Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής (και τους θέλω όλους!...Τώρα!...)


Έξι δισεκατομμύρια τρόποι να ζεις
(και τους θέλω όλους!...Τώρα!...)

Δεν είμαι «λογοτέχνης», ούτε φιλόλογος, ούτε κριτικός βιβλίων, ούτε μυημένος στα περί «συγγραφικών δομών», είμαι παντελώς άσχετος με το «στήσιμο» ενός βιβλίου και των «μυστικών» γραφής» του.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ.
Προσωπική γνώμη είναι, αποτέλεσμα μιας ψηφιακής ηθικής υποχρέωσης, που θεωρώ πως οφείλω στον Παναγιώτη Κούστα, τον συγγραφέα του βιβλίου.

(Αν και δεν είμαι σίγουρος για ποιόν λόγο…)

Αυτό που σε προσωπική βάση «εισπράττω» από ένα βιβλίο λοιπόν, είναι η «αίσθηση» που περιπλέκεται μέσα στις τυπωμένες λέξεις και η υφή του ολογράμματος των εικόνων που δημιουργεί η καμένη φλάντζα που έχω για εγκέφαλο, στην προσπάθεια κατανόησης και «οπτικοποίησης» του περιεχομένου του.
Τα προσωπικά κριτήρια για ένα βιβλίο λοιπόν, που είχε ως μοίρα του να με επιλέξει για αναγνώστη, εστιάζονται σε πολύ απλά πράγματα:

  • αν ταρακουνήσει την μάκα του μυαλού μου,
  • αν μου αφήσει «πέτρες» στο στομάχι
  • αν με κάνει να νοιώσω ότι οι φτέρνες μου σηκώνονται από το έδαφος (όχι φορώντας ψιλοτάκουνα ρε ανώμαλοι)
  • αν με κρατάει από το να πάω για κατούρημα
  • αν με αφήνει με το τσιγάρο στο χέρι σβησμένο, (ή να κρέμεται στο στόμα χωρίς καν να το έχω ανάψει).

    Δηλαδή, κοντολογίς, με ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ!

    Με το βιβλίο του Παναγιώτη, ΚΑΙ το μυαλό μου ταρακουνήθηκε, ΚΑΙ τα δάκτυλά μου έκαψα, ΚΑΙ σλιπάκι άλλαξα.

    Πάρα πολλά από αυτά που περιέχει (για να μην πω ΟΛΑ και θεωρηθώ υπερβολικός), μου ήταν εξαιρετικά οικεία, σε βαθμό που έβλεπα να περνούν μπροστά από τα μάτια μου τοίχοι με συνθήματα, αλλά σε μορφή digital:

  • Από παντού μας την έχουν στημένη
  • Σύνταξη στα 18, θητεία στα 100
  • Καταναλώστε! Τα αφεντικά έχουν έξοδα
  • Τετράγωνη οθόνη, τετράγωνη ζωή.
  • Θα καλωδιωθείς απόψε μαλάκα;

και άλλα τέτοια, σχετικά ή άσχετα.

Σε κάποια σημεία χαμογέλαγα σαν χάχας, σε άλλα έψαχνα να δω πως διάολο κατάφερε και μου έκανε clopy-paste τις εγκεφαλικές μου βιοχημικές αντιδράσεις και ηλεκτρικές εκκενώσεις που αποκαλούνται «σκέψεις», και σε κάποια άλλα, ψαχνόμουνα για το που τα σκέφτηκε!

Κάπου λοιπόν μεταξύ αλλαξιάς σλιπ, οδοντόκρεμας στα καμένα δάχτυλα και ζαλάδας, συνειδητοποίησα πως τελικά, μπορεί κάλλιστα η λογοτεχνία «Επιστημονικής Φαντασίας» να είναι ΚΑΙ «Πολιτική Λογοτεχνία»!
¨Άλλο ένα «στεγανό», ένα «στερεότυπο» των εφηβικών μου χρόνων, κατέρρευσε διαβάζοντας ένα βιβλίο ενός φανταστικού τύπου (υπάρχει άραγε;) που «γνώρισα» στο διαδίκτυο.
(Κάψτε επιτέλους το γαμημένο για internet! Κατασπαράζει την παιδικότητά μας!!)

Λοιπόν, λίγα λόγια και καλά:
Αδιαφορώ για τα «λογοτεχνικά χνάρια» που αφήνει ή δεν αφήνει το βιβλίο του Παναγιώτη:
(Τ’ ακούς px?? Θύμισέ μου όταν συναντηθούμε να πλακωθούμε στις μπουνιές!!!)

Το βιβλίο έχει «καρύδια»!

