ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ

Βιβλιοπαρουσιάσεις

2012-01-31T21:10:00.003+02:00

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή Περί δημοκρατίας, Σάτιρα ηθών και θεσμών

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν σε συζήτηση με αφορμή το νέο βιβλίο του Νίκου Κουνενή ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Σάτιρα ηθών και θεσμών, την Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012, στις 7 μ.μ., στο ΟΞΥΓΟΝΟ (Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Θα μιλήσουν:
ο Κώστας Βούλγαρης, συγγραφέας,
ο Απόστολος Λυκεσάς, συγγραφέας-δημοσιογράφος
ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, συγγραφέας,
και ο Νίκος Κουνενής.

Η Λέσχη Ανάγνωσης «Δείξε τα χέρια σου», η Β΄ ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ, το βιβλιοπωλείο ΠΡΟΤΑΣΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή, Περί Δημοκρατίας Σάτιρα ηθών και θεσμών, το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012, στις 7 μ.μ., στο Κτήμα ΛΙΓΑΣ (1ο χλμ Γιαννιτσών-Αρχοντικού).

Θα μιλήσουν:

ο Κώστας Βούλγαρης, συγγραφέας,
ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, συγγραφέας,
και ο Νίκος Κουνενής.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Σατιρικό, πολιτικό δοκίμιο όπου το επικαιρικό διασταυρώνεται με το διαχρονικό και η ειρωνική πένα του συγγραφέα «πυροβολεί» τις ζοφερές συντεταγμένες της πολιτικής πραγματικότητας των καιρών μας (δικομματισμός, οικογενειοκρατία, ΜΜΕ, διαπλοκή, χρέος κτλ.).

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Το βιβλίο είναι όντως σάτιρα, «ηθών και θεσμών», όπως αυτοσυστήνεται, αλλά συνεχώς έχεις την αίσθηση πως το άγος της κρίσης ανεβαίνει, ανεβαίνει σαν αίσθηση ασφυκτική, βαραίνοντας και τη σάτιρα, καθορίζοντας την ίδια την αναγνωστική σχέση, βαραίνοντας και το βιβλίο στα χέρια σου. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για ένα βιβλίο της εποχής μας, της ιστορικής στιγμής που ζούμε, ένα βιβλίο-παιδί της κρίσης. […]
Το βιβλίο του Κουνενή είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας, είναι δικό μας παιδί. Και δικό μας, σημερινό «στέκι», όχι μόνο για τις ώρες που διαρκεί η ανάγνωσή του, αλλά και για τις ώρες και μέρες και μήνες και χρόνια που μας περιμένουν. Ένα σημείο συνάντησης, και ταυτόχρονα εφαλτήριο, για τα δύσκολα που έρχονται.
Κώστας Βούλγαρης, Η ΑΥΓΗ της Κυριακής

Πρόκειται για έργο που εκπληρώνει τον στόχο της σάτιρας, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει και ευρύτερη στόχευση. Αποτελεί μια βαθιά και συστηματική ανάλυση της σημερινής πολιτικής και οικονομικής συνθήκης, τόσο της Ελλάδας όσο και της δυτικής κοινωνίας εν γένει. Ο Κουνενής βασίζεται στο σπάνιο συγγραφικό του ταλέντο στη σάτιρα. Αξιοποιεί τις εξειδικευμένες γνώσεις του στα οικονομικά, γνώσεις βάσης αλλά και της σύγχρονης συζήτησης και θεωρίας τους. Επιστρατεύει την πολιτική του ιδεολογία (υπήρχε μόνο εν σπέρματι στα προηγούμενα έργα του). Στέκεται με σκωπτική διάθεση απέναντι στην επείγουσα συνθήκη που επικρατεί και επιχειρεί ανάλυση και ερμηνεία της. […]
Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο το οποίο πρέπει να διαβαστεί επειγόντως. Αξίζει όσο εκατοντάδες άρθρα και βαρετές ομιλίες που βρίθουν δυσνόητους οικονομικούς όρους, με τα οποία μας έχουν βομβαρδίσει τελευταία αυτάρεσκοι κι αυτεπάγγελτοι σωτήρες-ακτιβιστές-οικονομολόγοι-μιντιοκάπηλοι, εκμεταλλευόμενοι το οικονομιστικό κλίμα της εποχής. Ο λόγος είναι απλός: ο Κουνενής, γνήσια φιλοσοφίζων εν προκειμένω, επιλέγει γενναία να επικαλεστεί όχι την εξειδικευμένη γνώση αλλά την κοινή λογική.
Νίκος Βλαντής, bookspottings.blogspot.com

Στο βιβλίο του Κουνενή διασταυρώνονται τεχνικές γραφής που παραπέμπουν στην επιστημονική μελέτη και στο δημοσιογραφικό χρονογράφημα. Ο αταίριαστος συνδυασμός χωνεύεται δημιουργικά σε ενιαίο συγγραφικό όλο, που διαρκώς μετεωρίζεται ανάμεσα στο σοβαρό ύφος και την παιγνιώδη διάθεση, την επιστημονική ουδετερότητα και την ιδεολογική θέση, την περιγραφική πρόθεση και την ερμηνευτική κρίση. […]
Το Περί δημοκρατίας δικαιώνει πλήρως τη σατιρική πρόθεση του συγγραφέα: είναι απλό αλλά βαθύ, διαβάζεται με ανάλαφρη διάθεση αλλά ασκεί σφοδρή κριτική και διανθίζεται από χιούμορ, αλλά καλλιεργεί τον προβληματισμό.
Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Δρόμος της Αριστεράς

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Νίκος Κουνενής γεννήθηκε το 1957 και είναι απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Άρθρα, σατιρικά κείμενα και βιβλιοκριτικές του δημοσιεύονται στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Το Περί δημοκρατίας είναι το έβδομο βιβλίο του.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

2012-01-29T14:02:00.001+02:00

Η κρίση που πλήττει τη χώρα μας, αποτέλεσμα των αδιέξοδων και ανάλγητων πολιτικών που επιβάλλουν η κυβέρνηση και η Τρόικα, δεν αφορά μόνο οικονομικά μεγέθη και αριθμούς, αλλά πρώτα απ’ όλα ανθρώπους. Και ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις του καθενός μας για το πώς φτάσαμε ως εδώ, ποιος φταίει και τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα, ένα από τα πρωταρχικά ζητήματα αυτή τη στιγμή είναι τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για το μεγάλο κύμα φτώχειας, που σαρώνει ήδη την κοινωνία μας καθιστώντας το μέλλον της κάτι παραπάνω από ζοφερό. Οι «νεόπτωχοι» είναι σήμερα οι δικοί μας άνθρωποι, οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας• αύριο μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ερχόμαστε πλέον όλοι αντιμέτωποι με το δίλημμα: θα υποκύψουμε σε λογικές του τύπου «όλοι εναντίον όλων» και «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ή συλλογικά – ως κοινωνία ενεργών πολιτών και από κοινού με κοινωνικούς, επιστημονικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, τον Δήμο, ομάδες εθελοντών αλλά και μεμονωμένους πολίτες – θα απλώσουμε ένα δίχτυ προστασίας για τους ανθρώπους που η κρίση τους ισοπεδώνει και τους οδηγεί στο κοινωνικό περιθώριο; Μιλάμε βέβαια για αλληλεγγύη και όχι για ελεημοσύνη. Καλούμε λοιπόν όλους όσοι θέλουν και μπορούν να βοηθήσουν, να συμμετέχουν σε μια τέτοια προσπάθεια.
Προς την κατεύθυνση αυτή καταθέτουμε τις προτάσεις που ακολουθούν. Δεν έχουν όλες τον ίδιο βαθμό ευκολίας ούτε μπορούν να υλοποιηθούν με την ίδια ταχύτητα. Κάποιες από αυτές χρειάζονται μεγαλύτερη επεξεργασία, ίσως και νομική διερεύνηση. Και βέβαια δεν θεωρούμε πως είναι οι μόνες ή οι πιο σωστές. Άλλοι μπορεί να καταθέσουν καλύτερες, περισσότερες και πιο αποτελεσματικές. Το βέβαιο είναι πως δεν αποτελούν θεωρητικές κατασκευές. Έχουν εφαρμοστεί σε άλλες πόλεις, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δεν παραγνωρίζουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν. Πιστεύουμε όμως ότι μπορούμε και πρέπει να προσπαθήσουμε. Το ζητούμενο είναι να κάνουμε κάτι.

1. Κοινωνικό Παντοπωλείο
Σκοπός του είναι η κάλυψη πρωτογενών αναγκών επιβίωσης άπορων οικογενειών. Ο θεσμός του «Κοινωνικού Παντοπωλείου» υπάρχει ήδη σε αρκετούς Δήμους της χώρας και παρέχει δωρεάν είδη παντοπωλείου (τρόφιμα, απορρυπαντικά, κατεψυγμένα προϊόντα κ.λπ.) καθώς και ρούχα, είδη οικιακού εξοπλισμού, παιχνίδια κ.λπ. σε οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

2. Κοινωνικό εστιατόριο
Σκοπός του είναι η δωρεάν παροχή φαγητού σε συμπολίτες μας που το στερούνται. Ανάλογη πρωτοβουλία στα Γιαννιτσά είναι το «Γεύμα Αγάπης» που έχει καθιερώσει η ενορία του Αγίου Γεωργίου. Μπορεί να οργανωθεί σε ιδιαίτερο εξοπλισμένο χώρο, όπου θα προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους εθελοντές, και το μαγειρεμένο φαγητό θα μεταφέρεται καθημερινά σε όσους το έχουν ανάγκη. Εναλλακτικά, μπορεί να αναλάβουν εθελοντικά οικογένειες να προσφέρουν ένα μέρος του σπιτικού φαγητού τους, το οποίο επίσης θα παρέχεται καθημερινά σ’ αυτούς που το χρειάζονται.

3. Κοινωνικό ιατρείο και οδοντιατρείο
Σκοπός του είναι η δωρεάν παροχή πρωτοβάθμιας περίθαλψης και φροντίδας υγείας σε άπορους και ανασφάλιστους πολίτες. Ο θεσμός του «Κοινωνικού Ιατρείου και Οδοντιατρείου» εφαρμόζεται με επιτυχία στη Θεσσαλονίκη. Απαιτείται ειδικός χώρος και κατάλληλος εξοπλισμός. Η υλοποίηση αυτού του προγράμματος γίνεται σε συνεργασία με τον Ιατρικό Σύλλογο Πέλλας και εθελοντές γιατρούς και οδοντιάτρους, οι οποίοι προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους στο χώρο του «Κοινωνικού Ιατρείου και Οδοντιατρείου» ή συνεργάζονται ως εξωτερικοί συνεργάτες με αυτό.

4. Κοινωνικό Φαρμακείο
Σκοπός του είναι η κάλυψη πρωτογενών αναγκών σε φάρμακα άπορων και ανασφάλιστων ασθενών. Ο θεσμός του «Κοινωνικού Φαρμακείου» υπάρχει ήδη σε αρκετούς Δήμους της χώρας. Στο πρόγραμμα θα κληθούν να συμμετάσχουν ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Πέλλας, ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκου και εθελοντές φαρμακοποιοί. Φάρμακα μπορούν να προσφέρουν και ιδιώτες, από αυτά που έχουν αναξιοποίητα στα σπίτια τους. Πρωτοβουλία συγκέντρωσης τέτοιων φαρμάκων έχει αναλάβει στα Γιαννιτσά το σωματείο «ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ» του Δικηγορικού Συλλόγου Γιαννιτσών με αρκετή επιτυχία, διαθέτοντάς τα στους «Γιατρούς του Κόσμου». Σε κάθε περίπτωση μπορεί να ενισχυθεί αυτή η προσπάθεια.

5. Φροντιστηριακά μαθήματα και μαθήματα μουσικής
Σκοπός του προγράμματος είναι να προσφερθούν δωρεάν μαθήματα σε μαθητές που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να φοιτήσουν σε φροντιστήρια και ωδεία. Σε αρκετές πόλεις της χώρας έχουν ξεκινήσει παρόμοιες πρωτοβουλίες. Στα Γιαννιτσά λειτουργεί το φροντιστήριο της ενορίας Αγίου Γεωργίου, ενώ μια ανάλογη προσπάθεια επιχείρησε και η Παιδαγωγική Εταιρία νομού Πέλλας. Στην Αθήνα λειτουργεί το «Κοινωνικό Ωδείο», με εθελοντές καθηγητές μουσικής. Το πρόγραμμα μπορεί να περιλαμβάνει μαθήματα για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου αλλά και υποψήφιους για τις πανελλαδικές εξετάσεις, μαθήματα ξένων γλωσσών και μουσικής. Η υλοποίηση αυτού του προγράμματος γίνεται σε συνεργασία με τοπική Ε.Λ.Μ.Ε., το Δημοτικό Ωδείο και εθελοντές καθηγητές, εν ενεργεία και συνταξιούχους, οι οποίοι προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους.

6. Ηλεκτρονικό δίκτυο ανταλλαγών
Σκοπός του προγράμματος είναι η λειτουργία ηλεκτρονικής σελίδας, μέσω της οποίας οι ενδιαφερόμενοι θα προχωρούν στην αμοιβαία προσφορά και ανταλλαγή κάθε είδους προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ τους, χωρίς χρήματα, μέσω προσωπικών συνεννοήσεων. Υπάρχουν ήδη στον ελληνικό χώρο πολλές τέτοιες πρωτοβουλίες με ικανοποιητική λειτουργία.

7. Ανταλλακτήριο ειδών
Μπορεί να λειτουργήσει στην πόλη μας, όπως γίνεται και αλλού, «Ανταλλακτήριο» διαφόρων ειδών (π.χ. ρούχα, βιβλία και άλλα αντικείμενα σε καλή κατάσταση), όπου οι ενδιαφερόμενοι ανταλλάσσουν πράγματα που δεν τους χρειάζονται με άλλα που έχουν ανάγκη. Η λειτουργία του «Ανταλλακτηρίου» συνοδεύεται με αντίστοιχη καμπάνια για προώθηση της φιλοσοφίας «Μην πετάξεις τίποτα... αντάλλαξέ το». Όσα προϊόντα δεν ανταλλάσσονται, δίνονται σε ιδρύματα και υπηρεσίες.

8. Εθελοντική στήριξη κοινωνικών ιδρυμάτων και ευπαθών ομάδων
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν εθελοντικές ενώσεις πολιτών και μεμονωμένα πρόσωπα, που επιθυμούν να παρέχουν βοήθεια σε ιδρύματα και σε ευπαθείς ομάδες δημοτών, όπως είναι π.χ. άτομα με αναπηρίες, ηλικιωμένοι κ.λπ.. Σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο θα δημοσιοποιούνται οι συγκεκριμένες ανάγκες και τα αιτήματα καθώς και οι δραστηριότητες που προγραμματίζονται. Η παραπάνω πρωτοβουλία ασφαλώς δεν υποκαταθιστά το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

9. Κοινωνική στέγη
Σε συνεννόηση με την Εκκλησία, θα πρέπει να διερευνηθεί η δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί το κτήριο που προοριζόταν για Γηροκομείο, στο δρόμο προς τον Πενταπλάτανο, ως χώρος διαμονής αστέγων ή άπορων γερόντων.

10. Δημοτικά τέλη - Τροφεία Παιδικών Σταθμών - Δίδακτρα Ωδείου
Όλα τα παραπάνω αποτελούν μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τους δημότες στη σημερινή δύσκολη συγκυρία.
Ως κατεπείγοντα μέτρα προτείνουμε στον Δήμο:
α) την άμεση μείωση των δημοτικών τελών σε ευπαθείς ομάδες της κοινωνίας μας και την απαλλαγή των μακροχρόνια ανέργων από αυτά,
β) την απαλλαγή από τα τροφεία των παιδικών σταθμών για τους άνεργους γονείς και
γ) την απαλλαγή από τα δίδακτρα του Δημοτικού Ωδείου για τους άπορους μαθητές.

11. Χρέη προς τον Δήμο
Προτείνουμε να υπάρξει αναστολή πληρωμής των χρεών προς τον Δήμο -χωρίς προσαυξήσεις- των ανέργων και των άπορων συμπολιτών μας, που έχουν πραγματική αδυναμία εξόφλησής τους.

12. Κάρτα Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Ο Δήμος πρέπει να προχωρήσει στην έκδοση «Κάρτας Κοινωνικής Αλληλεγγύης», με δικαιούχους τους συνταξιούχους του Ο.Γ.Α., δικαιούχους του Ε.Κ.Α.Σ., απόρους της Κοινωνικής Πρόνοιας, τρίτεκνες, πολύτεκνες, μονογονεϊκές οικογένειες και Α.Μ.Ε.Α.. Οι κάτοχοι της «Κάρτας Κοινωνικής Αλληλεγγύης» θα μπορούν να αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες σε προσιτές τιμές ή με έκπτωση, ύστερα από συμφωνία του Δήμου με επιχειρήσεις της πόλης.

13. Χαράτσι
Είναι γνωστό ότι ο Δήμος έχει αναλάβει τη συγκρότηση επιτροπής, με σκοπό τη στήριξη των πολιτών, οι οποίοι αδυνατούν να πληρώσουν το «έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών» που εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (το γνωστό «χαράτσι»). Χρειάζεται η επιτροπή να δραστηριοποιηθεί αμέσως και να συγκεντρώσει τα δικαιολογητικά όσων δημοτών έχουν πρόβλημα, με στόχο την αποστολή σχετικού εξώδικου στη Δ.Ε.Η.. Επίσης, σε περίπτωση προσπάθειας διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, παράλληλα με τις άλλες αντιδράσεις, να γίνει άμεση προσφυγή στο Δικαστήριο, για να αποτραπεί ένα τέτοιο μέτρο, σε συνεργασία με τον Δικηγορικό Σύλλογο Γιαννιτσών. Κανένα σπίτι δεν πρέπει να μείνει χωρίς ρεύμα.

14. Ενθάρρυνση ίδρυσης μικρών επιχειρήσεων κοινωνικής οικονομίας
Ο Δήμος θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία να φέρει σε επαφή μεταξύ τους δημότες με κοινά επαγγελματικά ενδιαφέροντα και να ενθαρρύνει την ίδρυση μικρών επιχειρήσεων κοινωνικής οικονομίας, με διαφόρους τρόπους, όπως π.χ. μειωμένα δημοτικά τέλη κ.λπ.. Τέτοιες επιχειρήσεις, που γνωρίζουν μεγάλη διάδοση στις χώρες της Ευρώπης, μπορεί να είναι ενδεικτικά αυνεταιρισμοί επισκευαστών τεχνιτών, συνεταιρισμοί παραγωγών βιολογικών προϊόντων, συνεταιρισμοί γυναικών για παραγωγή τροφίμων (ζυμαρικά, μαρμελάδες κ.ά) κ.λπ..
Για την επιτυχία των παραπάνω μέτρων και άλλων που θα προταθούν χρειάζεται, κατά την άποψη μας, ενεργητική συμμετοχή των πολιτών, συνολικός σχεδιασμός, συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών φορέων αλλά και μια εκτεταμένη καμπάνια στήριξης ενός τέτοιου προγράμματος αλληλεγγύης. Το πρόγραμμα αυτό βέβαια δεν αντιστρατεύεται τις πρωτοβουλίες άλλων φορέων, ομάδων ή και μεμονωμένων πολιτών και τα προτεινόμενα μέτρα δεν αναστέλλουν τις διεκδικήσεις για ένα πραγματικά δημόσιο, καθολικό, ποιοτικό και φιλικό για τους ανθρώπους Σύστημα Υγείας ή για μια δημόσια, ποιοτική και δωρεάν παιδεία ή για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σχολικής στέγης και βρεφονηπιακής μέριμνας ή για πλήρη, καθημερινή, σωστά αμειβόμενη και ασφαλισμένη εργασία ή για αξιοπρεπή σύνταξη κ.λπ., δηλαδή για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία.
Πιστεύουμε όμως αφενός μεν ότι μπροστά σ’ αυτή την τρομακτική κρίση δεν πρέπει να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας να λυθεί κάποια στιγμή συνολικά το «κοινωνικό ζήτημα», αφετέρου δε ότι τέτοιου είδους πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να γίνουν τα «έμβρυα» και το «μεγάλο σχολείο της σχεδιασμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης», μόνη σωτηρία από τον «κοινωνικό κανιβαλισμό» της δικτατορίας των αγορών αλλά και έμπρακτη απάντηση στην αυταρχική αντίληψη του κρατισμού της πρόνοιας.

Πρωτοβουλία πολιτών για κοινωνική αλληλεγγύη

Ντίνος Χριστιανόπουλος

2012-01-26T09:06:00.002+02:00

Εμβόλιμα η θέση του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου.
Πολυτιμότατη για τη κουβέντα που γίνεται.

Ο ποιητής αρνήθηκε την προσβολή, τη συμβολική βία της αναγνώρισης. Και συνεπής στην ποίησή του δεν δέχθηκε το βραβείο. «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο << υπείροχον έμμεναι άλλων >> που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας». Αυτά και άλλα επισημαίνει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στο «Εναντίον» πριν τρεις και πλέον δεκαετίες. Όχι, λοιπόν, στα πνευματικά αφεντικά, αλλά όχι και στα υλικά αφεντικά: «Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας». Ιδού η διαφθορά σύμφωνα με τον ποιητή, που, όμως, εμμένει στην αυτοεξορία του. Αλλά στις συνθήκες κοινωνικής κρίσης και ζόφου, όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα, έχουμε ανάγκη από ανατροπείς ποιητές, που με λόγο και πράξη θα ξυπνήσουν την κοινωνία από το λήθαργο, όσο κι αν οι πλατωνικές πολιτείες μας παραμένουν αντιποιητικές. Ο Χριστιανόπουλος μοιάζει φαινομενικά να αρνείται το πέρασμα στην πράξη, αλλά την επικαλείται έστω και ως αντίδραση στην λογο-τεχνία, η οποία έχει καταστεί μία τεχνο-λογία της εξουσίας. Παραπέμπει, μάλιστα, κατά παράδοξο τρόπο στην αποδοχή του «συλλογικού διανοούμενου» με τον τρόπο του Μπουρντιέ. Του διανοούμενου, δηλαδή, που θα βασίζεται στην επιστημονική εργασία της ομάδας, όπως ο αθλητής σ’ ένα ομαδικό άθλημα. Αυτός ο πνευματικός άνθρωπος δεν θα έχει καμία ανάγκη από τις διακρίσεις των βραβείων και τις αναγνωρίσεις των εφημερίδων: «Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημοσιογραφίσκος έχει βλάψει την λογοτεχνία μας΄ σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων. Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια…». Το μέλλον του 1978 είναι τώρα, κι αυτό περιγράφει προφητικά ο ποιητής, όσο κι αν διαφωνεί κανείς μαζί του.

Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, http://gpapaso.blogspot.com

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Η δήλωση, η άρνηση και ο ανεπιτήδευτος άμεσος λόγος

2012-01-25T22:54:00.000+02:00

Ο συνιχνηλάτης Πάνος, είχετην ιδέα να αφήσουμε την κουβέντα να απλωθεί, με αφορμή και άλλοθι την δήλωσηάρνησης του Ντίνου Χριστιανόπουλου να παραλάβει το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας

Με δικιά του ιδέα και προτροπή,κάνω ανάρτηση το σχόλιό μου και το χωρίζω σε δύο σκέλη.

Το πρώτο, (μέχρι τουστερόγραφο) αποτελεί το αρχικό σχόλιό μου στην ανάρτηση – θέση -προβληματισμότου Πάνου

Το υστερόγραφο περιέχειπρόσθετες πληροφορίες που ανακάλυψα και έβαλα μετά τον αρχικό μου σχολιασμό

Λοιπόν, αντίλογος:

Ο Χριστιανόπουλος έχει τα κότσια ή την παραξενιά αν θες, να πει αυτό που αισθανόταν χωρίς αναστολές.
Δεν είπε μισόλογα, δεν κράτησε ισορροπίες, δεν στρογγύλεψε, δεν έκανε εκπτώσεις
Αν μάλιστα ρίξεις μια ματιά εδώ και εδώ, θα δεις μια μίνι «επεξήγση» του σκεπτικού του, το οποίο εμένα με καλύπτει, αλλά στην τελική αφού καλύπτει αυτόν δεν έχει παραπέρα.
Βέβαια έχουμε διαφορετική προσέγγιση αφού έχουμε και διαφορετική οπτική, μιας και βιώνουμε διαφορετικά τα περί λογοτεχνίας και ποίησης. Εσύ χωμένος για τα καλά μέσα σε όλη αυτή την φάση, εγώ περιφερειακά κινούμενος και άρα πιο αποστασιοποιημένος.
Θέλω να πω δηλαδή πως αν αποκρυπτογραφώ σωστά αυτά τα έντεχνα φιλολογικά που έχεις γράψει, μάλλον γουστάρεις κι εσύ την στάση του, αλλά αισθάνεσαι πως κάπου σου τραβάει μια γραμμή κι εσύ ξαφνικά βρίσκεσαι από την μεριά που δεν θα ήθελες.
Όμως η δήλωσή του δεν έχει να κάνει με εσένα ρε Πάνο, ούτε με τον Θωμά, ούτε με πολλούς άξια βραβευθέντες.
Έχει να κάνει μόνο με αυτόν και την στάση ζωής του.
Τουλάχιστον έτσι την καταλαβαίνω εγώ.
Και ξέρεις πως προσωπικά, κάτι τέτοια με κάνουν να χαμογελάω και να γουστάρω.
Για να στο πώ διαφορετικά· όσο χάρηκα με εσένα και τον Θωμά για τις βραβεύσεις, άλλο τόσο και για την στάση του Χριστιανόπουλου.
Αν μη τι άλλο είναι μη συμβατική, μη γραμμική, μη «αναμενόμενη», μη «αρμόζουσα», ταρακουνάει μυαλά και αντιλήψεις αρκετών, βγαίνει έξω από «την γραμμή»
Τέτοιες στάσεις μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον, μου αρέσουν, με κάνουν και αισιοδοξώ.
Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν εννοώ ότι όλοι οι άλλοι -όσοι δηλαδή δεν κρατάνε ανάλογη στάση με τον Χριστιανόπουλο- μου είναι απεχθείς ή βαρετοί ή δεν έχουν τίποτα να μου πουν ή να μου προσφέρουν

Αφού να φανταστείς έχω και φίλους μερικούς τέτοιους.

