Μαύρη πέτρα

Πού να τη θυμάμαι; Το γνωστό θέμα που έχω με τη μνήμη. Λοιπόν, μου σέρβιρε την μπίρα και κοντοστάθηκε, σαν να ήθελε κάτι.

- Η Ειρήνη…

- Η Ειρήνη;

- Στο 3^ο…

- Στο 3^ο;

Να μην τα πολυλογώ, παλιά μαθήτρια μου. Έχει δυο χρόνια που τέλειωσε τις σπουδές, υπολογίζω ότι θα κοντεύει τα 23.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία της: στρατός, φροντιστήριο, το κολέγιο στη Θεσσαλονίκη. Δύσκολα χρόνια. Μονόκλινο κρεβάτι για δύο σε άδειο διαμέρισμα. Στις απεργίες των αστικών έκανα με τα πόδια τη διαδρομή Αριστοτέλους – Κόκορας (Νεάπολη). Από Κυριακή μέχρι Δευτέρα το ταξίδι του μέλιτος στη Σκόπελο, την Τρίτη δούλευα ξανά στο φροντιστήριο.

Αλλά κάτι γινόταν. Χρόνο με το χρόνο βελτιώνονταν τα πράγματα.

- Τι σχεδιάζεις;

- Θα μαζέψω λίγα χρήματα για τα πρώτα έξοδα και φεύγω για την Κύπρο.

Έβγαλε μια γλυκύτητα ανακατεμένη με την αφελή αισιοδοξία της νιότης της, έκρυβα μια πίκρα, ανακατεμένη με την ένοχη οργή της γενιάς μου. Σκεφτόμουν:

Στο καλό και όλα κατ’ ευχή να σου ’ρθουν. Κοίτα μόνο να ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω. Μπας και μας έβρει κατακούτελα.