Εκλογοαπολογιστική συνέλευση.
Από 4000 εκπαιδευτικούς, παρόντες κάπου 300 συνολικά.
Μέχρι τις δυόμισυ ζήτημα αν είχαμε μείνει 100 νοματαίοι.
Κι όμως…
Αίσθηση πως κάτι αρχίζει και κινείται, έστω και σε επίπεδο σκέψης-προβληματισμών.
Σύγκλιση όλων των ομιλητών στο οτι δεν πάει άλλο με την πολυδιάσπαση της αριστεράς (ότι κι αν σημαίνει αυτό τελικά) και των αριστερών παρατάξεων.
Μέχρι και παλιός ΠΑΜΙΤΗς που κοντεύει να συνταξιοδοτηθεί, αυτό εννόησε, σχεδόν κινούμενος εκτός γραμμής, αλλά κανένας «δικός του» δεν του αγρίεψε.
Τουλάχιστον όχι φανερά.
Της παλιάς σχολής φαινότανε, ψημένος, δεν πρέπει να μάσαγε.
Πήγα σήμερα καρφωμένος να πάρω τον λόγο και να τα κάνω σάλα τραπεζαρία ένα
Δεν χρειάστηκε
Μου έμεινε το χαρτί με τις σημειώσεις στην τσέπη, αφού όσοι μίλησαν είπανε λίγο πολύ αυτά που θα ήθελα να αναφερθώ κι εγώ.
Το ύφος άλλαζε λίγο και το λεξιλόγιο, αλλά το ζουμί ήταν περίπου το ίδιο.
Σαν κάτι να πάει να δημιουργηθεί.
Αγωνιστικές Κινήσεις και Παρεμβάσεις, κοινό απολογισμό, πρόταση για Πρόεδρο παμίτη και άλλα παρασκηνιακά που δεν πρόλαβα να μάθω λεπτομέρειες
Ιδέες – προτάσεις σχετικά με το «κοινωνικό», δείχνουν να είναι ο μόνος οδηγός που θα ξεκολλήσει τα πράγματα
Ζυμώσεις που μπορεί και να αμβλύνουν την καχυποψία δεκαετιών
Πρόταση για δίκτυο συνεργασίας για μαθητές που υποσιτίζονται, για βοήθεια σε οικογένειες μαθητών με οικονομικά προβλήματα, για άλλες δράσεις.
Ανεπίσημα ακόμη αλλά γίνονται κι αυτό λέει κάτι
Από φέτος λέει, θα κρατηθεί κι ένα μικρό ποσό από την συνδρομή για το «απεργιακό ταμείο»
Κάλλιο αργά παρά ποτέ που λένε, αλλά το παρακρατηθέν ποσό είναι μικρό, δεν θα φτάσει ούτε για ζήτω.
Μετά από χρόνια που κάποιοι φωνάζαμε, τουλάχιστον έγινε μια αρχή, να δούμε που θα οδηγήσει.
Άντε γιατί δεν έχει πάτο το βαρέλι απ΄ ότι φαίνεται.
Αν είναι να σωθεί κάτι, αυτό πρέπει να γίνει ΤΩΡΑ
Φτάνει πια με το σούρσιμο πίσω από τις τεχνοκρατικές και οικονομίστικες επιλογές της «αγοράς» και το αγκομαχητό άμυνας ενός παραιτημένου και κατακερματισμένου κλάδου
Καιρός να παίξουμε επίθεση, να πέσουν στο τραπέζι όλα τα θέματα που θα προτάσσουν το κοινωνικό και θα απαγκιστρώσουν ράθυμες συνειδήσεις από μικροπολιτικές και πελατειακές νοοτροπίες ανάθεσης, θα ξαναδημιουργήσουν όραμα, θα γεννήσουν ελπίδα, θα κάνουν την προσωπική εμπλοκή δομικό στοιχείο δημιουργίας, θα δοκιμάσουν νέα χαρμάνια με τα ήδη ιστορικά γνωστά υλικά, θα εξετάσουν νέους τρόπους και νέους δρόμους
Αχαρτογράφητους, απροσδόκητους, αναπάντεχους.
Διαφορετικά απλά θα καθόμαστε να διαφωνούμε διαλεκτικά για το ποια στάση θα κάνει τον βιασμό μας, λιγότερο επώδυνο.
Η ταξικότητα ως καθαρή έννοια και ως συνειδησιακό φίλτρο, είναι στάση ζωής, χαρακτηριστικό σκέψης και αυτοπροσδιορισμού ίσως, αλλά όχι κολυμπήθρα του Σιλωάμ.
Κι αν υπάρξουν απώλειες στην πορεία, μέσα στο παιγνίδι είναι κι αυτό, αλλιώς ας λιώσουμε στην μιζέρια μας ο καθένας μόνος του
Η ομελέτα γίνεται πάντα με σπασμένα αυγά.
Παιδιά θα ταϊστούν από αυτήν, οι μαθητές μας τα ίδια μας τα –βιολογικά- παιδιά.
Τα πάσης κατηγορίας τσόφλια δεν έχουν θέση μέσα της
Να προλάβουμε να οργανωθούμε.
Άλλωστε, ο συνδικαλισμός ήταν ανέκαθεν εργαλείο και μέσο, όχι αυτοσκοπός
Ναι;
ΝΑΙ! να λες
Να μην ξεχνάμε και κάτι βασικό:
ο ΦΟΒΟΣ και η ΜΠΙΧΛΑ μπορούν να ευνουχίσουν
Για να μας δώ…
0 σημάδια:
Δημοσίευση σχολίου