Όσο για το «μήνυμα» που λες στο τέλος, αμφιβάλλω κατά πολύ αν τον Χριστιανόπουλο τον ενδιέφερε να στείλει κανενός είδους μήνυμα και ειδικότερα προς εκείνους που αφορά στην τελική και που περιέχονται σε εκείνο το «δικαίως» που κι εσύ –ως καλύτερος από μένα γνώστης- γράφεις.
Νομίζω πως τους έχει αρκούντως χεσμένους για να τους στείλει και μήνυμα.
Θα μου πεις πως είναι «δημόσιο» πρόσωπο (με την καλή έννοια) και πως ακόμη και άθελά του, τα λεγόμενά του έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και σημειολογία.
Ναι εντάξει, αλλά αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ και όχι του Χριστιανόπουλου. Αυτός αν μη τι άλλο, είναι συνεπέστατος με ότι έχει γράψει στο παρελθόν. Κι αυτό είναι σημαντικότατο.
Εμείς πάλι, φέρουμε την ευθύνη για το κτίσιμο του βάθρου που βάζουμε τα «ινδάλματά» μας και το βάρος της αγωνίας μας να χωρέσει το «ίνδαλμα» στα μέτρα μας (γενικά μιλάω τώρα, έτσι;)
Ο Χριστιανόπουλος μάλλον χέστηκε γι΄ αυτό (λέω εγώ τώρα, υποθέσεις κάνω κι αυτό αν τον έχω καταλάβει λιγάκι δηλαδή)

Τέλος και κλείνοντας, σε ότι αφορά σε εμάς τους υπόλοιπους, έχω την αίσθηση πως είναι δικιά μας δουλειά, ο καθένας με τα εργαλεία που έχει αλλά και όσα ακόμη μπορεί να βρει ή να επινοήσει, να ξεκαθαρίσουμε τι από όσα κατά καιρούς έχει γράψει και έχει πει ο οποιοσδήποτε, θα τα λαμβάνουμε ως ξεκάθαρα διατυπωμένα μηνύματα και τι ως καταγραφή-έκθεση του εαυτού του αποστολέα-φορέα-δημιουργού του «μηνύματος» και της οπτικής του για τα πράγματα. (όχι , δεν είναι το ίδιο. Μην με κάνεις να εξηγώ, δεν μπορώ αυτή την περίοδο)

Σταματώ εδώ γιατί είσαι και σε περίοδο «αναπαραγωγής» και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι γράφω να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου…

Υστερόγραφο:

Ανακάλυψα πως σήμερα μίλησεσε μια τηλεοπτική εκπομπή. Αν δεν έχεις δει το βίντεο , δες το: εδώ και εδώ (δες και τα δύο γιατί είναι αποσπασματικά και το ένα έχει πράγματα που δεν είναι στο άλλο. Δεν πρόλαβα να το βρω ολόκληρο)

Μια παλιά συνέντευξή τουστους Schooligans, μπορείς να την δεις εδώ

Αν θέλεις και μερικάποιήματα του Χριστιανόπουλου κάνε κλικ εδώ κι εδώ

Για τη δήλωση του Χριστιανόπουλου

2012-01-24T23:54:00.006+02:00

Σ' αυτές τις περιπτώσεις το καλύτερο είναι να κάνεις την πάπια. Να, όπως ο Χρυσοχοϊδης, που δεν ήξερε, και χρειάστηκε, ο αθεόφοβος, έναν ολόκληρο χρόνο για να μάθει τι υπέγραφε. Τέτοιο αστείο έχω να ακούσω από την εποχή του Χριστόδουλου. Που ισχυριζόταν ότι διάβαζε.
Λοιπόν, έλεγα για τη βολική σαγήνη της σιωπής. Ότι δεν ξέρω, ότι δεν άκουσα, ότι δεν είδα. Έκανα μια γρήγορη περιήγηση στα μπλοκ, κυρίως σ' όσα ανήκουν στο σινάφι, και αν εξαιρέσουμε τον πιτσιρίκο που τσούγκριζε τα ποτήρια του στην υγεία του Χριστιανόπουλου δεν κρίθηκε η δήλωση όσο και όπως θα έπρεπε.
Αντιθέτως, δίνει και παίρνει η δημοσιοποίηση της με μια διάθεση - αλλά δεν είναι της ώρας να το εξηγήσω - λαϊκιστικής αξιοποίησης: κοντά λοιπόν στην πολιτική και οικονομική εξουσία, ήρθε η ώρα για την αποκαθήλωση και της πνευματικής εξουσίας. Αδίκως;
Όχι, ασφαλώς. Λίγο πολύ είναι γνωστές οι παρασκηνιακές διεργασίες, λίγο πολύ είναι γνωστές οι εξαρτήσεις, λίγο πολύ είναι γνωστή η ευτέλεια.
Νομίζω όμως ότι η δήλωση του Χριστιανόπουλου βάλλει μέσα στην υπονοούμενη γενίκευσή της επί δικαίων και αδίκων. Το "δεν θέλω ούτε τα βραβεία" συνοδευόμενο από το δε θέλω "ούτε τα λεφτά τους" αφήνει σκιές γι' όλους τους άλλους που θέλουν τα βραβεία, άρα και τα λεφτά τους.
Αλλά το να παίρνεις μέρος στα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να εμφανίζεσαι στο διαγωνισμό του Status. Όπως το να γλείφεις κατουρημένες ποδιές για να πάρεις ένα βραβείο δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να διατηρείς ακέραια την αξιοπρέπειά σου. Η δήλωση του Χριστιανόπουλου στηρίζεται σε μια οριστική διχοτομία που αποσιωπά τις επιμέρους διακρίσεις και κατατείνει σε ένα άγαρμπο τσουβάλιασμα.
Εκτιμώ αφάνταστα τη στάση όσων αρνούνται. Πρωτίστως, όταν μορφοποιείται σε ένα ορισμένο μήνυμα. Προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό. Εδώ ένιωσα ότι το ηχηρό λεκτικό μήνυμα άφησε αδικαίωτη τη στάση.

Υπάρχουν και καλές ειδήσεις

2012-01-23T14:46:00.005+02:00

Επιτέλους, κάτι ευχάριστο: Στον γύρο του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη το κρατικό βιβλίο λογοτεχνίας.

Έλα μάνα...

2012-01-20T00:10:00.000+02:00

-Έλα ρε μάνα καλησπέρα. Τι κάνεις;
Ο πατέρας;
.....
....
-Δεν γύρισε από το καφενείο;
Εντάξει, άστονα να παίζει κανά τάβλι και να ρίχνει κανένα μπινελίκι να ξεδίνει. Όλο στην τηλεόραση ξεσπάει και θα πάθουμε καμιά ζημιά στο τέλος.
Δύο τηλεοράσεις αλλάξατε φέτος με τις τσατίλες που έχει
………
...
-Τι; Όχι δεν έχω τίποτα εγώ, απλά κουρασμένος είμαι.
……..
-Όχι ρε μάνα, κουρασμένος είμαι σου λέω. Τώρα γύρισα από το σχολείο.
…….
-Τα γνωστά μωρέ, κάτι τσαμπουκάδες, κάτι φωτιές, μερικοί εξωσχολικοί, ένα κάρο μαλακίες «της υπηρεσίας», συνάδελφοι που ζουν σε παράλληλα σύμπαντα…. Τα γνωστά σου λέω. Εσύ κοίτα να είσαι καλά και να προσέχεις τον πατέρα και άσε με εμένα, δεν μασάω.
…….
......
.........
-Τι ρωτάς τώρα; Ναι ρε μάνα, μου κόψανε κι άλλο τον μισθό, ναι και στην νύφη σου το ίδιο, και στους δυό μας σκάνε τα όμορφα. Γιατί, εμείς είμαστε από άλλη πάστα; Μισθωτοί κι εμείς, με δάνεια και τρία παιδιά. Ε, τι; Θα μας την χαρίζανε;
…….
......
-Εντάξει ρε μάνα, το ξέρω, θα πάρω από τα δικά σας. Εδώ που φτάσανε τα πράγματα, θα κάνω πλιάτσικο στις συντάξεις σας για να την βγάλουμε. Δεν έχω άλλη επιλογή.
……
....
-Τι θα πει να μην στεναχωριέμαι;
Δεν στεναχωριέμαι ρε μάνα ούτε σκύβω το κεφάλι, απλά ντρέπομαι που έφτασα στο σημείο οικογενειάρχης άνθρωπος, νεόκοπο «στέλεχος» της εκπαίδευσης -μην χέσω- με σπουδές και μεταπτυχιακά, με τόσες ξένες γλώσσες, με εργασιακές περγαμηνές και βαρβάτο βιογραφικό, να ψειρίζω την σύνταξή σας για να βγάλουμε τον μήνα.
Εντάξει, πάλι καλά, να δεις κάτι άλλους συναδέλφους που για τέσσερις μήνες θα παίρνουν μισθό 30 και 50 € τον μήνα. Αυτοί να δεις μια έκφραση που έχουνε
……
.....
-Δεν είναι φήμες ρε μάνα, είδα ο ίδιος τις μισθοδοτικές καταστάσεις, όσα σου λέω θα παίρνουν. Δεν ξέρω αν έχουν δάνεια ή τι στο διάολο έχουν, αλλά τόσα θα παίρνουν.
……..

-Το ξέρω ρε μάνα πως τα λεφτά σας τα θεωρείτε και δικά μου και πως θέλετε να παίρνω από αυτά και να πορεύομαι τώρα που είναι ζόρικα, αλλά δεν είναι λύση αυτή, ξεφτίλα είναι, πώς να το κάνουμε;
....
……
-Ναι ρε μάνα, κι εγώ σ΄ αγαπάω αλλά έχει να κάνει με την δικιά μου αίσθηση αξιοπρέπειας λέμε, δεν έχει να κάνει με τα λεφτά αυτά καθ’ αυτά. Ψιλά γράμματα θα μου πεις τώρα, αλλά κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν σε έναν χαρακτήρα. Ευτυχώς δηλαδή...
.....
…..
-Ε ναι, θα πάρω από αυτά τα λεφτά, τι άλλο να κάνω;
Με τόσα που παίρνουμε σαν μισθό τώρα, δεν βγαίνουμε να πληρώσουμε ούτε τα αγγλικά των παιδιών, ούτε τους λογαριασμούς.
Αν δεν μας κόψει τίποτα το Παρακαταθηκών και Δανείων, από την δόση του δανείου, με βλέπω με την κιθάρα σε καμιά πλατεία να βγάζω δίσκο.
.....
…..

-Έλα σε πειράζω, μην τσιμπάς ρε μανούλα…. Τι; Τι έγινε με τον πατέρα πάλι;
......
……
.......
-Αμάν ρε μάνα, το ξέρω πως ροχαλίζει και βρίζει στον ύπνο του, τι θες να κάνουμε τώρα; Γιατί στο ξύπνιο του δεν βρίζει; Εδώ ήθελε να έρθει στην πορεία τις προάλλες με το μπαστούνι και είχε βάλει και πέτρες στις τσέπες του σακακιού για να πετάξει. Είδα κι έπαθα να τον μεταπείσω.
Τα ξέχασες;
Από τότε που χτύπησαν τα ΜΑΤ τον φίλο του τον μπαρμπα Τάσο στο Σύνταγμα, λύσσα τον πιάνει έτσι και βλέπει κρανοφόρους.
Κοίτα που θα μου βγει Νετσαγεφικός στα γεράματα ο κυρ Απόστολος!
.......
……

-«Νετσαγεφικός» ρε μάνα.
Ναι, από εκείνους τους μυστήριους που διάβαζα μικρός είναι κι αυτός. Κι όχι δεν διαβάζω τέτοια πια. Διαβάζω από τα άλλα, από εκείνα που σε έπιανε πονοκέφαλος, για κάτι σχιστομάτηδες καραφλούς με κελεμπίες.
......
……

-Όχι ούτε σε πορείες πάω τώρα. Δεν έχει πια, αλλά δεν προλαβαίνω κιόλας.
.....
…..

- Όχι ρε μάνα δεν θα βάλω πορτοκαλί κελεμπία, μην ανησυχείς, ούτε θα ξυρίσω το κεφάλι μου. Τουλάχιστον από έξω δηλαδή…
…..
………………..
…………..

-Τι λες τώρα μωρέ μάνα; Γιατί τσακώθηκες με την κυρά Κατίνα;
…….
…………….

-Ε κι ΄συ δεν έπρεπε να την μουντζώσεις.
Ας είπε πως θα ψηφίσει Καρατζαφέρη, αφού έχει αρχίσει και αυξάνεται το Αλτσχάϊμερ της από το καλοκαίρι και μετά, το ξέρεις.
Τι την συνερίζεσαι;
…….
……..
………
-Ας είπε ότι θέλει, εσύ δεν έπρεπε να το συνεχίσεις. Στο κάτω κάτω πριν μερικά χρόνια, ΠΑΣΟΚ ψήφισες, καλά σου είπε. Πάλι καλά που ξεχνάει γρήγορα και σε κανά δύο μέρες θα είστε εντάξει και πάλι.
…….
……..
….

-Έλα εντάξει δεν σε μαλώνω, την γνώμη μου σου λέω.
Όμως κάτι θα πρέπει να κάνεις ρε μάνα, δεν είναι κατάσταση αυτή
Με τον φούρναρη τον πασόκο σκοτώθηκες, με τον ψιλικατζή τον νεοδημοκράτη βρίστηκες, τον κκέ τον ζαχαροπλάστη τον κράζεις μόλις βγει στη πόρτα του μαγαζιού, τον ράφτη απέναντι που είναι συριζαίος του κουνάς κοροϊδευτικά και με γκριμάτσα το κεφάλι μόλις σου πει καλημέρα, τι θα κάνω με εσένα πια;
Εντάξει, ο πατέρας ρίχνει χριστοπαναγίες πρωί μεσημέρι βράδυ αριστερά και δεξιά, αλλά κι εσύ;
……
……..
-Εντάξει σε καταλαβαίνω, όλοι έτσι αισθανόμαστε όμως.
Μήπως νομίζεις πως και αυτοί που βρίζεις είναι ευχαριστημένοι;
Απλοί νοικοκυραίοι είναι κι αυτοί που πέσανε στην φάκα της "ευημερίας"
…..
...........
-Ποιος; Ο φούρναρης; Ο ρουφιάνος της κλαδικής; Τι είπε; Μαζί τα φάγαμε είπε;
Ε καλά του κάνεις του καριόλη.
Ρίξτου κι από μένα του κεράτα όταν τον ξαναδείς. Αφού συνεχίζει τις μαλακίες σε τέτοιες εποχές, τον βλέπω να βάζει λουκέτο σύντομα.
Αν δεν του το σπάσουν πρώτα το μαγαζί κανένα βράδυ του βλάκα
…….
.......
..........
-Όχι ρε μάνα, δεν γίνεται να χωρίσεις τον πατέρα τώρα στα γεράματα, να κάτσετε εκεί που είσαστε και να προσέχετε ο ένας τον άλλον γιατί έτσι όπως πάει, μας βλέπω να τραβάμε όλοι κατά το χωριό, να βρούμε μια σπηλιά και να κλειστούμε μέσα μέχρι να περάσει η λαίλαπα.
Κι εκεί δεν θα έχουμε τηλεόραση να βλέπεις το τούρκικο και θα έχεις τον πατέρα μέσα στα πόδια σου όλη μέρα, να ρίχνει καντήλια κα χριστοπαναγίες σε θεούς και δαίμονες και να ψάχνει τηλεόραση να σπάσει
Άντε μην με φουντώνεις και αρχίσω κι εγώ τα γαλλικά με τους καριόληδες που έχουμε μπλέξει. Κι αφού δεν τους φτάνω, θα αρχίσω να λυσσάω πάλι στις πορείες και να βρίζω ότι κινείται με στολή. Άσε με να χαρείς γιατί θα μου λες μετά που έμοιασα….
Λοιπόν τέλος, κανονίστε να είστε υγιείς για τουλάχιστον είκοσι χρόνια ακόμη, να έχουν τελειώσει τα παιδιά το σχολείο και να έχουμε ξοφλήσει το σπίτι και μετά κάνετε ότι θέλετε.
......
…….
-Αααα, άλλαξες γνώμη ε;
Μόλις άκουσες πως θα χάσεις το τούρκικο σίριαλ, μαλάκωσες.
Να δω άμα τελειώσει ο Savas με τι θα ασχολείσαι.
Προβλέπω να αναβιώνουν οι Αγανακτισμένοι…
....
…..
-Εντάξει ρε μάνα, αφού το ξέρεις σε πειράζω.
Φίλησέ μου τον πατέρα όταν γυρίσει.
Άντε καληνύχτα τώρα έχω να σηκωθώ πρωί πρωί για 675 € τον μήνα στο χέρι και νοιώθω ένα γερό σφίξιμο στο κωλομέρι.
....
....
-Όχι δεν είναι αιμορροΐδες, άλλο εννοούσα.
Εντάξει, θα τρώω λαχανικά και θα καπνίζω λιγότερο. Ναι.... Και θα πίνω και λιγότερους καφέδες, εντάξει.
....
-Έλα καληνύχτα. Δεν στεναχωριέμαι, ούτε κι εσύ να στεναχωριέσαι.
Φιλιά.….

Κι όμως κάποιοι επιμένουν

2012-01-18T07:21:00.006+02:00

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Έτσι απλά, όπως είναι η τέχνη και η ζωή της.

Η Θωμαή λοιπόν, η Θωμαή Κόντου, φτασμένη ζωγράφος. 400 τόσες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επιμένει να ζει με και για την τέχνη, όταν οι πιο πολλοί προσδοκούμε κρυφίως μόνο το από την τέχνη. Η ίδια πάντως συνεχίζει να την υπηρετεί με αφοσίωση και απλότητα κάπου στην Ελασσόνα.
Είχα την τύχη να την γνωρίσω στο χώρο της δημιουργίας της.
Δείγματα γραφής:

Ετησία Ιερά(κων) δοξολογία 2012 - (Μνημόνιον Διαρκούς Πίστεως)

2012-01-15T14:16:00.000+02:00

του Νίκου Κουνενή

Παπαδαίμονος αρχιδημίου χοροστατούντος, Καρόλου από καθέδρας απειλούντος, Γεωργίων και Αντωνίου εν συναινέσει δωσιλογούντων, (αφιονισμένων αναμορφωτών, επελαυνόντων αφανιστών).
Θεοδώρου τζαμπαμαγκίτου αυλάρχου, Ευαγγέλου εφορμούντος σταβλάρχου, Προβοκατοροπούλου ανελεήμονος τραπεζίτου, Χορστ ουντ Φούχτελ προτεκτορούντων ανθυπάτων, Δενμασχεζειςτσαρλσνταλάρα συναινετικώς κεκαρμένου. Αγγέλας Μένκελε, Νικολά Σαρκοβόρ, Κριστίν Στραγκλέρ, Μανουέλ Μπαρούφο, Ζαν Κλωντ Γιουρούσ’, (ιμπερατόρων επιτηρητών, χρηματοβόρων τρωκτικών).
Δωροθέας εν αντιπολιτεύσει συμπολιτευομένης, Λοβερδανδρέου και Άννης εν ανυπομονησία αποδιαρθρωτών, Βορβορίδου και Γεωργίου κωλοτουμπάτων φαιοπρακτών, Αβραμογεωργίου και Σπηλιωτάρη χλιδοκυμβάλων συμπαικτών, Παπουτσίνου και Αδώνιδος δια ροπάλου εφορμούντων. Ρεπανοσκανδαλαίων Πεταλωτοραγκουσίων, Μιχαλακομπεγλιταίων αμετροεπών, (ανελεήτων προπαγανδιστών, πλιατσικολόγων αρπακτικών).
Ταμείου Διεθνούς του Νομισματικού, Τραπέζης Ευρωπαικής της Κεντρικής. Ομολόγων, εντόκων γραμματίων, παραγώγων, μερισμάτων, τοκοχρεολυσίων, μιζών, ασφαλίστρων, εξασφαλίστρων, τελών, χαρατσίων, φόρων, διοδίων, αύλων τίτλων, τοξικών τίτλων, σαπακίων, φουσκών, φαντς, σπρεντς, σουάπς, σι ντι ες, οφσόρ, μπλακ τζακ, ρουλέτ, παπατζιλίκ, κουλοχέρ, φρουτακί, μπαρμπουτί. Μόργκαν Στάνλει, Τζέι Πι Μόργκαν, Μπούντες Μπανκ, Ντόιτσε Μπανκ, Κρεντί Αγκρίκολε Μπανκ, Ντόιτσε Τέλεκομ, Σιντότιτσε Ζίμενς, Γιουρογκρούπ, Γιουροφάιτερ, Κόσκο, Κατάρινβέστμεντς, (ανεξελέγκτων επενδυτών, τοκογλυφούντων κλεπτοκρατών).
Εξουσιοφρενών, χρυσολάγνων, ανισσορόπων, αγελαίων, σαδιστών, εγωπαθών, γελωτοποιών, λακέδων, μηδισάντων, λαοκαπήλων, πορτοφολάδων, δημαγωγών, αποικιοφρόνων, λαοφυλάκων, βασανιστών, νταβατζήδων, (φραγκοφονιάδων αρπακτικών, αργυροφρόνων καταχραστών).
Εις μίαν, αγίαν, διεθνή και εγχώριον χρηματοπιστωτικήν απληστίαν, ομολογώ έν σάλπισμα εις πύκνωσιν απολαβών. Προσδοκώ ανάταξιν κερδών και χλιδήν του τρέχοντος αιώνος. Αμήν.

(Η Αγία τροικάς ελέησον ημάς. Τον οβολόν σας παρακαλώ).

kounenik@yahoo.gr

Πάρτε πάνω σας ρε λέμε! Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας...

2012-01-11T22:06:00.001+02:00

Από το επεξηγηματικό κείμενο του video:

"Δύο οικογένειες στο Πέραμα δεν έχουν εισόδημα λόγω της ανεργίας και άρα δεν έχουν και να πληρώσουν και το ρεύμα. Από το καλοκαίρι ζουν με δανεικό ρεύμα και κεριά! Οι δύο οικογένειες έχουν μαθήτριες σε σχολεία του Περάματος. Οι καθηγητές του σχολείου απευθύνονται και σε άλλους καθηγητές και τελικά, με βάση απόφαση της ΕΛΜΕ Πειραιά για έμπρακτη αγωνιστική αλληλεγγύη στις οικογένειες των μαθητών μας, γίνονται κινητοποιήσεις στην ΔΕΗ στα Καμίνια και την επόμενη μέρα η ΕΛΜΕ, μαζί με τις συνελεύσεις και τις επιτροπές γειτονιάς, επανασυνδέει το ρεύμα.
Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα, νερό, φαγητό!"

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;

Μαύρη πέτρα

2012-01-09T19:55:00.002+02:00

Πού να τη θυμάμαι; Το γνωστό θέμα που έχω με τη μνήμη. Λοιπόν, μου σέρβιρε την μπίρα και κοντοστάθηκε, σαν να ήθελε κάτι.

- Η Ειρήνη…

- Η Ειρήνη;

- Στο 3^ο…

- Στο 3^ο;

Να μην τα πολυλογώ, παλιά μαθήτρια μου. Έχει δυο χρόνια που τέλειωσε τις σπουδές, υπολογίζω ότι θα κοντεύει τα 23.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία της: στρατός, φροντιστήριο, το κολέγιο στη Θεσσαλονίκη. Δύσκολα χρόνια. Μονόκλινο κρεβάτι για δύο σε άδειο διαμέρισμα. Στις απεργίες των αστικών έκανα με τα πόδια τη διαδρομή Αριστοτέλους – Κόκορας (Νεάπολη). Από Κυριακή μέχρι Δευτέρα το ταξίδι του μέλιτος στη Σκόπελο, την Τρίτη δούλευα ξανά στο φροντιστήριο.

Αλλά κάτι γινόταν. Χρόνο με το χρόνο βελτιώνονταν τα πράγματα.

- Τι σχεδιάζεις;

- Θα μαζέψω λίγα χρήματα για τα πρώτα έξοδα και φεύγω για την Κύπρο.

Έβγαλε μια γλυκύτητα ανακατεμένη με την αφελή αισιοδοξία της νιότης της, έκρυβα μια πίκρα, ανακατεμένη με την ένοχη οργή της γενιάς μου. Σκεφτόμουν:

Στο καλό και όλα κατ’ ευχή να σου ’ρθουν. Κοίτα μόνο να ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω. Μπας και μας έβρει κατακούτελα.

Ασημένιος πηλός

2012-01-07T12:13:00.001+02:00

Καναβούρης Κ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/01/2012 - ΑΥΓΗ της Κυριακής

Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός από τα φασιστόμουτρα του ΛΑΟΣ που ολοφύρονται για την προφυλάκιση του πονηρότατου ηγούμενου Εφραίμ. Είναι άλλωστε τα ίδια φασιστόμουτρα που όχι μόνο δεν νοιάστηκαν για τη φυλάκιση ουδενός μετανάστη ή χρήστη ναρκωτικών, αλλά αντίθετα, ως ανοικτείρμονες και φαιά ανελέητοι, προσπάθησαν και προσπαθούν (και από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα ελέω σοσιαλισμού και Παπαδημοκρατίας, όπως σκιτσάρει προσφυώς ο Γιάννης Καλαϊτζής) να στραγγαλίσουν έτι περισσότερο την έννοια του μετανάστη και του χρήστη, ει δυνατόν και φυσικώς. Δεν με νοιάζουν λοιπόν αυτά τα αποπλύματα που φωνασκούν την αγριότητα της αμορφωσιάς τους, δηλαδή την αγριότητα της απανθρωπίας τους.

Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός της φρικώδους γελοιότητας που ονομάζεται "κορυφαίο στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ", με όλα αυτά τα ανδράρια και τα γύναια που παίζουν τρίλιζα με την τραγωδία στην οποία οδήγησαν τον τόπο. Και τι με νοιάζει εμένα η γουρουνιά του Πάγκαλου, η πασιφαγία ακρίτως και αδιακρίτως του Βενιζέλου, η απόλυτη χαμέρπεια αναμεμειγμένη με ύποπτες και σκοτεινές διασυνδέσεις του Χρυσοχοΐδη, η γραβατωμένη κυνικότητα σε βαθμό τετανικού (τετανικού, παρακαλώ, όχι τιτανικού) χαμόγελου του Λοβέρδου, τα ξεσκισμένα ελληνικά και η ντροπιαστική για όλους περιφρόνηση στη λογική της Άννας Διαμαντοπούλου.

Και τι με νοιάζει εμένα η ψυχασθένεια που ονομάζεται Γιώργος Παπανδρέου. Όλοι την ήξεραν, όλοι έπαιξαν το παιχνίδι τους μ' αυτήν, μόνο που το παιχνίδι ήταν η ζωή του καθενός. Και τη ρήμαξαν τη ζωή του καθενός. Απ' έξω κι από μέσα. Χρόνια ολόκληρα. Αιώνες ολόκληρους, αν προσθέσεις τον χρόνο του καθενός, τη στιγμή του, την κάθε στιγμή του, μαζί με τις στιγμές όλων των άλλων.

Τομάρια όλοι τους. Τους ξέρω. Δεν με νοιάζουν. Κι αυτοί και η συμμορία η απίστευτα μεγάλη των σέμπρων, των σμπίρων, των δουλικών, των αυλητρίδων και των αυλητών, τα γιουσουφάκια της δημοσιογραφίας (είδος το οποίο επωάσθηκε με επιτυχία στους κόλπους της κομμουνιστικής αριστεράς), τα πορνίδια των διορθωτικών κινήσεων της εξουσίας και των παλινδρομικών της επίσης, οι πολυτελείς της αβρούς σοβαρότητας, οι επιβεβλημένα σημαντικοί εν τέλει, παρ' ότι αναίτιοι. Οι ιερείς δηλαδή μιας αναίτιας -και γι' αυτό ανύπαρκτης- δημοκρατίας.

Τι να με νοιάξει εμένα μια δημοκρατία που κατάντησε να έχει για πρωθυπουργό έναν υπάλληλο εκτός θεσμίων της Δημοκρατίας. Ένα τομάρι που λέει στους άλλους να πεθάνουν από πείνα για να σωθούν και ο ίδιος (άτιμος και αφιλότιμος μέχρι ρανίδας), παρ' ότι χρυσοπληρωμένος κάνθαρος του παγκόσμιου καπιταλισμού, καταδέχτηκε να κρατήσει μέχρι τέλους σε αναστολή την καθηγητική του θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να μη χάσει τη σύνταξη. Την οποία και πήρε. Ο φραγκοφονιάς πρωθυπουργός που λέει στους ομηλίκους του ότι η εσχατιά της ζωής τους πρέπει να είναι ζωή επώδυνης και ανειρήνευτης πτωχείας. Τι να με νοιάξουνε εμένα τα γλυκύμορφα τέρατα που χειρίζονται την γκιλοτίνα των αγορών, που χειρίζονται την πλήρη στρέβλωση της ανθρώπινης κατάστασης: να υπάρχει σημαινόμενο χωρίς σημαίνον. Να υπάρχει αιτιατό επειδή οι λογιστές επιβάλλουν το αίτιο. Τι να με νοιάξει εμένα αυτή η φρίκη. Θέλω να πω, τι να με νοιάξει το πασιφανές. Αφού είναι πασιφανές, ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, ας σκεφτεί κι ας πράξει αναλόγως.

Αλλά εμένα τι να νοιάξει αυτό το βουβάλι, ο Κώστας Καραμανλής, που κυβέρνησε τη ζωή του καθενός σαν βουβάλι, έδρασε φασιστικά ως προς τη λειτουργία της Βουλής και το σύστημα (το κοινοβουλευτικό), που σαφώς ήξερε το ποιόν του ανάξιου, αντέδρασε (και αντιδρά) αιδημόνως: Μούγγα και παραλλαγή. Προπαντός ευπρέπεια, μην τυχόν και ταράξουμε τη σιωπή (τη σιέστα) του αυθέντου. Ο αυθέντης, ακόμα και ο γελοιωδέστερος, δικαιούται να σιωπά. Για θυμήσου τις "σιβυλλικές δηλώσεις" του γέροντος αυθέντου Καραμανλή, "με πολλούς αποδέκτες". Και στο μεταξύ τα αδέρφια ηργάζοντο προς όφελος της προσωπικής τους ιδιόχειρης και προκλητικά νόμιμης Δημοκρατίας. Στην οποία πλείστοι όσοι συμμετείχαν. Και πλούτισαν. Σε αναβαθμό πολιτικής ισχύος.

Είναι παράνομοι. Είναι υπαίτιοι συμφορών. Πλούτισαν από τις συμφορές. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα δεις τη νομιμοποιημένη εγκληματοσύνη τους. Ο σχεδιασμός μιας ολόκληρης χώρας, το άπειρο των ανθρώπων της, κατάντησε κλοπή πορτοφολάδων. Τι να με νοιάξουνε, λοιπόν, αυτά τα γουρούνια, αυτά τα τομάρια, αυτή η αιματοβαμμένη ντροπή του τόπου. Αυτό το σίδερο της εμφύλιας εξουσίας, αφού η εξουσία είναι μόνο εμφύλια, όπως και η ελευθερία.

Εμένα με νοιάζει ότι ανήμερα των Χριστουγέννων πέθανε ξαφνικά ο ποιητής Αργύρης Χιόνης. Δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο που να του ταιριάζει τόσο πολύ το όνομά του. Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης ήταν πράγματι φτιαγμένος από ασήμι και χιόνι. Ένα ποίημα ο ίδιος για το πώς γίνεται να υπάρχει το χώμα. Το χώμα ως ποίημα και το ποίημα ως χώμα. Αυτό, ναι.

