερα».
(Κάποιο τελικά, δεν αποφύγαμε τα νευρικά «τικ» και κάποιοι με «διορθωτικά γυαλιά» πορεύονται πλέον.)
Στο βιβλίο γίνεται μια «φουτουριστική» προβολή αυτών των βιωμάτων και των εξελίξεων που αυτά πυροδότησαν ή που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν
Ε λοιπόν, η αποτύπωση αυτών των οραμάτων είναι τόσο αληθοφανής, που έψαχνα να βρω στο internet τα βιβλία των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων της Κρήτης, αλλά και τα βιογραφικά των χαρακτήρων του!

Τι μπορεί λοιπόν ένας άσχετος σαν και εμένα, ένας «πρώην» που θέλει να είναι «ακόμη» όπως έλεγε και ένας φίλος, να μεταφέρει ως σχόλιο ή ως «κατακλείδα» για το βιβλίο του Παναγιώτη;
Τίποτα άλλο πέρα από το ότι το ρουφάς μονοκοπανιά και μετά θέλεις να το ξαναπάρεις από την αρχή.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…..
Τις δικές μας αγωνίες, τα δικά μας αδιέξοδα, τους προβληματισμούς και τα δικά μας πάθη και λάθη περιγράφονται στο βιβλίο, αλλά σε ένα «αύριο» που είναι ήδη εδώ, μιας και η ίδια η οθόνη που διαβάζετε τούτες τις γραμμές, αποτελεί μια πρώιμη ένδειξη αυτού του «αύριο».
Έτσι, είμαστε ήδη μέρος του είτε το έχουμε καταλάβει , είτε όχι.

«Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» ρε σεις και έχουν πολλά ακόμη να πουν….

Καλοτάξιδο και βουρ για το επόμενο Πάνο…….

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

"Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής"

