Σκάσε και σκάβε

Δεν τραβάω ρε φίλε…

Νοιώθω να βουλιάζω διαρκώς…

Νοιώθω πως σταματάω να νοιώθω και με πιάνει εκείνη η γαμημένη θλίψη.

Μια αναισθητοποίηση που ξεκινά από τα ακροδάχτυλα και φτάνει στα κατάβαθα και διαλύει τα πάντα σαν βιτριόλι.

Τσίχλα κολλημένη στο μυαλό μια μοναδική φράση: «..και τώρα;;;…»

Ούτε κουράγιο για ντροπή δεν έμεινε.

Κουράστηκα…

Να ξαποστάσω θέλω ρε μαλάκα, να πάρω δυο ανάσες, να μάθω να νοιώθω πάλι…

Δεν με ορίζω αυτή την περίοδο.

Άλλος κινεί τα πόδια και τα χέρια μου, άλλος κοιτάζει την οθόνη, άλλος πατάει τα πλήκτρα, άλλος μιλάει μέσα στην τάξη, άλλος πάει για ψώνια, άλλος οδηγεί το αυτοκίνητο, άλλος κοιτάζει τους λογαριασμούς στο ψυγείο να λήγουν …

Μόνο προχθές μου βγήκε μια συνειδητή κραυγή χαράς και ένα ασυνείδητο τρελό γέλιο όταν άκουσα τους πυροβολισμούς και είδα στο χαζοκούτι το έκτακτο δελτίο για τον Παλαιοκώστα…

Ένοιωσα σαν να ανέβαινε η ψυχή μου μέσα σε εκείνο το ελικόπτερο ρε μαλάκα…
Σαν να έφευγε ένα κομμάτι μιας ανεξήγητης ντροπής από πάνω μου, σαν …δεν ξερω κι εγω τι…

Βλέπεις ρε μαλάκα πως γινεται;
Όταν ο άλλος θέλει να αποδράσει, τα παιζει όλα για όλα
Εμείς εγκλωβισμένοι στα σαλόνια μας, στα deliveries, στις δόσεις και στους λογαριασμούς.
Μας έκανες να χαρούμε ρε «ιπταμενε» αλλά μας έκανες ταυτόχρονα να αισθανθούμε και τόσο μα τόσο ΜΑΛΑΚΕΣ…
Ας είναι…
Θα πιω ένα τσιπουρο στην υγεια σου όταν πάω στα πάτρια εδάφη.

Τι κάνουμε τώρα λοιπόν εμείς φιλαράκι;
Ελικόπτερο για εμάς δεν υπάρχει και μόνη λύση που μας απέμεινε μου φαινεται, είναι το σκάψιμο.

Αν μη τι άλλο, το λαγουμι μπορεί και να μας χρησιμεύσει ποικιλοτρόπως:
χαράκωμα, γραμμή άμυνας, αμυντική θωράκιση, τάφος…

Σκάσε λοιπόν και σκάβε φιλαράκι κι αν ακούσεις πάλι ελικόπτερο, κάνε πως είσαι απασχολημένος…