Με νοιάζει. Γιατί είναι πηλός. Ασημένιος.

Ανάπηρη δημοκρατία

2012-01-05T19:16:00.005+02:00

Για το νέο βιβλίο του Νίκου Κουνενή, "Περί Δημοκρατίας - Σάτιρα ηθών και θεσμών"

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΑΤΖΗΜΩΥΣΙΑΔΗ

Φοβάμαι ότι καταντώ κοινότοπος και επαναλαμβανόμενος, αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Επικαλούμαι ένα δημοσίευμα του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου με τίτλο Οι διανοούμενοι, όπου υποβάλλεται το γνωστό ερώτημα «Πού είναι οι άνθρωποι του πνεύματος, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες;», για να διατυπωθεί η εξίσου γνωστή απάντηση: «Oι διανοούμενοι βρίσκονται στις "αυλές" των κρατικών και κομματικών πρυτανείων, προσδοκώντας τα οφέλη των επιδοτήσεων, επιδιώκοντας "πωλήσεις" ή ένα βραβείο ή ακόμα προσδίδοντας με το αζημίωτο κύρος σε εκδηλώσεις νεόπλουτων».

Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα, με την υποσημείωση ότι, όπως επισημαίνει ο Παπασωτηρίου, υπάρχουν κι εξαιρέσεις. Πιστεύω ότι ο Νίκος Κουνενής αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές ανάμεσά τους.

Πέρα από εξαιρετικά δείγματα λογοτεχνικής γραφής, τα δύο πιο γνωστά μυθιστορήματά του, Ω του θαύματος! και Ο μύθος του Ηρακλή Σπίλου, υπέχουν τον χαρακτήρα ενός συγγραφικού αντάρτικου, που εγείρεται κατ' αντιστοιχία ενώπιον της θρησκευτικής και της δημοσιογραφικής υποκρισίας με ανατρεπτικό τρόπο και, μάλιστα, στις περιόδους της πιο ολοκληρωτικής επιβολής τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Περί δημοκρατίας, μόνο που εδώ η σατιρική κριτική δεν ασκείται διά της πλαγίας και ασφαλούς οδού της μυθοπλασίας, αλλά με πιο ευκρινή, ευθύβολο και αιχμηρό τρόπο.

Στο βιβλίο του Κουνενή διασταυρώνονται τεχνικές γραφής που παραπέμπουν στην επιστημονική μελέτη και στο δημοσιογραφικό χρονογράφημα. Ο αταίριαστος συνδυασμός χωνεύεται δημιουργικά σε ενιαίο συγγραφικό όλο, που διαρκώς μετεωρίζεται ανάμεσα στο σοβαρό ύφος και την παιγνιώδη διάθεση, την επιστημονική ουδετερότητα και την ιδεολογική θέση, την περιγραφική πρόθεση και την ερμηνευτική κρίση.

Πιο συγκεκριμένα, ο συγγραφέας, υποδυόμενος την περσόνα ενός συστημικού στοχαστή, επιχειρεί να αναλύσει έννοιες, θεσμούς και λειτουργίες του δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά έρχεται συνεχώς αντιμέτωπος με τις αγκυλώσεις, τις στρεβλώσεις και τους παραλογισμούς της διεθνούς και κυρίως της ελληνικής εκδοχής του. Το σατιρικό αποτέλεσμα προκύπτει πρωτίστως από την προσποιητή αφέλεια του συγγραφέα, που τηρώντας τα προσχήματα της επιστημονικής ουδετερότητας, αποπειράται να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα μέσα από συνεχείς παραδοξολογίες που υπονομεύουν ειρωνικά τα ίδια τα λεγόμενά του και δευτερευόντως από την ευφάνταστη λεξιπλασία και τη συχνή επίκληση σε παραδείγματα λόγων και πράξεων από την τρέχουσα κυρίως πολιτική πραγματικότητα.

Το Περί δημοκρατίας δικαιώνει πλήρως την σατιρική πρόθεση του συγγραφέα: είναι απλό αλλά βαθύ, διαβάζεται με ανάλαφρη διάθεση αλλά ασκεί σφοδρή κριτική και διανθίζεται από χιούμορ, αλλά καλλιεργεί τον προβληματισμό. Το πιο σημαντικό είναι ότι πυκνώνει στην πιο κατάλληλη στιγμή μια διάχυτη στην κοινωνία αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος, καταφέρνοντας να στερεώσει την επικαιρική κριτική σ' ένα σύνθετο μωσαϊκό χρονικό όλης της μεταπολίτευσης, όπως ο Κώστας Βούλγαρης επισήμανε.

Ως τέτοιο το βιβλίο του Κουνενή επαναφέρει το δάνειο ερώτημα με το οποίο ξεκίνησα. Τώρα που ο δημοκρατικός πλουραλισμός της μονοφωνίας δίνει ηχηρή φωνή σε κείμενα που ομοιάζουν με μαθητικές εκθέσεις γυμνασίου, όπως το Τολμήστε, ο Κουνενής, όπως άλλωστε και ο Παπασωτηρίου και άλλοι πολλοί, δεν αρκούνται μόνο να αναρωτιούνται «Πού είναι οι άνθρωποι του πνεύματος, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες;». Με την πράξη, το λόγο και το έργο τους, δίνουν την απάντηση – κι ας μην έχει γίνει έως τώρα ευρέως αντιληπτό. Φρονώ, πάντως, ότι δεν θα αργήσει.

* Δημοσιεύτηκε στο www.e-dromos.gr την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου

Ευχές

2012-01-02T13:46:00.002+02:00

Ύστερα από ένα μήνα σιωπής, σύγχυσης και διασποράς, σε ένα μόνο έχω καταλήξει: όπως έχουν τα πράγματα, μοιάζουν με πολυτέλεια οι γκρίνιες, οι κυκλοθυμίες και οι μεμψιμοιρίες μας. Σφίγγω λοιπόν τα δόντια και ορθώνομαι.

- Καλή χρονιά να έχουμε -

Μέγας Καζαμίας του 2012

2011-12-30T12:18:00.003+02:00

Ιανουάριος

Σε πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, ο χερ Χορστ Ράιχενμπαχ χαιρετίζει τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού και υπόσχεται ακόμη μεγαλύτερες, προκειμένου η χώρα να βαδίσει αποφασιστικά στον δρόμο της υγιούς απορρύθμισης της οικονομίας της. Η ομιλία του σκιώδους πρωθυπουργού της Ελλάδας κλείνει με την εμβληματική προτροπή: «Εμπρός πληβείος Έλληνος, αποντείξτε γκια μια ακόμη φορά, πως ξέρετε να πεταίνεται σαν πρακγματικοί ήρωος!»

Οι κ.κ. Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης επισκέπτονται τις Βρυξέλλες, με αμφίεση Γκασπάρ, Μελχιόρ και Μπαλτάσαρ. Στη συνάντησή τους με τους εκπροσώπους της Ε.Ε. της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ, οι τρεις άνδρες παραδίδουν συμβολικά χιλιάδες τίτλους ιδιοκτησίας κρατικών επιχειρήσεων, ακινήτων, γαιών και υδάτων. Τα χρηματιστήρια χαιρετίζουν το γεγονός με κάθετες απογειώσεις των δεικτών τους. Τα σπρεντς του ελληνικού χρέους καταποντίζονται από τις 17.236,8 στις 16.955,3 μονάδες.

Τη φιλοδοξία του να καθαρίσει την πρωτεύουσα από τους εξαθλιωμένους άστεγους που υποβαθμίζουν το ιστορικό της κέντρο ανακοινώνει ο Δήμαρχος Ευκατάστατων και Απαστραπτόντων Αθηναίων κύριος Γιώργος Καμίνης.

Φεβρουάριος

Χίλιοι περίπου οικονομικοπολιτικοί νταβοτζήδες συζητούν και φέτος στο Νταβός για την κατάσταση και τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας. Κεντρικό θέμα του Φόρουμ είναι η ενίσχυση της δημιουργικής απειθαρχίας των αγορών, μέσω της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας των κρατών.

Την επ’ αόριστον αναβολή των βουλευτικών εκλογών ανακοινώνει ο πρωθυπουργός κύριος Λουκάς Παπαδήμος, διευκρινίζοντας ότι η συμφωνηθείσα ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου δεν αναφερόταν σε κάποια συγκεκριμένη χρονιά.

Υπόκωφη ένταση χαρακτηρίζει την εξελισσόμενη κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Στα σχετικά γκάλοπ οι υποψήφιοι δίνουν μάχη στήθος με στήθος, επιτυγχάνοντας ατομικά ποσοστά τα οποία κυμαίνονται μεταξύ 10 και 11% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Οι τελευταίοι αντιπροσωπεύουν πλέον δημοσκοπικώς το διόλου ευκαταφρόνητο 7,3% του συνόλου των ψηφοφόρων.

Μάρτιος

Εκατοντάδες χιλιάδες ανήλικοι και ενήλικοι διαδηλωτές παρεμβαίνουν δυναμικά στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, αντιτιθέμενοι στην πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος βεβαιώνει πως οι οχλοκρατικές αυτές εκδηλώσεις υποκινούνται από τραμπούκους της αριστεράς, μαλάκες και ανορεξικούς.

Μεταξύ των νέων μέτρων δημοσιονομικής σωτηρίας της χώρας που ανακοινώνει η κυβέρνηση, περιλαμβάνεται και η επιβολή έκτακτου τέλους κατοχής ιδιωτικών κινητών αξιών (κρεβάτια, είδη υγιεινής, τραπεζοκαθίσματα, υπολογιστές, ρουχισμός και εσωρουχισμός κ. ά.). Το τέλος θα εξοφλείται ανά έτος σε δυο δόσεις, μέσω του λογαριασμού της ΕΥΔΑΠ, και σε περίπτωση μη αποπληρωμής του, ο υπόχρεος θα στερείται των δικαιωμάτων ύδρευσης και αποχέτευσης. «Ούτε να χέσουν δεν θα μπορούν πλέον οι τζαμπατζήδες», δηλώνει χαρακτηριστικά ο υπουργός Οικονομικών.

Η διαβεβαίωση του Φίλιππου Πετσάλνικου ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί στρατιές ψηφοφόρων σε εκδηλώσεις ανείπωτης οδύνης.

Απρίλιος

Εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας εορτάζουν και φέτος το Πάσχα, σουβλίζοντας εθιμοτυπικώς τα αρνιά από πεπιεσμένο χαρτί που τους μοίρασε, έναντι συμβολικού αντιτίμου, η κυβέρνηση. Τα εν λόγω εικονικά σφάγια είναι πασπαλισμένα με ειδικά ενισχυτικά γεύσης, προκειμένου οι καταναλωτές να αισθανθούν ότι όντως απολαμβάνουν το παραδοσιακό έδεσμα των ημερών.

Ελαφρά απόκλιση από τις δημοσιονομικές εκτιμήσεις της τρόικας και της κυβέρνησης διαπιστώνει ο υπουργός Οικονομικών, κύριος Ευάγγελος Βενιζέλος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, και με αναγωγή σε ετήσια βάση, το δημοσιονομικό έλλειμμα ανέρχεται στο 24, 7% και η ανεργία στο 32, 6 %, ενώ το ποσοστό του δημοσίου χρέους έχει ξεφύγει, και αναζητείται επιμόνως από τις αρμόδιες αρχές.

Σε κοινή τους καταγγελία , πενήντα έξι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας αποκαλύπτουν ότι τα τρόφιμα τα οποία εκτοξεύονται από διαδηλωτές εναντίον τους (γιαούρτια, αυγά, αλλαντικά, ζαρζαβατικά κ.ά) είναι συνήθως ληγμένα, πράγμα επιβλαβές για την υγεία τους. Ο υπουργός Υγείας κύριος Λοβέρδος διαβεβαιώνει ότι θα ερευνήσει το θέμα, και σε περίπτωση επιβεβαίωσης των καταγγελιών θα στερήσει ισοβίως τους ενόχους από τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα.

Μάιος

Με το άσμα «Γουάτ γουί χαντ, γουάτ γουί λοστ, γουί έιτ κάβιαρ, γουί ίτ κομπόστ» η Ευλαλία Ψυχοπονίδου, ανεψιά του Άδωνι Γεωργιάδη, κατακτά την ένατη θέση στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Γιουροβίζιον.

Ο Γιώργος Παπανδρέου συντρίβει το μέχρι πρότινος θεωρούμενο ως ακατάρριπτο ρεκόρ του Κώστα Σημίτη, επιτυγχάνοντας εξήντα δυο σαρδάμ επί συνόλου εκατό λέξεων. (Η επίδοση του προκατόχου του ήταν μόλις 55/100). Ενδεικτικό απόσπασμα: «Είμαι αντισεξουσιαστής και αντιποθώ τις καλέκρες, αλλά δεν πρόκειται να παρατηθώ όσο η παρτίδα έχει ανάγκη το παρτιωτική μου σθένος. Θα παλαίψω ενάντια στα ρεγάλα συμφρέοντα, δίνοντας και την τελευταία αρνίδα του αίματός μου στην υπέθεση της σωτηρίας της χώρτας μας».

Αποστομώνοντας τους συνήθεις διαστρεβλωτές της κρυστάλλινης γραμμής του κόμματός του, ο Αντώνης Σαμαράς διευκρινίζει για πολλοστή φορά ότι η ΝΔ δεν συμπολιτεύεται με την κυβέρνηση, ούτε την αντιπολιτεύεται, δεν συμμετέχει στο υπεύθυνο έργο της, αλλά ούτε και απέχει από αυτό.

Ιούνιος

Σε μια εντυπωσιακή επίδειξη αυτοάμυνας οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ καταστέλλουν διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων σε διάφορες πόλεις, με αποτέλεσμα την ακαριαία αύξηση του αριθμού των νοσηλευομένων στα νοσοκομεία του ΕΣΥ κατά 53.647 άτομα, γεγονός που εξοργίζει τον Ανδρέα Λοβέρδο. «Εγώ προσπαθώ να πείσω τον κόσμο ότι οι νοσοκομειακές κλίνες είναι πολλαπλάσιες των πραγματικών αναγκών του, κι εσύ πασχίζεις να αποδείξεις το αντίθετο», επισημαίνει ο υπουργός Υγείας στον Χρήστο Παπουτσή, υπουργό ΠΡΟΠΟ.

Περίπου δέκα χιλιάδες διακεκριμένοι πολίτες της χώρας διαβεβαιώνουν σε κοινή τους ανακοίνωση πως πράγματι υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, ο εκπρόσωπός τους διευκρινίζει ότι το προαναφερθέν τούνελ βρίσκεται στις Ελβετικές Άλπεις, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δεν μπορεί να ανακοινωθεί, για λόγους επενδυτικής ασφαλείας.

Ιούλιος

Την επιβολή φόρου απροσδόκητης επιβίωσης μελετά η κυβέρνηση, προκειμένου να ελέγξει τους καθυστερημένους θανάτους, οι οποίοι εκτοξεύουν στα ύψη το προσδόκιμο επιβίωσης, αλλοιώνοντας τα δημογραφικά χαρακτηριστικά και απειλώντας με κατάρρευση τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με πληροφορίες το σχετικό νομοσχέδιο υπό τον εύγλωττο τίτλο «Καιάδας 2011», επιβάλλει σε όσους υπερβαίνουν τον στατιστικό μέσο όρο ζωής ένα τέλος Υπερημερίας, το ύψος του οποίου κλιμακώνεται προιόντος του χρόνου επιβίωσης του υπόχρεου. Το τέλος θα εξοφλείται μέσω του λογαριασμού του ΟΤΕ και των άλλων επικοινωνιακών παρόχων.

Οι ανοιχτές κοινωνίες της Δύσης επιβάλλουν οικονομικό εμπάργκο στο Ιράν, μειώνοντας δραματικά τα ελληνικά αποθέματα πετρελαίου. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρουν τον πρωθυπουργό να διαβεβαιώνει τους υπουργούς και βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση πως ουδείς λόγος ανησυχίας υφίσταται, καθώς οι δεξαμενές τροφοδοσίας των ελικοπτέρων εκτάκτου ανάγκης είναι υπερπλήρεις.

Αύγουστος

Η εταιρεία του Κατάρ που ανέλαβε την ανάπλαση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού ανακοινώνει πως το διεθνές πάρκο αναψυχής το οποίο θα κατασκευαστεί στην περιοχή θα περιλαμβάνει εικοσιεφτά καζίνα, δεκαπέντε εμπορικά κέντρα, εικοσιένα ξενοδοχεία, δεκαεφτά χιλιάδες εξακόσιους κουλοχέρηδες, δεκατρείς χιλιάδες μπαρμπουτιέρες, τριάντα ένα στριπτιζάδικα και σαρανταέξι μπορντέλ.

Μεγάλες πυρκαγιές αφανίζουν πολλά δάση της ελληνικής επικράτειας. Η κυβέρνηση αντιδρά ακαριαία, αναθέτοντας την αξιοποίηση των πληγεισών περιοχών στο γαλλογερμανικό κονσόρτσιουμ Μπετόν Αρμ Άκσιον.

«Δεν θα υπάρξουν άλλες οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων», διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός, κύριος Λουκάς Παπαδήμος. Τα οικονομικά επιτελεία της κυβέρνησης και της τρόικας συσκέπτονται ήδη πυρετωδώς, προκειμένου να επινοήσουν κάθετες, διαγώνιες, καμπυλόσχημες και ζιγκ ζαγκ εισοδηματικές περικοπές.

Σεπτέμβριος

Μετά από αλλεπάλληλες πτώσεις, ο Γενικός Δείκτης Τιμών του Χρηματιστηρίου Αθηνών μηδενίζεται. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κύριος Προβόπουλος χαιρετίζει το γεγονός, διαβεβαιώνοντας ότι από δω και στο εξής η ανοδική αντίδραση της κεφαλαιαγοράς αποτελεί μονόδρομο.

Ατομικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, με υπολογισμό της αμοιβής ανά δευτερόλεπτο, σχεδιάζει το υπουργείο Εργασίας. Ο κατώτατος μισθός δεν μπορεί να είναι μικρότερος των 187,3 ευρώ μηνιαίως, υπό την προυπόθεση ότι ο εργαζόμενος δεν κωλυσιεργεί περισσότερο από 12 δευτερόλεπτα την ημέρα. Σε περίπτωση μεγαλύτερων κωλυσιεργιών προβλέπεται απόλυση του μισθωτού, ο οποίος υποχρεούται να αποζημιώσει τον εργοδότη με ποσό διπλάσιο αυτού το οποίο είχε λάβει κατά το διάστημα της εργασίας του.

Οκτώβριος

Τα ονόματα σαράντα εφτά ελλήνων και ελληνίδων πολιτικών περιλαμβάνονται στην τελική λίστα των εκατό υποψηφίων για το διεθνές διαδικτυακό βραβείο «Δωσίλογος της χρονιάς».Έγκριτοι βρετανοί μπουκμέικερς εκτιμούν πως το έπαθλο θα καταλήξει και φέτος σε ελληνικά χέρια.

Στο πλαίσιο Διεθνούς Συνεδρίου για τη σωτηρία του παραπαίοντος ελληνικού πιστωτικού συστήματος, ο υπουργός Οικονομικών ανακοινώνει νέο σχέδιο κρατικής ενίσχυσης των τραπεζών, ύψους εκατόν εξήντα δισεκατομμυρίων ευρώ. Τα διοικητικά συμβούλια των περισσοτέρων εξ αυτών αποφασίζουν να τετραπλασιάσουν τα μπόνους των ανωτάτων στελεχών τους, προκειμένου να ενισχυθεί η ρευστότητα των τελευταίων, και κατ’ επέκταση της αγοράς.

Ο πρώην συνταξιούχος ο οποίος είχε διαβεβαιώσει τον Γιώργο Παπανδρέου πως παραχωρεί τη σύνταξή του στο κράτος προκειμένου να σωθεί η χώρα, αυτοκτονεί στο παγκάκι της πρωτεύουσας στο οποίο διανυκτέρευε τους τελευταίους μήνες. Στην τσέπη του αυτόχειρα εντοπίζεται λιτό χειρόγραφο σημείωμα με το εξής περιεχόμενο: «Υπήρξα ηλίθιος. Μαζί με φάγατε.»

Νοέμβριος

Εκατομμύρια αποφασισμένοι διαδηλωτές ξεχύνονται στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, καταγγέλλοντας την πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης. Η μαζικότητα και ο δυναμισμός των διαδηλώσεων αναγκάζει την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Στη θέση της ορκίζεται κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας με πρωθυπουργό τον Φίλιππο Πετσάλνικο και αντιπροέδρους την Έλσα Παπαδημητρίου και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το γεγονός δεν καθησυχάζει τους διαδηλωτές, που συνεχίζουν να κατακλύζουν δυναμικά τους δρόμους και τις πλατείες.

Φήμες, σύμφωνα με τις οποίες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναχώρησε αιφνιδίως από τη χώρα μεταφέροντας μαζί του την προεδρική καρέκλα, το λάπτοπ και το κανό του, διαψεύδονται κατηγορηματικά από την κυβέρνηση, το Κίνημα και τη μαμά του.

Τρία ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα χρεοκοπούν. Η κυβέρνηση, η οποία για λόγους ασφαλείας συνεδριάζει πλέον σε μυστική τοποθεσία, καθησυχάζει τους καταθέτες που διαμαρτύρονται στα κατά τόπους τραπεζικά υποκαταστήματα, διαβεβαιώνοντάς τους πως τα λεφτά τους βρίσκονται σε σίγουρα χέρια.

Δεκέμβριος

Με αυξανόμενη μαζικότητα και ένταση εκατομμύρια διαδηλωτές συνεχίζουν να συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, απαιτώντας την απαλλαγή της χώρας από την κυβέρνηση και την τρόικα.

Ένα πρωτοφανές ντόμινο λαικών εξεγέρσεων στις χώρες του ευρωπαικού νότου και την Ιρλανδία, αναγκάζει τα μέλη των κυβερνήσεών τους σε εσπευσμένη αναχώρηση με ελικόπτερα, προς άγνωστες κατευθύνσεις.

Επιχειρώντας να διαφύγουν με τον ίδιο τρόπο, δεκάδες στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης και των κομμάτων που τη στηρίζουν κατευθύνονται, λίγα λεπτά πριν από την έλευση του νέου έτους, προς το V.I.P. ελικοδρόμιο του Γ.Ε.Σ. Επιτροπές πολιτών ακινητοποιούν τις πολυτελείς λιμουζίνες και συλλαμβάνουν τους επίδοξους φυγάδες. Λόχοι κληρωτών, οι οποίοι διατάσσονται να σπεύσουν να απελευθερώσουν τους δεσμώτες, ενώνονται με τους διαδηλωτές. Οι εξελίξεις που ακολουθούν είναι ραγδαίες και θα περιληφθούν στην ύλη του Μεγάλου Καζαμία του 2013.

Νίκος Κουνενής

Γιορτινή ατμόσφαιρα (υπό πίεση), ξεκούραση σε Fa δίεση (μινόρε)

2011-12-23T22:12:00.001+02:00

Από αυτό:

και από αυτό:

μέχρι στιγμής, έχουμε αυτό

(από Θεσσαλονίκη. Αθήνα ακόμη τίποτα....)

Είναι νωρίς ακόμη βέβαια, θα δείξει...

Λοιπόν, ο Πάνος έχει μείνει χωρίς κομπιούτερ (ποιός ξέρει που πήγε και μπήκε, να κατεβάσει ποιός ξέρει τι, και έπαθε τρέχα γύρευε), οπότε το μπλοκ μένει στην απόλυτη δικαιοδοσία μου .

Χο χο χο.

Με εξουσιοδότησε να δώσω ευχές, μελομακάρονα, ζεστά εγκνογκς και άλλα τέτοια σχετικά του εθιμικού των ημερών

Πολλές καλικαντζαρίστικες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, να του κάνω ένα διαδικτυακό χουνέρι -σαν εκείνα τα παλιά- αλλά πάλι, είμαι αρκετά κουρασμένος

(Πάντως η σκέψη με ιντριγκάρει, δεν ξέρω, θα δώ...)

Έχουμε δυο βδομάδες να χαλαρώσουμε λίγο τώρα που τα σχολεία είναι κλειστά, να δούμε πως διάολο θα γεμίσουμε λίγο μπαταρίες για το "μετά" των "εορτών", να στοχαστούμε περί της σημειολογίας της απώλειας του χαμόγελου στο επαναστατικό γίγνεσθαι, να διαβάσω κάτι μπροσούρες (που στο διάολο πάω και τις πετυχαίνω το φελέκι μου μέσα...), να κάνουμε τέλος πάντων πολλά πράγματα σε λίγο χρόνο, αλλά ΚΥΡΙΩΣ να βρούμε τρόπους για να σταματήσουμε επιτέλους να αγκομαχάμε κλαίγοντας την μοίρα μας.

Δεν έχω καμία χρυσή συνταγή, δεν έχω πρόταση, με ένα ένστικτο πάω και με μια διαίσθηση κι όπου βγει.

Είπαμε το χιούμορ ασπίδα και πάμε όσο πάει κι ακόμη παραπέρα

Που λες, έχω όρεξη, αφενός γιατί θα ΚΟΙΜΗΘΩ λίγο γαμώτο μου, αφετέρου επειδή ανέβηκα σε σκηνή μετά από 20 περίπου χρόνια και καραγούσταρα ξανά.

Η όρεξη υπάρχει ακόμη, το ταλέντο δεν το συζητάμε, η μουσικότητα τσακίζει κόκαλα, η ομορφιά διάχυτη

(χο χο χο, θα λυσσάξει ο Πάνος μόλις τα δει ετούτα).

Λίγη προπόνηση θέλω και με βλέπω να αρχίζω να βγάζω κανένα μεροκάματο εξτρά .

Pas mal, pas mal....

Έλεγα λοιπόν να βάλω μουσική υπόκρουση σχετική με το πνεύμα των ημερών, κάτι σαν κι αυτό

Όμως επειδή το συγκεκριμένο είναι πολύ underground για τα γούστα του ΠιΧι, τελικά συμβιβάστηκα με κάτι πιο mainstream, πιο κοντά στις αισθητικές και μουσικές επιλογές και των δυό μας

Ε, τι σκατά "κολλεκτίβα" θα ήμασταν αλλιώτικα;

Καλά να περνάτε ρε, ευχές κι από τους δυό μας για ΥΓΕΙΑ και όλα τα υπόλοιπα τα φτιάχνουμε ή τα γκρεμίζουμε στην πορεία

Φιλιά στα μούτρα όσων εξακολουθούν και περνάνε από εδώ, αφιερωμένο ΤΟ ΑΣΜΑ:

Κι όμως, κάτι θα γίνει

2011-12-21T21:45:00.003+02:00

Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι/ είσαστε χαμένοι.
Φίλος σας είναι η αλλαγή/ η αντίφαση σύμμαχός σας.
Από το τίποτα κάτι πρέπει να γίνει/ μα οι δυνατοί πρέπει να γενούνε τίποτα.
Μπ. Μπρεχτ

Σε ξαναείδα στην περσινή πορεία του Πολυτεχνείου, κι από τότε συναντιόμαστε και πάλι συχνά- όπως τότε - σε δρόμους και πλατείες. Ως είθισται σε παρόμοιες περιπτώσεις, σε ρώτησα «τι κάνεις;», μα εσύ σχεδόν παρεξηγήθηκες. «Τι θες να κάνω ρε μαλάκα, βουλιάζω», ήταν η πληρωμένη, και ως συνήθως στερούμενη κάθε αίσθησης του σαβουάρ βιβρ, απάντησή σου.
Πορευτήκαμε κάμποση ώρα μαζί, μιλώντας ακατάπαυστα για κείνα που ζήσαμε τότε, και τούτα που μας συμβαίνουν σήμερα. Τριάντα ένα ολόκληρα χρόνια είχαμε να ειδωθούμε, και η τελευταία φορά ήταν στο αμφιθέατρο, όπου διασταυρώσαμε, ως συνήθως, τα ξίφη μας για το κλάσμα του κλάσματος της σωστής γραμμής, την οποία ο καθείς εξ ημών κατείχε, κατ’ αυθαίρετη και άκρως προνομιακή αποκλειστικότητα.
Έκτοτε χάθηκες. Από κοινούς γνωστούς μάθαινα πως αποσύρθηκες αιφνιδίως, προσχωρώντας στον αμείλικτο πραγματισμό που ήδη άρχιζε να απλώνει το πέπλο του πάνω από τα κοινά μας όνειρα, σκοτεινιάζοντάς τα με τις απαστράπτουσες φωταψίες του. Έφυγες έντιμα, ωστόσο. Χωρίς χολερικές μνησικακίες για τους αμετανόητους (κι ανόητους, όπως ίσως τους χαρακτήριζες τότε), αιθεροβάμονες, που άφηνες πίσω σου. Το κυριότερο: δεν εξαργύρωσες κανένα από τα αγωνιστικά σου funds, όπως τόσοι και τόσοι το έπραξαν έκτοτε, ανεβάζοντας στα ύψη τον γενικό δείκτη του νεοσύστατου, τότε, Χρηματιστηρίου Πολιτικών Αξιών.
Η επιστροφή σου ήταν επίσης έντιμη, αν και απολύτως απαισιόδοξη. «Φωνάζω γιατί δεν έχω άλλο τρόπο ν’ αντιδράσω. Έχω χάσει, όμως, κάθε ελπίδα», απάντησες στην ερώτησή μου, τη σχετική με το πώς βλέπεις τα πράγματα. Η κουρασμένη επιχειρηματολογία μου περί του αντιθέτου, κάθε άλλο παρά μετέβαλε τη γνώμη σου. Δεν είχες ξεχάσει, πάντως, τον Γκράμσι. Κι ας τον αντέστρεφες μελαγχολικά, γνωμοδοτώντας με βεβαιότητα πως η Απαισιοδοξία της Γνώσης κατισχύει ήδη θριαμβευτικά της Αισιοδοξίας της Θέλησης.
Σε ξαναπέτυχα προ ημερών τυχαία, σ’ ένα παράδρομο της Σόλωνος. Με ρώτησες παιχνιδιάρικα αν συνεχίζω να ελπίζω, και προβόκαρες εκ νέου την ψυχαναγκαστική εμμονή μου στο προαναφερθέν γκραμσιανό μότο. Κουρασμένος κι ο ίδιος από τις ωδύνες των καιρών, σου απάντησα με τον απλοικό και στερούμενο κάθε επιχειρηματολογικής στήριξης ισχυρισμό πως «δεν μπορεί, κάτι θα γίνει».
Δεν το πιστεύω την κάθε ώρα, ούτε την κάθε μέρα. Τις στιγμές που με παίρνει από κάτω, οικτίρω τον εαυτό μου για τον απλοικό τρόπο με τον οποίο τροφοδοτώ τις ελπίδες μου, παρά το γεγονός ότι δεν στερούμαι συγκεκριμένων ιδεών, δανεισμένων κατά μείζονα λόγο από ιστορικά υποδείγματα- παραδείγματα νικηφόρας μαζικής αντίστασης. Αλλά κάθε φορά που ξαναμαζεύω τα μυαλά μου και πασχίζω να ανακτήσω την φευγάτη αισιοδοξία μου, δεν παύω το επαναλαμβάνω: Δεν γνωρίζω με ακρίβεια ούτε το τι, ούτε το πώς, ούτε το πότε, παλιόφιλε. Μα δεν μπορεί, κάτι θα γίνει. Αλλιώς, είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε χωρίς χρονοτριβή στον μακαρίτη τον Μπρεχτ πως, ναι, τα πράγματα θα μείνουνε όπως είναι. Και πως εμείς είμαστε κιόλας χαμένοι.

Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Oι μέρες είναι πονηρές

2011-12-19T02:13:00.000+02:00

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς
Από τον δίσκο "Αθανασία" (1976)

Γυναίκα σκύψε τo κεφάλι
γιατί έρχεται σαρακοστή
και θα σταυρώσουνε και πάλι
τον άγγελο και το ληστή.

Λένε πως πήγανε την Τρίτη
και πήρανε το Γιακουμή
μες απ' το ίδιο του το σπίτι
την ώρα που 'τρωγε ψωμί.

Κλείσ' το παράθυρο γυναίκα,
κοντεύει δώδεκα και δέκα,
σου το 'χω πει τόσες φορές,
οι μέρες είναι πονηρές.

Γυναίκα χάθηκαν οι φίλοι,
έγινε φίδι ο αδερφός,
κόψε την κάφτρα στο καντήλι
να 'χουμε απόψε λίγο φως.

Πες μου τον όρκο του προπάπου,
κι αν δε γυρίσω μια βραδυά,
να με θυμάσαι κάπου κάπου
και να προσέχεις τα παιδιά.

Κλεισ' το παράθυρο...

(Προσοχή ε; Δεν μασάμε, αλλά έχουμε και τον νου μας...)

Για να μας δω...

2011-12-15T01:44:00.000+02:00

Εκλογοαπολογιστική συνέλευση.

Από 4000 εκπαιδευτικούς, παρόντες κάπου 300 συνολικά.

Μέχρι τις δυόμισυ ζήτημα αν είχαμε μείνει 100 νοματαίοι.

Κι όμως…

Αίσθηση πως κάτι αρχίζει και κινείται, έστω και σε επίπεδο σκέψης-προβληματισμών.

Σύγκλιση όλων των ομιλητών στο οτι δεν πάει άλλο με την πολυδιάσπαση της αριστεράς (ότι κι αν σημαίνει αυτό τελικά) και των αριστερών παρατάξεων.

Μέχρι και παλιός ΠΑΜΙΤΗς που κοντεύει να συνταξιοδοτηθεί, αυτό εννόησε, σχεδόν κινούμενος εκτός γραμμής, αλλά κανένας «δικός του» δεν του αγρίεψε.

Τουλάχιστον όχι φανερά.

Της παλιάς σχολής φαινότανε, ψημένος, δεν πρέπει να μάσαγε.

Πήγα σήμερα καρφωμένος να πάρω τον λόγο και να τα κάνω σάλα τραπεζαρία ένα

Δεν χρειάστηκε

Μου έμεινε το χαρτί με τις σημειώσεις στην τσέπη, αφού όσοι μίλησαν είπανε λίγο πολύ αυτά που θα ήθελα να αναφερθώ κι εγώ.

Το ύφος άλλαζε λίγο και το λεξιλόγιο, αλλά το ζουμί ήταν περίπου το ίδιο.

Σαν κάτι να πάει να δημιουργηθεί.

Αγωνιστικές Κινήσεις και Παρεμβάσεις, κοινό απολογισμό, πρόταση για Πρόεδρο παμίτη και άλλα παρασκηνιακά που δεν πρόλαβα να μάθω λεπτομέρειες

Ιδέες – προτάσεις σχετικά με το «κοινωνικό», δείχνουν να είναι ο μόνος οδηγός που θα ξεκολλήσει τα πράγματα

Ζυμώσεις που μπορεί και να αμβλύνουν την καχυποψία δεκαετιών

Πρόταση για δίκτυο συνεργασίας για μαθητές που υποσιτίζονται, για βοήθεια σε οικογένειες μαθητών με οικονομικά προβλήματα, για άλλες δράσεις.

Ανεπίσημα ακόμη αλλά γίνονται κι αυτό λέει κάτι

Από φέτος λέει, θα κρατηθεί κι ένα μικρό ποσό από την συνδρομή για το «απεργιακό ταμείο»

Κάλλιο αργά παρά ποτέ που λένε, αλλά το παρακρατηθέν ποσό είναι μικρό, δεν θα φτάσει ούτε για ζήτω.

Μετά από χρόνια που κάποιοι φωνάζαμε, τουλάχιστον έγινε μια αρχή, να δούμε που θα οδηγήσει.

Άντε γιατί δεν έχει πάτο το βαρέλι απ΄ ότι φαίνεται.

Αν είναι να σωθεί κάτι, αυτό πρέπει να γίνει ΤΩΡΑ

Φτάνει πια με το σούρσιμο πίσω από τις τεχνοκρατικές και οικονομίστικες επιλογές της «αγοράς» και το αγκομαχητό άμυνας ενός παραιτημένου και κατακερματισμένου κλάδου

Καιρός να παίξουμε επίθεση, να πέσουν στο τραπέζι όλα τα θέματα που θα προτάσσουν το κοινωνικό και θα απαγκιστρώσουν ράθυμες συνειδήσεις από μικροπολιτικές και πελατειακές νοοτροπίες ανάθεσης, θα ξαναδημιουργήσουν όραμα, θα γεννήσουν ελπίδα, θα κάνουν την προσωπική εμπλοκή δομικό στοιχείο δημιουργίας, θα δοκιμάσουν νέα χαρμάνια με τα ήδη ιστορικά γνωστά υλικά, θα εξετάσουν νέους τρόπους και νέους δρόμους

Αχαρτογράφητους, απροσδόκητους, αναπάντεχους.

Διαφορετικά απλά θα καθόμαστε να διαφωνούμε διαλεκτικά για το ποια στάση θα κάνει τον βιασμό μας, λιγότερο επώδυνο.

Η ταξικότητα ως καθαρή έννοια και ως συνειδησιακό φίλτρο, είναι στάση ζωής, χαρακτηριστικό σκέψης και αυτοπροσδιορισμού ίσως, αλλά όχι κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Κι αν υπάρξουν απώλειες στην πορεία, μέσα στο παιγνίδι είναι κι αυτό, αλλιώς ας λιώσουμε στην μιζέρια μας ο καθένας μόνος του

Η ομελέτα γίνεται πάντα με σπασμένα αυγά.

Παιδιά θα ταϊστούν από αυτήν, οι μαθητές μας τα ίδια μας τα –βιολογικά- παιδιά.

Τα πάσης κατηγορίας τσόφλια δεν έχουν θέση μέσα της

Να προλάβουμε να οργανωθούμε.

Άλλωστε, ο συνδικαλισμός ήταν ανέκαθεν εργαλείο και μέσο, όχι αυτοσκοπός

Ναι;

ΝΑΙ! να λες

Να μην ξεχνάμε και κάτι βασικό:

ο ΦΟΒΟΣ και η ΜΠΙΧΛΑ μπορούν να ευνουχίσουν

Για να μας δώ…

Δεν είναι ώρα για ντροπές

2011-12-11T11:08:00.000+02:00

Όταν φτάνει κανείς σε εκείνο το κομβικό σημείο αντίληψης που κατανοεί πως:

- οι γεννεσιουργές αιτίες είναι κοινές

- ο χώρος και ο χρόνος είναι κοινός

- οι προσωπικές εξαρτήσεις-διαφοροποιήσεις προσεγγίζονται χωρίς αναστολές και στα πλαίσια της συνύπαρξης

- οι συμβάσεις καταπέφτουν στο χαράκωμα της ανάγκης

- οι βασικές ανάγκες κάποτε φτάνουν στο οριακό εκείνο σημείο της απαιτητής εκπλήρωσης, στο δρόμο χωρίς επιστροφή

- όταν κατανοήσεις πως και οι δίπλα σου είναι εκεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο με εσένα

- όταν σκεφτείς όλα τα θετικά της ομαδοσυνεργατικής χωρίς αγκυλώσεις

τότε συνειδητοποιείς πως

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα

2011-12-07T01:33:00.003+02:00

Λοιπόν, τι λέει;

Πως πάει; Όλα καλά;

Σαν να μπαίνουν στην θέση τους όλα σιγά – σιγά.Ε;

Νομίζω δηλαδή

Έχω την έντονη αίσθηση πως αν κάποιος ρίξει μια ψύχραιμη ματιά γύρω του, θα μπορέσει εύκολα να το αντιληφθεί.

Όλα βαίνουν προς μια από καιρό αναμενόμενη κατάσταση.

Πλησιάζουμε τον πάτο του βαρελιού και το φως από πάνω όσο πάει και μειώνεται.

Γιατί δείχνεις έκπληκτος;

Τι θα πει δεν το περίμενες;

Δεν μπορεί, κάτι θα είχες πάρει μυρωδιά.

Εκτός αν σε είχε πλακώσει τόσο πολύ η κουβέρτα της ευημερίας τα προηγούμενα χρόνια, που τώρα που ανακάλυψες πως δεν ήταν κουβέρτα αλλά μια τρύπια παλιοκουρελού, ε, όσο και να το κάνεις, μια φρίκη θα την έχεις πάθει.

Ας πρόσεχες φίλε, ας κράταγες καμιά πισινή, ας σκεφτόσουν λίγο παραπάνω, ας έβλεπες και την φάκα και όχι μόνο το τυρί.

Τώρα είναι ζόρικα, σε νιώθω.

Εδώ κι εμείς που κάτι ψιλοβλέπαμε και περιμέναμε να σκάσουν οσονούπω όλα τα χύμα μαζί με τα τσουβαλάτα, και πάλι η φάκα μας έχεις γδάρει γερά κι εμάς, κομμάτια μας έχει κόψει.

Κι από τυρί τίποτα

Δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις τα χτυπήματα, όλο νοκ-ντάουν είμαστε

Οι άνεργοι αυξάνονται καθημερινά και φτάσανε πια το ένα εκατομμύριο, τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ρευστότητα στην αγορά αποτελεί κακό αστείο και οι πτωχεύσεις από πιθανότητες έγιναν νομοτελειακές στο επιχειρείν, οι πόρτες για αναζήτηση εργασίας είναι όλες κλειστές –ακόμη και για δουλειές απίστευτες- απλά δεν υπάρχουν, οι συνταξιούχοι βλέπουν την σύνταξή τους να μειώνεται σε επίπεδα εξευτελισμού και να χάνουν συνεχώς χρηματικά ποσά από εκείνα που δούλεψαν τριάντα και σαράντα χρόνια για να αποκτήσουν το δικαίωμα να τα εξασφαλίσουν και τώρα δεν τους φτάνουν ούτε για τα φάρμακα που αναγκάζονται να τα πληρώνουν ξανά από την τσέπη τους, οι κοινωνικές παροχές σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού όπως ΑΜΕΑ, νεφροπαθείς, χρόνια άρρωστοι κλπ, παγώνουν ή εντελώς ωμά καταργούνται και απλά εξαφανίζονται, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ριχθεί σαν μάρτυρες στην αρένα, βορά στα λιοντάρια που δεν είναι άλλα παρά οι ίδιοι εκείνοι που λίγο καιρό πριν έψαχναν να βρουν έναν δημόσιο υπάλληλο που να τα παίρνει για να κάνουν την δουλειά τους, εκείνοι που πρώτα έδιναν το φακελάκι και μετά παραπονιόνταν για την διαφθορά που οι ίδιοι συντηρούσαν.

Ομορφιές ε;

Σαν να γέμισε ο τόπος ξαφνικά αδέκαστους και τίμιους πολίτες, δεν νομίζεις; Έχει κι άλλα όμορφα όμως

Οι πολιτικοί λέει παραπονιούνται πως δεν μπορούν πλέον να κυκλοφορήσουν και να συμμετάσχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις χωρίς τον βάσιμο και υπαρκτό φόβο πως θα δεχθούν κάποια αισθητική περιποίηση με αυγά-γιαούρτια-ντομάτες ή ακόμη και πως θα αναγκαστούν να δεχτούν από πολύ κοντά τις εκδηλώσεις λατρείας και ευγνωμοσύνης των πολιτών της χώρας που σιγά-σιγά συνειδητοποιεί αλήθειες, τα συσσίτια απόρων και ανήμπορων των δήμων και των εκκλησιών αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι νεοάστεγοι αυξάνουν με απίστευτους ρυθμούς,

Δευτέρες και Τετάρτες μεσημέρι που τα μαγαζιά κλείνουν, αν περάσεις από εμπορικό δρόμο νομίζεις ότι είναι Κυριακή ή αργία-δεν κυκλοφορεί ψυχή, με την δύση του ηλίου, σε πολλούς δρόμους δεν κυκλοφορεί ούτε γάτα, ο κόσμος πιθανά να κάνει το κλασικό κόλπο του στρατού (νωρίς για ύπνο, δεν σκέφτεσαι πολύ, δεν έχεις έξοδα και ο καιρός περνάει γρηγορότερα), Σαββάτο και σε κεντρικούς δρόμους από δέκα – ένδεκα το βράδυ κυκλοφορούν μόνο τίποτα απελπισμένοι ταξιτζήδες και λίγοι βιαστικοί οδοιπόροι που επιδίδονται σε ανελέητο αυτιστικό καμάκι προς τις μύτες των παπουτσιών τους.

Υπάρχουν σνακ μπαρ που δίνουν 1€ τον καφέ και ένα μπουκάλι νερό και πάλι δεν καταφέρνουν να δώσουν πάνω από δέκα καφέδες όλη μέρα, τα ψιλικατζίδικα παρουσιάζουν μια εικόνα λες και τους έγινε διάρρηξη· ούτε τα μισά πράγματα από παλιότερα δεν έχουν στα ράφια και τις βιτρίνες τους, ξεμένουν από τσιγάρα γιατί παίρνουν από τους προμηθευτές τους μόνο από ένα – δύο πακέτα και μόνο από τις γνωστές μάρκες, ο Χρήστος ο μανάβης μου μπαίνει σόλο μέσα αλλά δεν το κλείνει αφού δεν έχει άλλη επιλογή, δεν έχει τι άλλο να κάνει, η απελπισία μονόδρομος και ο εγκλωβισμός μια καθημερινότητα: «αν το κλείσω, πάω φυλακή» μου λέει, το ίδιο και η απέναντι κάβα-πρατήριο άρτου· «Σπύρο θα τρελαθώ» μου λέει ο Σταύρος και τα μάτια του έχουν γίνει μαύροι κύκλοι, με ένα παιδί τρίτης λυκείου με φροντιστήρια και ένα που σπουδάζει εκτός Αττικής και που μάλλον θα τα παρατήσει αφού δεν βγαίνουν, οι τράπεζες δεν του δίνουν ρευστότητα ούτε μπλοκ επιταγών πια, πελάτες του χρωστάνε κάπου 80000€ και δεν έχουν να του δώσουν, «πάρε τις καρέκλες, τα κομπιούτερ, την ταμειακή» του λένε, και τα μάτια του κάνουν όλο και πιο μαύρους κύκλους.

Η εγκληματικότητα (πραγματική και δυνητική) αυξάνεται απίστευτα, έκαναν διάρρηξη 2 φορές στο ψιλικατζίδικο και μια στο σπίτι της ιδιοκτήτριάς σύνολο τρις σε έναν μήνα, άλλες δύο φορές ένα μικρό ζαχαροπλαστείο, επίσης 2 φορές σ’ ένα κομμωτήριο, 2 φορές σ’ ένα μικρό πρατήριο ψωμιού-ζαχαροπλαστείου, μια φορά το προποτζίδικο, μια φορά το μανάβικο – για2€ ρε, αν είναι δυνατό!-. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα τετράμηνο σε μια ήσυχη-τυπική γειτονιά

Στο δρόμο με το αυτοκίνητο πρέπει να προσέχεις διπλά και τριπλά το πως οδηγείς, ο κόσμος πάει σαν χαμένος, πάνε ανάποδα σε μονόδρομους χωρίς να το καταλαβαίνουν, βγαίνουν από στενά στα τυφλά, στρίβουν έτσι, στο χάσιμο, σταματάνε ξαφνικά, πεζοί κατεβαίνουν από τα πεζοδρόμια χωρίς να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν που βρίσκονται, οδηγοί που τα μάτια τους στάζουν απόγνωση και τρέλα, μοτοσυκλετιστές που θέλουν να πετάξουν –μερικοί μάλιστα το καταφέρνουν-, σιδηρογροθιές που βγαίνουν για μια λοξή ματιά ή ένα κορνάρισμα.

Έχουν αυξηθεί τ’ ακουστικά της μοναξιάς στο δρόμο και οι σκυμμένοι ώμοι και ειδικά στις νεότερες ηλικίες.

Κάποιες μέρες κάνει σκατόκρυο αλλά δεν έχουμε ανάψει ακόμη καθόλου καλοριφέρ για να μην ξεφύγουμε στα κοινόχρηστα, γυρνάω το σπίτι και σβήνω λάμπες στα δωμάτια των μικρών, άλλαξα πάροχο για να γλυτώσω 20€τον μήνα, δεν πλένω το αυτοκίνητο, θέλει φτιάξιμο ο προφυλακτήρας και οπωσδήποτε ένα σέρβις αλλά δεν περισσεύει τίποτα, χρωστάω δύο μήνες στα αγγλικά των παιδιών κι ας έκανα διακανονισμό το καλοκαίρι, οι ασφάλειες ζωής έχουν πάει ένα μήνα πίσω (σκατά αποταμίευση δηλαδή, τι να λέμε;), με το ενιαίο μισθολόγιο μου κλέβουν 22 μήνες και δεν θέλω να υπολογίσω πόσα μου κόβουν ακόμη, καπνίζω λιγότερο ενώ θέλω να καπνίσω πολύ περισσότερο, έκανα αίτηση για διακανονισμό της δόσης του στεγαστικού δανείου στο Παρακαταθηκών & Δανείων· μου είπαν πως θα πρέπει να περιμένω τουλάχιστον δέκα μήνες γιατί οι αιτήσεις είναι πάρα πολλές και το προσωπικό πάρα πολύ λίγο – σε δέκα μήνες μπορεί να έχω μπουκάρει σε καμιά τράπεζα ή να πουλάω κλεμμένα στο πάρκινγκ του Carefour (αν δεν κλείσει πρώτα κι αυτό), ξέθαψα κάτι βιβλία αυτοάμυνας και κάτι άλλα από το ιντερνετ και το youtube και κάνω μόνος μου προπόνηση, για άμυνα σε επιθέσεις με μαχαίρι, με ρόπαλο, με ελβετικό σουγιά, με λογαριασμό της ΔΕΗ, ποτέ δεν ξέρεις τι όπλο μπορεί να κουβαλάει ο άλλος.

Σαλταρισμένοι φίλοι, απελπισμένοι γνωστοί, τα μάτια των μαθητών μου να μου λένε «δώσε ρε δάσκαλε, δώσε ότι μπορείς, δώσε γιατί τα βλέπουμε τα άσχημα να έρχονται» κι εγώ να δίνω και να δίνω, να ξεραίνεται το στόμα μου κι αυτά να ρουφ΄ναε, σφουγγάρια τα σκασμένα αλλά και να μην ξέρω αν αρκεί, και να πρέπει κάποιες στιγμές να το παίζω άγριος και βράχος, να παίζω και επικοινωνιακά παιγνιδάκια προσπαθώντας να βρω το σενάριο για να ενσωματωθώ σαν υποβολέας-σκηνοθέτης κάποιας από τις ασυνείδητες σημειολογικές σταθερές τους, π.χ. του μουρλαμένου με τα μαύρα που ζαλίζει το σχολείο γύρω γύρω και φωνάζει σαν λαχαναγορίτης, όχι όμως για εμένα, ούτε για την «υπηρεσία», ούτε καν για την παρωχημένη «δεοντολογία», αλλά γι΄ αυτά τα ίδια τα παιδιά κι ας μην το πιάνουν αμέσως.

Κι όλα αυτά για το «καλημέρα δάσκαλε» του πρωινού και τα συνωμοτικά κλεισίματα των ματιών τους, ελάχιστο σημάδι αποδοχής σε ένα μικρό σημείο, σε μια γωνιά της εφήμερης εφηβικής μνήμης τους.

Εγωιστής ωφελιμιστής.

Για κοίτα! Και δεν μου το ‘χα!

Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα λοιπόν

(Δεν μασάμε όμως, έτσι ρε;

Ποτέ δεν μασήσαμε και δεν είναι καιρός να το κάνουμε τώρα.

Πάμε γερά, έστω και για το ονόρε μονάχα)

*ντάρμα = Dharma = Στον Ινδοϊσμό και στον Βουδισμό, σύμφωνα με κάποιες από τις εξηγήσεις μπορεί και να σημαίνει μεταξύ άλλων,

-την Αρχή ή τον Νόμο που διέπει το Σύμπαν,

-το προσωπικά κατεχόμενο επίπεδο άνεσης κάποιου με αυτή την Αρχή ή τον Νόμο,

-την πραγματική ουσιώδη λειτουργία / φύση κάποιου πράγματος,
- τον Λόγο
- το μονοπάτι της Δικαιοσύνης, ο αξιοπρεπής τρόπος να ζήσει κάποιος την ζωή του. Ο Βούδας το περιέγραψε σαν το μονοπάτι της αυτοπειθαρχίας για να φτάσει κανείς στην διαφώτιση, νιρβάνα
(προσθήκη μετά από υπόδειξη.Ευχαριστώ elfstone)

κλπ κλπ

Λεκτική βία

2011-12-05T20:35:00.001+02:00

Aυτός που εκτοξεύει ύβρεις που ζέχνουν εναντίον των «αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος, αυτός που μετέρχεται τη βία του λόγου και την περιφρόνηση κατά ανθρώπων που υφίστανται τα πάνδεινα ένεκα της κρίσης, την ίδια στιγμή παραπονιέται στο όνομα της κατάλυσης της δημοκρατίας ότι οι υβριζόμενοι τον λοιδορούν! Μόνο που η δημοκρατία δεν είναι ένα καθεστώς «αλα καρτ», αλλά μία συνθήκη σεβασμού και ανοχής στη διαφορετικότητα του άλλου. Αντιθέτως, ο λαϊκισμός είναι όταν ο λόγος περιορίζεται σε κλισέ που δεν αφήνουν περιθώριο στο διάλογο, στο λόγο του άλλου και πολύ περισσότερο στον άλλο λόγο. Ο λαϊκισμός αυτός υπό ορισμένες συνθήκες καταλήγει να ταυτίζεται με την απόλυτη βία του φασισμού. Και είναι φασισμός όταν τα σπασμένα της κρίσης τα πληρώνουν μόνο οι ίδιοι πάντα ως μη όφειλαν, δηλαδή οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Είναι βάρβαρο να υπάρχουν άνθρωποι χωρίς στέγη και τροφή, αλλά είναι φασισμός όταν κάποιοι αποφασίζουν να ξηλώσουν τα παγκάκια για να μην γίνονται «κρεβάτια» των αστέγων και προσβάλλουν το βλέμμα των «καθωσπρέπει» περιπατητών. Είναι δε φασιστική τρέλα όταν τιμωρούν τους χωρίς στέγη με… πρόστιμο και φυλάκιση, όπως συμβαίνει στη Βουδαπέστη! Τελικά, είναι φασισμός ο χωρισμός στα δυο της γης, του ουρανού και των ανθρώπων. Γιατί στα δύο είναι διαιρεμένος ο κόσμος, από τη μια ο κόσμος του χρήματος και από την άλλη ο κόσμος της απελπισίας. Γι’ αυτόν το χωρισμό έγραφε η «ανατολικογερμανίδα» Κρίστα Βολφ που «έφυγε» χθες οριστικά από αυτόν τον… διεφθαρμένο κόσμο, έχοντας ως κέντρο της διαφθοράς του σύμφωνα με την έκθεση της «Διεθνούς Διαφάνειας» την Ελλάδα και την Ιταλία! Εμείς, λοιπόν, ευθυνόμαστε για την παγκόσμια κρίση χρέους! Αυτή η αξιολόγηση, όμως, από την περίφημη Οργάνωση αποκρύπτει τους πραγματικούς υπαίτιους της κρίσης, που είναι το κυνήγι του κέρδους και η αλόγιστη συσσώρευση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Παραδόξως, μάλιστα, οι άνθρωποι που εμπιστεύονται σήμερα οι αγορές είναι οι ίδιοι που εισήγαγαν στην Ελλάδα και προώθησαν πριν μία 15ετία την «κοινωνία του ρίσκου», νομιμοποιώντας τη διαφθορά. Την ιδεολογία, δηλαδή, σύμφωνα με την οποία ο διεφθαρμένος πολιτικός, ο παρανομών επιχειρηματίας(ακόμα και οι νονοί της μαφίας) καθώς και ο βαγαπόντης πολίτης δεν είναι παρά κάποιοι που αναλαμβάνουν τους «κινδύνους» των ενεργειών τους. Αυτή η αντίληψη εξάλειψε τα ιδεολογικά όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, μεταξύ ηθικότητας και ανηθικότητας. Όλα επιτράπηκαν καθώς βυθίστηκαν στον απόλυτο σχετικισμό. Κι όσοι έκρουαν από τότε τον κώδωνα του κινδύνου είχαν χαρακτηριστεί γραφικοί ηθικολόγοι και ότι βρίσκονται στα όρια της φασιστικής ιδεολογίας. Τώρα, παρότι οι πρώτοι επιβεβαιώθηκαν κατηγορούνται πάλι από εκείνους που είναι πάντα στον αφρό, ως «ηλίθιοι»! Οι τελευταίοι, φαίνεται ότι αυτή τη φορά δεν έχουν αξιολογήσει σωστά, μη λαμβάνοντας υπόψη, ή υποτιμώντας, την οργή της κοινωνίας.

Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, http://gpapaso.blogspot.com

Διεκδικώντας το αυτονόητο

2011-11-29T09:07:00.004+02:00

Είναι η ομιλία που εκφώνησε ο Ματθαίος την Κυριακή, 27.11.2011, στη Θεσσαλονίκη. Με την άδεια του ίδιου και της μητέρας του αναδημοσιεύω το κείμενο.

*************************************************

Σαν χτες το θυμάμαι. Τότε που μου διαγνώστηκε λέμφωμα hodjkin. Ήμουν δεν ήμουν 7 χρονών. Έκανα χημιοθεραπείες για 9 μήνες στο Ιπποκράτειο. Αφού τέλειωσα, άρχισα τους ελέγχους. Βγήκαν όλοι αρνητικοί.

Λίγο μετά ξεκίνησα το ποδόσφαιρο. Επί οκτώ συνεχόμενα χρόνια δεν είχα ενοχλήσεις. Η προηγούμενη ιστορία έμοιαζε να ξεθωριάζει στο μυαλό μου, έκανα πλέον μια φυσιολογική ζωή.

Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής προετοιμασίας ένιωσα τον περασμένο Αύγουστο πόνους στο αριστερό μου γόνατο. Δεν έδωσα σημασία. Έβαζα θερμαντική και το περιέδενα με επιδέσμους. Ήθελα να τελειώνω τους αγώνες. Στα μέσα του Νοέμβρη, η κατάσταση επιδεινώθηκε κι αναγκάστηκα να ενημερώσω τους γονείς μου. Πίστεψαν, ή ακριβέστερα ήλπισαν, ότι θα ήταν κάτι ασήμαντο. Αλλά δεν ήταν.

Ο ορθοπεδικός συνέστησε εξωτερικό. Κατά προτίμηση, Λονδίνο. Από κει και πέρα, ξεκινάει η πρόσφατη Οδύσσειά μου.

Στο Λονδίνο έμαθα τι ακριβώς έχω. Λέγεται «οστεοσάρκωμα». Συνέλεξα πληροφορίες από το διαδίκτυο και από τον Έλληνα ορθοπεδικό του λονδρέζικου νοσοκομείου, που με τον καιρό έγινε φίλος και σύμμαχος στον αγώνα. Έμαθα για τα ποσοστά θνησιμότητας (1 στα 3 παιδιά) και τους τρόπους αντιμετώπισης (ακρωτηριασμός, αφαίρεση όγκου και τοποθέτηση κατασκευασμένου μοσχεύματος). Ενημερώθηκα από τον παιδογκολόγο ότι θα έπρεπε να κάνω δέκα χημιοθεραπείες πριν και άλλες τόσες μετά την εγχείρηση. Τα έβαλα κάτω και τα υπολόγισα. Από τη φύση μου αισιόδοξος, άρχισα ξανά να αισιοδοξώ. Θεωρούσα δεδομένο ότι θα γίνουν όλα όπως μου τα είπανε.

Ο συνολικός απολογισμός περιλαμβάνει είκοσι χημειοθεραπείες και τέσσερα χειρουργεία.

Το πρώτο βήμα έγινε στις 7/12/2010 με τη βιοψία στο Λονδίνο. Τέσσερις μέρες πριν από την Πρωτοχρονιά μπήκα στο χειρουργείο του Ιπποκράτειου για την τοποθέτηση του καθετήρα hickman. Από την επόμενη κιόλας μέρα άρχισα να κάνω ενυδάτωση για την πρώτη μου θεραπεία. Μπήκα στο χορό και θα χόρευα, επέλεξα λοιπόν να το διασκεδάσω.

Θυμάμαι όταν η νοσηλεύτρια έφερε το πρώτο μπουκαλάκι. Ρώτησα αν είναι βαρύ φάρμακο, αν προκαλεί στομαχικές διαταραχές (θυμόμουν από μικρός που είχα συνέχεια ανακατωσούρες). Με διαβεβαίωσε πως θα βοηθούσαν τα αντιεμετικά. Άλλωστε, στα πιο πολλά παιδιά εκεί μέσα χορηγούσαν το ίδιο φάρμακο. Έβλεπα με δέος το κίτρινο υγρό να εισέρχεται για έξι ολόκληρες ώρες από τον καθετήρα στον οργανισμό μου. Η όρεξή μου μειώθηκε, είχα μια απαίσια γεύση στο στόμα, ένιωθα στις φλέβες μου την διαφορά θερμοκρασίας από το παγωμένο φάρμακο.

Την πρώτη φορά κατάφερα να μην κάνω εμετό, αλλά τις επόμενες αρκούσε η είσοδος της νοσηλεύτριας για να αρχίσουν οι στομαχικές διαταραχές. Έτρεμα στην ιδέα, αλλά σιγά σιγά κατάφερα να ελέγχω τον εαυτό μου. Φτάνοντας στην τελευταία θεραπεία πριν από το χειρουργείο έκανα εξετάσεις. Ένιωθα τον όγκο να έχει λιώσει σχεδόν απόλυτα κι έτρεφα την ελπίδα ότι όλα θα πήγαιναν καλά στο Λονδίνο. Μια εγχείρηση ρουτίνας. Έτσι ήθελα να πιστεύω.

Οι γιατροί όμως δεν είχαν την ίδια γνώμη. Ο όγκος ήταν πολύ κοντά στην κεντρική αρτηρία, αν δεν είχε ήδη ενωθεί μαζί της. Η πρώτη περίπτωση μου έδινε μια ελπίδα να σώσω το πόδι, η δεύτερη έθετε ως προϋπόθεση να ακρωτηριάσω το πόδι για να σώσω τον εαυτό μου.

Το χειρουργείο κλείστηκε για τις 9/3/11. Με θυμάμαι την παραμονή, που ήθελα να περπατήσω στο τεράστιο πάρκο του Αγγλικού νοσοκομείου για να αισθανθώ τα πόδια μου. Προσπαθούσα να το βγάλω από τη σκέψη αλλά ήταν σφηνωμένη στο μυαλό μου: Οι πιθανότητες να φύγω με τεχνητό μέλος ήταν μεγαλύτερες.

Το επόμενο πρωί άρχισαν οι ετοιμασίες. Έβαλα την ποδιά και περίμενα τον τραυματιοφορέα, αλλά του αρνήθηκα ευγενικά να με μεταφέρει. Ήθελα να περπατήσω, κι ας ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι και μια διάθεση για εμετό μεγαλύτερη κι απ’ όταν έκανα χημιοθεραπείες! Όταν ξάπλωσα στο χειρουργικό κρεβάτι και μού χορηγήθηκε το αναισθητικό, όλα άλλαξαν. Μεμιάς επικράτησε σιγή, απόλυτη γαλήνη.

Έξι ολόκληρες ώρες διήρκεσε η επέμβαση κι όταν με συνέφεραν, ούτε καν μου πέρασε η ιδέα να κοιτάξω τα πόδια μου. Μου αρκούσαν τα χαμόγελα που έβλεπα.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ξανάρχισα τις χημειοθεραπείες. Κατά βάθος φοβόμουν πως το σώμα μου θα ήταν αδύναμο δεχθεί ξανά όλα αυτά τα φάρμακα, αλλά η θέλησή μου για ίαση ήταν τόσο μεγάλη που η ψυχή μου βοηθούσε και το σώμα μου. Ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα για να γίνω καλά.... Κοιτούσα έξω από το παράθυρο και αυτό που παλιά το έβλεπα στο βάθος πλέον ήταν κοντά μου.

Στο νοσοκομείο καθόμουν περίπου μια βδομάδα για κάθε θεραπεία. Όταν όμως τα στοιχεία μου δεν ήταν καλά μπορούσα να φτάσω και τις δέκα μέρες. Θυμάμαι ότι όταν πρωτομπήκα ήμουν αντιδραστικός και απόμακρος. Έκρυβα πίκρα και παράπονο, νόμιζα ότι δε μου έδιναν την απαιτούμενη σημασία. Η σκέψη ότι είχα καρκίνο και αυτοί βρίσκονταν στον κόσμο τους καρφώθηκε στο μυαλό μου.

Με τον καιρό αντιλήφθηκα ότι προέβαλλα πάνω τους ό,τι άσχημο ένιωθα και γινόμουν άδικος μαζί τους. Όχι μόνο αυτοί, αλλά κι εγώ θα έπρεπε να τα μάθω όλα από την αρχή: να ξανοίγομαι, να εμπιστεύομαι, να ζω. Μέσα σε δύο βδομάδες νομίζω ότι άλλαξε ολοκληρωτικά η συμπεριφορά μου. Άρχισα να βγαίνω από το δωμάτιο και να συχνάζω στην αίθουσα δραστηριοτήτων, έγινα αυτό που λέμε «η ψυχή της παρέας».

Τα πρωινά όπως όλα τα υγιή παιδιά, πήγαινα σχολείο, ακριβέστερα το σχολείο ερχότανε σε μένα. Δυο φοβερές δασκάλες που εκτός από την στήριξη που μου παρείχαν στα μαθήματα, μου ’διναν ταυτόχρονα ψυχολογική βοήθεια, έτσι που στο τέλος να τις αντιμετωπίζω σαν φίλες.

Τα σαββατοκύριακα όμως ένιωθα μόνος. Μπορεί να έρχονταν εθελοντές φοιτητές που ήθελαν να κάνουν κάποια εργασία ή πρακτική για την σχολή τους, αλλά δεν ήταν αυτό που έψαχνα για το σαββατοκύριακο μου. Πέρασε αρκετός καιρός, ώσπου να το βρω. Μαζευόμασταν λοιπόν όλα τα παιδιά τα βράδια, κάναμε πάρτι καραόκε, βλέπαμε ταινίες, παίζαμε επιτραπέζια κι όταν πιο αργά έφευγαν οι γονείς και οι μεγάλοι, δεν κάναμε τίποτα, εκτός από το να γεμίζουμε το δωμάτιο με όνειρα, χαμόγελα και πείσμα για την επόμενη μέρα.... κι ήταν το πιο όμορφο, το πιο συναρπαστικό από όσα έχω κάνει εκεί μέσα.

Στις 27/7/11 έβγαλα τον καθετήρα, άφησα οριστικά το νοσοκομείο και γύρισα στο σπίτι. Τέλειωσε η Οδύσσειά μου και θαρρώ πως έγινα σοφότερος.

Αν θα τολμούσα να πυκνώσω την εμπειρία μου θα έλεγα ότι μετά από όλα αυτά έμαθα να ζω. Έμαθα να διακρίνω το αληθινό, να εκτιμώ το σημαντικό, να διακρίνω το όμορφο. Βλέπω γύρω μου τον κόσμο να τρέχει, να στεναχωριέται, να αγχώνεται και να αγωνιά για πράγματα χωρίς καμιά αξία, και με πιάνει το παράπονο. Αν πρέπει να περάσει κανείς ό,τι πέρασα εγώ, για να αντιληφθεί ότι αξίζει να διεκδικεί καθημερινά το αυτονόητο, εννοώ το δικαίωμά του να ζει, τότε θα το πω και θα το ξαναπώ και θα το ξαναπώ: η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζει κανείς και ακόμη πιο πολύ αξίζει να αγωνίζεται για να τη ζει κανείς.

Ποιός ευχαριστεί ποιόν;

2011-11-26T22:28:00.000+02:00

Τον έχω συναντήσει καμία δεκαριά φορές.

Πάντα Σάββατο και πάντα έξω από την είσοδο του σούπερ μάρκετ.

Αποστεωμένος, χλωμός, με τα μάτια παγωμένα κομμάτια, και το βλέμμα χαμένο, φαίνεται τριανταπεντάρης αλλά δεν πρέπει να είναι πάνω από εικοσιπέντε, κάθεται σε μια γωνιά πάνω σε κάτι κομμάτια από χαρτόνι και ψελλίζει κάποια λόγια που με το ζόρι ακούγονται. Από όσα λέει, τα πιο κατανοητά είναι τα «σας παρακαλώ».

Κάποιες φορές, προσπαθεί να βοηθήσει τίποτα γιαγιάδες να βγάλουν τα πράγματα από το καρότσι, μα αυτές φοβούνται μόλις τον βλέπουν έτσι διαλυμένο και ετοιμόρροπο και τον διώχνουν.

Αυτός τότε απλά σηκώνει τα χέρια ψηλά, τραβιέται δυο τρία βήματα πίσω και ζητάει ξέπνοα συγγνώμη.

Ξαναγυρνάει αργά στο πόστο του και συνεχίζει να ψελλίζει τα λόγια του. Μια τραγική φιγούρα που οι περισσότερα αποφεύγουν να αφήσουν την κόρη του ματιού τους να εστιάσει πάνω του, κοιτούν από μέσα του σαν να μην υπάρχει, σαν να είναι διάφανος, ανύπαρκτος, θεωρώντας τον ήδη νεκρό, φάντασμα, ή ακόμη και μίασμα.

Κι αυτός εκεί, στα δικά του σκοτάδια, με το βλέμμα στο τσιμέντο να ψελλίζει.

Μέχρι να βγει κάποιος υπάλληλος και να τον διώξει..

Κάθε φορά του αγοράζω μια δύο σοκολάτες, πάντα σοκολάτες και ποτέ τυρόπιτες και κρουασάν, από τότε που ένας γνωστός που δούλευε στον ΟΚΑΝΑ μου είπε πως έχουν καταγραφεί θάνατοι τοξικομανών από πνιγμό, επειδή τους κόλλησε στον λαιμό φύλλο τυρόπιτας ή κρουασάν.

Αυτό –μου είχε πει- επειδή οι μύες στον λαιμό και τον φάρυγγά τους είναι εντελώς χαλαρωμένοι και δεν μπορούν να καταπιούν, με αποτέλεσμα να πνίγονται.

Του βάζω λοιπόν τις σοκολάτες στο χέρι, τον χτυπάω φιλικά στον ώμο και πριν καλά καλά καταλάβει τι έχει γίνει, παίρνω την ευημερία μου στις πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ και πάω να ζήσω αφήνοντάς τον στο χαρτόνι του.

Είχα καιρό να τον δω και τον ξαναείδα σήμερα.

Το ίδιο αδύνατος, πάλι ψέλλιζε κάποια λόγια, όρθιος αυτή την φορά, χωρίς χαρτόνια και σαν να μου φάνηκε λιγότερο χλωμός, ήταν φρεσκοξυρισμένος και με το βλέμμα λιγότερο χαμένο.

Άφησα τα πράγματα στο ταμείο και πήγα και πήρα μια μεγάλη σοκολάτα.

Βγαίνοντας με το καρότσι, του βάζω την σοκολάτα στο χέρι λέγοντας του «Έλα αδερφέ» και την ώρα που βγάζω τα πράγματα από το καρότσι, τον ακούω δίπλα μου να λέει «Σ’ ευχαριστώ πατέρα» και «κάτσε να σε βοηθήσω».

Έχω ανατριχιάσει, το παλικάρι μου βγάζει τις τελευταίες σακούλες από το καρότσι, μου τις δίνει στο χέρι και μου ξαναχαστουκίζει την ψυχή με ακόμη ένα «Σ’ ευχαριστώ πατέρα».

Το βούλωσα, πήρα την σακουλιασμένη θλίψη μου και έφυγα κοιτάζοντας τις πλάκες του πεζοδρομίου, να πάω να αγκαλιάσω τα πιτσιρίκια μου.

Πίσω μου, κόσμος έμπαινε και έβγαινε από το σούπερ μάρκετ με σακούλες και κουπόνια ευημερίας αποστρέφοντας το βλέμμα

Ο Λύκος Παπαδαίμων και οι αγέλες των Προθύμων

2011-11-24T20:24:00.001+02:00

Τον καιρό εκείνο, μεγάλη διχόνοια ξέσπασε ανάμεσα στις αγέλες των λύκων που εξουσίαζαν απ’ άκρη σ’ άκρη τη στέπα της Γιολάντας. Ο αρχηγός της πράσινης αγέλης Γαπάρλυκος και μαζί του οι υπαρχηγοί Μπενίλυκος και Παγκαλιάρλυκος, διαπίστωσαν αίφνης πως τα αδύναμα- και ασυγκρίτως πολυπληθέστερα- ζώα της στέπας όχι μόνο είχαν πάψει να πιστεύουν στις ψεύτικες υποσχέσεις των θυτών τους, που τα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια προς τον αφανισμό, αλλά επιζητούσαν, με ξεχωριστή οργή και πάθος, μια σωτήρια πολυζωική εξέγερση εναντίον τους.

Τρομοκρατημένος από την ανεξέλεγκτη τροπή που έπαιρναν τα πράγματα, ο Γαπάρλυκος έπαιξε το τελευταίο του χαρτί. Εν μέσω διαγγελματικών γρυλισμών ανήγγειλε την απόφασή του να ξεπεράσει την έκρυθμη κατάσταση με έναν δραστικό τρόπο: τη διεξαγωγή δημοψοφίσματος. Σύμφωνα με αυτό, τα εκατομμύρια των υποψηφίων θηραμάτων θα αποφάσιζαν ελεύθερα αν ο βίαιος Ψόφος τους, θα ελάμβανε χώρα με την έγκριση του δικού τους Δήμου, ή άνευ αυτής.

Η αιφνιδιαστική- και συνοδευόμενη από προφανές ρίσκο- απόφαση του Γαπάρλυκου θορύβησε την τριμερή (και τρομερή) Διεθνή Συνομοσπονδία των Αγελών, η οποία τον πίεσε αφόρητα να ανακαλέσει το δημοψόφισμα και να συνεχίσει να πορεύεται βάσει του σχεδίου το οποίο η ίδια είχε επιβάλλει στις τοπικές αγέλες. Ο τρομερός Σαρκοβόρλυκος, μάλιστα, ξέσπασε βίαια, λέγοντας πως ο Γαπάρλυκος είναι τρελός και μανιοκαταθλιπτικός.

Κατόπιν των αφόρητων πιέσεων της τριμερούς, το μεν δημοψόφισμα ανεκλήθη η δε διαταγή της συνομοσπονδίας να επιτευχθεί η άμεση συναίνεση του συνόλου των αγελών, έγινε επιτέλους δεκτή από τους ηγέτες τους. Ξεχνώντας τις διαφορές τους, ο αρχηγός της γαλάζιας αγέλης Σαμαρόλυκος, ο αρχηγός της φαιάς αγέλης Καρά Ζαφέρλυκος και ο Γαπάρλυκος αποφάσισαν να παραμερίσουν τις όποιες διαφωνίες τους και να δημιουργήσουν μια ομοσπονδιακή λυκοηγεσία, στην οποία οι ίδιοι δεν θα συμμετέχουν επισήμως. Την πρόθεσή τους αυτή επικρότησε ενθουσιωδώς και η αρχηγός της μικρότερης γαλάζιας αγέλης, Ντορολύκαινα.

Έμπειροι στις λυκοφιλίες, οι τρεις πρώτοι ηγέτες επιδόθηκαν επί μακρόν σε πυρετώδεις διαβουλεύσεις, στις οποίες επρότειναν πλήθος ηγετών, μεταξύ των οποίων και τα ηλικιωμένα λυκόπουλα Πετσάλυκος και Κακλαμάνλυκος. Τελικώς προέκυψε συμφωνία για τη δημιουργία συλλογικής λυκοδιοίκησης, με τη συμμετοχή δοκιμασμένων στελεχών της πράσινης αγέλης αλλά και ταλαντούχων ηγετών των άλλων δυο, όπως ο Αβραμόλυκος, ο Δημόλυκος, ο Αδωνόλυκος και ο Βοριδόλυκος. Επικεφαλής διοικητής- σωτήρ της Ομοσπονδίας ορίστηκε εν τέλει ένας διακεκριμένος αγελαίος, ο διαβόητος Λύκος Παπαδαίμων. Το επιχείρημα πάνω στο οποίο βασίστηκε η επιλογή αυτή ήταν ότι ο Παπαδαίμων ανήκε στη θρυλική ράτσα των τραπεζόλυκων, οι ατσάλινοι τραπεζίτες της οδοντοστοιχίας των οποίων θα ενίσχυαν με ιδανικό τρόπο τους κοπτήρες των υπόλοιπων μελών των αγελών, στην πρωτοφανώς βουλημική εποποιία τους. Αρκεί, φυσικά, να κατάφερναν να κρατήσουν το εξεγερμένο πλήθος των θυραμάτων υπό έλεγχο. Πράγμα δύσκολο, παρά τις δηλώσεις του αισιόδοξου Παγκαριάρλυκου, που διαβεβαίωνε σε όλους τους τόνους πως μετά τη συμφωνία των αγελών, «μαζί θα τους φάμε».

Νίκος Κουνενής, kounenik@yahoo.gr

Δεν έχουν backspace

2011-11-22T01:40:00.000+02:00

Ξέπνοο κι απέλπιδο το χνώτο

ξεφυσά κάτι θολές ίριδες στο τζάμι,

μισής εισπνοής το αποτέλεσμα

Κρεμάει τις λέξεις ξεκοιλιασμένα γλωσσικά σφαχτάρια

σε αταίριαστα τσιγκέλια, με βιαστικές κινήσεις

λίμνη από κάτω έρπουνε οι ματωμένες έννοιες

και το περιεχόμενό τους

και οι πιο ματωμένες παραδοχές μαζί ένα κουβάρι

μια απελπισμένη φαντασίωση -πέντε ευρώ το πακέτο,

πως τουλάχιστον κάτι από ψυχή ακόμη σώθηκε

Αυτό μονάχα έχω και μια κούφια στάλα παγωμένο χρόνο

να την γεμίσω μ’ ότι χωρέσει κι ότι προλαβαίνω,

πριν νικήσει ξανά η νομοτέλεια του βάρους,

ιριδίζοντας κάλπικες καλειδοσκοπικές ελπίδες και εξόδους

μ’ όλες τις φωτεινότητες του μαύρου και του ουρανίσιου

σε εγρήγορση

σαν την ομορφιά της ματαιότητας

Μιαν άκρη ενός Μίτου παίζω διαρκώς στα χέρια μου,

να ξεμπλέξω τα ατάραχα και τα πάντα ασαφή και μέσα στα γνωστά τους πλαίσια

κι ας είναι σκοτάδι,

πάντα ήταν άλλωστε,

κι ο ήλιος εκεί,

να μας τυραννάει

ο αρχέγονος αμνιακός σάκος

που τον τραβάνε σκυλιά οι ανάγκες, αιώνες τώρα

με τα υγρά ξεραμένα σε κόμπους πηχτού αίματος

του λώρου, του Λόγου και του α-λόγου

πλήρους νοηματοδότησης αλλά άνευ νοήματος

σαν την απελευθέρωση της πρόκλησης από τη ντόπα του Αυτόνομου

Να η ρωγμή του χρόνου,

και να ο χρόνος σου ρωγμή

άσκαστη οβίδα στο χαράκωμα του χρέους της Ηθικής·

να είσαι βαθιά ανήθικος πριν χρειαστεί να γίνεις

Ξέφτια παβλοφικών σκέψεων κρέμονται άχυρα και μαστιγώνουν αέρα,

το τσιμπλιασμένο τρίτο μάτι κάνει αντεστραμμένες προβολές,

πως έχω ακόμη μια επανάσταση να κάνω που δεν έχουν κάνει άλλοι,

πως έχω δεσμευτεί στην υποβόσκουσα ανάγκη

να δημιουργήσω λέει μια πέμπτη διάσταση και μια έβδομη αίσθηση,

βλέπεις,

έχω κι εγώ τα χρόνια προβλήματα του τι κατέχω και τι με κατέχει.

Κι όχι, δεν είναι απαραίτητα το ίδιο,

τουλάχιστον όχι πάντοτε

και σίγουρα όχι τις Κυριακές

Υποχρεώσεις, ευθύνες και καθήκοντα έχω,

κι ο ήλιος με καίει Νοέμβρη μήνα,

μοιάζει με τιμωρία που μου λείπουν τα έλατα του Αυγούστου

κι αν νοιώθω τα πόδια μου στο ποτάμι, τους κροτάφους μου τους σφηνώνω στα σύννεφα

Έχω μια γεύση από πραλίνα στα ακρόχειλα

μια αίσθηση αγκαλιάς, έτσι, στο χάσιμο

κι ένα χάδι στο μυαλό ν΄ αντέξω,

με κάτι ξεβαμμένα, παλιά και στεγνωμένα χρώματα της αθωότητας,

να φτιάξω σπίρτο και προσάναμμα,

να κάψω καράβια για να ‘χω απόθεμα από στάχτες και κάρβουνα,

να ταΐζω την πείνα μας

και ν΄ αδειάσω τα άδεια κύπελλα καφέ από το μπαλκόνι

με θέα ενός άρρωστου Ουρανού και μιάς θλιμμένης γκριμάτσας

κι όσα δηλαδή δανειστήκαμε για την φωτογράφηση

έχω να τα βάλω κι εκείνα πίσω στα κουτιά τους

Τελευταία χάνω έδαφος διαρκώς κι απέχω,

κι όλο πίσω μένω αλλά φόβο δεν έχω,

τρέχω,

κατέχω,

απέχω,

αντέχω

Σιωπηλό αγώγι από καντάρια ματαιοδοξίας

και ακόμη συσκευασμένες αλλά ληγμένες

δόσεις ευτυχίας για κουβάλημα,

σε πάκα προσφοράς –συμφέρει το οικογενειακό μέγεθος,

φορτία ολόκληρα από δαύτα

να τα αμπαλάρω δωδεκάδες και να τα περάσω απέναντι,

αφού κανένας δεν καταδέχεται να τα κοιτά

κι ούτε που τα βλέπει

όσο κι αν μένει τ’ άδικο στην προβλήτα

να κάνει πιάτσα,

να μετράει μπάρκα και πνιγμούς πνιγμένων,

ο κόσμος δίπλα την δουλειά του

Αφημένα στον ντόκο της συνείδησης τα βρήκα όλα ετούτα κι άλλα ακόμη,

τα στοίβαξα

κι εκεί τα έχω

να μουλιάζουν αλμύρα κι ιστορίες

αφρών που ήταν κάποτε κύματα,

δίπλα κολλητά στα συρματοπλέγματα της τρέλας

να ακουμπούν πάνω τους, λοξά και μονόπατα

από ένοχη ντροπή,

να στηρίζονται και να μην πέφτουν

κι αυτά όλο και να σπρώχνουν έξω από τα πλαίσια,

αργά και βασανιστικά,

σαν την ζωή σε αναστολή

τα από την αρχή του Χρόνου συγγνωστά,

που δεν αλλάζουν με την κατάργηση των ρολογιών

Φιδοτόμαρα ανθρωπίλας κι αρχαία κόκαλα γεμάτο το δωμάτιο,

απίστευτοι συνδυασμοί χρωμάτων και μεγεθών

κι όλα ταιριαστά,

όλα σου λέω, όλα,

με το καθημερινό μαύρο ρούχο

και το ντυμένο με μαύρο βλέμμα,

λοξό κι αυτό -πως αλλιώς;

εκείνο το βλέμμα, που για να μην χάνεται ο έλεγχος

στη συνειδητότητα της στιγμής,

επιλέγει να μυρίζει μη αλκοολούχα αλκοόλη,

το βασικό υλικό των βαρειών ποτών

και των ελαφρών συνειδήσεων

Στοχασμοί on the rocks, πάρε κόσμε

Έχω, και τι δεν έχω…

Να ας πούμε, έχω άλλη μια σελίδα να γεμίσω

κι έπειτα ακόμη μια

Με τις ζωές δυσκολεύομαι όμως.

Δεν έχουν backspace

Πρόσκληση

2011-11-20T06:46:00.003+02:00

Το βιβλιοπωλείο IANOS και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Κουνενή:

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Σάτιρα ηθών και θεσμών

τη Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011, στις 6 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο IANOS (Σταδίου 24, Αθήνα).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν

ο Κώστας Βούλγαρης, συγγραφέας,
ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος
ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφος,
και ο συγγραφέας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Σατιρικό, πολιτικό δοκίμιο όπου το επικαιρικό διασταυρώνεται με το διαχρονικό και η ειρωνική πένα του συγγραφέα «πυροβολεί» τις ζοφερές συντεταγμένες της πολιτικής πραγματικότητας των καιρών μας (δικομματισμός, οικογενειοκρατία, ΜΜΕ, διαπλοκή, χρέος κτλ.).

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ

Το βιβλίο είναι όντως σάτιρα, «ηθών και θεσμών», όπως αυτοσυστήνεται, αλλά συνεχώς έχεις την αίσθηση πως το άγος της κρίσης ανεβαίνει, ανεβαίνει σαν αίσθηση ασφυκτική, βαραίνοντας και τη σάτιρα, καθορίζοντας την ίδια την αναγνωστική σχέση, βαραίνοντας και το βιβλίο στα χέρια σου. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για ένα βιβλίο της εποχής μας, της ιστορικής στιγμής που ζούμε, ένα βιβλίο-παιδί της κρίσης. […]
Το βιβλίο του Κουνενή είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας, είναι δικό μας παιδί. Και δικό μας, σημερινό «στέκι», όχι μόνο για τις ώρες που διαρκεί η ανάγνωσή του, αλλά και για τις ώρες και μέρες και μήνες και χρόνια που μας περιμένουν. Ένα σημείο συνάντησης, και ταυτόχρονα εφαλτήριο, για τα δύσκολα που έρχονται.