Ευθύς εξαρχής το λέω: καμία σχέση δεν έχω με την επιστημονική φαντασία. Κάτι ταινίες όλο κι όλο και κάνα κόμικ. Κι αυτά με επιφύλαξη. Ανούσιες μελλοντολογίες, στην αντίληψή μου, γαρνιρισμένες είτε με υπέρμετρη αισιοδοξία είτε με κινδυνολογική διάθεση απέναντι στο μέλλον. Στην τελική ανάλυση από φιλικές ως ανώδυνες απέναντι στο παρόν.
Τέτοια ήταν κι η στάση μου όταν πρωτοπήρα το βιβλίο του Παναγιώτη Κούστα. Μιλώ για το αφήγημα «Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής», εκδόσεις ΤΡΙΤΩΝ, Αθήνα 2007. Ομολογώ ότι δε θα ασχολούμουν. Αλλά το ότι τον γνωρίζω διαδικτυακά ως PiKei, το ότι συγκλίνουμε ιδεολογικά, το ότι εκφράστηκε θετικά για το δικό μου το βιβλίο («Καλά Μόνο Να Βρεις», Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2006) ήταν από μόνοι τους ισχυροί λόγοι. Εξηγούμαι: ισχυροί για να το διαβάσω, διόλου όμως ισχυροί για να μ’ αρέσει, πολύ δε περισσότερο για να το παρουσιάσω κι ακόμη παραπάνω για να το προτείνω. Η εκτίμηση αφορά το πρόσωπο. Η κρίση το βιβλίο. Τίμια πράγματα. Και στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε μ’ ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Αναπόφευκτα, αρνητική η προαίσθησή μου. Ευτυχώς όμως μόνο η προαίσθηση.
Γιατί η μελλοντολογία του Κούστα δεν κατασκευάζει απίθανους κόσμους και δεν μας μεταφέρει σ’ άγνωστα σύμπαντα. Για τον παρόντα κόσμο μιλάει και εντός του υφιστάμενου σύμπαντος κινείται. Έχουν επομένως κατιτί το γνώριμο, το οικείο και το κοντινό όσα λέει. Μια χρονική μετάθεση όλη κι όλη η μελλοντολογία του, τριάντα, σαράντα, πενήντα χρόνια υπόθεση, κι είναι σα να βλέπεις τον τωρινό κόσμο επί το τεχνολογικότερον. Οι σχέσεις, τα προβλήματα, οι αντιπαλότητες, οι ταξικοί ανταγωνισμοί, οι ιδεολογικοί προβληματισμοί που διαπερνούν το τώρα μας μετατίθενται στο μετά μας, για να προβληθούν με την αναμενόμενη ένταση, για να πραγματευθούν με την αναμενόμενη προβληματική. Οπότε η μελλοντολογία του Κούστα προσομοιάζει με την αφηγηματική τεχνική της σάτιρας: διογκώνει προκειμένου να ξεμπροστιάσει, εξωθεί στα άκρα προκειμένου να συλλάβει την ουσία.
Από εδώ προκύπτει η δεύτερη αρετή του βιβλίου. Ο μελλοντικός κόσμος προβάλλεται ως γέννημα του σημερινού: κουβαλά τις αντιφάσεις, τα προβλήματα, τη ματαιωμένη δυναμική του, έτσι που να εμφανίζεται ως η λογική συνέχεια και η πολιτική συνέπεια όσων ζούμε και πράττουμε κι όσων παραλείπουμε να ζούμε και να πράττουμε. Δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με μια τεχνολογική κατασκευή, όπως φαντασιώνεται το Χόλιγουντ τον κόσμο του μέλλοντος: οι ταξικές συγκρούσεις κι οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, η πολιτική καταπίεση και το απελευθερωτικό όραμα ορίζουν τις εξελίξεις και καθορίζουν τις τεχνολογικές εφαρμογές. Και να ένα ακόμη αξιοσημείωτο: όσο απουσιάζει η εξιδανίκευση άλλο τόσο απουσιάζει κι η δαιμονοποίηση της τεχνολογίας. Το μήνυμα απλό: απ’ τη δράση των κοινωνικών υποκειμένων εξαρτάται η χρήση της τεχνολογίας ως μηχανισμού καταπίεσης ή ως συντελεστή απελευθέρωσης (άκρως αποκαλυπτικό το θέμα της πνευματικής ιδιοκτησίας που θίγεται).
Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό βιβλίο. Της σχολής που εγκαινίασε ο Όργουελ με το 1984. Δεν είναι και λίγο. Πολύ δε περισσότερο σήμερα. Σκεφτείτε το. Όταν οι περισσότεροι λογοτέχνες στέκονται πειθήνιοι, αδρανείς και αδιάφοροι απέναντι σ’ ό,τι συμβαίνει, όταν ο ιδιωτικός χώρος έχει επικαλύψει θεματολογικά την προβληματική για τα δημόσια πράγματα, όταν η λογοτεχνία κινδυνεύει να ξεπέσει σε μέσο ιδεολογικής χειραγώγησης, είναι παρήγορο να γράφονται τέτοια βιβλία και είναι αναγκαίο να διαβάζονται τέτοια βιβλία.
Ακόμη κι αν έχουν ορισμένες ατέλειες. Γιατί φρονώ πως το ζύγισμα ανάμεσα στην πολιτική και στην αισθητική διάσταση του βιβλίου έγειρε υπέρ της πρώτης, οπότε κατά τι μονόχορδη η εξιστόρηση, κατά τι διεκπεραιωτική η γλώσσα, κατά τι ευθύγραμμη η ροή, χωρίς τα απαιτούμενα ξαφνιάσματα η πλοκή και χωρίς την αναγκαία εγρήγορση η εξέλιξη.
Ωστόσο, επιμένω: πρέπει να διαβάζονται τέτοια βιβλία και να υποστηρίζονται όσοι τα γράφουν. Κι όχι μόνο για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους αλλά και για αισθητικούς. Άλλωστε, όπως ο συγγραφέας γνωστοποιεί «αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο, αλλά πιθανότατα όχι και το τελευταίο». Εύχομαι να μην είναι το τελευταίο, κι ελπίζω το επόμενο να έρθει γρήγορα, για να συνεχίσει και να βελτιώσει τη δημιουργική πορεία που άνοιξαν οι «Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής».

