Μελανοκαφές

Λοιπόν φιλαράκι, βάλε μελάνι να βράζει, από εκείνο το πηχτό, το τραχύ στην γεύση, για να κεραστούμε απόψε

Σε εκείνα τα χειροποίητα τα μικρά τα φλυτζανάκια από σκέψεις πορσελάνινες , καθάριες, σε δοσολογία που να αντέχεται, ξέρεις εσύ,
με το καϊμάκι των ενοχών να φουσκαλιάζει και να χύνεται έξω, από την αριστερή μεριά.

Ρίξε και μια κουταλιά από μνήμες και συναίσθημα, που ‘χουμε περίσσευμα πλέριο από τις εποχές που τα πόδια μας γράφανε τα ψιλά γράμματα της Ιστορίας στους δρόμους, ο καθένας με τον δικό του γραφικό χαρακτήρα

Βάλε και κάμποση δακρυϊκή αρμύρα και οπωσδήποτε και εκείνο το στυφό της απόρριψης και της ήττας.

Στην πρώτη βράση επάνω,
χαμήλωσε το φόκο της ντροπής και πρόσθεσε κόμπους ιδρώτα από αγωνίες και εφιάλτες,
πάρε το στυλό που γράφει με εκείνο το λαμπυρίζον μαύρο, κι ανακάτεψε,
γερά,
πάνω και κάτω, μέσα και έξω, αριστερά και δεξιά και γύρω – γύρω
και μην ξεχάσεις ΝΑ ΧΤΥΠΑΣ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ,
να ξεκολλάν τα κατακάθια
και να τα γεύεται πρώτα το ακρόχειλο.

Όταν φουσκώσει το ψυχο-καϊμάκι το λοιπόν,
την ώρα ακριβώς που φουσκώνουν και οι ελεγκτές των δακρύων,
κέρνα ισόποσα,
με μεράκι και σπουδή,
να φτάσουν δυο τζούρες σε όλους τριγύρω,
αφού ήδη θα ΄χεις πάρει το πρωτάρωμα καβάλα,
μέχρι να νοιώσεις τα μηνίγγια να ζωντανεύουν
και στην Υγειά των ποθαμένων μας θα πίνεις γελώντας και σκάβοντας

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις;
Τα γνωστά…

Όταν η μοναξιά γίνεται νοτισμένο γαζί στα μαύρα μας τα ρούχα
και σέρνοντας κρύβονται οι αιτίες για να προβάλλουν οι αφορμές,
φωνακλάδικες, ζητώντας τα ρέστα και ξεσχίζοντας μαυρομέταξα κουκούλια που με τόσο κόπο για χρόνια υφαίνουν οι μεταξάνθρωποι για σάβανο,
τότε είναι που ξέρω πως είναι ώρα για εκείνον τον μελανοκαφέ,
στις 2 η ώρα τα χαράματα,
τότε συνήθως που ξημερώνει το χθες μας

Εβίβα και μαύρο πάτο