Κώστας Βούλγαρης, Η ΑΥΓΗ της Κυριακής

Πρόκειται για έργο που εκπληρώνει τον στόχο της σάτιρας, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει και ευρύτερη στόχευση. Αποτελεί μια βαθιά και συστηματική ανάλυση της σημερινής πολιτικής και οικονομικής συνθήκης, τόσο της Ελλάδας όσο και της δυτικής κοινωνίας εν γένει. Ο Κουνενής βασίζεται στο σπάνιο συγγραφικό του ταλέντο στη σάτιρα. Αξιοποιεί τις εξειδικευμένες γνώσεις του στα οικονομικά, γνώσεις βάσης αλλά και της σύγχρονης συζήτησης και θεωρίας τους. Επιστρατεύει την πολιτική του ιδεολογία (υπήρχε μόνο εν σπέρματι στα προηγούμενα έργα του). Στέκεται με σκωπτική διάθεση απέναντι στην επείγουσα συνθήκη που επικρατεί και επιχειρεί ανάλυση και ερμηνεία της. […]

Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο το οποίο πρέπει να διαβαστεί επειγόντως. Αξίζει όσο εκατοντάδες άρθρα και βαρετές ομιλίες που βρίθουν δυσνόητους οικονομικούς όρους, με τα οποία μας έχουν βομβαρδίσει τελευταία αυτάρεσκοι κι αυτεπάγγελτοι σωτήρες-ακτιβιστές-οικονομολόγοι-μιντιοκάπηλοι, εκμεταλλευόμενοι το οικονομιστικό κλίμα της εποχής. Ο λόγος είναι απλός: ο Κουνενής, γνήσια φιλοσοφίζων εν προκειμένω, επιλέγει γενναία να επικαλεστεί όχι την εξειδικευμένη γνώση αλλά την κοινή λογική.

Νίκος Βλαντής, bookspottings.blogspot.com

Επετειακή κατάθλιψη

2011-11-16T20:22:00.005+02:00

Όσο πλησιάζει η μέρα, με πιάνουν για τα καλά οι μαύρες μου. Μεγάλωσα τη δεκαετία του '80, τότε που πλιατσικολογούσαν ιδεολογικά στο νεκρό κουφάρι του Πολυτεχνείου. Θέλοντας και μη, ενέδωσα συναισθηματικά.

Στην εξέγερση του '73 έβλεπα μια τρόπον τινά δικαίωση. Τη δικαίωση ενός λαού που ύστερα από τρεις συναπτές δεκαετίες με το πρόσωπο στον τοίχο, κατά τη γνωστή συλλογή του Σαχτούρη, έπαιρνε ανάσες, έψαχνε ουρανό, χάραζε οράματα.

Το τι έγινε μετά, είναι λίγο πολύ γνωστό. Το περιέγραψε άκρως προφητικά στο "ψαράκι της γυάλας" ο Χάκκας. Τι είπε η γνωστή Μαρία, η τότε εκφωνήτρια; Έχω και παιδιά. Λες κι οι άλλοι δεν είχαν.

Αλλά μέρα είναι θα περάσει. Με τη συνήθη ψιλοκατάθλιψη και με μια πρωτόγνωρη ζαλούρα. Ναι, αυτή η επέτειος στροβιλίζεται ανάμεσα σε αντιφάσεις, που μου προκαλούν ίλιγγο.

Νοσταλγοί της επταετίας σε κυβερνητικούς θώκους, πρωτεργάτες της εξέγερσης χρεοκοπημένοι πολιτικοί και τα ίδια αιτήματα να επανέρχονται ξανά και ξανά, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Μ' αφορμή ένα κείμενο

2011-11-15T19:51:00.005+02:00

Συχνά πυκνά ξαναγυρνώ στα κείμενά του. Σύντομα σχόλια για την επικαιρότητα που συναρμόζουν την κριτική εμβρίθεια με την ιδεολογική συνέπεια και παντρεύουν τον θεωρητικό λόγο με το επικαιρικό συμβάν.

Στην αντίληψή μου, το ιστολόγιό του αποτελεί μια ιδεολογική όαση στη διαδικτυακή ξηρασία κι οι γραφές του ένα ιδεολογικό οχυρό μπροστά στις επ' αμοιβή πένες.

Είναι από μόνος του μια σχολή. Αλλά μια σχολή χωρίς μαθητές.

Εξηγούμαι: λιγοστεύουν οι παλιοί οργανικοί διανοούμενοι της δημοσιογραφίας και δεν έχω υπόψη μου κανέναν νέο.

Φιγούρα της θλίψης

2011-11-13T01:43:00.000+02:00

Δίχως θεατές παίζονται όλα,

σαν την εξαϋλωμένη παρουσία έξω από την κλειστή λαχαναγορά,

Παρασκευή βράδυ,

μονάχος,

παραγωγός, πρωταγωνιστής και θεατής ταυτόχρονα

μ’ αέρα κρύο να περνάει μέσα από τις τρύπες της ζακέτας στα μανίκια,

με ένα τίποτα κολλημένο πάνω του

να σέρνει το καρότσι αχθοφόρου,

ισορροπώντας το

στην μια ρόδα και την άλλη απούσα, μάλλον από πάντα

ενώ οι λακκούβες του δρόμου τον χλευάζουν

που δεν μπορούσε να τις αποφύγει,

τι ρουφιάνες κι αυτές,

ούτε που τραβήχτηκαν λιγάκι

Από απόψε, η θλίψη είναι φιγούρα αχθοφόρου χωρίς πρόσωπο,

με μια ρόδα λιγότερη

στις μισονύχτες αστικής Παρασκευής

που φυσάει αιτίες και σιωπή

Αυλαία

Για τον Μ.

2011-11-09T03:34:00.006+02:00

Να βάλω κι Άσιμο στη γιορτή του Πολυτεχνείου, μου πρότεινε. Τον κοίταξα με συγκατάβαση. Και πού τον ξέρεις εσύ τον Άσιμο; Χαμήλωσε τα μάτια. Μια σεμνή γλυκύτητα προσωποποιημένη. Όχι μόνο τον γνώριζε, αλλά απ' ό,τι φαίνεται ήξερε πολύ περισσότερα από τα γνωστά εμπορικά, που είχα εγώ υπόψη μου.

Με ξανάπιασε, ύστερα από κάποιες μέρες. Να τον βοηθήσω, λέει, σε μια ομιλία που θα εκφωνήσει. Υπέθεσα ότι πρόκειται για μια από τις βαρετές εκδηλώσεις των εδώ πολιτιστικών συλλόγων. Η χαρά δηλαδή της κοινοτοπίας, κουκουλωμένη από πολλές επιστρώσεις αισθητικής μετριότητας και ιδεολογικής συντήρησης.

"Διεκδικώντας το αυτονόητο" ο τίτλος της ομιλίας του, εναλλακτικά σκέφτηκε το "Οι χημικές μου νύχτες και τα ανήσυχα ξημερώματα". Θα την εκφωνήσει, τελικά, στο Αριστοτέλειο, σε ιατρική εκδήλωση.

Και χθες αργά το βράδυ που μου τηλεφώνησε, έμεινα να τον ακούω κοκαλωμένος, ίσα που κρατιόμουνα.

Παιδικός καρκίνος, το θέμα του.

Εδώ και οχτώ χρόνια, έχει που υποφέρει. Από εξέταση σε εξέταση, από χημιοθεραπεία σε επέμβαση, από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Με μια σεμνή γλυκύτητα προσωποποιημένη, εντός της οποίας ξαναβρίσκω όλους τους χαμένους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να νιώθει κανείς περήφανος για την ανθρώπινη φυλή.

Το τέλος της μεταπολίτευσης

2011-11-07T10:27:00.004+02:00

Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές το άκουσα μέχρι τώρα. Από την πρώτη ακόμη εκλογή του ΠΑΣΟΚ ως την τελευταία, το τέλος της μεταπολίτευσης συνέχεια έρχεται χωρίς ποτέ να έρθει. Διακαείς πόθοι και φρούδες ελπίδες των εκάστοτε πρωθυπουργών που πολύ θα ήθελαν να επισφραγίσουν με την εκλογή τους το οριστικό διαζύγιο του τόπου από το βαλκανικό, από το τριτοκοσμικό παρελθόν της βασιλείας, της στρατοκρατίας, της πολιτικής και κοινωνικής υπανάπτυξης.

Αλλά ό,τι τώρα συμβαίνει πιστεύω ότι, τελικά, σηματοδοτεί με τον πιο κραυγαλέο τρόπο το τέλος της μεταπολίτευσης. Θέλω να πω το τέλος μιας ορισμένης πολιτικής που χαράχτηκε με προεξάρχοντα τον Α. Παπανδρέου και πιστούς μιμητές όλους τους διεκδικητές ή νομείς της πρωθυπουργίας ένθεν κακείθεν, με κύριο γνώρισμα τη συνεχή καλλιέργεια των δημοκρατικών ψευδαισθήσεων της συμμετοχής, της δικαιοσύνης και της ισότητας.

Ό,τι ζούμε είναι από μόνο του το αποκορύφωμα μιας τέτοιας ψευδαίσθησης: οι υπαίτιοι της κρίσης που αυτοανακηρύσσονται ως εθνικοί σωτήρες. Από δω και πέρα, ο κύκλος κλείνει οριστικά.

Περνάμε πια και σε πολιτική κλίμακα στο κάτω μέρος της ιστορικής σπείρας. Στο εξής η πολιτική δίχως τις ιδεολογικές ψευδαισθήσεις της αστικής τάξης θα ασκείται με τον διαχειριστικό κυνισμό των άνωθεν επιβαλλόμενων εκβιασμών, των άνωθεν υποδεικνυόμενων μονοδρόμων.

Στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας πυκνώνεται ένα τέτοιο πολιτικό διακύβευμα.

Εναπόκειται στο λαό η αξιολόγησή του.

Ιανός

2011-11-04T18:05:00.002+02:00

Την Τετάρτη το βράδυ με ύφος μικρού βοναπάρτη δήλωνε στις Κάννες ότι το δημοψήφισμα θα γίνει, αγνοώντας την εθνική ταπείνωση που μόλις είχε προκαλέσει, καθώς οι Μέρκελ-Σαρκοζί με σκαιότατο τρόπο και προσβάλλοντας την εθνική μας κυριαρχία και αξιοπρέπεια έθεταν το δίλημμα «ναι ή όχι στο ευρώ»! Την επομένη, ο ίδιος, με ύφος εσταυρωμένου, ταπεινότητα και μειλίχιο λόγο παρουσίαζε τον πετροβολημένο ήρωα-εαυτό του, ενώ συγχρόνως κολάκευε τους «ηρωικούς» βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Καμία σχέση με τη θεατρικότητα της προηγούμενης συνεδρίασης της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος όπου παρουσίαζε χωρίς καμία προηγούμενη διαβούλευση την απόφασή του για την προσφυγή σε δημοψήφισμα. Τώρα, άλλαξε και πάλι τη μάσκα του βοναπαρτισμού, φορώντας εκείνη του δημοκρατικού ελιτισμού για να απευθυνθεί στο πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ και στον ελληνικό λαό ως αφαίρεση, καθώς διακρίνει εκείνους που διαμαρτύρονται στους δρόμους και στις πλατείες και εκείνους οι οποίοι την 28η Οκτωβρίου παρέλασαν την οργή τους και την περιφρόνησή τους απέναντι σε ό,τι συμβολίζει το σεσηπός σώμα της κυβερνώσας εξουσίας. Για να καταστεί έκδηλο ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα από τις οδύνες των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των ανέργων. Δεν κατάλαβε τίποτα από το πελατειακό κράτος που υποστηρίζει ότι διέλυσε και το οποίο δίκην κλάκας τόλμησε να τον χειροκροτήσει χθες στην αίθουσα της Γερουσίας. Δεν αντελήφθη, αυτός που επαίρονταν και πάλι χθες, ότι έβγαλε τη χώρα από την κρίση, τη διαρκή διάλυση της ζωής ανθρώπων και οικογενειών, το ξέφτισμα του ιστού της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός που έφερε για μία ακόμη φορά την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, δεν τόλμησε να αρθρώσει ούτε ένα Mea Culpa. Μόνο ψεύδη, μόνο άγνοια, μόνο επικοινωνιακά τρικ και γάντζωμα από την καρέκλα της εξουσίας. Αυτός που είπε ότι το «κούρεμα» των 100 δις ευρώ «ισοδυναμεί με δίκαιη κατανομή των βαρών» είναι ένας επηρμένος ευήθης και γι’ αυτό επικίνδυνος. Αυτός που πήγε να περιγελάσει τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αυτός που είπε ότι οι οργισμένοι πολίτες της 28ης Οκτωβρίου «μας έκαναν περίγελους στην ευρωζώνη και γενικώς» δεν έχει συναίσθηση των πραγμάτων, δεν έχει αυτογνωσία, δεν έχει αντιληπτική δυνατότητα, δεν μπορεί να δει τον εαυτό του στον καθρέπτη γι’ αυτό δεν γνωρίζει τι σημαίνει αυτοκριτική. Αυτός ο άνθρωπος είναι αμετανόητος και επικίνδυνος καθώς είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει τη χώρα στο γκρεμό.

Όμως είναι σαφές ότι δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν αυτοί που τον στήριξαν, τον ψήφισαν, τον πίστεψαν. Είναι το πολιτικό κατεστημένο το οποίο καταγγέλλει τώρα ο ευεργετηθείς απ’ αυτό. Είναι όσοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οι «πρόθυμοι» που ψήφισαν το Μνημόνιο και όλα τα βάρβαρα μέτρα εναντίον των Ελλήνων πολιτών. Είναι αυτοί που λεονταρίζουν και στη συνέχεια ψηφίζουν. Η ίδια παράσταση φαίνεται να δόθηκε και χθες, όταν η πτώση διαφαινόταν βέβαιη. Αλλά σήμερα κάνουν ότι μπορούν για να κερδίσουν πολιτικό χρόνο, για να κρατηθούν όσο περισσότερο χρόνο στην κυβερνητική εξουσία. Γιατί αυτό τους ενδιαφέρει. Αυτός είναι ο στόχος τους: Η νομή της εξουσίας, ακόμη και την ώρα που ο ελληνικός λαός πένεται και η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας κινδυνεύει.

Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, http://gpapaso.blogspot.com/

Πωλείται δεκαχίλιαρο

2011-11-03T01:05:00.001+02:00

...σε άριστη κατάσταση, 2 τεμάχια προς 500 € έκαστο και 1 τεμάχιο σε καλή κατάσταση προς 350 €.
Ακόμη, 6 πεντοχίλιαρα σε άριστη κατάσταση, προς 240 € έκαστο.
Όλα μαζί σε τιμή πακέτο 2.300 €
Τιμή συζητήσιμη.

Επίσης ένα χρυσό δόντι (γομφίος) 14 καρατίων, μεταχειρισμένο αλλά σε πολύ καλή κατάσταση, προς 150 €.

Δεκτά μόνο μετρητά.

Κάτι κουρασμένα παλικάρια

2011-11-01T18:53:00.004+02:00

Ό,τι παρατηρώ στον Παπανδρέου μού θυμίζει τις τελευταίες μέρες της πρωθυπουργίας του Καραμανλή. Τέτοιο ξεφούσκωμα, τέτοια διάψευση, τέτοια ανεπάρκεια δεν τη θυμάμαι στην περίπτωση του Ράλλη (ακόμη και με την δυσθεώρητη εκλογική διαφορά του '81), ούτε του μπαμπά-Παπανδρέου (ακόμη και την εποχή του ειδικού δικαστηρίου), ούτε του Μητσοτάκη (ακόμη και όταν τον έριχνε ο Σαμαράς) ούτε του Σημίτη (ακόμη και τη στιγμή που έδινε το δαχτυλίδι). Μόνο του πρώην.

Υπάρχει μια ολοφάνερη σύνδεση ανάμεσά τους, πέρα από τη διαπιστωμένη ανικανότητα. Και στους δυο η απόσταση ανάμεσα στο επικοινωνιακό φαίνεσθαι και στο πολιτικό είναι καλύφθηκε γρήγορα, πολύ γρήγορα. Τόσο γρήγορα που μέσα σε λίγες μέρες ανατράπηκε η τηλεοπτική τους εικόνα και ξέβαψαν τα θεσμικά τους ψιμύθια, για να φανεί το πρόσωπό τους όπως ακριβώς είναι: σκαμμένο από τις ρυτίδες, απαισιόδοξο, αδύναμο και ηττημένο.

Αλλά το πολιτικό πρόβλημα του τόπου δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς εκεί. Τώρα που ακόμη και το ΜEGA-SKY αποφάσισαν να στραφούν εναντίον του Παπανδρέου, τώρα που οι ακροδεξιές συνωμοσιολογικές θεωρίες δίνουν και παίρνουν στο διαδίκτυο, υπάρχει ορατός ο κίνδυνος της συγκάλυψης και της μετάθεσης των ευθυνών. Στο πρόσωπο του Παπανδρέου το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα ξεπλένει τις ενοχές του, όπως ακριβώς έπραξε στην περίπτωση του Καραμανλή. Κι όπως ο Παπανδρέου ήρθε για να μας σώσει από τον Καραμανλή, έτσι και ο Σαμαράς ετοιμάζεται να έρθει για να μας σώσει από τον Παπανδρέου. Ό,τι θα ορίσουν οι επικείμενες εκλογές δεν είναι η ελπίδα της λύσης αλλά οι όροι για την αναπαραγωγή του προβλήματος.

Κι όμως θα μπορούσε να υπάρξει λύση, αν αξιοποιούνταν θεωρητικά, ιδεολογικά και κοινωνικά η πολιτική υπεραξία που παρήγαγε ο λαός το τελευταίο διάστημα. Αλλά με το ΚΚΕ να αυταρέσκεται με το δημοσκοπικό 10% και να αλληθωρίζει στην ηρωική εποχή του Ζαχαριάδη, τον ΣΥΡΙΖΑ να πορεύεται σπαρασσόμενος με κουκουλωμένα τα προβλήματα και τη Δημοκρατική Αριστερά να απολαμβάνει το ρόλο της σαν μαξιλαράκι για κάθε πικραμένο του ΠΑΣΟΚ δεν τρέφω καμία ελπίδα.

Το αντάρτικο του πληκτρολογίου

2011-10-30T22:46:00.003+02:00

Δεν προφταίνω. Τρέχουν οι μέρες και στέκομαι σαν το χαζό και τις κοιτάζω. Πολλά καρπούζια φορτωμένος εδώ και χρόνια, κοντεύω να κλατάρω.

Οπότε, άρχισα να ξεκόβω. Από αλλού με χαρά, από αλλού με μισή καρδιά.

Ήρθε κι η σειρά του μπλοκ. Βαριά η καλογερική του ανά τρεις μέρες. Θέλει ασκητές ή πολυλογάδες - κι εγώ δεν διαθέτω άλλες αντοχές ούτε έχω εύκαιρες λέξεις.

Πολλές φορές είπα να τα παρατήσω, αλλά έκανα πίσω. Πιο πολύ για την παρέα, για την ανάγκη της εκφόρτισης και την (ψευδ)αίσθηση της επικοινωνίας.

Τώρα όμως προστέθηκαν κι άλλοι - πιο σημαντικοί λόγοι.

Θυμάμαι την επομένη του Γρηγορόπουλου, που είπαμε με τον Σπύρο να σηκώσουμε μαύρη σημαία για καμιά βδομάδα ως έκφραση αντίδρασης. Έξω καιγόταν ο κόσμος κι εμείς τσουρουφλιζόμασταν στις φλογερές σιωπές μας. Το κρατήσαμε δυο-τρεις μέρες, κι ύστερα προσχωρήσαμε στο αντάρτικο του πληκτρολογίου.

Κάτι ανάλογο νιώθω ότι ισχύει και τώρα.

Εννοώ ότι πέρα από την κούραση, πέρα από τη μοναξιά, πέρα από την κατάθλιψη υπάρχει και και η βαρβαρότητα. Κι όταν πληθαίνουν οι ιδεολογικοί απολογητές της, η σιωπή δεν είναι λύση - ακόμη κι αν κουβαλάει το άλλοθι μιας τρόπον τινά αντίδρασης.

Ανάπαυλα

2011-10-25T13:14:00.004+03:00

Διακόπτουμε. Υποθέτω για κάποιες μέρες, ώσπου ο Vlaxos να κάνει το αισθητικό του θαύμα στο ιστολόγιο. Κλείνουμε ήδη δύο χρόνια έτσι κι από καιρό νιώθουμε την ανάγκη της αλλαγής.

Νέα μορφή, νέα αρχή. Με πολύ μεράκι και σφιγμένα δόντια.

Μαυσωλείο.doc

2011-10-23T00:27:00.001+03:00

«Νοιώθω πως έφυγε ένα βάρος από μέσα μου ρε συ» είπε όσο ξαναγέμιζε τα ποτήρια τσίπουρο.

«Δεν άντεχα άλλο, δεν είχα ούτε καν από τα καβατζωμένα αποθέματα τόσων χρόνων να τους δώσω κάτι που να έχει κάποια σημασία σήμερα. Δεν ξέρω, ίσως και να μην ήθελα, δεν έβρισκα πια νόημα, σαν να είχε στεγνώσει η ψυχή μου.

Η σχέση στην τάξη είναι μια ισορροπία του δίνω και του παίρνω κι εγώ ένοιωθα πως τελευταία μόνο έπαιρνα από τα παιδιά. Έπαιρνα τα νιάτα τους, την φρεσκάδα τους, την σπιρτάδα του πνεύματός τους, την ανάγκη τους για ζωή.

Κι εγώ δεν μπορούσα να τους δώσω κάτι.

Όλα μου ήταν παλαιάς κοπής, παρωχημένα, λες κι από άλλον κόσμο. Προσπαθούσα αλλά δεν μου έβγαινε. Ρέταρε ο λόγος μου στην αίθουσα, κόμπιαζα να τους εξηγήσω διφορούμενα έννοιες και νοήματα με τρόπο που να μην τους στερήσω την παιδικότητά τους και αυξάνονταν επικίνδυνα οι φορές που το μυαλό μου κόλλαγε πάνω στις κορυφές των δέντρων στο αλσάκι έξω από το προαύλιο, έτσι και κοίταγα από το παράθυρο.

Η αγάπη τους θα μου λείψει, ο σεβασμός τους, η ζωντάνια τους.

Δεν πήγαινε άλλο όμως. Σερνόμουνα σαν μελλοθάνατος κάθε πρωί στο Μαυσωλείο, την αίθουσα Καθηγητών ντε, υποχρεωμένος να αντικρίσω πετρωμένες ψυχές και laptops, αντιαισθητικά και λιπόψυχα χαχανητά από πεθαμένα χιλιοειπωμένα αστεία, να βλέπω μαλλιά να ασπρίζουνε και χέρια που ψάχνουν τα άλλοθί τους στην σκόνη της κιμωλίας και το χειρότερο όλων· να εισπράττω συγκαταβατικούς χαιρετισμούς νεότερων συναδέλφων με Βάρκιζες στο βλέμμα.

Τέρμα πια. Ώρα να με ξαναγεννήσω. Άντε στην υγειά μας λοιπόν»

Τα ποτήρια τσούγκρισαν σε σπονδή και αντανακλούσαν την λάμψη του βλέμματος του Κώστα, αλλά δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει αν ήταν από το τσίπουρο ή από «το βάρος» που έμενε πλέον πίσω και την «αποστράτευση» από το χαράκωμα με την μορφή σύνταξης. Πραγματικά χαιρόταν με την χαρά του, τόσα χρόνια φίλοι, τον είχε και Καθηγητή πριν από πολλά χρόνια, «Μέντορα» τον φώναζε και γέλαγε από καρδιάς ο Κώστας κάθε φορά που το άκουγε.

Του άρεσαν οι συναντήσεις τους, πάντα έφευγε από αυτές με μια αναζωογονημένη εσωτερική δύναμη να διεκδικεί ξανά το αύριο και να καθησυχάζει το τώρα. Άνοιγαν τα εσώψυχά τους κάθε φορά και αυτό του έδινε ένα κουράγιο, μια αίσθηση παλιομοδίτικης συντροφικότητας, τον έδενε με το παρελθόν του, τον στήριζε στο παρόν του, του ιντρίγκαρε την σκέψη για το μέλλον.

Κι είχαν μαζευτεί πολλά που ήθελε να του πει αφού είχαν κάμποσο καιρό να τα πουν, αλλά σήμερα δεν ήθελε να του θαμπώσει την χαρά. Γιατί θα τον μαύριζε τον φίλο του έτσι κι άρχιζε και δεν το ήθελε.

Ήπιαν άλλο ένα και την ώρα που σηκώνονταν να φύγουν, ένα φύλλο από το διπλανό πλατάνι προσγειώθηκε πάνω στο στρατιωτικό παντελόνι του Κώστα. Εκείνος το μάζεψε, το κοίταξε, χαμογέλασε μισομεθυσμένα και το έβαλε απαλά στην τσέπη του ψιθυρίζοντάς του: «Θα γράψω για σένα κάτι αύριο».

Γέλασαν και οι δύο, αγκαλιάστηκαν όπως στις ταινίες που οι σύντροφοι ξέρουν εξ΄ αρχής πως τίποτα δεν είναι σίγουρο κι έφυγαν.

Γύρισε στο σπίτι αργά, όλοι κοιμόντουσαν, πήγε και σκέπασε τον μικρό, χάιδεψε το μάγουλο του μεγάλου, φίλησε τα μαλλιά της κόρης και πήρε το βιβλίο και τα γυαλιά από την κοιμισμένη σύντροφό του.

Άνοιξε τον υπολογιστή και ξεκίνησε να γράφει αθόρυβα αλλά με ταχύτητα, το τσίπουρο είχε μεταφέρει στους νευρώνες των δαχτύλων του τα λόγια που δεν είπε στον Κώστα.

Έπρεπε κάπου να ακουμπήσει κι αυτός το δικό του βάρος

Φίλε που λες,

Κόλλησα Μοναξιά και Σκέψη. Δεν ξέρω πως ακριβώς, ψυλλιάζομαι από κιτρινισμένες σελίδες βιβλίων και υπερέκθεση σε ψυχικά χνάρια, στον δρόμο, σε παρέες, στην δουλειά, στο διαδίκτυο, δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον έχω την αυτοάνοση μορφή οπότε δεν βλέπω να ξεμπλέκω, άσε που δεν είμαι και καθόλου σίγουρος πως θα το ήθελα κιόλας.

Έμαθα και πως δεν υπάρχει συνταγογράφηση έτσι και κολλήσεις, ο καθένας το παλεύει μόνος του, άλλοι με ξόρκια, παραιτήσεις και Βάρκιζες, άλλοι με υποκατάστατα, placebo και άλλοι με ομοιοπαθητική, μια παράξενη αγωγή λήψης υπερβολικής δόσης.

Ούτε και η εξέλιξη και η κατάληξη είναι ίδια για όλους. Άλλους τους κάνει και μαραίνονται και καταλήγουν σαν κακόγουστα αποξηραμένα φυτά εσωτερικού χώρου, να στολίζουν θάνατο κλειδαμπαρωμένα προσωπικά ερμάρια με χαμένα τα κλειδιά, και άλλοι ανθίζουν σαν σπάνια μοβ λουλούδια του Βουνού, να κρατάνε σφιχτά το χώμα στις ρίζες τους, να στέκουν τα βουνά πάνω τους.

Που λες, διαβάζω ζωές με μαύρα γράμματα σε άσπρους χαρτοπολτούς, ρουφάω σκέψεις σε εικόνες και πληκτρολογήσεις. Και κάθε πρωί, ξυπνάω και ελπίζω να μην βρω τις διαλυμένες παντόφλες μου, να πατήσω κρύο μωσαϊκό, μα οι ρουφιάνες μένουν εκεί που τις άφησα αποβραδίς. Γυρνάω μέσα στο σπίτι με τα φώτα σβηστά ν’ ακούσω τις ανάσες των παιδιών και της συντρόφου μου, να νοιώσω πως κάτι κέρδισα που επέτρεψα στις νύχτες μου να είναι σκοτεινές.

Κάθε πρωί το ψυγείο μου θυμίζει πόσα ακόμα χρωστάω για το δικαίωμά μου στην υποχρέωση της μετριότητας του κοπαδιού, για να βελάξω κι εγώ με τον ορθό τρόπο που αναγνωρίζει ο Χασάπης. Κι εγώ, το μόνο που καταφέρνω είναι να μηρυκάζω συμβάσεις και ν’ αφήνω εγκεφαλικές αιμοπτύσεις σε χαρτιά Α4

Κάθε βράδυ έγχρωμες οθόνες μου προβοκάρουν την ψυχή και ταΐζουν στα μουλωχτά τα φαντάσματά μου με ακτίνες Α.

Αλλά μην νομίζεις· κι όταν έρχεται ο ύπνος, δεν αλλάζουν και πολλά από το ξύπνιο. Πλήρης αποκοπή του συνειδητού από την συνείδηση.

Μια σκούρα ψευδαίσθηση γκιλοτίνας συναισθημάτων.

Μόλις κλείσουν τα βλέφαρα «χραααπ»…

Κι όλο αναρωτιέμαι για ασύνδετα πράγματα, παράταιρα, άχρονα, ακατανόητα, χωρίς λογική σειρά, μπερδεμένα, έρμαιο αχαρτογράφητων ερεθισμάτων

Για παράδειγμα· γιατί κυκλοφορώ με έναν σουγιά στην τσέπη πια; Κάποτε κουβάλαγα μόνο το θράσος μου και τον τσαμπουκά του μυαλού και της ψυχής μου, μου έφταναν αυτά και περίσσευαν. Φαίνεται πως μάλλον στην πορεία χάνουμε περισσότερα απ’ όσα υπολογίζαμε πως μας αναλογούσαν και χρειαζόμαστε κάτι μικρό και διακριτικό, να χωρά στην τσέπη για να μας ισορροπεί και να μας δίνει αιτίες και αφορμές. Άλλοι έχουν mp3’s, άλλοι κινητά τρίτης γενιάς, άλλοι κανένα κομπολόι, εσύ το σημειωματάριό σου. Σε είχα δει κάμποσες φορές πως γυάλιζε παιχνιδιάρικα το μάτι σου όταν το έβγαζες για να σημειώσεις, μια φράση, μια εικόνα, μια ιδέα. Σ΄ εμένα κλήρωσε ο σουγιάς.. Προσπαθώ να διώξω από το μυαλό μου την σκέψη πως υπάρχει πιθανότητα να τον βγάλω και να τον χρησιμοποιήσω. Και θα είναι για λάθος σκοπό. Άντε βγάλε άκρη.