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Σπασμένος Άγγελος




Τι γίνονται οι Άγγελοι χωρίς φτερά;

Πως αντέχουν τον κόσμο μας;

Και τα φτερά τους;

Πως ξανακολλάνε;

Κι αν όχι;

Τι μπορεί ενας θνητός να κάνει;

Βοηθάτε ρε! Κάντε κάτι!

Η Λυδία, η Μαρία....

Ας ενημερώσουμε, ας το κάνουμε γνωστό.....

Τι σκατά να το κάνεις το internet αν δεν σε κάνει περισσότερο άνθρωπο;


Βάλτο στα link ρε συ Πάνο σε παρακαλώ........

http://ligery.blogspot.com/

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007

Πρόβλημα.....

  • ΔΕΔΟΜΕΝΑ:

    α) Νοικιασμένο σπίτι 74 τεραγωνικών.

    β) Πενταμελής οικογένεια, με τρία παιδιά ηλικίας 5 - 7,5 - 10

    γ) Γονείς εκπαιδευτικοί.

    δ) Ο πατέρας, junkie των δίσκων βινυλίου (καμιά 1.000αρα) και των βιβλίων (αμέτρητα),

    ε) Επιπλέον κάτοχος περίπου 700 cd’s, 5 κιθάρων (οι 2 των παιδιών),

    στ) Πρώην συλλέκτης παλιών πολιτικών αλλά και μουσικών περιοδικών και comics Ενδεικτικά καταγράφονται: Ζαγκόρ, Μίστερ Νο, Όμπραξ, Κάπταιν Μαρκ, Περιπέτεια, Φάντομ, Τρουένο, Τιραμόλα, Σεραφίνο, Κράνος, Μάχη, Δράση, Τανκ, Μικρό Καουμπόϋ, Μικρό Αρχηγό, Μικρό Σερίφη, Μάσκα, Φίλαθλος & Γκόλ (όχι τις εφημερίδες ρε, τα εικονογραφημένα με τον Ρόϋ Ρέϊς, the Raven κλπ), Αστεριξ, Λούκυ Λουκ, Αντιριξ & Συμφωνιξ, Κοκομπιλ, Μικρό Ήρωα, Μπλεκ, Παρα-πέντε, Μικρό Παρα-πέντε, Επόμενη Μέρα, Βαβέλ, Απαγορευμένο Πλανήτη, Ποπ και Ροκ, Zoo, Guitar World, Guitar Player, Guitar Magazine, Melody Maker, Σχολιαστή, Άνθη του Κακού, ο Κόκκορας που λαλεί στο σκοτάδι, Άναρχος, Ιδεοδρόμιο, Ρήξη, Αντι, Μαύρη Τρύπα, Κολούμπρα, το Αγκάθι, Μοντέρνοι Ρυθμοί (ναι ρε του Βρυκολακο- Μαστοράκη!) και άλλα που δεν θυμάμαι….
    (ΚΑΙ ΟΧΙ! ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΩ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ!)

    γ) Πατάρια τιγκαρισμένα ( και των γονιών και των πεθερικών)

    ΖΗΤΕΙΤΑΙ:

    Ο μέγιστος χρόνος αναμονής και υπομονής της συζύγου πριν κάνει μπαμ καθώς και ο μέγιστος αριθμός καρούμπαλων που μπορούν να δημιουργήσουν τα προαναφερόμενα.

    Υ.Γ. ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΧΩΡΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Ενθύμιον φρίκης

Τέλειωσε. Τρεις μήνες δουλειά. Μόνο; Ναι, μόνο. Ούτε που κατάλαβα πώς άρχισε, πώς συνεχίστηκε, πώς έκλεισε. Απλός διεκπεραιωτής εγώ. Μια διαμεσολάβηση υπόθεση ανάμεσα στο ανείπωτο που εξελίσσεται σε ειπωμένο. Δε λέω, βαρύ φορτίο. Γιατί η νύχτα μέρα και η μέρα ξανά μέρα. Δώδεκα και δεκαπέντε ώρες μπροστά στην οθόνη. Αλλά και πάλι, δεν μου αξίζει. Βαρύ να το ξαναλέω, αλλά πράγματι δεν μου αξίζει. Το βλέπω άλλωστε να με ξεπερνά. Βιβλίο πράγμα, δική μου η γραφή, και στο φτύσιμο όλο μ’ έχει. Με την τελευταία λέξη που έβαλα μ’ απέκοψε απ’ τη μαγεία του. Και να μην μπορώ να πω και τίποτα. Δίκιο έχει. Από δω και πέρα αρχινάνε οι προδοσίες. Δηλωμένο προϊόν γαρ, εμπόριο στη μέση, η ματαιοδοξία μου στα άκρα κι η Ζωή να μου ζητάει πόνι.
Αλλά να που τώρα με το συμβόλαιο μπροστά μου ανυπόγραφο ακόμη, τα δοκίμια συρραμμένο βιβλίο από δίπλα και τις διαδοχικές προδοσίες στην άκρη του στιλό, πιάνω μαζί του κουβέντα.
- Και δε μου λες, ρωτώ, πούθε αναβρύζει ένα καλό βιβλίο;
- Το ’πε ο Καρούζος, απαντά. «Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης».
- Μόνο; ξαναρωτώ. Σαν να μην μας τα λες καλά. Αφού τα ενθύμια είναι για τα περασμένα και εσύ εδώ μας τσαμπουνας για τα μελλούμενα.
- Όχι, με διορθώνει. Είναι και για τα μελλούμενα. Πιο πολλές οι από μπροστά βαρβαρότητες και οι φρίκες περιμένουν. Ενθύμια να δεις εσύ.

Χρωστούμενα....


…………Φλας μπακ……..

…..Αιγάλεω – Περιστέρι με τα πόδια, σε αργό περπάτημα μέσα σε τουλουμο-βροχή, χωρίς ομπρέλα και μόνο με ένα τζιν μπουφάν….

…στον Άγιο Σπυρίδωνα, οι ταξιτζήδες και οι μαγαζάτορες να κοιτάνε το ήρεμο περπάτημα και το χαμόγελο, με τα νερά στις γάμπες και να κουνάνε το κεφάλι με οίκτο…

…να σηκώνω το κεφάλι στον ουρανό για να αποθηκεύσω καθαρότητα και μυρωδιές για το μετά και ο ουρανός φίλος και σύντροφος να κερνάει αβέρτα…

…και το ΜΕΤΑ ήρθε....
(ποτε κιόλας ρε πούστη μου;!!!)…

Μέσα από το αυτοκίνητο κοιτάζω τα «κεράσματα» του «φίλου», κολλημένος στο φανάρι…..

….το cd παίζει Deep Purple “Living Wreck”

Λυπάμαι φίλε,…

…περιμένουν τα πιτσιρίκια στο σπίτι….

…δεν ξεχνώ όμως κι ας αργώ…

...Χρωστάω κέρασμα….
...Κωλοβροχή….

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Αρχή πορείας...


Η καμπή λέμε….

Η στροφή στην διασταύρωση….

Το σταυροδρόμι….

…και έχει μονάχα μια λωρίδα…

Μονόδρομοι…

…διαλέγεις και δεν υπάρχει επιστροφή….

…και οι συνεπιβάτες σιωπηλοί.

«Μην ομιλείτε στον οδηγό»….

