"Τρία τριαντάφυλλα κόκκινα"

Οι εκλεκτικές συγγένειες, που λένε. Δεν το κρύβω. Τον ξανάπιασα πρόσφατα, ύστερα από πολύ πολύ καιρό, και βρήκα αγνοημένους θησαυρούς. Όχι μόνο γιατί στο μεταξύ μπορεί και να ωρίμασα, αλλά κυρίως γιατί τα κείμενά του έχουν απίστευτο βάθος. Και αναρωτιέμαι: πώς μπορεί να πει κανείς τόσα πολλά, με τόσο απλά μέσα, σε τόσο λίγα βιβλία, σε τόσο λίγο χρόνο;
Μιλώ ασφαλώς για τον Μάριο Χάκκα με αφορμή την επανέκδοση των απάντων του (Μάριος Χάκκας, Άπαντα, εκδ. Κέδρος, 2008).

Δύο δείγματα γραφής μόνο:

Το πτώμα
Πρώτα άρχισε να ξοδεύει σε μικρές δόσεις το μέλλον. Ξεκινώντας με μηδέν παρελθόν, διαυγής και ανάλαφρος σαν την αυγή, σαν την πρώτη μέρα της δημιουργίας, βρέθηκε τελικά μπλεγμένος σ’ ένα παρόν όλο χρέη που χρειάσθηκε να το ξοφλήσει απ’ το μέλλον.
Διαπίστωνε ότι κι αυτό εξαντλούνταν. Δεν είχε αποθέματα μέσα του, διαρκή παρακαταθήκη ιδεών, καταθέσεις κι αντίκρισμα. Δεν υπήρχε πια μέλλον να προεξοφλήσει σ’ αυτή τη ζωή.
Του έμενε μόνο από το όριο του θανάτου και πέρα, να πουλήσει μιαν άλλη ζωή, που όμως δεν πίστευε και θα ’ταν σαν να πουλάει οικόπεδα ξένα.
Δεν είχε παρά να πουλήσει σε μια πρώτη ύλη το σώμα του (σάρκες, κόκαλα, λίπη), κάτι που θα κρατιόταν και λίγο μετά το κρίσιμο όριο, εκεί που τελείωνε το μέλλον και πέρα.

Οι εξαιρετικές μου στιγμές
Στην απουσία σου δεν συναντάω γοργόνες, μήτε δελφίνια και χελιδονόψαρα. Ένα γαλάζιο σάβανο μόνο και μέδουσες πολλές, σακατεμένα γλαρόνια κι άδειες κοχύλες, που όσο κι αν φωνάζω μέσα τους, καμιά βοή δε μ’ αποκρίνεται. Δε νιώθω καν δροσιά στα καψαλισμένα μου χέρια, ούτε την αλμύρα στο φαγωμένο μου πρόσωπο.
Μα όταν έρχεσαι, εγκαταλείποντας τους θλιβερούς τουρίστες της ζωής σου, αυτούς που μοναχά το δέρμα σου γνώρισαν, αυτούς που μοναχά το χέρι σου φιλήσαν κι αγόρασαν για σουβενίρ ένα κολιέ κοχύλια να θυμούνται κάτι από τη μεσημεριανή σου λάμψη, όταν ξανάρχεσαι, βουτώ μικρός ιππόκαμπος στα σπλάχνα σου, ατέλειωτα θαλασσινά λιβάδια και πάνω μας τα κύματα σαρώνουν την καθημερινότητά μου, κτίσματα στην άμμο.