Αμ το άλλο; Έμαθα να ξυρίζομαι χωρίς να συναντώ το βλέμμα μου. Με τον καιρό μάλιστα, αρχίζω να αμφιβάλλω αν είχα ποτέ μου βλέμμα. Μπορεί κάποιοι να γεννιόμαστε με σκούρα γυαλιά, ποιος ξέρει;

Κάτι έχει αλλάξει πάνω μου τον τελευταίο, το νοιώθω, αλλά δεν μπορώ να εστιάσω. Ένα από τα ρεμάλια τους φίλους μου -ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί κι ακόμη ευτυχέστερα που είναι και ρεμάλια- μου είπε πως χρειάζομαι διακοπές. Εκεί πετάχτηκε ένα άλλο ρεμάλι και ρώτησε πως σκατά μπορεί κανείς να κάνει διακοπές από την ζωή του.

Τι να πω, δεν ξέρω. Κατάντησα να με νοιάζει μόνο η μισθοδοσία πια, να μπορούν τα παιδιά μου να έχουν τα βασικά, να μπορώ να βελάζω κι εγώ μετριότητα, μπας και σταματήσει κάποια στιγμή να παίζει τον ρόλο του λογιστή κι εκείνη η ξεφτιλισμένη η πόρτα του ψυγείου μου.

Αρχίζω κι εγώ να γίνομαι έκθεμα στο Μαυσωλείο λες;

Το μόνο που με στήριζε κάπως, που με έκανε να νοιώθω να κυλάει το αίμα στις φλέβες μου, είναι οι ώρες μέσα στην τάξη με τα παιδιά, οι κουβέντες τους έξω από τα βιβλία ύλης και τα υποχρεωτικά διαγωνίσματα, τους βαθμούς και τις απουσίες.

Αυτό και το άλλο, που κατέβαινα στις πορείες και τα συλλαλητήρια.

Όμως στην τελευταία πορεία, βρέθηκα φαρδύς πλατύς κάτω, στα σκαλιά μπροστά στο Μεγάλη Βρετανία, με έναν αγριεμένο ματατζή από πάνω μου, και την ώρα που μου τράβηξε την μάσκα και σήκωσε το χέρι να μου τσακίσει το κεφάλι με το κλομπ, έμεινε εκεί με το χέρι σηκωμένο κοιτάζοντάς με, με παράτησε πεσμένο και έφυγε να κυνηγήσει άλλους. Δεν ξέρω γιατί, μάλλον ήμουν μεγαλύτερος από ότι περίμενε, το θέμα είναι ότι τα είδα όλα, είπα πάει τελείωσε, με τσάκισε.

Δεν ξέρω, μάλλον παραμεγάλωσα κι εγώ πια για πορείες, δεν αντέχω το πολύ τρέξιμο όπως παλιά, κι αναρωτιέμαι όλο και πιο συχνά ποιο το νόημα στην τελική. Άσε που φοβούνται και τα παιδιά με τα πλάνα που δείχνει η τηλεόραση και δεν μπορώ να τα βλέπω φοβισμένα.

Κι ας με πνίγει εκείνος ο φόβος πως όταν δεν θα μπορώ να κατεβαίνω πια σε πορείες με την μάσκα μου, θα σημάνει και την στιγμή που θα έχω τις μεγαλύτερες πιθανότητες να αρχίσω να μπλέκω με κυριολεκτικά παράνομες σκέψεις και πράξεις. Γι΄ αυτό και όλο προσπαθώ να κάνω τα μικρά μου να γελάνε, να χαρούν το τώρα, την στιγμή.

Θα έχουν καιρό να σοβαρέψουν και να φοβηθούν όταν μεγαλώσουν και επιλέξουν το δικό τους χαράκωμα και η ικανότητα τους να αντλούν χαρά από το εφήμερο θα μειώνεται γεωμετρικά, όσο αυξάνουν τα άλατα στις αρθρώσεις.

Ξέρω· είναι θέμα αποφάσεων, το έχουμε ξαναπεί. Έχω πάρει πολλές αποφάσεις όμως, δεν παραπονιέμαι. Τις έχω στο γραφείο μου να σκονίζονται. Κάποιες από αυτές, ακόμη μέσα στο κουτί τους…

…………

Ένιωσε το τσίπουρο και την κούραση να του ρίχνουν τους ώμους στο πάτωμα ενώ τα μάτια του έτσουζαν από την προσήλωση στην οθόνη. Έσωσε το κείμενο με το τίτλο «ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ.doc» κι έσβησε τον υπολογιστή.

Την επόμενη μέρα έδιναν ελέγχους και έπρεπε να είναι νωρίς στο σχολείο

Τα ταμπελάκια με τους αριθμούς των αιθουσών και τα τμήματα που αντιστοιχούσαν σ΄ αυτές, είχαν αναρτηθεί στην είσοδο και είχαν κολληθεί έξω από κάθε μια από τις αίθουσες. Αρκετοί συνάδελφοι ήταν ήδη στις θέσεις τους να δίνουν τους ελέγχους και πληροφορίες, εκτός από τους μόνιμα καθυστερημένους και τους μόνιμα αδιάφορους.

Στο τμήμα του ήταν όλα έτοιμα, αφού είχε ήδη μεριμνήσει να κάνει όσα ανθρώπινα λάθη καταμέτρησης απουσιών θα πέρναγαν απαρατήρητα και οι απουσίες των μαθητών του δεν ξεπέρασαν το επικίνδυνο όριο. Με τους βαθμούς δεν θα υπήρχε θέμα, έβαζε σε όλους δύο-τρις παραπάνω και το συντριπτικό ποσοστό της τάξης προσπαθούσε σκληρά να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του.

Ο πατέρας του Παναγιώτη, μπήκε στην αίθουσα, τον χαιρέτησε παρέλαβε τον έλεγχο ρίχνοντάς του μια γρήγορη μάτια κοιτάζοντας λίγο παραπάνω εκεί που ήταν οι απουσίες και τον έδωσε στον ίδιο που τον κοίταζε χαμογελώντας αμήχανα.

«Να τον χαίρεστε, είναι πανέξυπνος, εργατικός και κατασταλαγμένος. Αν συνεχίσει έτσι, σίγουρα μπαίνει σε σχολή. Αρκεί να μην τον εκτροχιάσουν οι ορμόνες του την Άνοιξη» είπε στον γονιό.

Γέλασαν και οι δύο κι ο Παναγιώτης έψαχνε χαμογελώντας τις μύτες των All Star του.

«Σας ευχαριστώ πολύ» του είπε ο πατέρας και πάνω στην χειραψία, διστάζοντας για μια μονάχα στιγμή, ρίχνοντας μια πλάγια ματιά στον γιο που είχε φτάσει στην πόρτα, έσκυψε και του είπε στο αυτί:

«…και συγγνώμη για τις προάλλες που σας έριξα κάτω στο Σύνταγμα, αλλά το είδατε κι εσείς ότι υπήρχε πολύ ένταση και με τις μάσκες, όλοι μοιάζετε. Κωλοδουλειά, αλλά σε δύο μήνες παίρνω μετάθεση και ξεμπλέκω. Χάρηκα πάντως που είστε καλά»

Χαμογέλασε συγκαταβατικά, ολοκλήρωσε την χειραψία και προσπάθησε για λίγο να βρει χώρο στο μυαλό του να δει αν χωράει πουθενά καμιά οπτική για το «ανθρώπινο πρόσωπο» της καταστολής.

Δεν μπόρεσε.

Αντ’ αυτού του ήρθε η εικόνα του Παναγιώτη με εκείνη την ξανθιά του Γ2 να φιλιούνται στην Πανεπιστημίου με τις μάσκες στα χέρια, την ώρα που εκείνος στο απέναντι πεζοδρόμιο πέρναγε με τους φίλους του τα ρεμάλια βήχοντας χημικά.

Εκείνες τις απουσίες είχε κάνει «λάθος» και δεν του τις είχε υπολογίσει στην καταμέτρηση. Δεν ένοιωθε κανένα βάρος γι΄ αυτό, αντίθετα τον ξαλάφρωνε με έναν μυστήριο τρόπο.

Κάτι τέτοια σωστά λάθη, του θύμιζαν μια από τις αγαπημένες του φράσεις του Νίκου του Νικολαΐδη του σκηνοθέτη, αλλά και κάτι παλιούς ξεχασμένους συνωμοτικούς κανόνες και υποσχέσεις ζωής της παλιάς παλιοπαρέας που πάσχιζε να τηρεί, όλο και πιο δύσκολα όσο πέρναγαν τα χρόνια είναι η αλήθεια. Κι όλο και πιο μπερδεμένα γίνονταν τα πράγματα. Να, για παράδειγμα, μήπως κι ο πατέρας του Παναγιώτη δεν είχε συνειδητά κάνει ένα ανάλογο «λάθος»;

Χαμογέλασε και ξεκίνησε για το Μαυσωλείο των Καθηγητών, με τον σουγιά να βαραίνει άβολα κι ενοχλητικά στην τσέπη του.

Το απόγευμα θα τον πέταγε και θα έβγαινε με τα πιτσιρίκια στο πάρκο.

Θα έψαχνε για καινούρια λάθη από αύριο, ίσως ν’ αγόραζε κι ένα μικρό σημειωματάριο ή ακόμη καλύτερα μια μικρή πυξίδα τσέπης.

Και μια καινούρια μάσκα να του βρίσκεται, γιατί η παλιά διαλύθηκε.

…Ρε τον μπαγάσα, ακούς εκεί «Μαυσωλείο»…

Πάρε κι αυτό, πάρε κι αυτό, πάρε κι αυτό

2011-10-18T19:29:00.003+03:00

Όσο κι όσο. Μπορεί και καθόλου. Καμιά εικοσαριά χρόνια το μαγαζί, σπασμένη πενηντάρα η ίδια. Αλλά πολύ σπασμένη. Ένα πρωινό πρόσωπο απελπισίας για καλημέρισμα. Ύστερα ήρθαν οι άλλες οι ειδήσεις, μια για τη συναδέλφισσα που έφυγε από το δρόμο τρέχοντας να προλάβει το πρωινό κουδούνι και μια άλλη για το ζευγάρι των γυμναστών που έμειναν στον τόπο κάπου στην Εγνατία αφήνοντας τρία παιδάκια πίσω.

Λοιπόν, λέγαμε για την πωλήτρια. Πέντε ευρό τα δύο. Δεν μου 'χει ξανατύχει. Πήραμε από δύο ζευγάρια για τις μικρές και άλλο ένα για ένα κακόμοιρο του χωριού. Σύνολο δώδεκα και πενήντα. Πληρώνουμε και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Την ακούμε να φωνάζει. Επιστρέφουμε απορημένοι.

"Πάρε κι αυτό, πάρε κι αυτό, πάρε κι αυτό", μας χώνει άλλα τρία ζευγάρια με το ζόρι στην τσάντα.

"Κατάσχεση, δε θέλω να μου τα πάρουνε αυτοί" εξηγεί.

Δεν άντεξα να την κοιτάξω στα μάτια.

Κράτησα μόνο το αναπροσαρμοσμένο μήνυμα:

Κατάσχεση, δεν πρέπει να μας τα πάρουνε αυτοί.

ΥΓ. Η αλληλεγγύη.

Το μόνο που μας απέμεινε.

Η αλληλεγγύη στους δρόμους, στις πλατείες, στα παγωμένα σπίτια, στις σιωπηλές αίθουσες.

Το "χρέος" και τα χρέη

2011-10-14T12:54:00.004+03:00

Νομίζω ότι με αφοπλιστική απλότητα πυκνώνει ό,τι συμβαίνει στον τόπο μας, έστω κι αν αναφερόταν σε παγκόσμια κλίμακα: "το πρόβλημα" είπε "δεν είναι η διαφθορά και η απληστία, αλλά το σύστημα που σε σπρώχνει στη διαφθορά".

Ειδικά τώρα που επιχειρείται η διασπορά ευθυνών επί δικαίων και αδίκων, κάτω από τις συνθήκες ενός εξελισσόμενου κοινωνικού κανιβαλισμού, η άποψή του βαραίνει ακόμη περισσότερο. Όπως άλλωστε, και το παράδειγμά του. Μπροστά στους επ' αμοιβή ή αυτόκλητους ιδεολογικούς απολογητές του συστήματος, η στάση του φέρνει ξανά στην επιφάνεια την έννοια του "οργανικού διανοούμενου" και επαναλαμβάνει σιωπηλά το λησμονημένο χρέος.

Νίκος Κουνενής, περί δημοκρατίας

2011-10-10T23:01:00.007+03:00

Είχα την τύχη να το διαβάσω, αρκετά πριν από την έκδοσή του. Ό,τι πιο επίκαιρο, ό,τι πιο δίκαιο, ό,τι πιο αυστηρό θα μπορούσε να γραφεί για την ούτως ονομαζόμενη μεταπολιτευτική δημοκρατία μας, με το γνωστό σαρδώνιο ύφος της κουνενικής σάτιρας. Ασφαλώς, θα επανέλθω. Είναι χαρά να γράφει κανείς για τέτοια βιβλία.

Μόλις κυκλοφόρησε. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Η αερολογοκρατία

Αερολογία, χυδαιστί παπαρολογία, (και, για τους αρχαιομαθείς, επεοπτεροντική ρητορεία ή φιλοσοφία της αμπέλου) καλείται ο λόγος ο οποίος στερείται ουσιαστικού (ή και οποιουδήποτε άλλου) περιεχομένου. Οι αντίπαλοι της πραγματιστικής δημοκρατίας προσάπτουν στους τους εκπροσώπους των κομμάτων εξουσίας (και των προθύμων συμμάχων τους), τον χαρακτηρισμό του αερολόγου. Θα επιχειρήσω εδώ να αποδείξω με ισχυρά επιχειρήματα τη βαρύτατη πλάνη στην οποία περιπίπτουν οι εμπαθείς αυτοί άνθρωποι.

Ο έντεχνος λόγος των ειδικευμένων ρητόρων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ο διασυρόμενος ανευθύνως ως αερολογικός, διακρίνεται, γενικώς, σε δυο βασικές κατηγορίες: τον απλό και τον σύνθετο. Οι φορείς του απλού λόγου έχουν ως αρχή τους την ανάδειξη της αυτονόητης αλήθειας σε ολοφάνερο πυρήνα της εκάστοτε ασκούμενης, και πάντα γειωμένης, κυβερνητικής πολιτικής. Οι εκφραστές του σύνθετου λόγου, αντιθέτως, παρουσιάζουν την ίδια αλήθεια μέσα από υποδειγματικά λεκτικά φίλτρα, κατανοητά μόνον από στενούς κύκλους μυημένων ή και αποκλειστικά από τον εαυτό τους. Οι δυο αυτές εκδοχές αλληλοσυμπληρώνονται, αποδεικνύοντας τόσο τον πραγματισμό των υπεύθυνων πολιτικών όσο και το υψηλό επίπεδο του στοχασμού τους.

Η πλέον συνεπής και αποτελεσματική έκφραση του απλού πολιτικού λόγου είναι αυτή της ενακαινακανουνδυολογίας (εκ του «ένα κι ένα κάνουν δυο»). Βασικά της χαρακτηριστικά είναι το λιτό λεξιλόγιο, που σπανίως υπερβαίνει τις εκατό έως εκατόν σαράντα λέξεις, και η διαρκής έκπληξη η οποία είναι αποτυπωμένη στα πρόσωπα των φορέων της. Η έκφραση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι οι ρήτορες της συγκεκριμένης κατηγορίας αδυνατούν απολύτως να αντιληφθούν πώς είναι δυνατόν ορισμένοι εκ των συνομιλητών τους να μην μπορούν να κατανοήσουν μια πραγματικότητα η οποία εκτίθεται εντελώς γυμνή μπροστά στα μάτια τους και ως εκ τούτου να επιμένουν να αντιδικούν με τους εκφραστές της. Πέραν της πολιτικής, διακεκριμένους εκπροσώπους της ανωτέρω τάσης συναντάμε επίσης στα μέσα ενημέρωσης και στον μεγαλοεπιχειρηματικό χώρο.

Εμβληματικό παράδειγμα λεκτικής προβολής του αυτονόητου ως αυταπόδεικτης και αυτοτροφοδοτούμενης αλήθειας αποτελεί ο λόγος του κεντροδεξιού πολιτικού και επιχειρηματία Στέφανου Μάνου, πρώην υπουργού και βουλευτή του μεγάλου κεντροδεξιού κόμματος, ο οποίος εκλέχτηκε μια φορά και με το μεγάλο κεντροαριστερό κόμμα, και εν συνεχεία ηγήθηκε μερικών business plun εξωκοινοβουλευτικών σχηματισμών. Σύμφωνα με την πολιτική αντίληψη του ανδρός, η πεποίθηση πολλών πως ζούμε σε έναν σύνθετο και βυθισμένο στην αδικία κόσμο, η γνώση του οποίου απαιτεί διαρκή και αρκούντως επίπονη ανάλυση, αποτελεί μύθευμα. Τα πάντα βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας, απολύτως αναγνωρίσιμα και δηλωτικά της μοναδικής εφικτής- και μη επιδεχόμενης ουσιαστικών αλλαγών- πραγματικότητας.

Η επιχειρηματολογία του κυρίου Μάνου αναπτύσσεται κάπως έτσι: Η χώρα βυθίστηκε στο χρέος και στα ελλείμματα; Όλοι ευθυνόμαστε εξίσου γι αυτό, οπότε όλοι πρέπει να πληρώσουμε για να σωθεί. Οι μισθωτοί, συνταξιούχοι και μικροί επαγγελματίες διαμαρτύρονται πως οι ίδιοι δεν ευθύνονται, καθώς επιβαρύνονται με το μεγαλύτερο μέρος της φορολογικής πίττας, την ίδια ώρα που οι μεγαλοκεφαλαιούχοι το γλεντάνε ανενόχλητοι σε βάρος των ίδιων και της οικονομίας; Αστεία πράγματα. Αν δεν υπήρχαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες, δεν θα υπήρχαν οι μισθωτοί, άρα και οι συνταξιούχοι. Στην περίπτωση που τα βάρη της κρίσης πέσουν στους πρώτους, οι δεύτεροι θα συντριβούν ολοκληρωτικά. Ναι, αλλά τελικά πληρώνουν το μάρμαρο μόνο οι φτωχοί, ενώ π.χ. οι τραπεζίτες επιδοτούνται με δεκάδες δις. Ωραία λοιπόν, να μην επιδοτούνται τα πιστωτικά ιδρύματα, να χρεοκοπήσουν, να δούμε τότε τι θα λένε οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι για τις καταθέσεις τους. Τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων φαγώθηκαν σε άτοκες καταθέσεις, απαξιωμένες μετοχές και δημημένα ομόλογα. Και τι να κάνουμε τώρα, να τα αδειάσουμε τελείως, σπαταλώντας τα στις συντάξεις; Μα το ύψος των συντάξεων καθορίζεται από τις εισφορές των ίδιων των εργαζομένων, οπότε δικαιούνται να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Θα τα έπαιρναν, αν υπήρχαν. Ας διαλέξουν, επιτέλους, οι άνθρωποι. Ή λιγότερα και σίγουρα λεφτά, ή καθόλου συντάξεις. Ένα κι ένα κάνουν δυο.

Στην ίδια με τον Μάνο ρητορική γραμμή κινούνται ο κεντροδεξιός πρώην υπουργός και βουλευτής, που εκλέχτηκε επίσης μια φορά και με το μεγάλο κεντροαριστερό κόμμα, Ανδρέας Ανδιανόπουλος, ο κεντροδεξιός υπουργός Γιώργος Σουφλιάς, ο κεντροαριστερός αντιπρόεδρος Θεόδωρος Πάγκαλος και πολλοί άλλοι. Η απλότητα της επιχειρηματολογίας αυτής της κατηγορίας των πολιτικών ρητόρων, τους καθιστά περιζήτητους από τα τηλεοπτικά κανάλια, ειδικά στις περιόδους στις οποίες πρέπει να τεκμηριωθεί η ανάγκη σκληρών θυσιών εκ μέρους των εργαζομένων και των συνταξιούχων, προκειμένου να σωθεί η πληττόμενη κερδοφορία των επιχειρήσεων και κατ’ επέκταση η εθνική οικονομία.

Η τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία των εκπροσώπων της απλής εκδοχής του έντεχνου πολιτικού λόγου ενισχύεται με ιδανικό τρόπο από τους ταλαντούχους εκφραστές της σύνθετης τάσης του. Στη δεύτερη αυτή κατηγορία συναντάμε τρεις διακριτές υποκατηγορίες: Τη γριφολογία, την ολιγολεκτική διάλεκτο και την πλειστολεκτική διάλεκτο.

Πρύτανης της γριφολογικής εκδοχής πολιτικού λόγυ στη χώρα μας υπήρξε ο αείμνηστος κεντροδεξιός πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος. Οι λιτοί, στην κυριολεξία δωρικοί, γρίφοι του εντυπωσίασαν το κοινό της εποχής, το οποίο επιδιδόταν σε επίπονες- και συνήθως ανεπιτυχείς- προσπάθειες να τους ερμηνεύσει. Το μυστήριο εντεινόταν εξαιτίας του γεγονότος ότι η βαριά προφορά του μεγάλου αυτού πολιτικού στερούσε από τις ρήσεις του την απαραίτητη άρθρωση.

Μερικοί από τους απλούστερους, και οπωσδήποτε επιδεχόμενους ερμηνείας γρίφους του Καραμανλή είναι οι εξής: «Ή εμείς ή το χάος» (Μήνυμα προσανατολισμού ενάντια στις τάσεις αυτοκαταστροφής του εκλογικού σώματος, και, κατ’ επέκταση, της χώρας). «Έξω πάμε καλά» (Ιδιοφυής ημιπρόταση που υπαινίσεται υπογείως ότι μέσα δεν πάμε καθόλου καλά). «Η Ελλάς είναι ένα απέραντο φρενοκομείο» (Ψυχιατρική διάγνωση, που μέσα από έξι μόνο λέξεις ερμηνεύει σε βάθος τα αίτια και τις κακοδαιμονίες της ελληνικής κοινωνίας). «Λατρεύω τις σπανακόπιτες» (Έμμεση προτροπή προς το λαό να επιλέγει φτηνές και υγιεινές διατροφικές λύσεις, προκειμένου να διαπαιδαγωγηθεί στην ανάγκη προσαρμογής του στις απαραίτητες πολιτικές λιτότητας).

Μετά τον θάνατο του μοναδικού αυτού ηγέτη και δεδομένου του υψηλού πήχυ τον οποίο ο ίδιος είχε τοποθετήσει στον χώρο της γριφολογίας, η υποκατηγορία αυτή της σύνθετης εκδοχής του έντεχνου πολιτικού λόγου περιέπεσε σε παρακμή, και στις ημέρες μας έχει σχεδόν εκλείψει.

Η ολιγολεκτική διάλεκτος είναι μια υποκατηγορία πολιτικού λόγου που υιοθετείται από πολιτικούς οι οποίοι διαθέτουν σχετικά φτωχό λεξιλόγιο, το οποίο ωστόσο αξιοποιούν ιδανικά μέσω της διατύπωσης ιδιότυπων- και συνήθως δυσανάγνωστων από τους αδαείς πολίτες- προτάσεων. Οι τελευταίες συνοδεύονται κατά κανόνα από στομφώδες και περισπούδαστο ύφος. Η ολιγολεκτική διάλεκτος εκφέρεται από στόματος αρκετών πολιτικών (ανδρών κυρίως) και άνθισε κυρίως στην περίοδο 1975- 1990. Σε αντίθεση με την γριφολογία, οι κυριότεροι εκπρόσωποι αυτού του είδους ανήκουν στην κεντροαριστερά. Ξεχωριστές εκφραστές του υπήρξαν δυο στενοί συνεργάτες του αείμνηστου κεντροαριστερού πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Κίμων Κουλούρης. Ο δεύτερος, εκτός των άλλων, επιδόθηκε ημιεπιτυχώς και στη διαρκή μίμηση του εκφραστικού λόγου και ύφους του ταλαντούχου ηγέτη του.

Για να γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονταν οι εκπρόσωποι της συγκεκριμένης κατηγορίας επιχειρώ την κατασκευή δυο προτάσεων αυτού του τύπου: «Το Κίνημά μας ανασυνθέτει τη δυναμική της λαικής δυνατότητας με δυναμικό τρόπο στο πλαίσιο του εφικτού και του δυνατού, αξιοποιώντας τη δύναμη που του δίνουν με τους δυναμικούς αγώνες τους οι μη προνομιούχοι». «Η μεγάλη νίκη μας, δεν ανήκει σε μας, αλλά αποκρυσταλλώνει τη λαική απόφαση του λαού να αναδείξει εμάς στην κυβέρνηση και τον λαό στην εξουσία, εν ονόματι των διαχρονικών λαικών συμφερόντων και οραμάτων του υπερήφανου λαού μας».

Η πλειστολεκτική διάλεκτος, είναι, κατά γενική ομολογία, η ανώτερη ποιοτικά υποκατηγορία του έντεχνου- και εδώ πραγματικά περίτεχνου- πολιτικού λόγου. Οι πολιτικοί που την υπηρετούν διαθέτουν υψηλότατο δείκτη ευφυίας, πλούσιο λεξιλόγιο και ευδιάκριτες επικοινωνιακές ικανότητες. Και εδώ ο χώρος της κεντροαριστεράς είναι αυτός ο οποίος φιλοξενεί στους κόλπους του την πλειονότητα των εκλεκτών αυτών δημιουργών, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στον Κώστα Λαλιώτη. Εκτός του γεγονότος ότι ο ξεχωριστός αυτός πολιτικός υπήρξε στενός συνεργάτης του Α. Παπανδρέου και συνδιαμορφωτής της φυσιογνωμίας του μεγάλου κεντροαριστερού κόμματος, διακρίθηκε και σε μια μορφή προσωπικού λόγου, που από πολλούς καταγράφηκε ως «λαλιωτική μιλιά». Ο υψηλός βαθμός περιπλοκότητας της τελευταίας καθιστά τη γλωσσολογική της ανάλυση απολύτως αδύνατη.

Ξεχωριστή σχολή πολιτικού (και όχι μόνο) πλειστολεκτικού λόγου έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια ο γνωστός βουλευτής και συγγραφέας Μίμης Ανδρουλάκης. Ο ευφυέστατος αυτός άνθρωπος εγκαινίασε τη συμμετοχή του στα κοινά με την παρουσία του στη συντονιστική επιτροπή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Στη συνέχεια έγινε σκληρός αριστερός βουλευτής, ενώ αργότερα μετεξελίχθηκε σε μαλακό αριστερό βουλευτή. Εν τέλει (ή μάλλον εν συνεχεία, διότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια σε ποιο κόμμα θα κλείσει τον πολιτικό του κύκλο ένας τόσο ανήσυχος και υπερκινητικός πολιτικός), κατέληξε στο μεγάλο κεντροαριστερό κόμμα, με τη σημαία του οποίου πλέον εκλέγεται.

Ο αναγεννησιακός αυτός άνθρωπος εκφράζει την πολυγνωστική (και κατά τους αντιπάλους του ξερολική) τάση της πλειστολεκτικής διαλέκτου. Σε αντίθεση με τον υπαινικτικό λόγο άλλων πλειστολεκτούντων ρητόρων, ο λόγος του Ανδρουλάκη, προφορικός και γραπτός, είναι χειμαρρώδης και βρίθει επιχειρημάτων, αντλημένων από τους χώρους της πολιτικής, της επιστήμης, του πολιτισμού, του έρωτα, της γευσιγνωσίας, της φυσικής, της αστρονομίας, της ιατρικής, της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της κοινωνιολογίας, της βιολογίας, της ιντερνετολογίας, των μαθηματικών, της μελλοντολογίας, της οικονομίας, της οινολογίας, της γευσιγνωσίας κ.λπ. και συνοδεύεται, στις ζωντανές εμφανίσεις του, από μια εμβληματικώς διδακτική κίνηση του τεταμένου δείκτη της δεξιάς του χειρός.

