Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Μου είναι αλήθεια πολύ περίεργο. Το πώς και το γιατί. Κάποιοι επιμένουν. Εν μέσω μεταμοντερνισμού. Να αυτοπαραμυθιάζονται. Με του ρομαντισμού το κοσμοείδωλο. Για τα καθάρια τα νερά. Τα πόσιμα. Που αρδεύονται απευθείας. Από τις κρυστάλλινες πηγές. Ενόσω χορεύουν οι νεράιδες. Τη στιγμή που λαμπυρίζουν οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου. Κάτω από τα κλαδιά μιας κλαίουσας ιτιάς.





Εγώ, πάλι. Το βλέπω αλλιώς. Γιατί θέλω δεν θέλω. Ξέρω. Από τότε που γεννήθηκα. Μια δρασκελιά απόσταση από το σπίτι μου στο χωριό. Μες το κουνουπαριό το καλοκαίρι. Στεκάμενα νερά που βρόμισαν. Από τα ψόφια ψάρια και τους απελπισμένους γυρίνους. Κι όταν πάλι, κατεβάζει. Νοέμβρη και Δεκέμβρη. Αδειάζουν οι βόθροι και τα νοσοκομειακά από τους παραπάνω οικισμούς. Οπότε νερόπλυμα και σκατόνερα οι φουσκάλες. Που αφρίζουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: