Σ' αυτές τις περιπτώσεις το καλύτερο είναι να κάνεις την πάπια. Να, όπως ο Χρυσοχοϊδης, που δεν ήξερε, και χρειάστηκε, ο αθεόφοβος, έναν ολόκληρο χρόνο για να μάθει τι υπέγραφε. Τέτοιο αστείο έχω να ακούσω από την εποχή του Χριστόδουλου. Που ισχυριζόταν ότι διάβαζε.
Λοιπόν, έλεγα για τη βολική σαγήνη της σιωπής. Ότι δεν ξέρω, ότι δεν άκουσα, ότι δεν είδα. Έκανα μια γρήγορη περιήγηση στα μπλοκ, κυρίως σ' όσα ανήκουν στο σινάφι, και αν εξαιρέσουμε τον πιτσιρίκο που τσούγκριζε τα ποτήρια του στην υγεία του Χριστιανόπουλου δεν κρίθηκε η δήλωση όσο και όπως θα έπρεπε.
Αντιθέτως, δίνει και παίρνει η δημοσιοποίηση της με μια διάθεση - αλλά δεν είναι της ώρας να το εξηγήσω - λαϊκιστικής αξιοποίησης: κοντά λοιπόν στην πολιτική και οικονομική εξουσία, ήρθε η ώρα για την αποκαθήλωση και της πνευματικής εξουσίας. Αδίκως;
Όχι, ασφαλώς. Λίγο πολύ είναι γνωστές οι παρασκηνιακές διεργασίες, λίγο πολύ είναι γνωστές οι εξαρτήσεις, λίγο πολύ είναι γνωστή η ευτέλεια.
Νομίζω όμως ότι η δήλωση του Χριστιανόπουλου βάλλει μέσα στην υπονοούμενη γενίκευσή της επί δικαίων και αδίκων. Το "δεν θέλω ούτε τα βραβεία" συνοδευόμενο από το δε θέλω "ούτε τα λεφτά τους" αφήνει σκιές γι' όλους τους άλλους που θέλουν τα βραβεία, άρα και τα λεφτά τους.
Αλλά το να παίρνεις μέρος στα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να εμφανίζεσαι στο διαγωνισμό του Status. Όπως το να γλείφεις κατουρημένες ποδιές για να πάρεις ένα βραβείο δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να διατηρείς ακέραια την αξιοπρέπειά σου. Η δήλωση του Χριστιανόπουλου στηρίζεται σε μια οριστική διχοτομία που αποσιωπά τις επιμέρους διακρίσεις και κατατείνει σε ένα άγαρμπο τσουβάλιασμα.
Εκτιμώ αφάνταστα τη στάση όσων αρνούνται. Πρωτίστως, όταν μορφοποιείται σε ένα ορισμένο μήνυμα. Προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό. Εδώ ένιωσα ότι το ηχηρό λεκτικό μήνυμα άφησε αδικαίωτη τη στάση.
Λοιπόν, έλεγα για τη βολική σαγήνη της σιωπής. Ότι δεν ξέρω, ότι δεν άκουσα, ότι δεν είδα. Έκανα μια γρήγορη περιήγηση στα μπλοκ, κυρίως σ' όσα ανήκουν στο σινάφι, και αν εξαιρέσουμε τον πιτσιρίκο που τσούγκριζε τα ποτήρια του στην υγεία του Χριστιανόπουλου δεν κρίθηκε η δήλωση όσο και όπως θα έπρεπε.
Αντιθέτως, δίνει και παίρνει η δημοσιοποίηση της με μια διάθεση - αλλά δεν είναι της ώρας να το εξηγήσω - λαϊκιστικής αξιοποίησης: κοντά λοιπόν στην πολιτική και οικονομική εξουσία, ήρθε η ώρα για την αποκαθήλωση και της πνευματικής εξουσίας. Αδίκως;
Όχι, ασφαλώς. Λίγο πολύ είναι γνωστές οι παρασκηνιακές διεργασίες, λίγο πολύ είναι γνωστές οι εξαρτήσεις, λίγο πολύ είναι γνωστή η ευτέλεια.
Νομίζω όμως ότι η δήλωση του Χριστιανόπουλου βάλλει μέσα στην υπονοούμενη γενίκευσή της επί δικαίων και αδίκων. Το "δεν θέλω ούτε τα βραβεία" συνοδευόμενο από το δε θέλω "ούτε τα λεφτά τους" αφήνει σκιές γι' όλους τους άλλους που θέλουν τα βραβεία, άρα και τα λεφτά τους.
Αλλά το να παίρνεις μέρος στα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να εμφανίζεσαι στο διαγωνισμό του Status. Όπως το να γλείφεις κατουρημένες ποδιές για να πάρεις ένα βραβείο δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να διατηρείς ακέραια την αξιοπρέπειά σου. Η δήλωση του Χριστιανόπουλου στηρίζεται σε μια οριστική διχοτομία που αποσιωπά τις επιμέρους διακρίσεις και κατατείνει σε ένα άγαρμπο τσουβάλιασμα.
Εκτιμώ αφάνταστα τη στάση όσων αρνούνται. Πρωτίστως, όταν μορφοποιείται σε ένα ορισμένο μήνυμα. Προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό. Εδώ ένιωσα ότι το ηχηρό λεκτικό μήνυμα άφησε αδικαίωτη τη στάση.