Απαντώντας σε όσους κατηγορούν τον αιρετικό αυτό στοχαστή ότι διακατέχεται από έναν υπερφίαλο και απολύτως ναρκισιστικό θεωρητικό ξερολισμό, υπενθυμίζω ότι η στάση του στη βουλή κατά τη διάρκεια της ψήφισης του μνημονίου και όλων των λοιπών νομοθετικών ρυθμίσεων για τη διάσωση της χώρας υπήρξε απολύτως υπεύθυνη και ολιγολεκτική. Όσες φορές ο πρόεδρος του ναού της δημοκρατίας τον ρώτησε τι ψηφίζει, εισέπραξε την ίδια περήφανη απάντηση: «Ναι σε όλα!»

Πέραν των κατηγοριών έντεχνου πολιτικού λόγου που αναφέρθηκαν, η ρητορική έκφραση εκάστου πολιτικού σφραγίζεται και από το ιδιαίτερο προσωπικό του στίγμα. Τα σαρδάμ ή οι κάθε είδους γλωσσικές εμπλοκές, λόγου χάριν, του αείμνηστου αρχηγού του κεντροδεξιού κόμματος Μιλτιάδη Έβερτ και των κεντροαριστερών πρωθυπουργών Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου του νεότερου αποτελούν ευδιάκριτα συστατικά στοιχεία της πολιτικής, και όχι μόνον, έκφρασής τους. Παραθέτω εδώ χαρακτηριστικά παραδείγματα: «Όποιος δεν συμφωνεί, ιδού η πρότα» (= πόρτα), του Κ. Σημίτη. «Πχιότητα» (= Ποιότητα), του ίδιου, «Ραντεβού στις κάλτσες!» (=κάλπες), του Γ. Παπανδρέου. Η εκφραστική ιδιοτυπία του τελευταίου περιλαμβάνει επίσης και άλλα αξιοσημείωτα διακριτικά στοιχεία. Ένα από αυτά είναι το μπέρδεμα των άρθρων: «του πολιτικής κατάστασης της χώρας», «του κυβέρνησης», «της ελλείμματος τον κρατικού προυπολογισμού» κ.λπ. Το σημαντικότερο ωστόσο από τα εκφραστικά γνωρίσματα του ιδιοφυούς αυτού πολιτικού είναι οι περίφημες περιοδικές παύσεις του λόγου του, συνοδευόμενες από ένα αργό και αρκούντως διακριτικό «αααααα…». Πρόκειται για ένα γνωστό αγγλοσαξωνικό ημιεπιφώνημα, αντίστοιχο του ελληνικού «εεεεεεε…» και του γαλλικού «υυυυυυυ…».

Μια ειδική εκδοχή δημόσιας ρητορείας, που μπορεί να εκφραστεί και συνδυαστικά με τις προηγούμενες, είναι αυτή που εκφράζει ταυτόχρονα δυο ή περισσότερα αντιτιθέμενα νοήματα, στο πλαίσιο της γνωστής ρήσης «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Ο σημαντικότερος εκφραστής αυτής της τάσης είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Ο ταλαντούχος αυτός κεντροδεξιός ηγέτης καταφέρνει να συνδυάσει τον αντιπολιτευτικό λόγο με την συμπολιτευτική ουσία και τη δεξιά στόχευση με τον λαικό προσανατολισμό. Στις ομιλίες αγριεύει εναντίον των εγχωρίων αντιπάλων του, καταφέρνοντας ταυτόχρονα με υποδειγματικό τρόπο να συγκατανεύει διαρκώς σε κεντρικές πολιτικές επιλογές των τελευταίων (π.χ. στις εργασιακές σχέσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, την παιδεία κ.ά.) και προετοιμαζόμενος να παίξει σύντομα- και με ελάχιστες επιφανειακές παραλλαγές- τον δικό τους ρόλο.

Ένα ακόμη αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του λόγου του Σαμαρά είναι το γεγονός ότι αυτός διαθέτει ένα άκρως συμβατικό στυλ, με αποτέλεσμα οι ρήσεις του να μη διατηρούνται στη μνήμη όσων τον ακούν για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δυο έως τεσσάρων ωρών. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να αλλάζει διαρκώς θέσεις, χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ασυνεπής (χυδαιστί κωλοτούμπας), όπως άλλοι, λιγότερο προικισμένοι, συνάδελφοί του.

Μια ακόμη ενδιαφέρουσα διάσταση του έντεχνου πολιτικού λόγου είναι και η διαρκής επανάληψη ορισμένων προτάσεων, χαρακτηριστικών της εκφραστικής ιδιαιτερότητας του κάθε ενός πολιτικού: π. χ. «Νοιώθω βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση», του Ανδρέα Παπανδρέου. «Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κ.λπ.

Ανάλογη είναι και η εμμονή αρκετών πολιτικών στην επανάληψη μια και μόνης λέξης, αυτής που κατά τη γνώμη τους αποτελεί το επίκεντρο της φιλοσοφίας και της ίδιας της δημόσιας ύπαρξής τους. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, κεντροαριστερός πρώην πρόεδρος αριστερού κόμματος, αποτελεί εμβληματικό εκφραστή αυτής της τάσης. Σημείο κλειδί κάθε ομιλίας ή συμμετοχής του σε μια συζήτηση είναι η λέξη «θεσμός» και τα παράγωγά της. Κατά κάποιον τρόπο το προσωπικό ενδοεγγεφαλικό λεξικό του ευπρεπούς αυτού πολιτικού περιλαμβάνει τη διαρκή επανεμφάνιση αυτής της λέξης ως πέμπτης, μετά από τέσσερις που προηγούνται βάσει της λεξικογραφικής σειράς. Π.χ. (στο γράμα Α): α, αβαείο, αβαθής, αβαθμολόγητος, θεσμός, άβαθος, άβακας, αβάκιο, αβαλσάμωτος, θεσμός κ.λπ. (Παρόμοιο εσωτρικό λεξικό διαθέτει και ο κεντροαριστερός ηγέτης Φώτης Κουβέλης).

Ας σημειωθεί ότι ο αταλάντευτος σε ζητήματα πολιτικής συνέπειας Κωνσταντόπουλος έβαλε αρκετό νερό στο θεσμικό κρασί του, αποδεχόμενος την πρόταση που του έκανε ο όμιλος Βαρδινογιάννη να γίνει πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναικός. Συνηπήρξε έτσι, για λίγο, με παράγοντες που χρησιμοποιούσαν μια γλώσσα μάλλον ακατέργαστη και, βρίθουσα ύβρεων και σεξισμών (π.χ. «Το ζήτημα, πρόεδρε, είναι να ξεσκ…με στο ντέρμπι τον γ……νο τον Ολυμπιακό. Όλα τα άλλα είναι τρίχες, με το συμπάθειο»). Ο ιστορικός συμβιβασμός του μορφωμένου αυτού ηγέτη με τον άξεστο κόσμο του ποδοσφαίρου έληξε άδοξα, με την αιφνίδια εκπαραθύρωσή του από την ΠΑΕ, λόγω εσπευσμένης αλλαγής της ιδιοκτησίας της.

Εκτός από τις λεκτικές γλώσσες ιδιαίτερους τρόπους πολιτικής έκφρασης μπορούμε να εντοπίσουμε και στη λεγόμενη «γλώσσα του σώματος». Ο Α. Παπανδρέου, για παράδειγμα, απευθυνόταν στους παθιασμένους οπαδούς του ανοιγοκλείνοντας περήφανα τα χέρια του, κατά το υπόδειγμα του αετού. Ο διάδοχοί του Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου ακολούθησαν με σχετική επιτυχία αυτό το πρότυπο, παραπέμποντας ο ένας σε ζωηρή μπεκάτσα και ο άλλος σε ευθυτενή παπαγάλο του Ειρηνικού.

Υπόδειγμα επιμελώς προετοιμασμένης, χρήσης της γλώσσας του σώματος αποτελεί αυτή του υπουργού του μεγάλου κεντροδεξιού κόμματος, μετέπειτα δημάρχου, εν συνεχεία αρχηγού ενός βραχύβιου κόμματος και τελικώς (αν και ουδείς γνωρίζει το τέλος) εκ νέου βουλευτής, υπουργός, και αντιπρόεδρος του αρχικού του κόμματος, Δημήτρης Αβραμόπουλος. Ντυμένος και χτενισμένος άψογα, ο σύγχρονος αυτός πολιτικός, ομιλεί κουνώντας τα χέρια του κατά έναν περιοδικά επαναλαμβανόμενο τρόπο: Αρχικά κινεί τρεις φορές προς τα έξω την δεξιά παλάμη. Εν συνεχεία την κατεβάζει και ανεβάζει την αριστερή παλάμη επαναλαμβάνοντας με ακρίβεια την προηγούμενη κίνηση. Ακολούθως την κατεβάζει και αυτή και προτείνει- σε ήπιο πάντα στυλ- τον τεταμένο δείκτη του δεξιού του χεριού, δείχνοντας προς την κάμερα (ασχέτως του αν υπάρχει ή όχι τηλεοπτικό συνεργείο μπροστά του). Μετά επαναλαμβάνει την δεικτοβαρή αυτή κίνηση με το αριστερό του χέρι, κατόπιν ξαναρχίζει τη διαδικασία της εξερχόμενης δεξιάς παλάμης κ.ο.κ.

Ειδική έκφραση της γλώσσας του σώματος είναι η οφθαλμική τοιαύτη. Στα αξιοσημείωτα πολιτικά βλέμματα μπορούν να συμπεριληφθούν, επιλεκτικώς, τα εξής: το αγέρωχο (Γ. Παπανδρέου ο πρεσβύτερος, Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος και Α. Παπανδρέου), το απλανές (Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου ο νεότερος), το εξυπνοπονηροαπειλητικό (Κ. Μητσοτάκης και Ντ. Μπακογιάννη), το βαμπιρικό (οι ίδιοι), το περί άλλα τυρβάζον (Κ. Καραμανλής ο νεότερος), το καισαροπαπικό (Ε. Βενιζέλος) το γκλαμουχλιδάτο (Δ. Αβραμόπουλος, Ά. Σπηλιωτόπουλος), το κλαυθμηρό (Α. Λοβέρδος), το ζοχαδιακό (Θ. Πάγκαλος) κ.λπ.

Οι σκοπευτές στις στέγες

2011-10-08T23:23:00.001+03:00

Έρχεται κάποτε η στιγμή που κατεβάζεις τα στόρια,

κλειδώνεις την αυλόπορτα,

φέρνεις το πατάκι της εξώπορτας μέσα,

και τραβάς κουρτίνες.

Απαιτεί σκοτάδια και συγκέντρωση ετούτο το ζύγισμα,

γι’ αυτό κατεβάζεις το ακουστικό του τηλεφώνου,

βγάζεις από την πρίζα οτιδήποτε έχει οθόνη,

να μην τρέφεται,

να μην σε τρώει,

να μην επιζητά μερίδιο στην ίριδα,

να μην καταλαμβάνει άλλες εγκεφαλικές κυψέλες,

να πάψει να εξουσιάζει την αναποφασιστικότητά σου,

να μην μπορούν εύκολα να υφαίνονται κι άλλα άλλοθι

Μετά,

(αφού πάντοτε υπάρχει ένα μετά, ακόμη και ύστερα από το αέναο)

κοιτάς τις σκιές σου στον τοίχο

και προσπαθείς να ξαναπιάσεις το νήμα από την αρχή.

Το ‘χεις ξανακάνει άλλωστε, κάθε φορά όμως έχει άλλο βάρος.

Και βάθος.

Τα καλά της προπόνησης

Μετράς τους τοίχους στις ζωές σου

και με τις γνώριμες από παλιά ενοχές,

πασχίζεις ν’ απελευθερώσεις στο μυαλό

την σκιά του χρόνου να ανέβει και να σκεπάσει το ταβάνι

σαν σάβανο

Στο μεταξύ, τα κατεβασμένα στόρια κρατάνε έξω τις σκιές των άλλων,

κι ας τις ακούς να σέρνονται στα παραθυρόφυλλά,

να στριμώχνονται στις χαραμάδες

με την απελπισία υγρή και λεκιασμένη από ιδρώτα και κλάμα,

θα γεμίσει πάλι η αυλή παραδοχές κι ομολογίες,

-κάποιες ίσως και δικές σου, μπορεί και όλες-

αλλά είναι πλέον οριστικό·

ο καθείς και η τελαμόνα του,

άσφαιρα ή τροχιοδεικτικά, θα δείξει.

Καθένας απέναντι στους δικούς τους τοίχους,

καθένας και μοναδικός στόχος

κι όλοι μαζί

απέναντι σε όλους μαζί

και όλοι μόνοι μας.

Είναι σκληρό πράγμα η επιβίωση.

Μετρημένες οι επιλογές, μονόδρομος τα διλήμματα.

Πονάει το κορμί από την προσπάθεια καταμέτρησης υπολοίπων αντοχής,

βογκά υπόκωφα ν΄ απελευθερωθεί το κενό των 22 γραμμαρίων και κάτι

Οι τραβηγμένες κουρτίνες δεν είναι μόνιμη λύση

Το πολύ-πολύ να σώσουν αέρα για μια ανάσα

Εντάξει, ίσως μια βαθιά ανάσα

Μόλις την γευτείς όμως, μόλις γεμίσει τα πνευμόνια σου,

θα πρέπει να σφίξεις την σκανδάλη δίχως σκέψη

Πλησιάζει από τις σκιές η στιγμή που όλοι θα καπνιστούν, στόχοι και άστοχοι, πλέοντες και επιπλέοντες, λέγοντες και κλαίγοντες

Δεν υπάρχει απυρόβλητο, δεν υπάρχει άσυλο, μονάχα μια βεβαιότητα:

Δεν μπορείς να χάσεις γιατί ακόμη κι αν δεν μείνει τίποτα για μετά, ήδη δεν σου έχουν απομείνει και πολλά τίποτα να χάσεις.

Το ξέρεις κιόλας, ο θρήνος είναι χαμένη υπόθεση

Απλά κοίτα γύρω σου

Χάσκουν τρύπες σε κρανία και θώρακες, σε συνειδήσεις, υπολήψεις, αναλύσεις και αισθήσεις

Αν σε κάποιο κρυφό κύτταρο έχει απομείνει έστω και ένα δράμι ένστικτο, θα αισθανθείς πως τελικά, κάπου, κάποιος σκοπευτής από ψηλά έχει σίγουρα και μια σφαίρα για σένα.

‘Φάτον πριν σ’ εντοπίσει και κάντο τώρα

Αλλιώς τα στόρια σου θα μένουν συνέχεια κλειστά, οι σκιές θα κοπανιόνται στις γρίλιες κι εσύ θα μαζεύεις στην αυλή σου παραδοχές κι ομολογίες,

σε σακούλες του σουπερμάρκετ

να τις ανακυκλώνεις

για ένα πιάτο φαΐ και το δικαίωμα σε μια ακόμη σιχαμένη ανάσα, κρυμμένος σε λαγούμια και λεξόπυργους, να μην δίνεις στόχο.

Κοίτα μονάχα μην έχει ήδη μπει μέσα ο σκοπευτής και σου στοχεύει κατευθείαν μυαλό

Αύριο πρωί πρωί, μόλις θα βγάλεις το πατάκι στην εξώπορτα και αφού πας τα παιδιά σχολείο, βρες τρόπο και κανόνισέ το

Κάποια στιγμή θα πρέπει να τελειώνουμε με την αμυντικογεννή διαχείριση του αγνώστου

…και τους σκοπευτές στις στέγες

Ξανά, λοιπόν.

2011-10-06T22:10:00.006+03:00

Το κυνηγάω εδώ και ένα χρόνο, αλλά συνέχεια μου ξεφεύγει.

Πρώτα ανέβηκα ψηλά μέχρι τη Βράχα, χάραξα στο χάρτη δρομολόγια κι ακολούθησα νοητά πορείες. Ύστερα, εγκαταστάθηκα για κάνα μήνα στις εσχατιές του Ολύμπου, έχτισα με το μυαλό μου απομονωμένες κοινότητες κι είδα τα νερά να φουσκώνουν επικίνδυνα. Τέλος, κατέληξα σε ένα πλημμελιοδικείο, μ' έναν ανάπηρο να εμπαίζεται από τον πατρικό νόμο για την πρωινή αργοπορία του στο σχολείο.

Καιρός για απολογισμούς: ούτε το ιστορικό μυθιστόρημα μού πάει ούτε στη λογοτεχνία της φαντασίας τα καταφέρνω ούτε το καταγγελτικό αφηγηματικό χρονικό μού ταιριάζει. Στο κάτω κάτω, ό,τι αρχίζει, τελειώνει, ενίοτε χωρίς να έχει κάνει τον κύκλο του. Έτσι κι αλλιώς καλά ήταν, όπως και να ήταν.

Τελικά, ήρθε από μόνο του. Χωρίς πίεση, χωρίς εκβιασμούς, χωρίς σχέδια.

Και τώρα που γύρω μου ο κόσμος υποφέρει, εξεγείρεται, δέρνεται, εγώ για άλλη μια φορά κλείνομαι στην ενοχική ευτυχία της γραφής, βλέποντας έκπληκτος τον κέρσορα να σχηματίζει λέξεις. Όμως δεν μετανιώνω: μάτωσα για να φτάσω μέχρι εδώ και τολμώ να πω - έστω κι αν φαντάζει εγωιστικό, αλαζονικό και άδικο - ότι νομίζω πως το δικαιούμαι.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2011-10-05T22:09:00.004+03:00

Η Λέσχη Ανάγνωσης «Δείξε τα χέρια σου», ο Δικηγορικός Σύλλογος Γιαννιτσών

και η Β΄ ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ και το βιβλιοπωλείο "Πρόταση"

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

του Θωμά Κοροβίνη

Ο γύρος του θανάτου (εκδ. ΑΓΡΑ),

που θα γίνει την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

στις 8.ΟΟ μ.μ. στο κτήμα Λίγας, 1ο χιλιόμετρο Γιαννιτσών-Αρχοντικού.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Θωμάς Κοροβίνης και ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης.

Λέγκω

2011-10-01T13:03:00.004+03:00

Τον είδα αργά το βράδυ στη Φλέσσα. Πιο γκριζομάλλης, είναι αλήθεια, αλλά ακόμη πιο ώριμος, ακόμη πιο σοφός, έτσι που να ξέρεις ότι με το που θα ανοίξει το στόμα του, κερδισμένος θα είσαι.

Ο Μαρκόπουλος διεκδικεί επάξια μια φωτεινή θέση στο νεοελληνικό πολιτισμό, κι αν κάποιοι εφετζήδες τον επισκίασαν για κάποια χρόνια στην αντίληψή μου, αρκετά γρήγορα κατάλαβα πόσο κάλπηδες ήταν.

Ακούω ξανά και ξανά τη Λέγκω. Στη ζωντανή ηχογράφηση με όλο το στάδιο να σείεται σύγκορμο, όταν εκφέρονται τα τελευταία λόγια: να αναζητά μια χαμένη λευτεριά.

Η μουσική του Μαρκόπουλου, αποπνέει το κλίμα ενός άλλου καιρού. Τότε που η Ελλάδα έβγαινε από τον κατοχικό δωσιλογισμό, τα ξενόδουλα ανάκτορα και τις δοτές κυβερνήσεις κι αναζητούσε να θεμελιώσει μια νέα αξιοπρέπεια παντρεύοντας – είναι αλήθεια, με επιλεκτικό πολλές φορές τρόπο – τον Μακρυγιάννη με τον Βελουχιώτη και τον Σολωμό με τον Καρούζο.

Ο Μαρκόπουλος μας γνώρισε τις ηρωικές μορφές αυτού του τόπου με μια ρωμαλέα μουσική, πλημμυρισμένη από πείσμα και λεβεντιά, που μας έφερε πιο κοντά στη βυζαντινή μουσική, στο δημοτικό τραγούδι και στη νεοελληνική ποίηση, κλείνοντας μέσα του την ελληνικότητα, όπως την όρισε ο ποιητής: «Καλή ’ναι η μαύρη πέτρα της και το ξερό χορτάρι».

Στέκομαι τώρα και σκέφτομαι, προς τι αυτή η υπερέκθεση στα μέσα: η Φλέσσα, το Βήμα, τα ραδιοφωνικά αφιερώματα.

Φέρνω στο μυαλό μου τις εμμονικές αναφορές του Πρωθυπουργού στο πατριωτικό καθήκον, αναθυμάμαι τις παγκάλιες θυμοσοφικές ρήσεις, επικαλούμαι τα λοβέρδια δακρύβρεκτα λογύδρια και νομίζω ότι αρχίζω να καταλαβαίνω.

Ο νεόκοπος αυτός πατριωτισμός είναι το τελευταίο ιδεολογικό οχυρό της άρχουσας τάξης, ώστε να διασπείρει τις ευθύνες, να διαμοιράσει επί ίσοις όροις τα βάρη και να κρατήσει τα κεφάλια που εξέχουν μέσα, έστω κι αν δύο είναι οι πιο πιθανές εξελίξεις: αφενός η ενίσχυση του πολιτικού εθνικισμού και αφετέρου η καλλιέργεια του νεοφιλελεύθερου λαϊκισμού.

Θαρρώ ότι η υπερέκθεση του Μαρκόπουλου συμβάλλει ενεργά σε αυτό το στόχο. Η ελληνικότητα που εξέφρασε κάτω από τις ιστορικές συνθήκες του παρελθόντος αξιοποιείται τώρα για τη διαμόρφωση του ιδεολογικού μετώπου που θα διασώσει την αστική τάξη στο παρόν. Όπως και να 'χει, η μουσική του Μαρκόπουλου θα είναι στο τέλος η χαμένη.

Η αυγοβολή

2011-09-28T00:30:00.003+03:00

Σε αυτή τη συνωμοτική συμπαιγνία των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, που είτε αποσιωπούν είτε παραποιούν είτε διακωμωδούν τον αντίλογο, οι αιρετικές φωνές πρέπει να ακούγονται.
Εδώ λοιπόν.

Μία, δύο, τρεις, πολλέ τρόικες

2011-09-27T10:56:00.002+03:00

(Ελάσσονες δήμιοι σε μείζον πογκρόμ)

Έπινα τον πρωινό καφέ μου με ανοιχτή την τηλεόραση τις προάλλες, μπας και καταφέρω να ενημερωθώ για κανά καινούριο τρισάθλιο μαντάτο. Στη γνωστή ενημερωτική εκπομπή την οποία επέλεξα να παρακολουθήσω, ως ενθουσιωδώς εκπαιδευόμενος μαζοχιστής, εφιλοξενείτο ο κουστουμαρισμένος και γιαπποπρεπής κύριος Μ. Τρασκέρης, «διευθυντής εταιρείας αξιολόγησης ανθρώπινου δυναμικού». Το όνομα της εταιρείας δεν αναφερόταν στον κατατοπιστικό υπότιτλο. Εύλογο. Στους γιαουρτοφόρους και μουτζοκεντρικούς καιρούς μας, το να φυλάνε οι αποπάνω τα νώτα τους είναι επιλογή εκ των ων ουκ άνευ.
Μιλώντας γλαφυρά ενώπιον της κάμερας, λοιπόν, και απαντώντας με προθυμία στα ερωτήματα των δημοσιογράφων, ο κύριος Μ. (Μιχάλης; Μιλτιάδης; Μανούσος; Άγνωστο) μας ενημέρωσε πως το κράτος έχει αναθέσει στην εταιρεία του την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, τουτέστιν την καθοριστική γνωμοδότηση επί της εργασιακής και βιολογικής εξώθησης των ίδιων και των οικογενειών τους στον εργασιακό και βιολογικό Καιάδα.
Ερωτώμενος αν αισθάνεται άσχημα επειδή εξαιτίας της εισήγησής του θα δυστυχήσουν τόσοι άνθρωποι, ο κ. Τρασκέρης μας διαβεβαίωσε από οθόνης πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, καθώς η τρόικα τσέπης την οποία διευθύνει δεν είναι εκτελεστικός αλλά εισηγητικός φορέας: απλώς προτείνει την εργασιακή εκτέλεση, την οποία εν τέλει υλοποιεί ιδιοχείρως το κράτος.
Προχωρώντας περαιτέρω στην εκδίπλωση της στιβαρής του επιχειρηματολογίας, ο επιφανής αυτός Ιδιώτης επισήμανε πως χιλιάδες άνθρωποι «τα ξύνουν» στο δημόσιο (τους όρχεις και τα αιδοία τους εννοούσε, ο ευγενέστατος). Εμμέσως πλην σαφώς δε, υπονόησε πως οι διοικητές οργανισμών που έχουν μεγάλα χρέη θα έπρεπε να αυτοκτονήσουν, ένεκα ευθιξίας. Δεν θα τον αδικούσα εντελώς επ’ αυτού, αν συμπλήρωνε ότι για τον ίδιο ακριβώς λόγο, και σε πολλαπλάσιο βαθμό, θα έπρεπε να αυτοκτονήσουν οι εργοδότες του, πρωθυπουργοαντιπροεδρουπουργοί. Δυστυχώς αυτό δεν το επιπροσέθεσε.
Αναφερόμενος στα κριτήρια με βάση τα οποία θα αποφασιστούν οι μαζικές καταδίκες, ο κ. Μ. υπήρξε αρκούντως λακωνικός. Τα κριτήρια τα αποφασίζει το κράτος, δήλωσε, εμείς απλώς τα εφαρμόζουμε και πληρωνόμαστε γι αυτό από το κράτος, (δηλαδή από σας που με ακούτε τώρα, φορολογούμενα πληβειακά σκουλήκια, θα μπορούσε να προσθέσει).
Κατόπιν αυτών, και δεδομένης της κριτηριακής σοφίας του κράτους, μπορούμε να εικάσουμε ότι ο κύριος Τρασκέρης και οι επιτελείς του διαθέτουν άπαντα τα εφόδια προκειμένου να αποφασίσουν με επιστημοντική ακρίβεια αν ο χειρουργός κ. Πάνος χειρίζεται με τον ορθό τρόπο το νυστέρι ή προβαίνει σε αυθαίρετους αυτοσχεδιασμούς, αν η παιδοψυχολόγος κα Άννα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις ψυχικές διαταρραχές των μικρών ασθενών της ή τους αποπροσανοτολίζει περαιτέρω, αν ο υπάλληλος του αστεροσκοπείου κ. Μήτσος στρέφει προς τα άνω το τηλεσκόπιό του ή επιδίδεται σε ηδονοβλεπτικά παίγνια, αν η μηχανοδηγός τού Μετρό κα Στέλλα ακολουθεί τις ράγες, ή στρίβει αυθαιρέτως τον συρμό, κατευθύνοντάς τον προς Καισαριανή μεριά.
Μετά την ολοκλήρωση της ενημέρωσής μου επί της ουσίας του εθνοσωτηρίου έργου της εταιρείας, εύλογη υπήρξε η απορία μου, σχετικά με το ποσό με το οποίο αυτή θα αμειφθεί. Ω, της εκπλήξεως! Με ύφος σαφώς υποτονικότερο του συνήθους, ο διακεκριμένος Ιδιώτης αρνήθηκε να απαντήσει στην ερώτηση. Δήλωσε ωστόσο ότι το δημόσιο χρωστά ήδη στην εταιρεία του ενάμιση εκατομμύριο ευρώ (χα, χα) για υπηρεσίες κάμποσων μηνών. Οπότε; Οπότε και σαδιστής και δαρμένος (το τελευταίο δεν το είπε ο ίδιος, εγώ το συνάγω ευλόγως εκ των συμφραζομένων).
Ηθικόν προς αξιολογητές δίδαγμα: προτού, κύριοί μου, καταδικάσετε τις χιλιάδες των μισθοσυντήρητων του δημοσίου, καλό θα ήταν να προβείτε σε μια προληπτική αξιολόγηση της φερεγγυότητας και εν γένει ποιότητας των κυβερνητικών αφεντικών σας. Αλλιώς, την κάτσατε τη βάρκα. Και τους ανθρωποκυνηγούς που μετατρέπονται αιφνιδίως σε θηράματα, κανείς δεν τους λυπάται. Ούτε καν οι όμοιοί τους.

Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo.gr

Τα παρακαλητά

2011-09-23T11:09:00.003+03:00

Την ώρα που μισθοί και συντάξεις ψαλιδίζονται, επιδόματα και δώρα περικόπτονται, έκτακτες εισφορές και τέλη ακίνητης περιουσίας επιβάλλονται σε μια στοχοθετημένη, δακτυλοδεικτούμενη, καθυβρισμένη και ενοχοποιημένη κοινωνία, ο πάλαι ποτέ πρόεδρος της ΓΕΣΕΕ και νυν κοινοβουλευτικός ταγός απευθύνεται στην άρχουσα τάξη:

«Παρακαλώ αυτούς που στοιχειωδώς μπορούν να πληρώσουν, να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα τους, με γνώση ότι αυτή η δυσκολία θα αποδώσει, για να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο και για το μέλλον των παιδιών μας».

Θαυμάζω την ευγένεια και το τακτ του ανδρός, τον πολιτικό πολιτισμό και την ταξική συνείδηση που ασμένως υπερασπίζεται. Έτσι, δίχως εκφραστικά στολίδια και ιδεολογικά προσχήματα: η καπιταλιστική αναδιάρθρωση καλά κρατεί. Φροντίζει επαρκώς η κυβέρνηση.