Δεν είναι βέβαια για κυρίες που αναγιγνώσκουν ποιητή «Φανφάρα» σε φιλολογικά τσάγια, οργανώνοντας ταυτόχρονα «reading groups» για το νέο βιβλίο του Αλογομούρη Χλιμίντζουρα «Το επέκεινα στην φιλοσοφία των Σουμερίων».
Σε ότι με αφορά, θα το λατρέψουν όλοι όσοι το παρελθόν τους αντιστοιχεί σε «βιωμένα μέλλοντα».
Όλοι όσοι ένοιωσαν μέρος ή ακόμη και ολόκληρη την ζωή τους να σκιαγραφείται σε στριπάκια comic, που μεγάλωσαν και βίωσαν όλο εκείνο το κλίμα και την στάση ζωής που έψαχνε διέξοδο και απαντήσεις με μαύρα sprays στους τοίχους και μελάνια πολυγράφων, με μπυροξενύχτια και συζητήσεις μέσα από γλυκούς καπνούς και sticks sandal, γυρνώντας σε dark μπαράκια και pubs, ακούγοντας τύπους σαν τους Cave, Waits, Morrison, διαβάζοντας Ginsberg, Dylan Thomas, Barrows, Boukowski ή κάνοντας τράκα για να πάρουν καμιά μπύρα όπου έπαιζε ο Παύλος, ο Θείο Νώντας, οι Socrates και κοινωνικοποιήθηκαν σε καταδικασμένες εξαρχής «συλλογικότητες».
Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα πρέπει να το διαβάσουμε ιδιαίτερα όλοι εμείς που γεννημένοι εκεί γύρω στα ’60, παλεύουμε να κρατηθούμε στο «παιχνίδι», κοντά πλέον στα δεύτερα «-άντα» μας και που το αριστερό μας μάτι πετάριζε στον «χώρο» βλέποντας νομοτελειακά τα πράγματα «όλο και καλύτερα και όλο και μεγαλύτερα».
(Κάποιο τελικά, δεν αποφύγαμε τα νευρικά «τικ» και κάποιοι με «διορθωτικά γυαλιά» πορεύονται πλέον.)
Στο βιβλίο γίνεται μια «φουτουριστική» προβολή αυτών των βιωμάτων και των εξελίξεων που αυτά πυροδότησαν ή που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν
Ε λοιπόν, η αποτύπωση αυτών των οραμάτων είναι τόσο αληθοφανής, που έψαχνα να βρω στο internet τα βιβλία των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων της Κρήτης, αλλά και τα βιογραφικά των χαρακτήρων του!

Τι μπορεί λοιπόν ένας άσχετος σαν και εμένα, ένας «πρώην» που θέλει να είναι «ακόμη» όπως έλεγε και ένας φίλος, να μεταφέρει ως σχόλιο ή ως «κατακλείδα» για το βιβλίο του Παναγιώτη;
Τίποτα άλλο πέρα από το ότι το ρουφάς μονοκοπανιά και μετά θέλεις να το ξαναπάρεις από την αρχή.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…..
Τις δικές μας αγωνίες, τα δικά μας αδιέξοδα, τους προβληματισμούς και τα δικά μας πάθη και λάθη περιγράφονται στο βιβλίο, αλλά σε ένα «αύριο» που είναι ήδη εδώ, μιας και η ίδια η οθόνη που διαβάζετε τούτες τις γραμμές, αποτελεί μια πρώιμη ένδειξη αυτού του «αύριο».
Έτσι, είμαστε ήδη μέρος του είτε το έχουμε καταλάβει , είτε όχι.

«Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» ρε σεις και έχουν πολλά ακόμη να πουν….

Καλοτάξιδο και βουρ για το επόμενο Πάνο…….

3 σχόλια:

Pike είπε...

Είναι τόσο ενθουσιώδης η "κριτική" σου, που πραγματικά (αν και έτοιμος να συρθώ στο κρεβάτι μου) μου έβαλε φυτιλιές...πες μου που μπορώ να το βρώ :-)

Vlaxos είπε...

Φίλε pike,
ναι μου άρεσε πολύ.
Για ρίξε μια ματιά και στο blog που έχει ανοιχθεί για το βιβλίο:

http://exidis.blogspot.com/

(Μάλλον δεν θα ήξερες πως το nickname του συγγραφέα είναι Pikei !!...)

PiKei είπε...

Vlaxo, thanx! Αλλά μην μου απειλείς με μπουνιές τον px, είμαστε πάνω απ' όλα Βολταιρικοί. Και το δικαίωμα στην έκφραση είναι καθολικό, δεν χωράει νερό στο κρασί της γνώμης.