1 σημάδια:
Λοιπόν, αντίλογος:
Ο Χριστιανόπουλος έχει τα κότσια ή την παραξενιά αν θες, να πει αυτό που αισθανόταν χωρίς αναστολές.
Δεν είπε μισόλογα, δεν κράτησε ισορροπίες, δεν στρογγύλεψε, δεν έκανε εκπτώσεις
Αν μάλιστα ρίξεις μια ματιά εδώ (http://www.makthes.gr/news/arts/82604/) και εδώ (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=664754), θα δεις μια μίνι «επεξήγση» του σκεπτικού του, το οποίο εμένα με καλύπτει, αλλά στην τελική αφού καλύπτει αυτόν δεν έχει παραπέρα.
Βέβαια έχουμε διαφορετική προσέγγιση αφού έχουμε και διαφορετική οπτική, μιας και βιώνουμε διαφορετικά τα περί λογοτεχνίας και ποίησης. Εσύ χωμένος για τα καλά μέσα σε όλη αυτή την φάση, εγώ περιφερειακά κινούμενος και άρα πιο αποστασιοποιημένος.
Θέλω να πω δηλαδή πως αν αποκρυπτογραφώ σωστά αυτά τα έντεχνα φιλολογικά που έχεις γράψει, μάλλον γουστάρεις κι εσύ την στάση του, αλλά αισθάνεσια πως κάπου σου τραβάει μια γραμμή κι εσύ ξαφνικά βρίσκεσαι από την μεριά που δεν θα ήθελες.
Όμως η δήλωσή του δεν έχει να κάνει με εσένα ρε Πάνο, ούτε με τον Θωμά, ούτε με πολλούς άξια βραβευθέντες.
Έχει να κάνει μόνο με αυτόν και την στάση ζωής του.
Τουλάχιστον έτσι την καταλαβαίνω εγώ.
Και ξέρεις πως προσωπικά, κάτι τέτοια με κάνουν να χαμογελάω και να γουστάρω.
Για να στο πώ διαφορετικά· όσο χάρηκα με εσένα και τον Θωμά για τις βραβεύσεις, άλλο τόσο και για την στάση του Χριστιανόπουλου.
Αν μη τι άλλο είναι μη συμβατική, μη γραμμική, μη «αναμενόμενη», μη «αρμόζουσα», ταρακουνάει μυαλά και αντιλήψεις αρκετών, βγαίνει έξω από «την γραμμή»
Τέτοιες στάσεις μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον, μου αρέσουν, με κάνουν και αισιοδοξώ.
Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν εννοώ ότι όλοι οι άλλοι -όσοι δηλαδή δεν κρατάνε ανάλογη στάση με τον Χριστιανόπουλο- μου είναι απεχθείς ή βαρετοί ή δεν έχουν τίποτα να μου πουν ή να μου προσφέρουν
Αφού να φανταστείς έχω και φίλους μερικούς τέτοιους.
Όσο για το «μήνυμα» που λες στο τέλος, αμφιβάλλω κατά πολύ αν τον Χριστιανόπουλο τον ενδιέφερε να στείλει κανενός είδους μήνυμα και ειδικότερα προς εκείνους που αφορά στην τελική και που περιέχονται σε εκείνο το «δικαίως» που κι εσύ –ως καλύτερος από μένα γνώστης- γράφεις.
Νομίζω πως τους έχει αρκούντως χεσμένους για να τους στείλει και μήνυμα.
Θα μου πεις πως είναι «δημόσιο» πρόσωπο (με την καλή έννοια) και πως ακόμη και άθελά του, τα λεγόμενά του έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και σημειολογία.
Ναι εντάξει, αλλά αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ και όχι του Χριστιανόπουλου. Αυτός αν μη τι άλλο, είναι συνεπέστατος με ΄τοι έχει γράψει στο παρελθόν. Κι αυτό είναι σημαντικότατο.
Εμείς πάλι, φέρουμε την ευθύνη για το κτίσιμο του βάθρου που βάζουμε τα «ινδάλματά» μας και το βάρος της αγωνίας μας να χωρέσει το «ίνδαλμα» στα μέτρα μας (γενικά μιλάω τώρα, έτσι;)
Ο Χριστιανόπουλος μάλλον χέστηκε γι΄ αυτό (λέω εγώ τώρα, υποθέσεις κάνω κι αυτό αν τον έχω καταλάβει λιγάκι δηλαδή)
Τέλος και κλείνοντας, σε ότι αφορά σε εμάς τους υπόλοιπους, έχω την αίσθηση πως είναι δικιά μας δουλειά, ο καθένας με τα εργαλεία που έχει αλλά και όσα ακόμη μπορεί να βρει ή να επινοήσει, να ξεκαθαρίσουμε τι από όσα κατά καιρούς έχει γράψει και έχει ο οποιοσδήποτε, θα τα λαμβάνουμε ως ξεκάθαρα διατυπωμένα μηνύματα και τι ως καταγραφή-έκθεση του εαυτού του αποστολέα-φορέα-δημιουργού του «μηνύματος» και της οπτικής του για τα πράγματα. (όχι , δεν είναι το ίδιο. Μην με κάνεις να εξηγώ, δεν μπορώ αυτή την περίοδο)
Σταματώ εδώ γιατί είσαι και σε περίοδο «αναπαραγωγής» και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι γράφω να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου…
Δημοσίευση σχολίου