Το τιμόνι στα χέρια, το πόδι στον συμπλέκτη, ιδρώτας στα δάκτυλα και τον λεβιέ ταχυτήτων….
Κόμποι ιδρώτα στο μέτωπο οι ανασφάλειες, οι ενοχές, τα βλέμματα των συνεπιβατών….
Τα μάτια να γυρίζουν στις κόγχες, αναζητώντας ταμπέλες και σημάδια…

- «Κατεβείτε όλοι κάτω!...Πρέπει να σκεφτώ, να διαλέξω….»

Μαρσάρισμα με το στροφόμετρο στο κόκκινο και το πορτ μπαγκάζ γεμάτο αποσκευές – μνήμες που βαραίνουν…
Καρφωτή η ταχύτητα, στριγκλίζουν τα λάστιχα, μουγκρίζει η μηχανή, …

ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟΝ ΣΤΥΛΟ!...

…ξεσκόνισμα στα ρούχα, χαμόγελο επιτυχίας στα ακρόχειλα….
(Γαμώτο! Πονάνε τα άλματα εν κινήσει!!!...)

-«Ελάτε να πάρουμε τα μπαγκάζια!» φωνάζεις..

- «Πάμε με τα πόδια!...ΜΑΖΙ!»

Κατεύθυνση μία:

ΟΠΟΥ ΝΑ’ ΝΑΙ!

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

Σιγώ και υποκλίνομαι

Πρώτα η Αμαλία, τώρα η Λυδία. Ποιο το κοινό; Όχι μόνο το προσωπικό πρόβλημα. Κι οι λέξεις. Οι λέξεις οι φορτωμένες με ματαιωμένη ζωή, αξιοπρεπή θλίψη, διακηρυγμένη αποφασιστικότητα. Σιγώ απέναντί τους και υποκλίνομαι.
Για όσους ενδιαφέρονται: Η Λυδία πολεμά με τον καρκίνο (lydia-tigria.blogspot.com)

ΥΓ: Σ΄ ευχαριστώ ξανά και ξανά, Σπύρο. Κι ας μου ρήμαξε την ψυχή πρωινιάτικα η παραπομπή σου.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

Δρομο-κατάσταση


Ποτέ μα ποτέ, ένας δρόμος δεν μπορεί να είναι άχρηστος.
Κάποιος θα βρεθεί να τον βαδίσει
Τι κι αν είναι ασφάλτινος, με μπάρες, διαγραμμίσεις ή ταχείας κυκλοφορίας;
Θα ‘ρθει η στιγμή που θα πατηθεί από πεζούς, μηχανάκια και νταλίκες….
Αγροτικός, κακοτράχαλος με γκρεμίσματα;
Βοσκών, «ζωντανών», περιπατητών, χαμένων ή ταπεινών 4Χ4 σημάδια θα γευτεί…
Κοίτα λοιπόν να δεις ένα οξύμωρο!

ΟΙ ΠΙΟ ΕΡΗΜΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΠΟΛΥΣΥΧΝΑΣΤΟΙ!

Αλήθεια λέω!
Σε αυτούς, κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον «δρόμο».
Να μην τρακάρει ή να μην πατηθεί από τα μιλιούνια των βιαστικά περαστικών και των παράνομα παρκαρισμένων προσέχει.
Χάνεται εκεί η έννοια και το νόημα του «δρόμου», θυσία στον βωμό της ψευτο-ανάγκης «να φτάσω κάπου και γρήγορα»

Ήδη είσαι εκεί κορόϊδο!

Στον δρόμο που σε γέννησε, στον δρόμο που σε τρώει,
Στον δρόμο τον ανάδρομο που σου αναλογούν δυό μέτρα.
----------------------------------------
Κανένας πρωϊνός ρε πούστη μου;;;;
Εφτά φορές γύρω γύρω έκανα και μια θέση να παρκάρω δεν βρήκα!
Δεν γαμείς!
Θα το βάλω σε θέση αναπήρου!
Για ντροπές είμαστε τώρα;
Την αλήθεια λέει έτσι κι αλλιώς!........